ای ستّار پرده برمدار لازال ظهورات کرمت عالم را احاطه نموده و انوار اسم اعظمت بر کل تابیده عبادت را از بدایع فضلت محروم منما و آگاهی بخش تا بر وحدانیّتت گواهی دهند و شناسائی ده تا بسویت بشتابند رحمتت ممکنات را احاطه نموده و فضلت کل را اخذ کرده از امواج بحر بخششت بحور طلب و طمع ظاهر هر چه هستی توئی مادونت لایق ذکر نه الّا بالدّخول فی ظلّک و الورود فی بساطک

در هر حال آمرزش قدیمت را میطلبیم و فضل عمیمت را میجوئیم امید چنان که نفسی را از فضلت محروم نسازی و از طراز عدل و انصاف منع ننمائی توئی سلطان کرم و مالک عطا و المهیمن علی من فی الأرض و السّمآء انتهی

لک الحمد یا الهی بما وفیت بما رقم من قلم امرک فی الألواح الّتی ارسلتها الی خیرة خلقک الّذین بهم فتحت ابواب رحمتک و اشرقت شمس هدایتک و لک الحمد یا الهی علی ما اظهرت ما کان مکنوناً فی ازل الآزال فی سرادق العزّة و العظمة و الاجلال و به زیّنت سمآء امرک و الواح کتاب برهانک

فلمّا جآء الوعد و ظهر الموعود انکروه عبادک الّذین یدّعون الایمان بمظهر نفسک الّذی جعلته مبشّراً لهذا الظّهور الّذی منه قرّت عیون اهل خبآء احدیّتک

ای ربّ لم ادر بأیّ حجّة آمنوا بک و بآیاتک و بأی برهان کفروا بسلطانک کلّما ادعوهم الیک و اقول یا قوم فانظروا بما عندکم من آیات اللّه ربّکم و بما نزّل من سمآء المشیّة و الاقتدار یعترضون علیک و یعرضون عنک بعد الّذی انت تعلم بأنّ کلّ کلمة من کلمات الّتی خرجت من فم ارادتک تتضوّع منها نفحات رحمتک

و منهم من تمسّک بالّذی لم یکن له شأن لیتکلّم عند احد من خدّام بابک و کیف مقام الّذی فیه ینطق لسان عظمتک ای ربّ طهّر قلوبهم و ابصارهم لینظروا بعیونهم و یفقهوا بقلوبهم لعلّ یجذبهم آیاتک الی مشرق وحیک و یقرّبهم الی سلسبیل عرفانک

ای ربّ انت الّذی اخذت عهدی منهم فی کلّ سطر من کتابک و اکّدت ذلک علی شأن انقطع عنه اعتذار خلقک قلت و قولک الحقّ لا یعادل بکلمة من عنده ما نزّل فی البیان

اذاً تری یا الهی ما ارتکبوا فی امرک و بما اکتسبت ایدیهم فی ایّامک ینوح من ظلمهم سدرة امرک و سکّان سرادق عظمتک و اهل مداین اسمائک لم ادر یا الهی بأیّ حجّة قاموا علی الظّلم و بأیّ برهان اعرضوا عن مطلع آیاتک اسألک یا مالک الأسمآء و فاطر السّمآء ان تؤیّدهم علی الانصاف فی امرک لعلّ یجدون عرف قمیص رحمتک و یتوجّهون الی افق الّذی فیه اضآء انوار طلعتک ای ربّ انّهم ضعفآء و انت القویّ القدیر و هم فقرآء و انت الغنیّ الکریم

و انت تعلم یا الهی بأنّی ما اردت لنفسی امراً فی ایّامی فدیت روحی و ذاتی لاعلآء کلمتک بین خلقک و ارتفاع ذکرک بین عبادک و ارسلتنی بحجّة بها اهتزّ من الشّوق مطالع وحیک و مشارق الهامک و بها ثبت برهانک و تمّت نعمتک و کمل امرک و نزّلت آیاتک و ظهرت بیّناتک

و انت تعلم یا الهی بأنّی ما اردت الّا ما اردت و ما ارید الّا ما ترید ان انطق بین عبادک ما الهمتنی بجودک و امرتنی بذکره بین خلقک یعترض علیّ طغاة بریّتک و ان اصمت عن بدایع ذکرک یقوم کلّ جوارحی بثنائک لم ادر بأیّ مآء خلقتنی و بأیّ نار اوقدتنی فوعزّتک لا اصمت عن ذکرک ولو یقوم علیّ من فی سمائک و ارضک اذکرک فی کلّ الأحوال منقطعاً عن العالمین

و الحمد لک یا محبوب افئدة العارفین

یا الهی قد کاد ان یصفرّ ما نبت فی رضوان عزّ فردانیّتک فأین امطار سحاب رحمتک و عرّت اغصان سدرة وحدانیّتک من حلل العزّة و العرفان فأین ربیع الطافک و مواهبک قد توقّفت فلک امرک علی بحر الامکان فأین اریاح جودک و احسانک و احاطت سراج احدیّتک اریاح النّفاق من کلّ الآفاق این زجاجة حفظک و اکرامک

فیا الهی تری طرف هؤلآء الفقرآء الی افق غنائک و افئدة هؤلآء الضّعفآء الی شطر قدرتک اسألک یا مقصود العارفین و اله العالمین لمّا اجتذبتهم بکلمتک العلیا لا تبعدهم عن سرادق الّذی رفعته باسمک الأبهی

ای ربّ قد اشتدّت علیهم الأمور و احاطهم اهل الفجور فأرسل من سمآء امرک جنود غیبک بأعلام نصرک لینصرنّهم فی مملکتک و یحفظنّهم من اعدائک

و اسألک یا الهی باسمک الّذی به امطرت السّحاب و جرت الأنهار و اشتعلت نار الحبّ فی الأشطار بأن تنصر عبدک الّذی اقبل الیک و نطق بذکرک و اراد نصرتک ثمّ اثبته یا الهی علی حبّک و دینک هذا خیر له عمّا خلق فی ارضک لأنّ الدّنیا و ما خلق فیها تفنی و ما عندک یبقی بدوام اسمائک الحسنی فوعزّتک لو تکون الدّنیا باقیة بدوام ملکوتک لا ینبغی ان یتوجّه الیها من شرب خمر الوصال من ایادی رحمتک فکیف بعد علمه بفنائها و ایقانه بزوالها و انّ تغییرها و تغییر ما فیها فی کلّ الأحیان لبرهان علی انعدامها

و الّذی عرفک لا ینظر الی غیرک و لا یرید منک الّا انت و انّک انت منتهی امل الآملین و غایة رجآء المخلصین

لا اله الّا انت المقتدر المهیمن العزیز القدیر

لم ادر یا الهی بأیّ نار اوقدت سراج امرک و بأیّ زجاجة حفظته من اعادی نفسک فوعزّتک صرت متحیّراً فی بدایع امرک و ظهورات عظمتک اری یا مقصودی بأنّ النّار لو یمسّها المآء تخمد فی الحین و هذه النّار لا تخمدها بحور العالمین و اذا یصبّ علیها المآء تنقلبه ایدی قدرتک و تجعله دهناً لها بما قدّر فی الواحک

و اری یا الهی بأنّ المصباح اذا احاطته الأریاح یطفأ فی نفسه لم ادر یا محبوب العالمین بأیّ قدرة حفظته فی سنین معدودات من اریاح الّتی تمرّ فی کلّ الأحیان من شطر مظاهر الطّغیان فوعزّتک یا الهی انّ سراجک فی هیکل الانسان ینادیک و یقول ای محبوبی الی متی ترکتنی فارفعنی الیک ولو انّ ما اتکلّم به لم یکن الّا من لسان بریّتک ولکن انت تعلم بأنّی ارید ان افدی نفسی فی سبیلک و انّک جعلت ارادتی نفس ارادتک و مشیّتی ذات مشیّتک اسألک ان تحفظ احبّائک فی ظلّ رحمتک الکبری لئلّا یمنعهم البلایا عن شطر اسمک العزیز الوهّاب

اَلْثَّناءُ الَّذِيْ ظَهَرَ مِنْ نَفْسِكَ الأَعْلى وَالبَهاءُ الَّذِي طَلَعَ مِنْ جَمالِكَ الأَبْهی، عَلَيْكَ يا مَظْهَرَ الْكِبْرِياءِ وَسُلْطانَ الْبَقآءِ وَمَلِيْكَ مَنْ فِي الأَرْضِ وَالسَّماءِ، اَشْهَدُ اَنَّ بِكَ ظَهَرَتْ سَلْطَنَةُ اللَّهِ وَاقْتِدارُهُ وَعَظَمَةُ اللَّهِ وَكِبْرِياؤُهُ، وَبِكَ اَشْرَقَتْ شُمُوسُ الْقِدَمِ فِي سَماءِ الْقَضاءِ وَطَلَعَ جَمالُ الْغَيْبِ عَنْ أُفُقِ الْبَداءِ، وَ اَشْهَدُ اَنَّ بِحَرَكَةٍ مِنْ قَلَمِكَ ظَهَرَ حُكْمُ الْكافِ وَالنُّونِ وَبَرَزَ سِرُّ اللَّهِ الْمَكْنُونُ، وَبُدِئَتِ المُمْكِناتُ وَبُعِثَتِ الظُّهُوْراتُ، وَ اَشْهَدُ اَنَّ بِجَمالِكَ ظَهَرَ جَمالُ الْمَعْبُودِ وَ بِوَجْهِكَ لاحَ وَجْهُ الْمَقْصُودِ وَ بِكَلِمَةٍ مِنْ عِنْدِكَ فُصِّلَ بَيْنَ الْمُمْكِناتِ وَ صَعَدَ المُخْلِصُونَ اِلَى الذِّرْوَةِ الْعُلْيا وَالْمُشْرِكوْنَ اِلَى الدَّركاتِ السُّفْلی، وَ اَشْهَدُ بِاَنَّ مَنْ عَرَفَكَ فَقَدْ عَرَفَ اللَّهَ، وَ مَنْ فازَ بِلِقائِكَ فَقَدْ فازَ بِلِقاءِاللَّهِ، فَطُوْبى لِمَنْ آمَنَ بِكَ وَ بِآياتِكَ وَ خَضَعَ بِسُلْطانِكَ وَ شُرِّفَ بِلِقائِكَ وَ بَلَغَ بِرِضائِكَ وَ طافَ فِي حَوْلِكَ وَ حَضَرَ تِلْقاءَ عَرْشِكَ، فَوَيْلٌ لِمَنْ ظَلَمَكَ وَأَنْكَرَكَ وَ كَفَرَ بِآياتِكَ وَ جاحَدَ بِسُلْطانِكَ وَ حارَبَ بِنَفْسِكَ وَ اسْتَكْبَرَ لَدى وَجْهِكَ وَ جادَلَ بِبُرْهانِكَ وَ فَرَّ مِنْ حُكُومَتِكَ وَ اقْتِدارِكَ وَ كانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ فِي اَلْواحِ الْقُدْسِ مِنْ اِصْبَعِ الأَمْرِ مَكْتُوبًا.

فَيا اِلهِي وَ مَحْبُوْبِيْ فَأَرْسِلْ اِلَيَّ عَنْ يَمِيْنِ رَحْمَتِكَ وَ عِنايَتِكَ نَفَحاتِ قُدْسِ أَلْطافِكَ لِتَجْذِبَنِيْ عَنْ نَفْسِيْ وَ عَنِ الدُّنْيا اِلى شَطْرِ قُرْبِكَ وَ لِقائِكَ وَ اِنَّكَ اَنْتَ الْمُقْتَدِرُ عَلَى ما تَشاءُ وَ اِنَّكَ كُنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ مُحِيْطاً.

عَلَيْكَ يا جَمالَ اللَّهِ ثَناءُ اللَّهِ وَ ذِكْرُهُ وَ بَهاءُاللَّهِ وَ نُورُهُ اَشْهَدُ بِاَنَّ ما رَأَتْ عَيْنُ الإِبْداعِ مَظْلُوماً شِبْهَكَ كُنْتَ فِي اَيَّامِكَ فِي غَمَراتِ الْبَلايا مَرّةً كُنْتَ تَحْتَ السَّلاسِلِ وَ الأَغْلالِ و مَرَّةً كُنْتَ تَحْتَ سُيُوفِ الأَعْداءِ وَ مَعَ كُلِّ ذلِكَ أَمَرْتَ النَّاسَ بِما أُمِرْتَ مِنْ لَدُنْ عَلِيْمٍ حَكِيْمٍ. رُوْحِيْ لِضُرِّكَ الْفِداءُ وَ نَفْسِيْ لِبَلائِكَ الْفِداءُ اَسْأَلُ اللَّه بِكَ وَبِالَّذِيْنَ اسْتَضائَتْ وُجُوهُهُمْ مِنْ اَنْوارِ وَجْهِكَ وَ اتَّبَعُوْا ما أُمِرُوا بِهِ حُبّاً لِنَفْسِكَ أَنْ يَكْشِفَ السُّبُحاتِ الَّتِيْ حالَتْ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ خَلْقِكَ وَ يَرْزُقَنِيْ خَيْرَ الدُّنْيا وَالآخِرَةِ اِنَّكَ اَنْتَ الْمُقْتَدِرُ الْمُتَعالِ الْعَزِيْزُ الْغَفُورُ الرَّحِيْمُ، صَلِّ اللَّهُمَّ يا اِلهِي عَلَى السِّدْرَةِ وَ اَوْراقِها وَ اَغْصانِها وَ اَفْنانِها وَ أُصُولِها وَ فُرُوْعِها بِدَوامِ اَسْمائِكَ الْحُسْنى وَ صِفاتِكَ الْعُلْيا ثُمَّ احْفَظْها مِنْ شَرِّ المُعْتَدِيْنَ وَ جُنُودِ الظَّالِمِيْنَ اِنَّكَ اَنْتَ الْمُقْتَدِرُ الْقَدِيْرُ، صَلِّ اللَّهُمَّ يا اِلهِي عَلَى عِبادِكَ الْفائِزِيْنَ وَ اِمائِكَ الْفائِزاتِ اِنَّكَ اَنْتَ الْكَرِيْمُ ذُوالْفَضْلِ الْعَظِيْمِ لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ الْغَفُوْرُ الْكَرِيْمُ.

تؤدى يومياً في الصّباح والزّوال والمساء

ومن أراد أن يصلّي له أن يغسل يديه وفي حين الغسل يقول: إلهي قوِّ يدي لتأخذ كتابك باستقامة لا تمنعها جنود العالم ثمّ احفظها عن التّصرّف فيما لم يدخل في ملكها. إنّك أنت المقتدر القدير. وفي حين غسل الوجه يقول: أي ربِّ وجّهت وجهي إليك. نوّره بأنوار وجهك ثمّ احفظه عن التّوجّه إلى غيرك. وبعد له أن يقوم متوجّهاً إلى القبلة ويقول: شهد الله أنّه لا إله إلاّ هو. له الأمر والخلق. قد أظهر مشرق الظّهور ومكلّم الطّور الّذي به أنار الأفق الأعلى ونطقت سدرة المنتهى وارتفع النّدآء بين الأرض والسّمآء قد أتى المالك المُلك والملكوت والعزّة والجبروت لله مولى الورى ومالك العرش والثّرى. ثمّ يركع ويقول: سبحانك عن ذكري وذكر دوني ووصفي ووصف من في السّموات والأرضين. ثمّ يقوم للقنوت ويقول: يا إلهي لا تخيّب من تشبّث بأنامل الرّجآء بأذيال رحمتك وفضلك يا أرحم الرّاحمين. ثمّ يقعد ويقول: أشهد بوحدانيّتك وفردانيّتك وبأنّك أنت الله لا إله إلاّ أنت. قد أظهرت أمرك ووفيت بعهدك وفتحت باب فضلك على من في السّموات والأرضين. والصّلاة والسّلام والتّكبير والبهآء على أوليآئك الّذين ما منعتهم شئونات الخلق عن الإقبال إليك وأنفقوا ما عندهم رجآء ما عندك. إنّك أنت الغفور الكريم.

إِلهِي إِلهِي

أشهد يا إلهي بأنّك خلقتني لعرفانك وعبادتك. أشهد في هذا الحين بعجزي وقوّتك وضعفي واقتدارك وفقري وغنآئك. لا إله إلاّ أنت المهيمن القيّوم.

انّک انت یا الهی لمّا استویت علی کرسیّ عزّ فردانیّتک و تعلّیت علی عرش وحدانیّتک ینبغی بان تمحو عن قلوب الممکنات ما یمنعهم عن الدّخول فی حرم اسرار ربوبیّتک و یحجبهم عن الورود فی سرادق الوهیّتک لیجعل کلّ القلوب مرءاتاً لجمالک و مدلّاً علیک و حاکیاً عنک لیظهر فی کلّ شییٴ آثار عزّ سلطنتک و اشراق انوار قدس حکومتک لیوحّدک کلّ من فی السّموات و الارض بما تجلّیت لهم بهم بمظهر تفریدک

ثمّ عرّ یا الهی عبادک عن قمیص النّفس و الهوی او عرّج عیون بریّتک الی مقام الّذی لا یشهدنّ فی الهوی الّا هبوب هوآء عزّ صمدانیّتک و لا ینظرنّ فی النّفس الّا ظهور نفس رحمانیّتک لیطهّر الارض و ما علیها عن الدّلالة لغیرک و التّحکّی عن مظاهر نفیک و کلّ ذلک یظهر فی الملک بقولک کن فیکون بل اقرب من ذلک ولکنّ النّاس هم لا یشعرون

سبحانک سبحانک یا محبوبی فوعزّتک حینئذ اشاهد بانّک استجبت لی کلّ ما دعوتک به فی هذه اللّیلة المبارکة الّتی جعلتها حاکیة عن انیس جمالک و مصاحب وجهک قبل ذکری بین یدیک و اظهاری فی ساحة قدسک بحیث جعلت کلّ شییٴ مظهر امرک و مطلع فعلک و مکمن علمک و مخزن حکمتک و اشاهد بانّ کلّما خلق بقدرتک و ذوّت باقتدارک لو ینقص منه علی قدر خردل من ظهورات صفاتک و اسمآئک لن یتمّ ارکان صنع صمدانیّتک و لن یکمل جواهر حکمة ربّانیّتک لانّ حروفات النّفی مع بعدهنّ عن نفحات قدس عرفانک و مع غفلتهنّ عن بدایع اشراق انوار فجر جمالک فی سمآء اجلالک لو لم یکن فی ملکک کیف یعلو کلمات اثباتک

فوعزّتک یا محبوبی کلّ الوجود وجد لاعلآء نصرک و انتصارک و کلّ الحدودات آیات لسلطنتک و منادی لاقتدارک تعالی تعالی بدایع قدرتک فی کلّ شییٴ بحیث جعلت ادنی خلقک مطلعاً لاعلی صفاتک و احقر صنعک محلّاً لاعظم اسمآئک بحیث جعلت الفقر مظهراً لغنآئک و الذّلّ سبیلاً لعزّک و الخطأ سبباً لغفرانک و بهم تثبت لنفسک اسمآئک الحسنی و لذاتک بدایع صفاتک العلیا

اذاً یا الهی لمّا اردت ان تدخل کلّ الاشیآء فی سرادق عزّ فضلک و افضالک و تهبّ علی کلّ الوجود من اریاح قمیص عزّ فردانیّتک و تنظر کلّ شییٴ بلحظات اعین جودک و وحدانیّتک اسئلک بحبّک الّذی جعلته علّة ظهورات قدس صمدانیّتک و شعلة قلوب المشتاقین من خلقک بان تخلق حینئذ لمخلصیک من بریّتک و محبّیک من احبّتک من جوهر الجود و الاعطآء و ساذج الفضل و البهآء رضوان قدسک الاعلی و تجعله مقدّساً عن کلّ ما سواک و منزّهاً عن دونک ثمّ اخلق یا الهی فیها من انوار عرشک مغنّیات من بدایع صنعک الاحلی لیذکرنک بکلمات الّتی جعلتها مطهّراً عمّا سمعتها اذن الخلیقة من اهل ارضک و سمآئک و مقدّساً عن عرفان بریّتک ثمّ افتح ابواب هذه الجنّة علی وجه احبّآئک لعلّ یدخلون فیها باسمک و سلطنتک لیتمّ بذلک سلطان مواهبک علی اصفیآئک و ملیک عطآئک علی امنآئک لیذکرنّک فیها بنغمات الّتی لن یقدر احد ان یتغنّی بها او یتکلّم علیها حتّی لا یخطر علی قلب احد من بریّتک التّلبّس باثواب صفوتک و التّظهّر بظهورات احبّتک و لئلّا یشتبه علی احد محبّیک عن مبغضیک و مخلصیک عن معاندیک و انّک انت علی کلّ ما ترید لقادر مقتدر قدیر

سبحانک سبحانک یا محبوبی من ان تعرف باعلی عرفان الموجودات سبحانک سبحانک من ان توصف بابهی وصف الممکنات لانّ منتهی عرفان العباد فی منتهی ذروة القصوی لن یقدر ان یصعد عن حدّ الانشآء و لن یمکن ان یتعارج عن شأن الامکان و بما قدّر له من شئون القضآء فکیف یقدر ما خلق بمشیّة الامکانیّة فی رتبة الامکان ان یصعد الی هوآء قدس عرفانک او یصل الی مقرّ عزّ اقتدارک

سبحانک سبحانک من ان یطیر الفانی الی عرش بقآئک او یصل الفقیر الی ذروة استغنآئک لم تزل واصف نفسک لنفسک بنفسک و ناعت ذاتک لذاتک بذاتک فوعزّتک یا محبوبی لم یکن غیرک مذکور حتّی یعرفک و لا دونک موجود لیذکرک انت الّذی لم تزل کنت فی ملکک بظهور عزّ وحدانیّتک و طلوع قدس کبریآئیّتک و لو یذکر فی ممالک الانشآء من اعلی نقطة البقآء الی منتهی رتبة الثّری احد دونک کیف یثبت استوآئک علی عرش فردانیّتک و یعلو بدایع ذکرک فی کلمة توحیدک و وحدانیّتک

و اشهد حینئذ بما شهدت به لنفسک قبل خلق السّموات و الارض بانّک انت اللّه لا اله الّا انت لم تزل کنت قادراً بمظاهر قدرتک لآیات قدرتک و عالماً بمطالع علمک بکلمات علمک و لم یکن دونک من شییٴ لیذکر تلقآء مدین توحیدک و لا غیرک من احد حتّی یوصف فی ساحة قدس تفریدک

سبحانک اللّهمّ یا الهی تشهد السن الممکنات علی سلطنتک و اقتدارک و علی فقری و افتقاری عند ظهورات غنائک اذاً یا الهی فانظر هذا العاصی الّذی طرفه لم یزل کان ناظراً الی شطر غفرانک و قلبه متوجّهاً الی افق فضلک و مواهبک

و انّی یا الهی من اوّل الیوم الّذی خلقتنی بأمرک و احییتنی من نسمات جود رحمانیّتک ما توجّهت الی احد دونک و قمت فی مقابلة الأعدآء بسلطنتک و اقتدارک و دعوت الکلّ الی شاطئ بحر توحیدک و سمآء عزّ تفریدک و ما اردت فی ایّامی حفظ نفسی من طغاة خلقک بل اعلآء ذکرک بین بریّتک و بذلک ورد علیّ ما لا حمله احد من خلقک

و کم من ایّام یا الهی کنت فریداً بین المذنبین من عبادک و کم من لیال یا محبوبی کنت اسیراً بین الغافلین من خلقک و فی موارد البأسآء و الضّرّآء کنت ناطقاً بثنآء نفسک بین سمائک و ارضک و ذاکراً ببدائع ذکرک فی ملکوت امرک و خلقک ولو انّ کلّ ما ظهر منّی لا ینبغی لسلطان عزّ وحدانیّتک و لا یلیق لشأنک و اقتدارک

فوعزّتک یا محبوبی لم اجد لنفسی وجوداً تلقآء مدین عزّک و کلّما ارید ان اثنی نفسک بثنآء یمنعنی فؤادی لأنّ دونک لم یقدر ان یطیر فی هوآء ملکوت قربک او ان یصعد الی سمآء جبروت لقائک

فوعزّتک اشاهد بأنّی لو اسجد لکفّ من التّراب الی الآخر الّذی لا آخر له لنسبته الی اسمک الصّانع لأجد نفسی بعیداً عن التّقرّب الیه و اشاهد بأنّ عملی لا ینبغی له بل کان محدوداً بحدودات نفسی و لو اخدم احداً من عبادک بحیث اقوم بین یدیه بدوام ملکوتک و بقآء جبروتک لنسبته الی اسمک الخالق فوعزّتک لأجد نفسی مقصّراً عن ادآء خدمته و محروماً عمّا یلیق له لأنّ فی هذا المقام لا یری الّا نسبتهم الی اسمائک و صفاتک انّ الّذی کان شأنه ذلک کیف یقدر ان یذکر الّذی باشارة من اصبعه خلقت الأسمآء و ملکوتها و الصّفات و جبروتها و باشارة اخری رکّبت الکاف بالنّون و ظهر منها ما عجز عن عرفانه اعلی افئدة المقرّبین من اصفیائک و ابهی مشاعر المخلصین من اودّائک

فوعزّتک یا محبوبی صرت متحیّراً فی مظاهر صنعک و مطالع قدرتک و اشاهد نفسی عاجزاً عن عرفان ادنی آیتک و کیف عرفان نفسک اذاً اسألک یا الهی باسمک الّذی به طیّرت العاشقین فی هوآء ارادتک و هدیت به المشتاقین الی رضوان قربک و وصالک بأن تهبّ من رضوان عنایتک روائح الاطمینان علی المضطرّین من احبّائک فی هذه الأیّام الّتی احاطتهم اریاح الافتتان من کلّ الجهات بحیث اضطربت النّفوس من سطوة قضائک و تزلزلت ارکان الوجود عمّا نزّل علیهم من سمآء تقدیرک و بلغ اضطرابهم الی مقام یکاد ان یخمد فی مشکوة قلوبهم سراج حبّک و ذکرک و انّک انت المقتدر علی ما تشآء و انّک انت الغفور الکریم

فیا الهی و سیّدی تسمع ضجیج محبّیک و صریخهم من کلّ الأقطار بما ورد علیهم من الّذین کانت قلوبهم محرومةً عن نفحات حبّک و لیس لهم من معین لیعینهم و لا من ناصر لینصرهم و کذلک لیس لأعدائهم من مانع لیمنعهم عن ضرّ هؤلآء لذا یفعلون ما یریدون و یعملون ما یشاؤون

اذاً فانصر یا الهی ببدائع نصرک احبّائک الّذین ما استنصروا من غیرک و ما توجّهوا الی دونک و کانت عیونهم منتظرةً لبدائع مواهبک و الطافک ثمّ ارحمهم یا الهی ببدائع رحمتک ثمّ ادخلهم فی حصن حمایتک و عنایتک و انّک انت الّذی یا الهی لم تزل کنت مأمن الخائفین و ملجأ المضطرّین اسألک بأن لا تحرم هؤلآء الضّعفآء عن بدائع جودک و افضالک و لا تدعهم بین ایدی الّذین ما خلقت کینوناتهم الّا من نار غضبک و قهرک و ما وجدوا روائح الرّحم و الانصاف و غرّتهم الدّنیا بغرورها علی شأن انکروا برهانک و اشرکوا بنفسک و کفروا بآیاتک و سفکوا دم احبّائک و امنائک فوعزّتک یا محبوبی ارتکبوا ما لم یرتکبه احد من قبل و بذلک استحقّوا غضبک و سیاط قهرک خذهم بسلطانک ثمّ سلّط علیهم من لا یرحمهم الّا بأن یرجعوا الیک و یدخلوا فی ظلّ عنایتک و یتوبوا الیک و انّک انت لم تزل کنت قادراً و لا تزال تکون مقتدراً و انّک انت المقتدر المتعال العادل الحکیم

سبحانک اللّهمّ یا الهی فانظر هذا المظلوم الّذی ابتلی بین الظّالمین من خلقک و المشرکین من اعدائک بعد الّذی ما تنفّس الّا باذنک و امرک قد کنت یا الهی راقداً علی المهاد و مرّت علیّ اریاح فضلک و الطافک و ایقظتنی بها بسلطانک و مواهبک و اقمتنی بین عبادک بثنآء نفسک و اعلآء کلمتک اذاً اعترض علیّ اکثر بریّتک فوعزّتک یا الهی ما ظننت فی حقّهم ما ظهر منهم بعد الّذی انّک بشّرتهم بهذا الظّهور فی صحائف امرک و الواح قضائک و ما نزّلت من عندک کلمة الّا و قد اخذت بها عهد هذا الغلام من خلقک و بریّتک

اذاً صرت متحیّراً یا الهی و لم ادر ما افعل بین هؤلآء و کلّما اصمت عن بدائع ذکرک ینطقنی الرّوح بین سمائک و ارضک و کلّما اسکن یهزّزنی ما تهبّ عن یمین مشیّتک و ارادتک و اجد نفسی کالورقة الّتی تحرّکها اریاح قضائک و تذهب بها کیف تشآء بأمرک و اذنک و بما ظهر منّی یوقن کلّ بصیر بأنّ الأمر لیس بیدی بل بیدک و لم یکن زمام الاختیار فی قبضتی بل فی قبضتک و اقتدارک مع ذلک یا الهی اجتمعوا علیّ اهل مملکتک و ینزلنّ فی کلّ حین ما تفزع به حقائق اصفیائک و امنائک

اذاً اسألک یا الهی باسمک الّذی به هدیت العاشقین الی کوثر فضلک و الطافک و اجتذبت المشتاقین الی رضوان قربک و لقائک بأن تفتح ابصار بریّتک لیشهدنّ فی هذا الظّهور ظهور عزّ فردانیّتک و طلوع انوار وجهک و جمالک ثمّ طهّرهم یا الهی من الظّنون و الأوهام لیجدنّ روائح التّقدیس من قمیص ظهورک و امرک لعلّ لا یرد منهم علیّ ما تمنع به انفسهم من نفحات شؤون رحمانیّتک فی ایّام ظهور مظهر نفسک و مطلع امرک و لا یرتکبنّ ما تجعل به ذواتهم مستحقّةً لظهورات قهرک و غضبک

و انت تعلم یا الهی بأنّی کنت بین ملإ البیان کأحد منهم و عاشرت معهم بالشّوق و الاشتیاق و دعوتهم الی نفسک فی العشیّ و الاشراق ببدائع وحیک و الهامک و ورد علیّ منهم ما عجزت عن ذکره سکّان مدائن انشائک فوعزّتک یا محبوبی ما اصبحت الّا و قد صرت هدفاً لسهام غلّهم و ما امسیت الّا و قد ورد علیّ رماح بغضهم و مع ما جعلتنی عالماً بما فی انفسهم و قادراً علیهم سترت و صبرت ناظراً الی میقاتک فلمّا جآء الوعد و تمّ المیقات حرّکت ذیل السّتر اقلّ من ان یحصی اذاً فزع من فی جبروت الأمر و الخلق الّا الّذین خلقتهم من نار حبّک و هوآء شوقک و مآء عنایتک و تراب فضلک اولئک یصلّینّ علیهم الملأ الأعلی و سکّان مدائن البقآء

فلک الحمد یا الهی بما عصمت الموحّدین و اهلکت المشرکین و فصّلت بین الکلّ بکلمة اخری الّتی خرجت من فم مشیّتک و ظهرت من قلم ارادتک و بذلک اعترض علیّ العباد الّذین هم خلقوا بکلمة امرک و بعثوا بارادتک و بلغوا فی الاعراض الی مقام کفروا بک و بآیاتک و حاربوا بنفسک

فوعزّتک یا محبوبی لن یقدر القلم ان یذکر ما ورد منهم علی مظهر امرک و مطلع وحیک و مشرق الهامک فلک الحمد فی کلّ ذلک و انّی وعزّتک یا الهی قد کنت مشتاقاً لما قدّر فی سمآء قضائک و ملکوت تقدیرک لأنّ ما یرد علیّ فی سبیلک هو محبوب ذاتی و مقصود نفسی و هذا لم یکن الّا بحولک و قوّتک

انا الّذی یا الهی بحبّک استغنیت عن کلّ من فی السّموات و الأرض و به لن اجزع ولو یرد علیّ ضرّ العالمین فیا لیت کان الحین حیناً فیه یسفک دمی علی وجه الأرض بین یدیک و تشهدنی علی الحالة الّتی بها شهدت المقرّبین من عبادک و المصطفین من خیرة خلقک

فلک الحمد یا الهی علی ما قضیت بسلطان قضائک و تقضی بتقدیرک و امضائک اسألک یا محبوبی باسمک الّذی به رفعت اعلام امرک و اشرقت انوار وجهک بأن تنزل علیّ و علی المخلصین من عبادک کلّ خیر قدّرته فی الألواح ثمّ اجعل لنا مقعد صدق عندک یا من بیدک ملکوت کلّ شیء

و انّک انت المقتدر العزیز الرّحمن

هو الحیّ

باز بلند مکنت پرواز نمود و غراب غیرت از مغرب جان متصاعد و باوج عماء قدرت متمکّن شد و از صعود آن صعوۀ خاموش حدیقۀ عزّت بخروش آمد و بلبل ریاض قدس در ملکوت انس بحرفیکه منزّه از حرف و صوتست مغرّد گشت از لحنی از آن حجبات عظمت خرق شد و سرادقات رفعت منهدم آمد و از لحن دیگر آن روح بقا از مدینۀ وفا راحت بخشید و نور لقا لطایف نعمت را از جذبۀ ورقا بچشید و مصباح احدیّه سراجی از کافور برافروخت و صرف عدم علم قدم فوق جبل ظهور برافراخت و نور صمدیّه در بلّور وجود غیبیّه نار احدیّه بعد از تقدیس از مشکاة اسمیّه مشتعل فرمود چه مبارک نفسی که بآن نور مهتدی شود و چه فرّخ وجودی که بآن نار مصطلی گردد حینئذ قل

قلباً طاهراً فاخلق فیّ یا الهی سرّاً ساکناً جدّد فیّ یا منائی و بروح القوّة ثبّتنی علی امرک یا محبوبی و بنور العظمة فاشهدنی علی صراطک یا رجائی و بسلطان الرّفعة الی سمآء قدسک عرّجنی یا اوّلی و باریاح الصّمدیّة فابهجنی یا آخری و بنغمات الازلیّة فاسترحنی یا مُونسی و بغنآء طلعتک القدیمة نجّنی عن دونک یا سیّدی و بظهور کینونتک الدّائمة بشّرنی یا ظاهر فوق ظاهری و الباطن دون باطنی

سبحانک یا من فی قبضتک زمام افئدة العارفین و فی یمینک من فی السّموات و الأرضین تفعل ما تشآء بقدرتک و تحکم ما ترید بارادتک کلّ ذی مشیّة معدوم عند ظهورات مشیّتک و کلّ ذی ارادة مفقود لدی شؤونات ارادتک

انت الّذی بکلمتک استجذبت قلوب الأصفیآء علی شأن انقطعوا فی حبّک عمّا سواک و انفقوا انفسهم و ارواحهم فی سبیلک و حملوا فی حبّک ما لا حمله احد من بریّتک ای ربّ انا امة من امائک توجّهت الی مدین رحمتک و اردت بدایع الطافک لأنّ کلّ جوارحی یشهد بأنّک انت الکریم ذو الفضل العظیم

یا من وجهک کعبتی و جمالک حرمی و شطرک مطلبی و ذکرک رجائی و حبّک مؤنسی و عشقک موجدی و ذکرک انیسی و قربک املی و وصلک غایة رضائی و منتهی مطلبی اسألک ان لا تخیّبنی عمّا قدّرته لخیرة امائک ثمّ ارزقنی خیر الدّنیا و الآخرة

و انّک انت سلطان البریّة لا اله الّا انت الغفور الکریم

سبحانک اللّهمّ یا الهی تری و تعلم بأنّی ما دعوت عبادک الّا الی شطر مواهبک و ما امرتهم الّا ما امرت به فی محکم کتابک الّذی نزّل من قدرک المحتوم و قضائک المرقوم

فیا الهی لیس لی من ذکر الّا باذنک و لا لی من حرکة الّا بأمرک فیا الهی انت اظهرتنی بقدرتک و اقمتنی لاظهار امرک و بذلک ابتلیت علی شأن منعت لسانی عن ذکرک و ثنائک لک الحمد یا الهی علی ما قدّرت لی بأمرک و سلطانک اسألک بأن تثبّتنی و احبّائی علی حبّک و امرک فوعزّتک یا الهی انّ الذّلّة فی احتجاب العبد عنک و العزّة فی عرفانه ایّاک مع اسمک لا یضرّنی شیء و مع حبّک لا یجزعنی بلآء العالمین

ای ربّ فأنزل علیّ و علی احبّتی ما یحفظنا عن شرّ الّذین هم اعرضوا عنک و کفروا بآیاتک

و انّک انت العزیز الکریم

سبحانک اللّهمّ یا الهی انت الّذی خلقت الممکنات بکلمة امرک و ذرأت الموجودات بسلطنتک و اقتدارک کلّ عزیز ذلّ عند ظهورات عزّک و کلّ قویّ ضعیف عند شؤونات قدرتک و کلّ بصیر عمیّ عند بوارق انوار وجهک و کلّ غنیّ فقیر عند بروزات غنائک

اسألک باسمک الأبهی الّذی به زیّنت من فی ملکوت امرک و جبروت مشیّتک بأن تجذبنی من نغمات ورقآء احدیّتک الّتی تغنّ علی افنان سدرة قضائک بأنّک انت اللّه لا اله الّا انت ای ربّ طهّرنی بمیاه رحمتک ثمّ اجعلنی خالصة لوجهک و مستقربة الی حرم امرک و کعبة قربک ثمّ قدّر لی یا الهی ما قدّرته لخیرة امائک ثمّ انزل علیّ ما یستضیء به وجهی و یستنیر به صدری

و انّک انت المقتدر علی ما تشآء و الحاکم علی ما ترید

ای ربّ قدّر لی ما ینفعنی فی کلّ عالم من عوالمک ثمّ ارزقنی ما کتبته لأصفیآء خلقک الّذین ما منعتهم فی اللّه لومة لائم و لا شماتة مشرک و لا اعراض معرض

انّک انت المهیمن بسلطانک لا اله الّا انت المقتدر القدیر

سبحانک یا الهی تسمع حنین العاشقین فی فراقک و ضجیج العارفین فی بعدهم عن لقائک ای ربّ فافتح ابواب فضلک علی وجوههم ظاهراً لیدخلوا فیها باذنک و ارادتک و یحضروا تلقآء عرش عظمتک و یسمعوا نغماتک و یستشرقوا من انوار وجهک ای ربّ انت المقتدر علی ما تشآء لن یقدر احد ان یمنعک عن سلطانک لم تزل کنت و لم یکن معک من شیء و لا تزال تکون بلا ذکر شیء معک فارحم عبادک بجودک و فضلک و لا تمنعهم عن شاطئ قربک ان ترکتهم من یدعهم و ان بعّدتهم من یقرّبهم لیس لهم ربّ سواک و لا معبود دونک جد علیهم بفضلک و احسانک

انّک انت الغفور الرّحیم

ای ربّ هذا عبدک الّذی قد توجّه بکلّه الی افق جودک و بحر فضلک و سمآء الطافک فافعل بی ما ینبغی لعظمتک و اجلالک و موهبتک و افضالک

انّک انت المقتدر القدیر و بالاجابة جدیر لا اله الّا انت العلیم الخبیر

یا من قربک رجائی و وصلک املی و ذکرک منائی و الورود فی ساحة عزّک مقصدی و شطرک مطلبی و اسمک شفائی و حبّک نور صدری و القیام فی حضورک غایة مطلبی اسئلک باسمک الّذی به طیّرت العارفین فی هواء عزّ عرفانک و عرّجت المقدّسین الی بساط قدس افضالک بان تجعلنی متوجّهاً الی وجهک و ناظراً الی شطرک و ناطقاً بثنائک ای ربّ انا الّذی نسیت دونک و اقبلت الی افق فضلک و ترکت ما سواک رجآء لقربک اذاً اکون مقبلاً الی مقرّ الّذی فیه استضآء انوار وجهک فانزل یا محبوبی علیّ ما یثبّتنی علی امرک لئلّا یمنعنی شبهات المشرکین عن التّوجّه الیک

و انّک انت المقتدر المهیمن العزیز القدیر

سبحانک یا الهی قد استظلّت فی ظلّ سدرة وحدانیّتک امة من امائک الّتی آمنت بک و بآیاتک یا الهی فأشربها رحیقک المختوم باسمک الظّاهر المکنون لیأخذها عن نفسها و یجعلها خالصة لذکرک و منقطعة عمّا سواک ای ربّ لمّا عرّفتها عُرفک لا تمنعها بجودک و لمّا دعوتها الی نفسک لا تطردها بکرمک فارزقها ما لا یعادله ما فی ارضک انّک انت الکریم ذو الفضل العظیم

لو تهب مثل السّموات و الأرض لأحد من خلقک لا ینقص من ملکوتک مقدار ذرّة انت الأعظم من ان تدعی بالعظیم لأنّه اسم من اسمائک قد خلق بارادة من عندک

لا اله الّا انت المقتدر المتعالی العلیم الکریم

کم من مخمود یا الهی اشتعل من نار امرک و کم من راقد انتبه من حلاوة ندائک کم من غریب استوطن فی ظلّ سدرة فردانیّتک و کم من ظمآن اراد کوثر الحیوان فی ایّامک

طوبی لمن اقبل الیک و سرع الی مطلع انوار وجهک طوبی لمن اقبل بقلبه الی مشرق وحیک و مصدر الهامک طوبی لمن بذل فی سبیلک ما اعطیته بجودک طوبی لمن نبذ ما سواک فی هواک طوبی لمن آنس بذکرک و انقطع عمّا دونک

ای ربّ اسألک باسمک الّذی طلع من افق السّجن بسلطانک و قدرتک بأن تقدّر لکلّ ما ینبغی لنفسک و یلیق لشأنک

انّک انت علی کلّ شیء قدیر

یا الهی هذا عبدک و ابن عبدک الّذی آمن بک و بآیاتک و توجّه الیک منقطعاً عن سوائک انّک انت ارحم الرّاحمین

اسئلک یا غفّار الذّنوب و ستّار العیوب بان تعمل به ما ینبغی لسمآء جودک و بحر افضالک و تدخله فی جوار رحمتک الکبری الّتی سبقت الارض و السّمآء لا اله الّا انت الغفور الکریم

و بعد یشرع فی التّکبیرات

فی الاوّل انّا کلّ للّه عابدون

و فی الثّانی انّا کلّ للّه ساجدون

و فی الثّالث انّا کلّ للّه قانتون

و فی الرّابع انّا کلّ للّه ذاکرون

و فی الخامس انّا کلّ للّه شاکرون

و فی السّادس انّا کلّ للّه صابرون

کلّ منها تسع عشرة مرّة

بعد از اداء هر تکبیر “اللّه ابهی” باید هر یک از اذکار شش‌گانه ١٩ مرتبه تلاوت شود

و فی النّسآء یقول هذه امتک و ابنة امتک الی آخر

صلات میّت

یا من وجهک کعبة المشتاقین و لقائک امل المخلصین و قربک رجآء المقرّبین و طلعتک صحیفة العارفین و اسمک روح المشتاقین و ندائک حیاة العاشقین و ما یخرج من شفتیک کوثر الحیوان لمن فی السّموات و الأرضین

اسألک بمظلومیّة نفسک و بابتلائها بین جنود الظّالمین بأن تنزل علیّ من سحاب رحمتک ما یجعلنی مقدّسةً عمّا سواک لأکون لایقةً لذکرک و قابلةً لحبّک ای ربّ لا تمنعنی عمّا قدّرته لامائک اللّائی یطفن فی حولک و یتجلّی علیهنّ فی کلّ حین شمس جمالک و انوار وجهک انّک لم تزل کنت معین من ارادک و معطی من سألک

لا اله الّا انت العزیز الباقی المعطی الکریم

سبحانک یا الهی قد توجّه وجه البهآء الی وجهک و وجهک وجهه و ندائک ندائه و ظهورک ظهوره و نفسک نفسه و امرک امره و حکمک حکمه و جمالک جماله و سلطانک سلطانه و عزّک عزّه و قدرتک قدرته اسألک یا خالق الأمم و مالک القدم بأن تحفظ امائک فی سرادق عصمتک و کفّر عنهنّ ما لا ینبغی فی ایّامک فاجعلهنّ یا الهی طاهرات من الأریاب و الشّبهات و مقدّسات عمّا لا ینبغی لنسبتهنّ الیک یا مالک الأسمآء و منزل الآیات انّک انت الّذی فی قبضتک زمام الممکنات

لا اله الّا انت المقتدر المتعالی المهیمن العزیز القیّوم

یا من بلائک دوآء صدور المخلصین و ذکرک شفآء افئدة المقرّبین و قربک حیوة العاشقین و وصلک رجآء المشتاقین و هجرک عذاب الموحّدین و فراقک موت العارفین اسألک بضجیج المشتاقین فی هجرک و صریخ العاشقین فی بعدهم عن لقائک بأن ترزقنی خمر عرفانک و کوثر حبّک و رضائک ای ربّ هذه امة الّتی نسیت ما سواک و آنست بحبّک و ناحت فیما ورد علیک من اشرار خلقک قدّر لها ما قدّرته لامائک اللّائی یطفن حول عرش عظمتک و یزرن جمالک فی العشیّ و الاشراق

و انّک انت الحاکم فی یوم التّلاق

تری یا الهی کیف حال بین عبادک و مظهر نفسک ظلم المعرضین من خلقک ای ربّ فأنزل علیهم ما یشغلهم بأنفسهم ثمّ اجعل بأسهم بینهم لتستریح بذلک الأرض و من علیها ای ربّ انّ امة من امائک ارادت وجهک و طارت فی هوآء رضاک ای ربّ لا تحرمها عمّا قدّرته لخیرة امائک ثمّ اجتذبها بآیاتک علی شأن تذکرک بین امائک

انّک انت المقتدر علی ما تشآء لا اله الّا انت العزیز المستعان