Zechariah — זכריה — Holy Writings

1

Zekharyah — פרק 1 Zechariah — Chapter 1

בַּ/חֹ֨דֶשׁ֙ הַ/שְּׁמִינִ֔י בִּ/שְׁנַ֥ת שְׁתַּ֖יִם לְ/דָרְיָ֑וֶשׁ הָיָ֣ה דְבַר יְהוָ֗ה אֶל זְכַרְיָה֙ בֶּן בֶּ֣רֶכְיָ֔ה בֶּן עִדּ֥וֹ הַ/נָּבִ֖יא לֵ/אמֹֽר	1	In the eighth month, in the second year of Darius, came the word of the LORD unto Zechariah, the son of Berechiah, the son of Iddo the prophet, saying,	فِي ٱلشَّهْرِ ٱلثَّامِنِ فِي ٱلسَّنَةِ ٱلثَّانِيَةِ لِدَارِيُوسَ، كَانَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى زَكَرِيَّا بْنِ بَرَخِيَّا بْنِ عِدُّو ٱلنَّبِيِّ قَائِلًا:
קָצַ֧ף יְהוָ֛ה עַל אֲבֽוֹתֵי/כֶ֖ם קָֽצֶף	2	The LORD hath been sore displeased with your fathers. {sore...: Heb. with displeasure}	«قَدْ غَضِبَ ٱلرَّبُّ غَضَبًا عَلَى آبَائِكُمْ.
וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵ/הֶ֗ם כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת שׁ֣וּבוּ אֵלַ֔/י נְאֻ֖ם יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְ/אָשׁ֣וּב אֲלֵי/כֶ֔ם אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת	3	Therefore say thou unto them, Thus saith the LORD of hosts; Turn ye unto me, saith the LORD of hosts, and I will turn unto you, saith the LORD of hosts.	فَقُلْ لَهُمْ: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: ٱرْجِعُوا إِلَيَّ، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ، فَأَرْجِعَ إِلَيْكُمْ، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ.
אַל תִּהְי֣וּ כַ/אֲבֹֽתֵי/כֶ֡ם אֲשֶׁ֣ר קָרְאֽוּ אֲלֵי/הֶם֩ הַ/נְּבִיאִ֨ים הָ/רִֽאשֹׁנִ֜ים לֵ/אמֹ֗ר כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת שׁ֤וּבוּ נָא֙ מִ/דַּרְכֵי/כֶ֣ם הָ/רָעִ֔ים ו/מעלילי/כם וּ/מַֽעֲלְלֵי/כֶ֖ם הָֽ/רָעִ֑ים וְ/לֹ֥א שָׁמְע֛וּ וְ/לֹֽא הִקְשִׁ֥יבוּ אֵלַ֖/י נְאֻם יְהוָֽה	4	Be ye not as your fathers, unto whom the former prophets have cried, saying, Thus saith the LORD of hosts; Turn ye now from your evil ways, and {from} your evil doings: but they did not hear, nor hearken unto me, saith the LORD.	لَا تَكُونُوا كَآبَائِكُمُ ٱلَّذِينَ نَادَاهُمُ ٱلْأَنْبِيَاءُ ٱلْأَوَّلُونَ قَائِلِينَ: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: ٱرْجِعُوا عَنْ طُرُقِكُمُ ٱلشِّرِّيرَةِ وَعَنْ أَعْمَالِكُمُ ٱلشِّرِّيرَةِ. فَلَمْ يَسْمَعُوا وَلَمْ يُصْغُوا إِلَيَّ، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ.
אֲבֽוֹתֵי/כֶ֖ם אַיֵּה הֵ֑ם וְ/הַ֨/נְּבִאִ֔ים הַ/לְ/עוֹלָ֖ם יִֽחְיֽוּ	5	Your fathers, where {are} they? and the prophets, do they live for ever?	آبَاؤُكُمْ أَيْنَ هُمْ؟ وَٱلْأَنْبِيَاءُ هَلْ أَبَدًا يَحْيَوْنَ؟
אַ֣ךְ דְּבָרַ֣/י וְ/חֻקַּ֗/י אֲשֶׁ֤ר צִוִּ֨יתִי֙ אֶת עֲבָדַ֣/י הַ/נְּבִיאִ֔ים הֲ/ל֥וֹא הִשִּׂ֖יגוּ אֲבֹתֵי/כֶ֑ם וַ/יָּשׁ֣וּבוּ וַ/יֹּאמְר֗וּ כַּ/אֲשֶׁ֨ר זָמַ֜ם יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ לַ/עֲשׂ֣וֹת לָ֔/נוּ כִּ/דְרָכֵ֨י/נוּ֙ וּ/כְ/מַ֣עֲלָלֵ֔י/נוּ כֵּ֖ן עָשָׂ֥ה אִתָּֽ/נוּ	6	But my words and my statutes, which I commanded my servants the prophets, did they not take hold of your fathers? and they returned and said, Like as the LORD of hosts thought to do unto us, according to our ways, and according to our doings, so hath he dealt with us. {take...: or, overtake}	وَلَكِنْ كَلَامِي وَفَرَائِضِي ٱلَّتِي أَوْصَيْتُ بِهَا عَبِيدِي ٱلْأَنْبِيَاءَ، أَفَلَمْ تُدْرِكْ آبَاءَكُمْ؟ فَرَجَعُوا وَقَالُوا: كَمَا قَصَدَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ أَنْ يَصْنَعَ بِنَا كَطُرُقِنَا وَكَأَعْمَالِنَا، كَذَلِكَ فَعَلَ بِنَا».
בְּ/יוֹם֩ עֶשְׂרִ֨ים וְ/אַרְבָּעָ֜ה לְ/עַשְׁתֵּֽי עָשָׂ֥ר חֹ֨דֶשׁ֙ הוּא חֹ֣דֶשׁ שְׁבָ֔ט בִּ/שְׁנַ֥ת שְׁתַּ֖יִם לְ/דָרְיָ֑וֶשׁ הָיָ֣ה דְבַר יְהוָ֗ה אֶל זְכַרְיָה֙ בֶּן בֶּ֣רֶכְיָ֔הוּ בֶּן עִדּ֥וֹא הַ/נָּבִ֖יא לֵ/אמֹֽר	7	Upon the four and twentieth day of the eleventh month, which {is} the month Sebat, in the second year of Darius, came the word of the LORD unto Zechariah, the son of Berechiah, the son of Iddo the prophet, saying,	فِي ٱلْيَوْمِ ٱلرَّابِعِ وَٱلْعِشْرِينَ مِنَ ٱلشَّهْرِ ٱلْحَادِي عَشَرَ، هُوَ شَهْرُ شَبَاطَ. فِي ٱلسَّنَةِ ٱلثَّانِيَةِ لِدَارِيُوسَ، كَانَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى زَكَرِيَّا بْنِ بَرَخِيَّا بْنِ عِدُّو ٱلنَّبِيِّ قَائِلًا:
רָאִ֣יתִי הַ/לַּ֗יְלָה וְ/הִנֵּה אִישׁ֙ רֹכֵב֙ עַל ס֣וּס אָדֹ֔ם וְ/ה֣וּא עֹמֵ֔ד בֵּ֥ין הַ/הֲדַסִּ֖ים אֲשֶׁ֣ר בַּ/מְּצֻלָ֑ה וְ/אַחֲרָי/ו֙ סוּסִ֣ים אֲדֻמִּ֔ים שְׂרֻקִּ֖ים וּ/לְבָנִֽים	8	I saw by night, and behold a man riding upon a red horse, and he stood among the myrtle trees that {were} in the bottom; and behind him {were there} red horses, speckled, and white. {speckled: or, bay}	رَأَيْتُ فِي ٱللَّيْلِ وَإِذَا بِرَجُلٍ رَاكِبٍ عَلَى فَرَسٍ أَحْمَرَ، وَهُوَ وَاقِفٌ بَيْنَ ٱلْآسِ ٱلَّذِي فِي ٱلظِّلِّ، وَخَلْفَهُ خَيْلٌ حُمْرٌ وَشُقْرٌ وَشُهْبٌ.
וָ/אֹמַ֖ר מָה אֵ֣לֶּה אֲדֹנִ֑/י וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֗/י הַ/מַּלְאָךְ֙ הַ/דֹּבֵ֣ר בִּ֔/י אֲנִ֥י אַרְאֶ֖/ךָּ מָה הֵ֥מָּה אֵֽלֶּה	9	Then said I, O my lord, what {are} these? And the angel that talked with me said unto me, I will shew thee what these {be}.	فَقُلْتُ: «يَا سَيِّدِي، مَا هَؤُلَاءِ؟» فَقَالَ لِي ٱلْمَلَاكُ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي: «أَنَا أُرِيكَ مَا هَؤُلَاءِ».
וַ/יַּ֗עַן הָ/אִ֛ישׁ הָ/עֹמֵ֥ד בֵּין הַ/הַדַסִּ֖ים וַ/יֹּאמַ֑ר אֵ֚לֶּה אֲשֶׁ֣ר שָׁלַ֣ח יְהוָ֔ה לְ/הִתְהַלֵּ֖ךְ בָּ/אָֽרֶץ	10	And the man that stood among the myrtle trees answered and said, These {are they} whom the LORD hath sent to walk to and fro through the earth.	فَأَجَابَ ٱلرَّجُلُ ٱلْوَاقِفُ بَيْنَ ٱلْآسِ وَقَالَ: «هَؤُلَاءِ هُمُ ٱلَّذِينَ أَرْسَلَهُمُ ٱلرَّبُّ لِلْجَوَلَانِ فِي ٱلْأَرْضِ».
וַֽ/יַּעֲנ֞וּ אֶת מַלְאַ֣ךְ יְהוָ֗ה הָֽ/עֹמֵד֙ בֵּ֣ין הַ/הֲדַסִּ֔ים וַ/יֹּאמְר֖וּ הִתְהַלַּ֣כְנוּ בָ/אָ֑רֶץ וְ/הִנֵּ֥ה כָל הָ/אָ֖רֶץ יֹשֶׁ֥בֶת וְ/שֹׁקָֽטֶת	11	And they answered the angel of the LORD that stood among the myrtle trees, and said, We have walked to and fro through the earth, and, behold, all the earth sitteth still, and is at rest.	فَأَجَابُوا مَلَاكَ ٱلرَّبِّ ٱلْوَاقِفَ بَيْنَ ٱلْآسِ وَقَالُوا: «قَدْ جُلْنَا فِي ٱلْأَرْضِ وَإِذَا ٱلْأَرْضُ كُلُّهَا مُسْتَرِيحَةٌ وَسَاكِنَةٌ».
וַ/יַּ֣עַן מַלְאַךְ יְהוָה֮ וַ/יֹּאמַר֒ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת עַד מָתַ֗י אַתָּה֙ לֹֽא תְרַחֵ֣ם אֶת יְרוּשָׁלִַ֔ם וְ/אֵ֖ת עָרֵ֣י יְהוּדָ֑ה אֲשֶׁ֣ר זָעַ֔מְתָּה זֶ֖ה שִׁבְעִ֥ים שָׁנָֽה	12	Then the angel of the LORD answered and said, O LORD of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?	فَأَجَابَ مَلَاكُ ٱلرَّبِّ وَقَالَ: «يَارَبَّ ٱلْجُنُودِ، إِلَى مَتَى أَنْتَ لَا تَرْحَمُ أُورُشَلِيمَ وَمُدُنَ يَهُوذَا ٱلَّتِي غَضِبْتَ عَلَيْهَا هَذِهِ ٱلسَّبْعِينَ سَنَةً؟»
וַ/יַּ֣עַן יְהוָ֗ה אֶת הַ/מַּלְאָ֛ךְ הַ/דֹּבֵ֥ר בִּ֖/י דְּבָרִ֣ים טוֹבִ֑ים דְּבָרִ֖ים נִחֻמִֽים	13	And the LORD answered the angel that talked with me {with} good words {and} comfortable words.	فَأَجَابَ ٱلرَّبُّ ٱلْمَلَاكَ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي بِكَلَامٍ طَيِّبٍ وَكَلَامِ تَعْزِيَةٍ.
וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֗/י הַ/מַּלְאָךְ֙ הַ/דֹּבֵ֣ר בִּ֔/י קְרָ֣א לֵ/אמֹ֔ר כֹּ֥ה אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת קִנֵּ֧אתִי לִ/ירוּשָׁלִַ֛ם וּ/לְ/צִיּ֖וֹן קִנְאָ֥ה גְדוֹלָֽה	14	So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the LORD of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy.	فَقَالَ لِي ٱلْمَلَاكُ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي: «نَادِ قَائِلًا: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: غِرْتُ عَلَى أُورُشَلِيمَ وَعَلَى صِهْيَوْنَ غَيْرَةً عَظِيمَةً.
וְ/קֶ֤צֶף גָּדוֹל֙ אֲנִ֣י קֹצֵ֔ף עַל הַ/גּוֹיִ֖ם הַ/שַּֽׁאֲנַנִּ֑ים אֲשֶׁ֤ר אֲנִי֙ קָצַ֣פְתִּי מְּעָ֔ט וְ/הֵ֖מָּה עָזְר֥וּ לְ/רָעָֽה	15	And I am very sore displeased with the heathen {that are} at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction.	وَأَنَا مُغْضِبٌ بِغَضَبٍ عَظِيمٍ عَلَى ٱلْأُمَمِ ٱلْمُطْمَئِنِّينَ. لِأَنِّي غَضِبْتُ قَلِيلًا وَهُمْ أَعَانُوا ٱلشَّرَّ.
לָ/כֵ֞ן כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה שַׁ֤בְתִּי לִ/ירוּשָׁלִַ֨ם֙ בְּֽ/רַחֲמִ֔ים בֵּיתִ/י֙ יִבָּ֣נֶה בָּ֔/הּ נְאֻ֖ם יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת ו/קוה וְ/קָ֥ו יִנָּטֶ֖ה עַל יְרוּשָׁלִָֽם	16	Therefore thus saith the LORD; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the LORD of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.	لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: قَدْ رَجَعْتُ إِلَى أُورُشَلِيمَ بِٱلْمَرَاحِمِ فَبَيْتِي يُبْنَى فِيهَا، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ، وَيُمَدُّ ٱلْمِطْمَارُ عَلَى أُورُشَلِيمَ.
ע֣וֹד קְרָ֣א לֵ/אמֹ֗ר כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת ע֛וֹד תְּפוּצֶ֥ינָה עָרַ֖/י מִ/טּ֑וֹב וְ/נִחַ֨ם יְהוָ֥ה עוֹד֙ אֶת צִיּ֔וֹן וּ/בָחַ֥ר ע֖וֹד בִּ/ירוּשָׁלִָֽם	17	Cry yet, saying, Thus saith the LORD of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the LORD shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. {prosperity: Heb. good}	نَادِ أَيْضًا وَقُلْ: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: إِنَّ مُدُنِي تَفِيضُ بَعْدُ خَيْرًا، وَٱلرَّبُّ يُعَزِّي صِهْيَوْنَ بَعْدُ، وَيَخْتَارُ بَعْدُ أُورُشَلِيمَ».
	18	Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns.	فَرَفَعْتُ عَيْنَيَّ وَنَظَرْتُ وَإِذَا بِأَرْبَعَةِ قُرُونٍ.
	19	And I said unto the angel that talked with me, What {be} these? And he answered me, These {are} the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem.	فَقُلْتُ لِلْمَلَاكِ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي: «مَا هَذِهِ؟» فَقَالَ لِي: «هَذِهِ هِيَ ٱلْقُرُونُ ٱلَّتِي بَدَّدَتْ يَهُوذَا وَإِسْرَائِيلَ وَأُورُشَلِيمَ».
	20	And the LORD shewed me four carpenters.	فَأَرَانِي ٱلرَّبُّ أَرْبَعَةَ صُنَّاعٍ.
	21	Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These {are} the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up {their} horn over the land of Judah to scatter it.	فَقُلْتُ: «جَاءَ هَؤُلَاءِ، مَاذَا يَفْعَلُونَ؟» فَتَكَلَّمَ قَائِلًا: «هَذِهِ هِيَ ٱلْقُرُونُ ٱلَّتِي بَدَّدَتْ يَهُوذَا حَتَّى لَمْ يَرْفَعْ إِنْسَانٌ رَأْسَهُ. وَقَدْ جَاءَ هَؤُلَاءِ لِيُرْعِبُوهُمْ وَلِيَطْرُدُوا قُرُونَ ٱلْأُمَمِ ٱلرَّافِعِينَ قَرْنًا عَلَى أَرْضِ يَهُوذَا لِتَبْدِيدِهَا».

2

Zekharyah — פרק 2 Zechariah — Chapter 2

3

Zekharyah — פרק 3 Zechariah — Chapter 3

4

Zekharyah — פרק 4 Zechariah — Chapter 4

5

Zekharyah — פרק 5 Zechariah — Chapter 5

6

Zekharyah — פרק 6 Zechariah — Chapter 6

7

Zekharyah — פרק 7 Zechariah — Chapter 7

8

Zekharyah — פרק 8 Zechariah — Chapter 8

9

Zekharyah — פרק 9 Zechariah — Chapter 9

10

Zekharyah — פרק 10 Zechariah — Chapter 10

11

Zekharyah — פרק 11 Zechariah — Chapter 11

12

Zekharyah — פרק 12 Zechariah — Chapter 12

13

Zekharyah — פרק 13 Zechariah — Chapter 13

בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֗וּא יִֽהְיֶה֙ מָק֣וֹר נִפְתָּ֔ח לְ/בֵ֥ית דָּוִ֖יד וּ/לְ/יֹשְׁבֵ֣י יְרֽוּשָׁלִָ֑ם לְ/חַטַּ֖את וּ/לְ/נִדָּֽה	1	In that day there shall be a fountain opened to the house of David and to the inhabitants of Jerusalem for sin and for uncleanness. {uncleanness: Heb. separation for uncleanness}	«فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ يَكُونُ يَنْبُوعٌ مَفْتُوحًا لِبَيْتِ دَاوُدَ وَلِسُكَّانِ أُورُشَلِيمَ لِلْخَطِيَّةِ وَلِلْنَجَاسَةِ.
וְ/הָיָה֩ בַ/יּ֨וֹם הַ/ה֜וּא נְאֻ֣ם יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת אַכְרִ֞ית אֶת שְׁמ֤וֹת הָֽ/עֲצַבִּים֙ מִן הָ/אָ֔רֶץ וְ/לֹ֥א יִזָּכְר֖וּ ע֑וֹד וְ/גַ֧ם אֶת הַ/נְּבִיאִ֛ים וְ/אֶת ר֥וּחַ הַ/טֻּמְאָ֖ה אַעֲבִ֥יר מִן הָ/אָֽרֶץ	2	And it shall come to pass in that day, saith the LORD of hosts, {that} I will cut off the names of the idols out of the land, and they shall no more be remembered: and also I will cause the prophets and the unclean spirit to pass out of the land.	وَيَكُونُ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ، أَنِّي أَقْطَعُ أَسْمَاءَ ٱلْأَصْنَامِ مِنَ ٱلْأَرْضِ فَلَا تُذْكَرُ بَعْدُ، وَأُزِيلُ ٱلْأَنْبِيَاءَ أَيْضًا وَٱلرُّوحَ ٱلنَّجِسَ مِنَ ٱلْأَرْضِ.
וְ/הָיָ֗ה כִּֽי יִנָּבֵ֣א אִישׁ֮ עוֹד֒ וְ/אָמְר֣וּ אֵ֠לָי/ו אָבִ֨י/ו וְ/אִמּ֤/וֹ יֹֽלְדָי/ו֙ לֹ֣א תִֽחְיֶ֔ה כִּ֛י שֶׁ֥קֶר דִּבַּ֖רְתָּ בְּ/שֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וּ/דְקָרֻ֜/הוּ אָבִ֧י/הוּ וְ/אִמּ֛/וֹ יֹלְדָ֖י/ו בְּ/הִנָּבְאֽ/וֹ	3	And it shall come to pass, {that} when any shall yet prophesy, then his father and his mother that begat him shall say unto him, Thou shalt not live; for thou speakest lies in the name of the LORD: and his father and his mother that begat him shall thrust him through when he prophesieth.	وَيَكُونُ إِذَا تَنَبَّأَ أَحَدٌ بَعْدُ أَنَّ أَبَاهُ وَأُمَّهُ، وَالِدَيْهِ، يَقُولَانِ لَهُ: لَا تَعِيشُ لِأَنَّكَ تَكَلَّمْتَ بِٱلْكَذِبِ بِٱسْمِ ٱلرَّبِّ. فَيَطْعَنُهُ أَبُوهُ وَأُمُّهُ، وَالِدَاهُ، عِنْدَمَا يَتَنَبَّأُ.
וְ/הָיָ֣ה בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֗וּא יֵבֹ֧שׁוּ הַ/נְּבִיאִ֛ים אִ֥ישׁ מֵ/חֶזְיֹנ֖/וֹ בְּ/הִנָּֽבְאֹת֑/וֹ וְ/לֹ֧א יִלְבְּשׁ֛וּ אַדֶּ֥רֶת שֵׂעָ֖ר לְמַ֥עַן כַּחֵֽשׁ	4	And it shall come to pass in that day, {that} the prophets shall be ashamed every one of his vision, when he hath prophesied; neither shall they wear a rough garment to deceive: {a rough...: Heb. a garment of hair} {deceive: Heb. lie}	وَيَكُونُ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ أَنَّ ٱلْأَنْبِيَاءَ يَخْزَوْنَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْ رُؤْيَاهُ إِذَا تَنَبَّأَ، وَلَا يَلْبَسُونَ ثَوْبَ شَعْرٍ لِأَجْلِ ٱلْغِشِّ.
וְ/אָמַ֕ר לֹ֥א נָבִ֖יא אָנֹ֑כִי אִישׁ עֹבֵ֤ד אֲדָמָה֙ אָנֹ֔כִי כִּ֥י אָדָ֖ם הִקְנַ֥/נִי מִ/נְּעוּרָֽ/י	5	But he shall say, I {am} no prophet, I {am} an husbandman; for man taught me to keep cattle from my youth.	بَلْ يَقُولُ: لَسْتُ أَنَا نَبِيًّا. أَنَا إِنْسَانٌ فَالِحُ ٱلْأَرْضِ، لِأَنَّ إِنْسَانًا ٱقْتَنَانِي مِنْ صِبَايَ.
וְ/אָמַ֣ר אֵלָ֔י/ו מָ֧ה הַ/מַּכּ֛וֹת הָ/אֵ֖לֶּה בֵּ֣ין יָדֶ֑י/ךָ וְ/אָמַ֕ר אֲשֶׁ֥ר הֻכֵּ֖יתִי בֵּ֥ית מְאַהֲבָֽ/י	6	And {one} shall say unto him, What {are} these wounds in thine hands? Then he shall answer, {Those} with which I was wounded {in} the house of my friends.	فَيَقُولُ لَهُ: مَا هَذِهِ ٱلْجُرُوحُ فِي يَدَيْكَ؟ فَيَقُولُ: هِيَ ٱلَّتِي جُرِحْتُ بِهَا فِي بَيْتِ أَحِبَّائِي.
חֶ֗רֶב עוּרִ֤י עַל רֹעִ/י֙ וְ/עַל גֶּ֣בֶר עֲמִיתִ֔/י נְאֻ֖ם יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת הַ֤ךְ אֶת הָֽ/רֹעֶה֙ וּ/תְפוּצֶ֣יןָ הַ/צֹּ֔אן וַ/הֲשִׁבֹתִ֥י יָדִ֖/י עַל הַ/צֹּעֲרִֽים	7	Awake, O sword, against my shepherd, and against the man {that is} my fellow, saith the LORD of hosts: smite the shepherd, and the sheep shall be scattered: and I will turn mine hand upon the little ones.	«اِسْتَيْقِظْ يَا سَيْفُ عَلَى رَاعِيَّ، وَعَلَى رَجُلِ رِفْقَتِي، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ. اِضْرِبِ ٱلرَّاعِيَ فَتَتَشَتَّتَ ٱلْغَنَمُ، وَأَرُدُّ يَدِي عَلَى ٱلصِّغَارِ.
וְ/הָיָ֤ה בְ/כָל הָ/אָ֨רֶץ֙ נְאֻם יְהוָ֔ה פִּֽי שְׁנַ֣יִם בָּ֔/הּ יִכָּרְת֖וּ יִגְוָ֑עוּ וְ/הַ/שְּׁלִשִׁ֖ית יִוָּ֥תֶר בָּֽ/הּ	8	And it shall come to pass, {that} in all the land, saith the LORD, two parts therein shall be cut off {and} die; but the third shall be left therein.	وَيَكُونُ فِي كُلِّ ٱلْأَرْضِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، أَنَّ ثُلْثَيْنِ مِنْهَا يُقْطَعَانِ وَيَمُوتَانِ، وَٱلثُّلْثَ يَبْقَى فِيهَا.
וְ/הֵבֵאתִ֤י אֶת הַ/שְּׁלִשִׁית֙ בָּ/אֵ֔שׁ וּ/צְרַפְתִּי/ם֙ כִּ/צְרֹ֣ף אֶת הַ/כֶּ֔סֶף וּ/בְחַנְתִּ֖י/ם כִּ/בְחֹ֣ן אֶת הַ/זָּהָ֑ב ה֣וּא יִקְרָ֣א בִ/שְׁמִ֗/י וַֽ/אֲנִי֙ אֶעֱנֶ֣ה אֹת֔/וֹ אָמַ֨רְתִּי֙ עַמִּ֣/י ה֔וּא וְ/ה֥וּא יֹאמַ֖ר יְהוָ֥ה אֱלֹהָֽ/י	9	And I will bring the third part through the fire, and will refine them as silver is refined, and will try them as gold is tried: they shall call on my name, and I will hear them: I will say, It {is} my people: and they shall say, The LORD {is} my God.	وَأُدْخِلُ ٱلثُّلْثَ فِي ٱلنَّارِ، وَأَمْحَصُهُمْ كَمَحْصِ ٱلْفِضَّةِ، وَأَمْتَحِنُهُمُ ٱمْتِحَانَ ٱلذَّهَبِ. هُوَ يَدْعُو بِٱسْمِي وَأَنَا أُجِيبُهُ. أَقُولُ: هُوَ شَعْبِي، وَهُوَ يَقُولُ: ٱلرَّبُّ إِلَهِي».

14

Zekharyah — פרק 14 Zechariah — Chapter 14

וָ/אֶשָּׂ֥א אֶת עֵינַ֖/י וָ/אֵ֑רֶא וְ/הִנֵּ֖ה אַרְבַּ֥ע קְרָנֽוֹת	1	I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand.	فَرَفَعْتُ عَيْنَيَّ وَنَظَرْتُ وَإِذَا رَجُلٌ وَبِيَدِهِ حَبْلُ قِيَاسٍ.
וָ/אֹמַ֗ר אֶל הַ/מַּלְאָ֛ךְ הַ/דֹּבֵ֥ר בִּ֖/י מָה אֵ֑לֶּה וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֔/י אֵ֤לֶּה הַ/קְּרָנוֹת֙ אֲשֶׁ֣ר זֵר֣וּ אֶת יְהוּדָ֔ה אֶת יִשְׂרָאֵ֖ל וִ/ירוּשָׁלָֽם	2	Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what {is} the breadth thereof, and what {is} the length thereof.	فَقُلْتُ: «إِلَى أَيْنَ أَنْتَ ذَاهِبٌ؟» فَقَالَ لِي: «لِأَقِيسَ أُورُشَلِيمَ، لِأَرَى كَمْ عَرْضُهَا وَكَمْ طُولُهَا».
וַ/יַּרְאֵ֣/נִי יְהוָ֔ה אַרְבָּעָ֖ה חָרָשִֽׁים	3	And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him,	وَإِذَا بِٱلْمَلَاكِ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي قَدْ خَرَجَ، وَخَرَجَ مَلَاكٌ آخَرُ لِلِقَائِهِ.
וָ/אֹמַ֕ר מָ֛ה אֵ֥לֶּה בָאִ֖ים לַֽ/עֲשׂ֑וֹת וַ/יֹּ֣אמֶר לֵ/אמֹ֗ר אֵ֣לֶּה הַ/קְּרָנ֞וֹת אֲשֶׁר זֵ֣רוּ אֶת יְהוּדָ֗ה כְּ/פִי אִישׁ֙ לֹא נָשָׂ֣א רֹאשׁ֔/וֹ וַ/יָּבֹ֤אוּ אֵ֨לֶּה֙ לְ/הַחֲרִ֣יד אֹתָ֔/ם לְ/יַדּ֞וֹת אֶת קַרְנ֣וֹת הַ/גּוֹיִ֗ם הַ/נֹּשְׂאִ֥ים קֶ֛רֶן אֶל אֶ֥רֶץ יְהוּדָ֖ה לְ/זָרוֹתָֽ/הּ	4	And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited {as} towns without walls for the multitude of men and cattle therein:	فَقَالَ لَهُ: «ٱجْرِ وَكَلِّمْ هَذَا ٱلْغُلَامَ قَائِلًا: كَٱلْأَعْرَاءِ تُسْكَنُ أُورُشَلِيمُ مِنْ كَثْرَةِ ٱلنَّاسِ وَٱلْبَهَائِمِ فِيهَا.
וָ/אֶשָּׂ֥א עֵינַ֛/י וָ/אֵ֖רֶא וְ/הִנֵּה אִ֑ישׁ וּ/בְ/יָד֖/וֹ חֶ֥בֶל מִדָּֽה	5	For I, saith the LORD, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her.	وَأَنَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، أَكُونُ لَهَا سُورَ نَارٍ مِنْ حَوْلِهَا، وَأَكُونُ مَجْدًا فِي وَسَطِهَا.
וָ/אֹמַ֕ר אָ֖נָה אַתָּ֣ה הֹלֵ֑ךְ וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֗/י לָ/מֹד֙ אֶת יְר֣וּשָׁלִַ֔ם לִ/רְא֥וֹת כַּ/מָּֽה רָחְבָּ֖/הּ וְ/כַ/מָּ֥ה אָרְכָּֽ/הּ	6	Ho, ho, {come forth}, and flee from the land of the north, saith the LORD: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the LORD.	«يَا يَا، ٱهْرُبُوا مِنْ أَرْضِ ٱلشِّمَالِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. فَإِنِّي قَدْ فَرَّقْتُكُمْ كَرِيَاحِ ٱلسَّمَاءِ ٱلْأَرْبَعِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וְ/הִנֵּ֗ה הַ/מַּלְאָ֛ךְ הַ/דֹּבֵ֥ר בִּ֖/י יֹצֵ֑א וּ/מַלְאָ֣ךְ אַחֵ֔ר יֹצֵ֖א לִ/קְרָאתֽ/וֹ	7	Deliver thyself, O Zion, that dwellest {with} the daughter of Babylon.	تَنَجَّيْ يَا صِهْيَوْنُ ٱلسَّاكِنَةُ فِي بِنْتِ بَابِلَ،
וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלָ֔/ו רֻ֗ץ דַּבֵּ֛ר אֶל הַ/נַּ֥עַר הַלָּ֖ז לֵ/אמֹ֑ר פְּרָזוֹת֙ תֵּשֵׁ֣ב יְרוּשָׁלִַ֔ם מֵ/רֹ֥ב אָדָ֛ם וּ/בְהֵמָ֖ה בְּ/תוֹכָֽ/הּ	8	For thus saith the LORD of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.	لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: بَعْدَ ٱلْمَجْدِ أَرْسَلَنِي إِلَى ٱلْأُمَمِ ٱلَّذِينَ سَلَبُوكُمْ، لِأَنَّهُ مَنْ يَمَسُّكُمْ يَمَسُّ حَدَقَةَ عَيْنِهِ.
וַ/אֲנִ֤י אֶֽהְיֶה לָּ/הּ֙ נְאֻם יְהוָ֔ה ח֥וֹמַת אֵ֖שׁ סָבִ֑יב וּ/לְ/כָב֖וֹד אֶֽהְיֶ֥ה בְ/תוֹכָֽ/הּ	9	For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the LORD of hosts hath sent me.	لِأَنِّي هَأَنَذَا أُحَرِّكُ يَدِي عَلَيْهِمْ فَيَكُونُونَ سَلَبًا لِعَبِيدِهِمْ. فَتَعْلَمُونَ أَنَّ رَبَّ ٱلْجُنُودِ قَدْ أَرْسَلَنِي.
ה֣וֹי ה֗וֹי וְ/נֻ֛סוּ מֵ/אֶ֥רֶץ צָפ֖וֹן נְאֻם יְהוָ֑ה כִּ֠י כְּ/אַרְבַּ֞ע רוּח֧וֹת הַ/שָּׁמַ֛יִם פֵּרַ֥שְׂתִּי אֶתְ/כֶ֖ם נְאֻם יְהוָֽה	10	Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the LORD.	«تَرَنَّمِي وَٱفْرَحِي يَا بِنْتَ صِهْيَوْنَ، لِأَنِّي هَأَنَذَا آتِي وَأَسْكُنُ فِي وَسَطِكِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
ה֥וֹי צִיּ֖וֹן הִמָּלְטִ֑י יוֹשֶׁ֖בֶת בַּת בָּבֶֽל	11	And many nations shall be joined to the LORD in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the LORD of hosts hath sent me unto thee.	فَيَتَّصِلُ أُمَمٌ كَثِيرَةٌ بِٱلرَّبِّ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ، وَيَكُونُونَ لِي شَعْبًا فَأَسْكُنُ فِي وَسَطِكِ، فَتَعْلَمِينَ أَنَّ رَبَّ ٱلْجُنُودِ قَدْ أَرْسَلَنِي إِلَيْكِ.
כִּ֣י כֹ֣ה אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ אַחַ֣ר כָּב֔וֹד שְׁלָחַ֕/נִי אֶל הַ/גּוֹיִ֖ם הַ/שֹּׁלְלִ֣ים אֶתְ/כֶ֑ם כִּ֚י הַ/נֹּגֵ֣עַ בָּ/כֶ֔ם נֹגֵ֖עַ בְּ/בָבַ֥ת עֵינֽ/וֹ	12	And the LORD shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again.	وَٱلرَّبُّ يَرِثُ يَهُوذَا نَصِيبَهُ فِي ٱلْأَرْضِ ٱلْمُقَدَّسَةِ وَيَخْتَارُ أُورُشَلِيمَ بَعْدُ.
כִּ֠י הִנְ/נִ֨י מֵנִ֤יף אֶת יָדִ/י֙ עֲלֵי/הֶ֔ם וְ/הָי֥וּ שָׁלָ֖ל לְ/עַבְדֵי/הֶ֑ם וִֽ/ידַעְתֶּ֕ם כִּֽי יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁלָחָֽ/נִי	13	Be silent, O all flesh, before the LORD: for he is raised up out of his holy habitation. {his...: Heb. the habitation of his holiness}	اُسْكُتُوا يَا كُلَّ ٱلْبَشَرِ قُدَّامَ ٱلرَّبِّ، لِأَنَّهُ قَدِ ٱسْتَيْقَظَ مِنْ مَسْكَنِ قُدْسِهِ».
רָנִּ֥י וְ/שִׂמְחִ֖י בַּת צִיּ֑וֹן כִּ֧י הִנְ/נִי בָ֛א וְ/שָׁכַנְתִּ֥י בְ/תוֹכֵ֖/ךְ נְאֻם יְהוָֽה	14
וְ/נִלְווּ֩ גוֹיִ֨ם רַבִּ֤ים אֶל יְהוָה֙ בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֔וּא וְ/הָ֥יוּ לִ֖/י לְ/עָ֑ם וְ/שָׁכַנְתִּ֣י בְ/תוֹכֵ֔/ךְ וְ/יָדַ֕עַתְּ כִּי יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁלָחַ֥/נִי אֵלָֽיִ/ךְ	15
וְ/נָחַ֨ל יְהוָ֤ה אֶת יְהוּדָה֙ חֶלְק֔/וֹ עַ֖ל אַדְמַ֣ת הַ/קֹּ֑דֶשׁ וּ/בָחַ֥ר ע֖וֹד בִּ/ירוּשָׁלִָֽם	16
הַ֥ס כָּל בָּשָׂ֖ר מִ/פְּנֵ֣י יְהוָ֑ה כִּ֥י נֵע֖וֹר מִ/מְּע֥וֹן קָדְשֽׁ/וֹ	17

וַ/יַּרְאֵ֗/נִי אֶת יְהוֹשֻׁ֨עַ֙ הַ/כֹּהֵ֣ן הַ/גָּד֔וֹל עֹמֵ֕ד לִ/פְנֵ֖י מַלְאַ֣ךְ יְהוָ֑ה וְ/הַ/שָּׂטָ֛ן עֹמֵ֥ד עַל יְמִינ֖/וֹ לְ/שִׂטְנֽ/וֹ	1	And he shewed me Joshua the high priest standing before the angel of the LORD, and Satan standing at his right hand to resist him. {Satan: that is, an adversary} {to...: Heb. to be his adversary}	وَأَرَانِي يَهُوشَعَ ٱلْكَاهِنَ ٱلْعَظِيمَ قَائِمًا قُدَّامَ مَلَاكِ ٱلرَّبِّ، وَٱلشَّيْطَانُ قَائِمٌ عَنْ يَمِينِهِ لِيُقَاوِمَهُ.
וַ/יֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל הַ/שָּׂטָ֗ן יִגְעַ֨ר יְהוָ֤ה בְּ/ךָ֙ הַ/שָּׂטָ֔ן וְ/יִגְעַ֤ר יְהוָה֙ בְּ/ךָ֔ הַ/בֹּחֵ֖ר בִּ/ירֽוּשָׁלִָ֑ם הֲ/ל֧וֹא זֶ֦ה א֖וּד מֻצָּ֥ל מֵ/אֵֽשׁ	2	And the LORD said unto Satan, The LORD rebuke thee, O Satan; even the LORD that hath chosen Jerusalem rebuke thee: {is} not this a brand plucked out of the fire?	فَقَالَ ٱلرَّبُّ لِلشَّيْطَانِ: «لِيَنْتَهِرْكَ ٱلرَّبُّ يَا شَيْطَانُ! لِيَنْتَهِرْكَ ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي ٱخْتَارَ أُورُشَلِيمَ! أَفَلَيْسَ هَذَا شُعْلَةً مُنْتَشَلَةً مِنَ ٱلنَّارِ؟».
וִ/יהוֹשֻׁ֕עַ הָיָ֥ה לָבֻ֖שׁ בְּגָדִ֣ים צוֹאִ֑ים וְ/עֹמֵ֖ד לִ/פְנֵ֥י הַ/מַּלְאָֽךְ	3	Now Joshua was clothed with filthy garments, and stood before the angel.	وَكَانَ يَهُوشَعُ لَابِسًا ثِيَابًا قَذِرَةً وَوَاقِفًا قُدَّامَ ٱلْمَلَاكِ.
וַ/יַּ֣עַן וַ/יֹּ֗אמֶר אֶל הָ/עֹמְדִ֤ים לְ/פָנָי/ו֙ לֵ/אמֹ֔ר הָסִ֛ירוּ הַ/בְּגָדִ֥ים הַ/צֹּאִ֖ים מֵ/עָלָ֑י/ו וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלָ֗י/ו רְאֵ֨ה הֶעֱבַ֤רְתִּי מֵ/עָלֶ֨י/ךָ֙ עֲוֺנֶ֔/ךָ וְ/הַלְבֵּ֥שׁ אֹתְ/ךָ֖ מַחֲלָצֽוֹת	4	And he answered and spake unto those that stood before him, saying, Take away the filthy garments from him. And unto him he said, Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.	فَأَجَابَ وَكَلَّمَ ٱلْوَاقِفِينَ قُدَّامَهُ قَائِلًا: «ٱنْزِعُوا عَنْهُ ٱلثِّيَابَ ٱلْقَذِرَةَ». وَقَالَ لَهُ: «ٱنْظُرْ. قَدْ أَذْهَبْتُ عَنْكَ إِثْمَكَ، وَأُلْبِسُكَ ثِيَابًا مُزَخْرَفَةً».
וָ/אֹמַ֕ר יָשִׂ֛ימוּ צָנִ֥יף טָה֖וֹר עַל רֹאשׁ֑/וֹ וַ/יָּשִׂימוּ֩ הַ/צָּנִ֨יף הַ/טָּה֜וֹר עַל רֹאשׁ֗/וֹ וַ/יַּלְבִּשֻׁ֨/הוּ֙ בְּגָדִ֔ים וּ/מַלְאַ֥ךְ יְהוָ֖ה עֹמֵֽד	5	And I said, Let them set a fair mitre upon his head. So they set a fair mitre upon his head, and clothed him with garments. And the angel of the LORD stood by.	فَقُلْتُ: «لِيَضَعُوا عَلَى رَأْسِهِ عِمَامَةً طَاهِرَةً». فَوَضَعُوا عَلَى رَأْسِهِ ٱلْعِمَامَةَ ٱلطَّاهِرَةَ، وَأَلْبَسُوهُ ثِيَابًا وَمَلَاكُ ٱلرَّبِّ وَاقِفٌ.
וַ/יָּ֨עַד֙ מַלְאַ֣ךְ יְהוָ֔ה בִּ/יהוֹשֻׁ֖עַ לֵ/אמֹֽר	6	And the angel of the LORD protested unto Joshua, saying,	فَأَشْهَدَ مَلَاكُ ٱلرَّبِّ عَلَى يَهُوشَعَ قَائِلًا:
כֹּה אָמַ֞ר יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת אִם בִּ/דְרָכַ֤/י תֵּלֵךְ֙ וְ/אִ֣ם אֶת מִשְׁמַרְתִּ֣/י תִשְׁמֹ֔ר וְ/גַם אַתָּה֙ תָּדִ֣ין אֶת בֵּיתִ֔/י וְ/גַ֖ם תִּשְׁמֹ֣ר אֶת חֲצֵרָ֑/י וְ/נָתַתִּ֤י לְ/ךָ֙ מַהְלְכִ֔ים בֵּ֥ין הָ/עֹמְדִ֖ים הָ/אֵֽלֶּה	7	Thus saith the LORD of hosts; If thou wilt walk in my ways, and if thou wilt keep my charge, then thou shalt also judge my house, and shalt also keep my courts, and I will give thee places to walk among these that stand by. {charge: or, ordinance} {places...: Heb. walks}	«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: إِنْ سَلَكْتَ فِي طُرُقِي، وَإِنْ حَفِظْتَ شَعَائِرِي، فَأَنْتَ أَيْضًا تَدِينُ بَيْتِي، وَتُحَافِظُ أَيْضًا عَلَى دِيَارِي، وَأُعْطِيكَ مَسَالِكَ بَيْنَ هَؤُلَاءِ ٱلْوَاقِفِينَ.
שְֽׁמַֽע נָ֞א יְהוֹשֻׁ֣עַ הַ/כֹּהֵ֣ן הַ/גָּד֗וֹל אַתָּה֙ וְ/רֵעֶ֨י/ךָ֙ הַ/יֹּשְׁבִ֣ים לְ/פָנֶ֔י/ךָ כִּֽי אַנְשֵׁ֥י מוֹפֵ֖ת הֵ֑מָּה כִּֽי הִנְ/נִ֥י מֵבִ֛יא אֶת עַבְדִּ֖/י צֶֽמַח	8	Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they {are} men wondered at: for, behold, I will bring forth my servant the BRANCH. {wondered...: Heb. of wonder, or, sign}	فَٱسْمَعْ يَا يَهُوشَعُ ٱلْكَاهِنُ ٱلْعَظِيمُ أَنْتَ وَرُفَقَاؤُكَ ٱلْجَالِسُونَ أَمَامَكَ، لِأَنَّهُمْ رِجَالُ آيَةٍ، لِأَنِّي هَأَنَذَا آتِي بِعَبْدِي «ٱلْغُصْنِ».
כִּ֣י הִנֵּ֣ה הָ/אֶ֗בֶן אֲשֶׁ֤ר נָתַ֨תִּי֙ לִ/פְנֵ֣י יְהוֹשֻׁ֔עַ עַל אֶ֥בֶן אַחַ֖ת שִׁבְעָ֣ה עֵינָ֑יִם הִנְ/נִ֧י מְפַתֵּ֣חַ פִּתֻּחָ֗/הּ נְאֻם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וּ/מַשְׁתִּ֛י אֶת עֲוֺ֥ן הָ/אָֽרֶץ הַ/הִ֖יא בְּ/י֥וֹם אֶחָֽד	9	For behold the stone that I have laid before Joshua; upon one stone {shall be} seven eyes: behold, I will engrave the graving thereof, saith the LORD of hosts, and I will remove the iniquity of that land in one day.	فَهُوَذَا ٱلْحَجَرُ ٱلَّذِي وَضَعْتُهُ قُدَّامَ يَهُوشَعَ عَلَى حَجَرٍ وَاحِدٍ سَبْعُ أَعْيُنٍ. هَأَنَذَا نَاقِشٌ نَقْشَهُ، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ، وَأُزِيلُ إِثْمَ تِلْكَ ٱلْأَرْضِ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ.
בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֗וּא נְאֻם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת תִּקְרְא֖וּ אִ֣ישׁ לְ/רֵעֵ֑/הוּ אֶל תַּ֥חַת גֶּ֖פֶן וְ/אֶל תַּ֥חַת תְּאֵנָֽה	10	In that day, saith the LORD of hosts, shall ye call every man his neighbour under the vine and under the fig tree.	فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ، يُنَادِي كُلُّ إِنْسَانٍ قَرِيبَهُ تَحْتَ ٱلْكَرْمَةِ وَتَحْتَ ٱلتِّينَةِ».

וַ/יָּ֕שָׁב הַ/מַּלְאָ֖ךְ הַ/דֹּבֵ֣ר בִּ֑/י וַ/יְעִירֵ֕/נִי כְּ/אִ֖ישׁ אֲשֶׁר יֵע֥וֹר מִ/שְּׁנָתֽ/וֹ	1	And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep,	فَرَجَعَ ٱلْمَلَاكُ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي وَأَيْقَظَنِي كَرَجُلٍ أُوقِظَ مِنْ نَوْمِهِ.
וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֔/י מָ֥ה אַתָּ֖ה רֹאֶ֑ה ו/יאמר וָ/אֹמַ֡ר רָאִ֣יתִי וְ/הִנֵּ֣ה מְנוֹרַת֩ זָהָ֨ב כֻּלָּ֜/הּ וְ/גֻלָּ֣הּ עַל רֹאשָׁ֗/הּ וְ/שִׁבְעָ֤ה נֵרֹתֶ֨י/הָ֙ עָלֶ֔י/הָ שִׁבְעָ֤ה וְ/שִׁבְעָה֙ מֽוּצָק֔וֹת לַ/נֵּר֖וֹת אֲשֶׁ֥ר עַל רֹאשָֽׁ/הּ	2	And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all {of} gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which {are} upon the top thereof: {a bowl: Heb. her bowl} {seven pipes...: or, seven several pipes to the lamps}	وَقَالَ لِي: «مَاذَا تَرَى؟» فَقُلْتُ: «قَدْ نَظَرْتُ وَإِذَا بِمَنَارَةٍ كُلُّهَا ذَهَبٌ، وَكُوزُهَا عَلَى رَأْسِهَا، وَسَبْعَةُ سُرُجٍ عَلَيْهَا، وَسَبْعُ أَنَابِيبَ لِلسُّرْجِ ٱلَّتِي عَلَى رَأْسِهَا.
וּ/שְׁנַ֥יִם זֵיתִ֖ים עָלֶ֑י/הָ אֶחָד֙ מִ/ימִ֣ין הַ/גֻּלָּ֔ה וְ/אֶחָ֖ד עַל שְׂמֹאלָֽ/הּ	3	And two olive trees by it, one upon the right {side} of the bowl, and the other upon the left {side} thereof.	وَعِنْدَهَا زَيْتُونَتَانِ، إِحْدَاهُمَا عَنْ يَمِينِ ٱلْكُوزِ، وَٱلْأُخْرَى عَنْ يَسَارِهِ».
וָ/אַ֨עַן֙ וָֽ/אֹמַ֔ר אֶל הַ/מַּלְאָ֛ךְ הַ/דֹּבֵ֥ר בִּ֖/י לֵ/אמֹ֑ר מָה אֵ֖לֶּה אֲדֹנִֽ/י	4	So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What {are} these, my lord?	فَأَجَبْتُ وَقُلْتُ لِلْمَلَاكِ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي قَائِلًا: «مَا هَذِهِ يَا سَيِّدِي؟»
וַ֠/יַּעַן הַ/מַּלְאָ֞ךְ הַ/דֹּבֵ֥ר בִּ/י֙ וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֔/י הֲ/ל֥וֹא יָדַ֖עְתָּ מָה הֵ֣מָּה אֵ֑לֶּה וָ/אֹמַ֖ר לֹ֥א אֲדֹנִֽ/י	5	Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord.	فَأَجَابَ ٱلْمَلَاكُ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي وَقَالَ لِي: «أَمَا تَعْلَمُ مَا هَذِهِ؟» فَقُلْتُ: «لَا يَا سَيِّدِي».
וַ/יַּ֜עַן וַ/יֹּ֤אמֶר אֵלַ/י֙ לֵ/אמֹ֔ר זֶ֚ה דְּבַר יְהוָ֔ה אֶל זְרֻבָּבֶ֖ל לֵ/אמֹ֑ר לֹ֤א בְ/חַ֨יִל֙ וְ/לֹ֣א בְ/כֹ֔חַ כִּ֣י אִם בְּ/רוּחִ֔/י אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת	6	Then he answered and spake unto me, saying, This {is} the word of the LORD unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the LORD of hosts. {might: or, army}	فَأَجَابَ وَكَلَّمَنِي قَائِلًا: «هَذِهِ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى زَرُبَّابِلَ قَائِلًا: لَا بِٱلْقُدْرَةِ وَلَا بِٱلْقُوَّةِ، بَلْ بِرُوحِي قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ.
מִֽי אַתָּ֧ה הַֽר הַ/גָּד֛וֹל לִ/פְנֵ֥י זְרֻבָּבֶ֖ל לְ/מִישֹׁ֑ר וְ/הוֹצִיא֙ אֶת הָ/אֶ֣בֶן הָ/רֹאשָׁ֔ה תְּשֻׁא֕וֹת חֵ֥ן חֵ֖ן לָֽ/הּ	7	Who {art} thou, O great mountain? before Zerubbabel {thou shalt become} a plain: and he shall bring forth the headstone {thereof with} shoutings, {crying}, Grace, grace unto it.	مَنْ أَنْتَ أَيُّهَا ٱلْجَبَلُ ٱلْعَظِيمُ؟ أَمَامَ زَرُبَّابِلَ تَصِيرُ سَهْلًا! فَيُخْرِجُ حَجَرَ ٱلزَّاوِيَةِ بَيْنَ ٱلْهَاتِفِينَ: كَرَامَةً، كَرَامَةً لَهُ».
וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֵלַ֥/י לֵ/אמֹֽר	8	Moreover the word of the LORD came unto me, saying,	وَكَانَتْ إِلَيَّ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
יְדֵ֣י זְרֻבָּבֶ֗ל יִסְּד֛וּ הַ/בַּ֥יִת הַ/זֶּ֖ה וְ/יָדָ֣י/ו תְּבַצַּ֑עְנָה וְ/יָ֣דַעְתָּ֔ כִּֽי יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁלָחַ֥/נִי אֲלֵי/כֶֽם	9	The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the LORD of hosts hath sent me unto you.	«إِنَّ يَدَيْ زَرُبَّابِلَ قَدْ أَسَّسَتَا هَذَا ٱلْبَيْتَ، فَيَدَاهُ تُتَمِّمَانِهِ، فَتَعْلَمُ أَنَّ رَبَّ ٱلْجُنُودِ أَرْسَلَنِي إِلَيْكُمْ».
כִּ֣י מִ֣י בַז֮ לְ/י֣וֹם קְטַנּוֹת֒ וְ/שָׂמְח֗וּ וְ/רָא֞וּ אֶת הָ/אֶ֧בֶן הַ/בְּדִ֛יל בְּ/יַ֥ד זְרֻבָּבֶ֖ל שִׁבְעָה אֵ֑לֶּה עֵינֵ֣י יְהוָ֔ה הֵ֥מָּה מְשׁוֹטְטִ֖ים בְּ/כָל הָ/אָֽרֶץ	10	For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel {with} those seven; they {are} the eyes of the LORD, which run to and fro through the whole earth. {for they...: or, since the seven eyes of the LORD shall rejoice} {plummet: Heb. stone of tin}	لِأَنَّهُ مَنِ ٱزْدَرَى بِيَوْمِ ٱلْأُمُورِ ٱلصَّغِيرَةِ. فَتَفْرَحُ أُولَئِكَ ٱلسَّبْعُ، وَيَرَوْنَ ٱلزِّيجَ بِيَدِ زَرُبَّابِلَ. إِنَّمَا هِيَ أَعْيُنُ ٱلرَّبِّ ٱلْجَائِلَةُ فِي ٱلْأَرْضِ كُلِّهَا.
וָ/אַ֖עַן וָ/אֹמַ֣ר אֵלָ֑י/ו מַה שְּׁנֵ֤י הַ/זֵּיתִים֙ הָ/אֵ֔לֶה עַל יְמִ֥ין הַ/מְּנוֹרָ֖ה וְ/עַל שְׂמֹאולָֽ/הּ	11	Then answered I, and said unto him, What {are} these two olive trees upon the right {side} of the candlestick and upon the left {side} thereof?	فَأَجَبْتُ وَقُلْتُ لَهُ: «مَا هَاتَانِ ٱلزَّيْتُونَتَانِ عَنْ يَمِينِ ٱلْمَنَارَةِ وَعَنْ يَسَارِهَا؟»
וָ/אַ֣עַן שֵׁנִ֔ית וָ/אֹמַ֖ר אֵלָ֑י/ו מַה שְׁתֵּ֞י שִׁבֲּלֵ֣י הַ/זֵּיתִ֗ים אֲשֶׁר֙ בְּ/יַ֗ד שְׁנֵי֙ צַנְתְּר֣וֹת הַ/זָּהָ֔ב הַֽ/מְרִיקִ֥ים מֵ/עֲלֵי/הֶ֖ם הַ/זָּהָֽב	12	And I answered again, and said unto him, What {be these} two olive branches which through the two golden pipes empty the golden {oil} out of themselves? {through: Heb. by the hand of} {empty...: or, empty out of themselves oil into the gold} {the golden oil: Heb. the gold}	وَأَجَبْتُ ثَانِيَةً وَقُلْتُ لَهُ: «مَا فَرْعَا ٱلزَّيْتُونِ ٱللَّذَانِ بِجَانِبِ ٱلْأَنَابِيبِ مِنْ ذَهَبٍ، ٱلْمُفْرِغَانِ مِنْ أَنْفُسِهِمَا ٱلذَّهَبِيَّ؟»
וַ/יֹּ֤אמֶר אֵלַ/י֙ לֵ/אמֹ֔ר הֲ/ל֥וֹא יָדַ֖עְתָּ מָה אֵ֑לֶּה וָ/אֹמַ֖ר לֹ֥א אֲדֹנִֽ/י	13	And he answered me and said, Knowest thou not what these {be}? And I said, No, my lord.	فَأَجَابَنِي قَائِلًا: «أَمَا تَعْلَمُ مَا هَاتَانِ؟» فَقُلْتُ: «لَا يَا سَيِّدِي».
וַ/יֹּ֕אמֶר אֵ֖לֶּה שְׁנֵ֣י בְנֵֽי הַ/יִּצְהָ֑ר הָ/עֹמְדִ֖ים עַל אֲד֥וֹן כָּל הָ/אָֽרֶץ	14	Then said he, These {are} the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth. {anointed...: Heb. sons of oil}	فَقَالَ: «هَاتَانِ هُمَا ٱبْنَا ٱلزَّيْتِ ٱلْوَاقِفَانِ عِنْدَ سَيِّدِ ٱلْأَرْضِ كُلِّهَا».

וָ/אָשׁ֕וּב וָ/אֶשָּׂ֥א עֵינַ֖/י וָֽ/אֶרְאֶ֑ה וְ/הִנֵּ֖ה מְגִלָּ֥ה עָפָֽה	1	Then I turned, and lifted up mine eyes, and looked, and behold a flying roll.	فَعُدْتُ وَرَفَعْتُ عَيْنَيَّ وَنَظَرْتُ وَإِذَا بِدَرْجٍ طَائِرٍ.
וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֔/י מָ֥ה אַתָּ֖ה רֹאֶ֑ה וָ/אֹמַ֗ר אֲנִ֤י רֹאֶה֙ מְגִלָּ֣ה עָפָ֔ה אָרְכָּ/הּ֙ עֶשְׂרִ֣ים בָּֽ/אַמָּ֔ה וְ/רָחְבָּ֖/הּ עֶ֥שֶׂר בָּ/אַמָּֽה	2	And he said unto me, What seest thou? And I answered, I see a flying roll; the length thereof {is} twenty cubits, and the breadth thereof ten cubits.	فَقَالَ لِي: «مَاذَا تَرَى؟» فَقُلْتُ: «إِنِّي أَرَى دَرْجًا طَائِرًا، طُولُهُ عِشْرُونَ ذِرَاعًا، وَعَرْضُهُ عَشَرُ أَذْرُعٍ».
וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֔/י זֹ֚את הָֽ/אָלָ֔ה הַ/יּוֹצֵ֖את עַל פְּנֵ֣י כָל הָ/אָ֑רֶץ כִּ֣י כָל הַ/גֹּנֵ֗ב מִ/זֶּה֙ כָּמ֣וֹ/הָ נִקָּ֔ה וְ/כָל הַ/נִּ֨שְׁבָּ֔ע מִ/זֶּ֖ה כָּמ֥וֹ/הָ נִקָּֽה	3	Then said he unto me, This {is} the curse that goeth forth over the face of the whole earth: for every one that stealeth shall be cut off {as} on this side according to it; and every one that sweareth shall be cut off {as} on that side according to it. {every one that stealeth...: or, every one of this people that stealeth holdeth himself guiltless, as it doth}	فَقَالَ لِي: «هَذِهِ هِيَ ٱللَّعْنَةُ ٱلْخَارِجَةُ عَلَى وَجْهِ كُلِّ ٱلْأَرْضِ. لِأَنَّ كُلَّ سَارِقٍ يُبَادُ مِنْ هُنَا بِحَسَبِهَا، وَكُلَّ حَالِفٍ يُبَادُ مِنْ هُنَاكَ بِحَسَبِهَا.
הוֹצֵאתִ֗י/הָ נְאֻם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וּ/בָ֨אָה֙ אֶל בֵּ֣ית הַ/גַּנָּ֔ב וְ/אֶל בֵּ֛ית הַ/נִּשְׁבָּ֥ע בִּ/שְׁמִ֖/י לַ/שָּׁ֑קֶר וְ/לָ֨נֶה֙ בְּ/ת֣וֹךְ בֵּית֔/וֹ וְ/כִלַּ֖תּ/וּ וְ/אֶת עֵצָ֥י/ו וְ/אֶת אֲבָנָֽי/ו	4	I will bring it forth, saith the LORD of hosts, and it shall enter into the house of the thief, and into the house of him that sweareth falsely by my name: and it shall remain in the midst of his house, and shall consume it with the timber thereof and the stones thereof.	إِنِّي أُخْرِجُهَا، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ، فَتَدْخُلُ بَيْتَ ٱلسَّارِقِ وَبَيْتَ ٱلْحَالِفِ بِٱسْمِي زُورًا، وَتَبِيتُ فِي وَسَطِ بَيْتِهِ وَتُفْنِيهِ مَعَ خَشَبِهِ وَحِجَارَتِهِ».
וַ/יֵּצֵ֕א הַ/מַּלְאָ֖ךְ הַ/דֹּבֵ֣ר בִּ֑/י וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֔/י שָׂ֣א נָ֤א עֵינֶ֨י/ךָ֙ וּ/רְאֵ֔ה מָ֖ה הַ/יּוֹצֵ֥את הַ/זֹּֽאת	5	Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what {is} this that goeth forth.	ثُمَّ خَرَجَ ٱلْمَلَاكُ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي وَقَالَ لِي: «ٱرْفَعْ عَيْنَيْكَ وَٱنْظُرْ مَا هَذَا ٱلْخَارِجُ».
וָ/אֹמַ֖ר מַה הִ֑יא וַ/יֹּ֗אמֶר זֹ֤את הָֽ/אֵיפָה֙ הַ/יּוֹצֵ֔את וַ/יֹּ֕אמֶר זֹ֥את עֵינָ֖/ם בְּ/כָל הָ/אָֽרֶץ	6	And I said, What {is} it? And he said, This {is} an ephah that goeth forth. He said moreover, This {is} their resemblance through all the earth.	فَقُلْتُ: «مَا هُوَ؟» فَقَالَ: «هَذِهِ هِيَ ٱلْإِيفَةُ ٱلْخَارِجَةُ». وَقَالَ: «هَذِهِ عَيْنُهُمْ فِي كُلِّ ٱلْأَرْضِ».
וְ/הִנֵּ֛ה כִּכַּ֥ר עֹפֶ֖רֶת נִשֵּׂ֑את וְ/זֹאת֙ אִשָּׁ֣ה אַחַ֔ת יוֹשֶׁ֖בֶת בְּ/ת֥וֹךְ הָ/אֵיפָֽה	7	And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this {is} a woman that sitteth in the midst of the ephah. {talent: or, weighty piece}	وَإِذَا بِوَزْنَةِ رَصَاصٍ رُفِعَتْ. وَكَانَتِ ٱمْرَأَةٌ جَالِسَةٌ فِي وَسَطِ ٱلْإِيفَةِ.
וַ/יֹּ֨אמֶר֙ זֹ֣את הָ/רִשְׁעָ֔ה וַ/יַּשְׁלֵ֥ךְ אֹתָ֖/הּ אֶל תּ֣וֹךְ הָֽ/אֵיפָ֑ה וַ/יַּשְׁלֵ֛ךְ אֶת אֶ֥בֶן הָ/עֹפֶ֖רֶת אֶל פִּֽי/הָ	8	And he said, This {is} wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof.	فَقَالَ: «هَذِهِ هِيَ ٱلشَّرُّ». فَطَرَحَهَا إِلَى وَسَطِ ٱلْإِيفَةِ، وَطَرَحَ ثِقْلَ ٱلرَّصَاصِ عَلَى فَمِهَا.
וָ/אֶשָּׂ֨א עֵינַ֜/י וָ/אֵ֗רֶא וְ/הִנֵּה֩ שְׁתַּ֨יִם נָשִׁ֤ים יֽוֹצְאוֹת֙ וְ/ר֣וּחַ בְּ/כַנְפֵי/הֶ֔ם וְ/לָ/הֵ֥נָּה כְנָפַ֖יִם כְּ/כַנְפֵ֣י הַ/חֲסִידָ֑ה וַ/תִּשֶּׂ֨אנָה֙ אֶת הָ֣/אֵיפָ֔ה בֵּ֥ין הָ/אָ֖רֶץ וּ/בֵ֥ין הַ/שָּׁמָֽיִם	9	Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind {was} in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven.	وَرَفَعْتُ عَيْنَيَّ وَنَظَرْتُ وَإِذَا بِٱمْرَأَتَيْنِ خَرَجَتَا وَٱلرِّيحُ فِي أَجْنِحَتِهِمَا، وَلَهُمَا أَجْنِحَةٌ كَأَجْنِحَةِ ٱللَّقْلَقِ، فَرَفَعَتَا ٱلْإِيفَةَ بَيْنَ ٱلْأَرْضِ وَٱلسَّمَاءِ.
וָ/אֹמַ֕ר אֶל הַ/מַּלְאָ֖ךְ הַ/דֹּבֵ֣ר בִּ֑/י אָ֛נָה הֵ֥מָּה מֽוֹלִכ֖וֹת אֶת הָ/אֵיפָֽה	10	Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah?	فَقُلْتُ لِلْمَلَاكِ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي: «إِلَى أَيْنَ هُمَا ذَاهِبَتَانِ بِٱلْإِيفَةِ؟»
וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֔/י לִ/בְנֽוֹת לָ֥/הֿ בַ֖יִת בְּ/אֶ֣רֶץ שִׁנְעָ֑ר וְ/הוּכַ֛ן וְ/הֻנִּ֥יחָה שָּׁ֖ם עַל מְכֻנָתָֽ/הּ	11	And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base.	فَقَالَ لِي: «لِتَبْنِيَا لَهَا بَيْتًا فِي أَرْضِ شِنْعَارَ. وَإِذَا تَهَيَّأَ تَقِرُّ هُنَاكَ عَلَى قَاعِدَتِهَا».

וָ/אָשֻׁ֗ב וָ/אֶשָּׂ֤א עֵינַ/י֙ וָֽ/אֶרְאֶ֔ה וְ/הִנֵּ֨ה אַרְבַּ֤ע מַרְכָּבוֹת֙ יֹֽצְא֔וֹת מִ/בֵּ֖ין שְׁנֵ֣י הֶֽ/הָרִ֑ים וְ/הֶ/הָרִ֖ים הָרֵ֥י נְחֹֽשֶׁת	1	And I turned, and lifted up mine eyes, and looked, and, behold, there came four chariots out from between two mountains; and the mountains {were} mountains of brass.	فَعُدْتُ وَرَفَعْتُ عَيْنَيَّ وَنَظَرْتُ وَإِذَا بِأَرْبَعِ مَرْكَبَاتٍ خَارِجَاتٍ مِنْ بَيْنِ جَبَلَيْنِ، وَٱلْجَبَلَانِ جَبَلَا نُحَاسٍ.
בַּ/מֶּרְכָּבָ֥ה הָ/רִֽאשֹׁנָ֖ה סוּסִ֣ים אֲדֻמִּ֑ים וּ/בַ/מֶּרְכָּבָ֥ה הַ/שֵּׁנִ֖ית סוּסִ֥ים שְׁחֹרִֽים	2	In the first chariot {were} red horses; and in the second chariot black horses;	فِي ٱلْمَرْكَبَةِ ٱلْأُولَى خَيْلٌ حُمْرٌ، وَفِي ٱلْمَرْكَبَةِ ٱلثَّانِيَةِ خَيْلٌ دُهْمٌ،
וּ/בַ/מֶּרְכָּבָ֥ה הַ/שְּׁלִשִׁ֖ית סוּסִ֣ים לְבָנִ֑ים וּ/בַ/מֶּרְכָּבָה֙ הָ/רְבִעִ֔ית סוּסִ֥ים בְּרֻדִּ֖ים אֲמֻצִּֽים	3	And in the third chariot white horses; and in the fourth chariot grisled and bay horses. {bay: or, strong}	وَفِي ٱلْمَرْكَبَةِ ٱلثَّالِثَةِ خَيْلٌ شُهْبٌ، وَفِي ٱلْمَرْكَبَةِ ٱلرَّابِعَةِ خَيْلٌ مُنَمَّرَةٌ شُقْرٌ.
וָ/אַ֨עַן֙ וָֽ/אֹמַ֔ר אֶל הַ/מַּלְאָ֖ךְ הַ/דֹּבֵ֣ר בִּ֑/י מָה אֵ֖לֶּה אֲדֹנִֽ/י	4	Then I answered and said unto the angel that talked with me, What {are} these, my lord?	فَأَجَبْتُ وَقُلْتُ لِلْمَلَاكِ ٱلَّذِي كَلَّمَنِي: «مَا هَذِهِ يَا سَيِّدِي؟»
וַ/יַּ֥עַן הַ/מַּלְאָ֖ךְ וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלָ֑/י אֵ֗לֶּה אַרְבַּע֙ רֻח֣וֹת הַ/שָּׁמַ֔יִם יוֹצְא֕וֹת מֵֽ/הִתְיַצֵּ֖ב עַל אֲד֥וֹן כָּל הָ/אָֽרֶץ	5	And the angel answered and said unto me, These {are} the four spirits of the heavens, which go forth from standing before the Lord of all the earth. {spirits: or, winds}	فَأَجَابَ ٱلْمَلَاكُ وَقَالَ لِي: «هَذِهِ هِيَ أَرْوَاحُ ٱلسَّمَاءِ ٱلْأَرْبَعُ خَارِجَةٌ مِنَ ٱلْوُقُوفِ لَدَى سَيِّدِ ٱلْأَرْضِ كُلِّهَا.
אֲשֶׁר בָּ֞/הּ הַ/סּוּסִ֣ים הַ/שְּׁחֹרִ֗ים יֹֽצְאִים֙ אֶל אֶ֣רֶץ צָפ֔וֹן וְ/הַ/לְּבָנִ֔ים יָצְא֖וּ אֶל אַֽחֲרֵי/הֶ֑ם וְ/הַ֨/בְּרֻדִּ֔ים יָצְא֖וּ אֶל אֶ֥רֶץ הַ/תֵּימָֽן	6	The black horses which {are} therein go forth into the north country; and the white go forth after them; and the grisled go forth toward the south country.	ٱلَّتِي فِيهَا ٱلْخَيْلُ ٱلدُّهْمُ تَخْرُجُ إِلَى أَرْضِ ٱلشِّمَالِ، وَٱلشُّهْبُ خَارِجَةٌ وَرَاءَهَا، وَٱلْمُنَمَّرَةُ تَخْرُجُ نَحْوَ أَرْضِ ٱلْجَنُوبِ».
וְ/הָ/אֲמֻצִּ֣ים יָצְא֗וּ וַ/יְבַקְשׁוּ֙ לָ/לֶ֨כֶת֙ לְ/הִתְהַלֵּ֣ך בָּ/אָ֔רֶץ וַ/יֹּ֕אמֶר לְכ֖וּ הִתְהַלְּכ֣וּ בָ/אָ֑רֶץ וַ/תִּתְהַלַּ֖כְנָה בָּ/אָֽרֶץ	7	And the bay went forth, and sought to go that they might walk to and fro through the earth: and he said, Get you hence, walk to and fro through the earth. So they walked to and fro through the earth.	أَمَّا ٱلشُّقْرُ فَخَرَجَتْ وَٱلْتَمَسَتْ أَنْ تَذْهَبَ لِتَتَمَشَّى فِي ٱلْأَرْضِ، فَقَالَ: «ٱذْهَبِي وَتَمَشَّيْ فِي ٱلْأَرْضِ». فَتَمَشَّتْ فِي ٱلْأَرْضِ.
וַ/יַּזְעֵ֣ק אֹתִ֔/י וַ/יְדַבֵּ֥ר אֵלַ֖/י לֵ/אמֹ֑ר רְאֵ֗ה הַ/יּֽוֹצְאִים֙ אֶל אֶ֣רֶץ צָפ֔וֹן הֵנִ֥יחוּ אֶת רוּחִ֖/י בְּ/אֶ֥רֶץ צָפֽוֹן	8	Then cried he upon me, and spake unto me, saying, Behold, these that go toward the north country have quieted my spirit in the north country.	فَصَرَخَ عَلَيَّ وَكَلَّمنِي قَائِلًا: «هُوَذَا ٱلْخَارِجُونَ إِلَى أَرْضِ ٱلشِّمَالِ قَدْ سَكَّنُوا رُوحِي فِي أَرْضِ ٱلشِّمَالِ».
וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֵלַ֥/י לֵ/אמֹֽר	9	And the word of the LORD came unto me, saying,	وَكَانَ إِلَيَّ كَلَامُ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
לָק֨וֹחַ֙ מֵ/אֵ֣ת הַ/גּוֹלָ֔ה מֵ/חֶלְדַּ֕י וּ/מֵ/אֵ֥ת טוֹבִיָּ֖ה וּ/מֵ/אֵ֣ת יְדַֽעְיָ֑ה וּ/בָאתָ֤ אַתָּה֙ בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֔וּא וּ/בָ֗אתָ בֵּ֚ית יֹאשִׁיָּ֣ה בֶן צְפַנְיָ֔ה אֲשֶׁר בָּ֖אוּ מִ/בָּבֶֽל	10	Take of {them of} the captivity, {even} of Heldai, of Tobijah, and of Jedaiah, which are come from Babylon, and come thou the same day, and go into the house of Josiah the son of Zephaniah;	«خُذْ مِنْ أَهْلِ ٱلسَّبْيِ مِنْ حَلْدَايَ وَمِنْ طُوبِيَّا وَمِنْ يَدَعْيَا ٱلَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَابِلَ، وَتَعَالَ أَنْتَ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ وَٱدْخُلْ إِلَى بَيْتِ يُوشِيَّا بْنِ صَفَنْيَا.
וְ/לָקַחְתָּ֥ כֶֽסֶף וְ/זָהָ֖ב וְ/עָשִׂ֣יתָ עֲטָר֑וֹת וְ/שַׂמְתָּ֗ בְּ/רֹ֛אשׁ יְהוֹשֻׁ֥עַ בֶּן יְהוֹצָדָ֖ק הַ/כֹּהֵ֥ן הַ/גָּדֽוֹל	11	Then take silver and gold, and make crowns, and set {them} upon the head of Joshua the son of Josedech, the high priest;	ثُمَّ خُذْ فِضَّةً وَذَهَبًا وَٱعْمَلْ تِيجَانًا وَضَعْهَا عَلَى رَأْسِ يَهُوشَعَ بْنِ يَهُوصَادَقَ ٱلْكَاهِنِ ٱلْعَظِيمِ.
וְ/אָמַרְתָּ֤ אֵלָי/ו֙ לֵ/אמֹ֔ר כֹּ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת לֵ/אמֹ֑ר הִנֵּה אִ֞ישׁ צֶ֤מַח שְׁמ/וֹ֙ וּ/מִ/תַּחְתָּ֣י/ו יִצְמָ֔ח וּ/בָנָ֖ה אֶת הֵיכַ֥ל יְהוָֽהּ	12	And speak unto him, saying, Thus speaketh the LORD of hosts, saying, Behold the man whose name {is} The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the LORD: {grow...: or, branch up from under him}	وَكَلِّمْهُ قَائِلًا: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ قَائِلًا: هُوَذَا ٱلرَّجُلُ «ٱلْغُصْنُ» ٱسْمُهُ. وَمِنْ مَكَانِهِ يَنْبُتُ وَيَبْنِي هَيْكَلَ ٱلرَّبِّ.
וְ֠/הוּא יִבְנֶ֞ה אֶת הֵיכַ֤ל יְהוָה֙ וְ/הֽוּא יִשָּׂ֣א ה֔וֹד וְ/יָשַׁ֥ב וּ/מָשַׁ֖ל עַל כִּסְא֑/וֹ וְ/הָיָ֤ה כֹהֵן֙ עַל כִּסְא֔/וֹ וַ/עֲצַ֣ת שָׁל֔וֹם תִּהְיֶ֖ה בֵּ֥ין שְׁנֵי/הֶֽם	13	Even he shall build the temple of the LORD; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both.	فَهُوَ يَبْنِي هَيْكَلَ ٱلرَّبِّ، وَهُوَ يَحْمِلُ ٱلْجَلَالَ وَيَجْلِسُ وَيَتَسَلَّطُ عَلَى كُرْسِيِّهِ، وَيَكُونُ كَاهِنًا عَلَى كُرْسِيِّهِ، وَتَكُونُ مَشُورَةُ ٱلسَّلَامِ بَيْنَهُمَا كِلَيْهِمَا.
וְ/הָ/עֲטָרֹ֗ת תִּֽהְיֶה֙ לְ/חֵ֨לֶם֙ וּ/לְ/טוֹבִיָּ֣ה וְ/לִ/ידַֽעְיָ֔ה וּ/לְ/חֵ֖ן בֶּן צְפַנְיָ֑ה לְ/זִכָּר֖וֹן בְּ/הֵיכַ֥ל יְהוָֽה	14	And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the LORD.	وَتَكُونُ ٱلتِّيجَانُ لِحَالِمَ وَلِطُوبِيَّا وَلِيَدَعْيَا وَلِحَيْنِ بْنِ صَفَنْيَا تَذْكَارًا فِي هَيْكَلِ ٱلرَّبِّ.
וּ/רְחוֹקִ֣ים יָבֹ֗אוּ וּ/בָנוּ֙ בְּ/הֵיכַ֣ל יְהוָ֔ה וִ/ידַעְתֶּ֕ם כִּֽי יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁלָחַ֣/נִי אֲלֵי/כֶ֑ם וְ/הָיָה֙ אִם שָׁמ֣וֹעַ תִּשְׁמְע֔וּ/ן בְּ/ק֖וֹל יְהוָ֥ה אֱלֹהֵי/כֶֽם	15	And they {that are} far off shall come and build in the temple of the LORD, and ye shall know that the LORD of hosts hath sent me unto you. And {this} shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the LORD your God.	وَٱلْبَعِيدُونَ يَأْتُونَ وَيَبْنُونَ فِي هَيْكَلِ ٱلرَّبِّ، فَتَعْلَمُونَ أَنَّ رَبَّ ٱلْجُنُودِ أَرْسَلَنِي إِلَيْكُمْ. وَيَكُونُ، إِذَا سَمِعْتُمْ سَمَعًا صَوْتَ ٱلرَّبِّ إِلَهِكُمْ».

וַֽ/יְהִי֙ בִּ/שְׁנַ֣ת אַרְבַּ֔ע לְ/דָרְיָ֖וֶשׁ הַ/מֶּ֑לֶךְ הָיָ֨ה דְבַר יְהוָ֜ה אֶל זְכַרְיָ֗ה בְּ/אַרְבָּעָ֛ה לַ/חֹ֥דֶשׁ הַ/תְּשִׁעִ֖י בְּ/כִסְלֵֽו	1	And it came to pass in the fourth year of king Darius, {that} the word of the LORD came unto Zechariah in the fourth {day} of the ninth month, {even} in Chisleu;	وَكَانَ فِي ٱلسَّنَةِ ٱلرَّابِعَةِ لِدَارِيُوسَ ٱلْمَلِكِ أَنَّ كَلَامَ ٱلرَّبِّ صَارَ إِلَى زَكَرِيَّا فِي ٱلرَّابِعِ مِنَ ٱلشَّهْرِ ٱلتَّاسِعِ فِي كِسْلُو.
וַ/יִּשְׁלַח֙ בֵּֽית אֵ֔ל שַׂר אֶ֕צֶר וְ/רֶ֥גֶם מֶ֖לֶךְ וַֽ/אֲנָשָׁ֑י/ו לְ/חַלּ֖וֹת אֶת פְּנֵ֥י יְהוָֽה	2	When they had sent unto the house of God Sherezer and Regemmelech, and their men, to pray before the LORD, {pray...: Heb. intreat the face of}	لَمَّا أَرْسَلَ أَهْلُ بَيْتِ إِيلَ شَرَاصِرَ وَرَجَمَ مَلِكَ وَرِجَالَهُمْ لِيُصَلُّوا قُدَّامَ ٱلرَّبِّ،
לֵ/אמֹ֗ר אֶל הַ/כֹּֽהֲנִים֙ אֲשֶׁר֙ לְ/בֵית יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וְ/אֶל הַ/נְּבִיאִ֖ים לֵ/אמֹ֑ר הַֽ/אֶבְכֶּה֙ בַּ/חֹ֣דֶשׁ הַ/חֲמִשִׁ֔י הִנָּזֵ֕ר כַּ/אֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֔יתִי זֶ֖ה כַּ/מֶּ֥ה שָׁנִֽים	3	{And} to speak unto the priests which {were} in the house of the LORD of hosts, and to the prophets, saying, Should I weep in the fifth month, separating myself, as I have done these so many years?	وَلِيُكَلِّمُوا ٱلْكَهَنَةَ ٱلَّذِينَ فِي بَيْتِ رَبِّ ٱلْجُنُودِ وَٱلْأَنْبِيَاءَ قَائِلِينَ: «أَأَبْكِي فِي ٱلشَّهْرِ ٱلْخَامِسِ مُنْفَصِلًا، كَمَا فَعَلْتُ كَمْ مِنَ ٱلسِّنِينَ هَذِهِ؟».
וַ/יְהִ֛י דְּבַר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֵלַ֥/י לֵ/אמֹֽר	4	Then came the word of the LORD of hosts unto me, saying,	ثُمَّ صَارَ إِلَيَّ كَلَامُ رَبِّ ٱلْجُنُودِ قَائِلًا:
אֱמֹר֙ אֶל כָּל עַ֣ם הָ/אָ֔רֶץ וְ/אֶל הַ/כֹּהֲנִ֖ים לֵ/אמֹ֑ר כִּֽי צַמְתֶּ֨ם וְ/סָפ֜וֹד בַּ/חֲמִישִׁ֣י וּ/בַ/שְּׁבִיעִ֗י וְ/זֶה֙ שִׁבְעִ֣ים שָׁנָ֔ה הֲ/צ֥וֹם צַמְתֻּ֖/נִי אָֽנִי	5	Speak unto all the people of the land, and to the priests, saying, When ye fasted and mourned in the fifth and seventh {month}, even those seventy years, did ye at all fast unto me, {even} to me?	«قُلْ لِجَمِيعِ شَعْبِ ٱلْأَرْضِ وَلِلْكَهَنَةِ قَائِلًا: لَمَّا صُمْتُمْ وَنُحْتُمْ فِي ٱلشَّهْرِ ٱلْخَامِسِ وَٱلشَّهْرِ ٱلسَّابِعِ، وَذَلِكَ هَذِهِ ٱلسَّبْعِينَ سَنَةً، فَهَلْ صُمْتُمْ صَوْمًا لِي أَنَا؟
וְ/כִ֥י תֹאכְל֖וּ וְ/כִ֣י תִשְׁתּ֑וּ הֲ/ל֤וֹא אַתֶּם֙ הָ/אֹ֣כְלִ֔ים וְ/אַתֶּ֖ם הַ/שֹּׁתִֽים	6	And when ye did eat, and when ye did drink, did not ye eat {for yourselves}, and drink {for yourselves}? {did not ye: or, be not ye they that}	وَلَمَّا أَكَلْتُمْ وَلَمَّا شَرِبْتُمْ، أَفَمَا كُنْتُمْ أَنْتُمُ ٱلْآكِلِينَ وَأَنْتُمُ ٱلشَّارِبِينَ؟
הֲ/ל֣וֹא אֶת הַ/דְּבָרִ֗ים אֲשֶׁ֨ר קָרָ֤א יְהוָה֙ בְּ/יַד֙ הַ/נְּבִיאִ֣ים הָ/רִֽאשֹׁנִ֔ים בִּ/הְי֤וֹת יְרוּשָׁלִַ֨ם֙ יֹשֶׁ֣בֶת וּ/שְׁלֵוָ֔ה וְ/עָרֶ֖י/הָ סְבִיבֹתֶ֑י/הָ וְ/הַ/נֶּ֥גֶב וְ/הַ/שְּׁפֵלָ֖ה יֹשֵֽׁב	7	{Should ye} not {hear} the words which the LORD hath cried by the former prophets, when Jerusalem was inhabited and in prosperity, and the cities thereof round about her, when {men} inhabited the south and the plain? {Should...: or, Are not these the words} {by: Heb. by the hand of}	أَلَيْسَ هَذَا هُوَ ٱلْكَلَامُ ٱلَّذِي نَادَى بِهِ ٱلرَّبُّ عَنْ يَدِ ٱلْأَنْبِيَاءِ ٱلْأَوَّلِينَ، حِينَ كَانَتْ أُورُشَلِيمُ مَعْمُورَةً وَمُسْتَرِيحَةً، وَمُدُنُهَا حَوْلَهَا، وَٱلْجَنُوبُ وَٱلسَّهْلُ مَعْمُورَيْنِ؟».
וַֽ/יְהִי֙ דְּבַר יְהוָ֔ה אֶל זְכַרְיָ֖ה לֵ/אמֹֽר	8	And the word of the LORD came unto Zechariah, saying,	وَكَانَ كَلَامُ ٱلرَّبِّ إِلَى زَكَرِيَّا قَائِلًا:
כֹּ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת לֵ/אמֹ֑ר מִשְׁפַּ֤ט אֱמֶת֙ שְׁפֹ֔טוּ וְ/חֶ֣סֶד וְ/רַֽחֲמִ֔ים עֲשׂ֖וּ אִ֥ישׁ אֶת אָחִֽי/ו	9	Thus speaketh the LORD of hosts, saying, Execute true judgment, and shew mercy and compassions every man to his brother: {Execute...: Heb. Judge judgment of truth}	«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ قَائِلًا: ٱقْضُوا قَضَاءَ ٱلْحَقِّ، وَٱعْمَلُوا إِحْسَانًا وَرَحْمَةً، كُلُّ إِنْسَانٍ مَعَ أَخِيهِ.
וְ/אַלְמָנָ֧ה וְ/יָת֛וֹם גֵּ֥ר וְ/עָנִ֖י אַֽל תַּעֲשֹׁ֑קוּ וְ/רָעַת֙ אִ֣ישׁ אָחִ֔י/ו אַֽל תַּחְשְׁב֖וּ בִּ/לְבַבְ/כֶֽם	10	And oppress not the widow, nor the fatherless, the stranger, nor the poor; and let none of you imagine evil against his brother in your heart.	وَلَا تَظْلِمُوا ٱلْأَرْمَلَةَ وَلَا ٱلْيَتِيمَ وَلَا ٱلْغَرِيبَ وَلَا ٱلْفَقِيرَ، وَلَا يُفَكِّرْ أَحَدٌ مِنْكُمْ شَرًّا عَلَى أَخِيهِ فِي قَلْبِكُمْ.
וַ/יְמָאֲנ֣וּ לְ/הַקְשִׁ֔יב וַ/יִּתְּנ֥וּ כָתֵ֖ף סֹרָ֑רֶת וְ/אָזְנֵי/הֶ֖ם הִכְבִּ֥ידוּ מִ/שְּׁמֽוֹעַ	11	But they refused to hearken, and pulled away the shoulder, and stopped their ears, that they should not hear. {pulled...: Heb. they gave a backsliding shoulder} {stopped: Heb. made heavy}	فَأَبَوْا أَنْ يُصْغُوا وَأَعْطَوْا كَتِفًا مُعَانِدَةً، وَثَقَّلُوا آذَانَهُمْ عَنِ ٱلسَّمْعِ.
וְ/לִבָּ֞/ם שָׂ֣מוּ שָׁמִ֗יר מִ֠/שְּׁמוֹעַ אֶת הַ/תּוֹרָ֤ה וְ/אֶת הַ/דְּבָרִים֙ אֲשֶׁ֨ר שָׁלַ֜ח יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ בְּ/רוּח֔/וֹ בְּ/יַ֖ד הַ/נְּבִיאִ֣ים הָ/רִֽאשֹׁנִ֑ים וַֽ/יְהִי֙ קֶ֣צֶף גָּד֔וֹל מֵ/אֵ֖ת יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת	12	Yea, they made their hearts {as} an adamant stone, lest they should hear the law, and the words which the LORD of hosts hath sent in his spirit by the former prophets: therefore came a great wrath from the LORD of hosts. {by: Heb. by the hand of}	بَلْ جَعَلُوا قَلْبَهُمْ مَاسًا لِئَلَّا يَسْمَعُوا ٱلشَّرِيعَةَ وَٱلْكَلَامَ ٱلَّذِي أَرْسَلَهُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ بِرُوحِهِ عَنْ يَدِ ٱلْأَنْبِيَاءِ ٱلْأَوَّلِينَ. فَجَاءَ غَضَبٌ عَظِيمٌ مِنْ عِنْدِ رَبِّ ٱلْجُنُودِ.
וַ/יְהִ֥י כַ/אֲשֶׁר קָרָ֖א וְ/לֹ֣א שָׁמֵ֑עוּ כֵּ֤ן יִקְרְאוּ֙ וְ/לֹ֣א אֶשְׁמָ֔ע אָמַ֖ר יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת	13	Therefore it is come to pass, {that} as he cried, and they would not hear; so they cried, and I would not hear, saith the LORD of hosts:	فَكَانَ كَمَا نَادَى هُوَ فَلَمْ يَسْمَعُوا، كَذَلِكَ يُنَادُونَ هُمْ فَلَا أَسْمَعُ، قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ.
וְ/אֵ֣סָעֲרֵ֗/ם עַ֤ל כָּל הַ/גּוֹיִם֙ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא יְדָע֔וּ/ם וְ/הָ/אָ֨רֶץ֙ נָשַׁ֣מָּה אַֽחֲרֵי/הֶ֔ם מֵֽ/עֹבֵ֖ר וּ/מִ/שָּׁ֑ב וַ/יָּשִׂ֥ימוּ אֶֽרֶץ חֶמְדָּ֖ה לְ/שַׁמָּֽה	14	But I scattered them with a whirlwind among all the nations whom they knew not. Thus the land was desolate after them, that no man passed through nor returned: for they laid the pleasant land desolate. {pleasant...: Heb. land of desire}	وَأَعْصِفُهُمْ إِلَى كُلِّ ٱلْأُمَمِ ٱلَّذِينَ لَمْ يَعْرِفُوهُمْ. فَخَرِبَتِ ٱلْأَرْضُ وَرَاءَهُمْ، لَا ذَاهِبَ وَلَا آئِبَ. فَجَعَلُوا ٱلْأَرْضَ ٱلْبَهِجَةَ خَرَابًا».

וַ/יְהִ֛י דְּבַר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת לֵ/אמֹֽר	1	Again the word of the LORD of hosts came {to me}, saying,	وَكَانَ كَلَامُ رَبِّ ٱلْجُنُودِ قَائِلًا:
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת קִנֵּ֥אתִי לְ/צִיּ֖וֹן קִנְאָ֣ה גְדוֹלָ֑ה וְ/חֵמָ֥ה גְדוֹלָ֖ה קִנֵּ֥אתִי לָֽ/הּ	2	Thus saith the LORD of hosts; I was jealous for Zion with great jealousy, and I was jealous for her with great fury.	«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: غِرْتُ عَلَى صِهْيَوْنَ غَيْرَةً عَظِيمَةً، وَبِسَخَطٍ عَظِيمٍ غِرْتُ عَلَيْهَا.
כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שַׁ֚בְתִּי אֶל צִיּ֔וֹן וְ/שָׁכַנְתִּ֖י בְּ/ת֣וֹךְ יְרֽוּשָׁלִָ֑ם וְ/נִקְרְאָ֤ה יְרוּשָׁלִַ֨ם֙ עִ֣יר הָֽ/אֱמֶ֔ת וְ/הַר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת הַ֥ר הַ/קֹּֽדֶשׁ	3	Thus saith the LORD; I am returned unto Zion, and will dwell in the midst of Jerusalem: and Jerusalem shall be called a city of truth; and the mountain of the LORD of hosts the holy mountain.	هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: قَدْ رَجَعْتُ إِلَى صِهْيَوْنَ وَأَسْكُنُ فِي وَسَطِ أُورُشَلِيمَ، فَتُدْعَى أُورُشَلِيمُ مَدِينَةَ ٱلْحَقِّ، وَجَبَلُ رَبِّ ٱلْجُنُودِ ٱلْجَبَلَ ٱلْمُقَدَّسَ.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת עֹ֤ד יֵֽשְׁבוּ֙ זְקֵנִ֣ים וּ/זְקֵנ֔וֹת בִּ/רְחֹב֖וֹת יְרוּשָׁלִָ֑ם וְ/אִ֧ישׁ מִשְׁעַנְתּ֛/וֹ בְּ/יָד֖/וֹ מֵ/רֹ֥ב יָמִֽים	4	Thus saith the LORD of hosts; There shall yet old men and old women dwell in the streets of Jerusalem, and every man with his staff in his hand for very age. {very...: Heb. multitude of days}	«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: سَيَجْلِسُ بَعْدُ ٱلشُّيُوخُ وَٱلشَّيْخَاتُ فِي أَسْوَاقِ أُورُشَلِيمَ، كُلُّ إِنْسَانٍ مِنْهُمْ عَصَاهُ بِيَدِهِ مِنْ كَثْرَةِ ٱلْأَيَّامِ.
וּ/רְחֹב֤וֹת הָ/עִיר֙ יִמָּ֣לְא֔וּ יְלָדִ֖ים וִֽ/ילָד֑וֹת מְשַׂחֲקִ֖ים בִּ/רְחֹֽבֹתֶֽי/הָ	5	And the streets of the city shall be full of boys and girls playing in the streets thereof.	وَتَمْتَلِئُ أَسْوَاقُ ٱلْمَدِينَةِ مِنَ ٱلصِّبْيَانِ وَٱلْبَنَاتِ لَاعِبِينَ فِي أَسْوَاقِهَا.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת כִּ֣י יִפָּלֵ֗א בְּ/עֵינֵי֙ שְׁאֵרִית֙ הָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֔ה בַּ/יָּמִ֖ים הָ/הֵ֑ם גַּם בְּ/עֵינַ/י֙ יִפָּלֵ֔א נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת	6	Thus saith the LORD of hosts; If it be marvellous in the eyes of the remnant of this people in these days, should it also be marvellous in mine eyes? saith the LORD of hosts. {marvellous: or, hard, or, difficult}	«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: إِنْ يَكُنْ ذَلِكَ عَجِيبًا فِي أَعْيُنِ بَقِيَّةِ هَذَا ٱلشَّعْبِ فِي هَذِهِ ٱلْأَيَّامِ، أَفَيَكُونُ أَيْضًا عَجِيبًا فِي عَيْنَيَّ؟ يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִנְ/נִ֥י מוֹשִׁ֛יעַ אֶת עַמִּ֖/י מֵ/אֶ֣רֶץ מִזְרָ֑ח וּ/מֵ/אֶ֖רֶץ מְב֥וֹא הַ/שָּֽׁמֶשׁ	7	Thus saith the LORD of hosts; Behold, I will save my people from the east country, and from the west country; {the west...: Heb. the country of the going down of the sun}	«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: هَأَنَذَا أُخَلِّصُ شَعْبِي مِنْ أَرْضِ ٱلْمَشْرِقِ وَمِنْ أَرْضِ مَغْرِبِ ٱلشَّمْسِ.
וְ/הֵבֵאתִ֣י אֹתָ֔/ם וְ/שָׁכְנ֖וּ בְּ/ת֣וֹךְ יְרוּשָׁלִָ֑ם וְ/הָיוּ לִ֣/י לְ/עָ֗ם וַֽ/אֲנִי֙ אֶהְיֶ֤ה לָ/הֶם֙ לֵֽ/אלֹהִ֔ים בֶּ/אֱמֶ֖ת וּ/בִ/צְדָקָֽה	8	And I will bring them, and they shall dwell in the midst of Jerusalem: and they shall be my people, and I will be their God, in truth and in righteousness.	وَآتِي بِهِمْ فَيَسْكُنُونَ فِي وَسَطِ أُورُشَلِيمَ، وَيَكُونُونَ لِي شَعْبًا،وَأَنَا أَكُونُ لَهُمْ إِلَهًا بِٱلْحَقِّ وَٱلْبِرِّ.
כֹּֽה אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ תֶּחֱזַ֣קְנָה יְדֵי/כֶ֔ם הַ/שֹּֽׁמְעִים֙ בַּ/יָּמִ֣ים הָ/אֵ֔לֶּה אֵ֖ת הַ/דְּבָרִ֣ים הָ/אֵ֑לֶּה מִ/פִּי֙ הַ/נְּבִיאִ֔ים אֲ֠שֶׁר בְּ/י֞וֹם יֻסַּ֨ד בֵּית יְהוָ֧ה צְבָא֛וֹת הַ/הֵיכָ֖ל לְ/הִבָּנֽוֹת	9	Thus saith the LORD of hosts; Let your hands be strong, ye that hear in these days these words by the mouth of the prophets, which {were} in the day {that} the foundation of the house of the LORD of hosts was laid, that the temple might be built.	«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: لِتَتَشَدَّدْ أَيْدِيكُمْ أَيُّهَا ٱلسَّامِعُونَ فِي هَذِهِ ٱلْأَيَّامِ هَذَا ٱلْكَلَامَ مِنْ أَفْوَاهِ ٱلْأَنْبِيَاءِ ٱلَّذِي كَانَ يَوْمَ أُسِّسَ بَيْتُ رَبِّ ٱلْجُنُودِ لِبِنَاءِ ٱلْهَيْكَلِ.
כִּ֗י לִ/פְנֵי֙ הַ/יָּמִ֣ים הָ/הֵ֔ם שְׂכַ֤ר הָֽ/אָדָם֙ לֹ֣א נִֽהְיָ֔ה וּ/שְׂכַ֥ר הַ/בְּהֵמָ֖ה אֵינֶ֑/נָּה וְ/לַ/יּוֹצֵ֨א וְ/לַ/בָּ֤א אֵין שָׁלוֹם֙ מִן הַ/צָּ֔ר וַ/אֲשַׁלַּ֥ח אֶת כָּל הָ/אָדָ֖ם אִ֥ישׁ בְּ/רֵעֵֽ/הוּ	10	For before these days there was no hire for man, nor any hire for beast; neither {was there any} peace to him that went out or came in because of the affliction: for I set all men every one against his neighbour. {there was...: or, the hire of man became nothing}	لِأَنَّهُ قَبْلَ هَذِهِ ٱلْأَيَّامِ لَمْ تَكُنْ لِلْإِنْسَانِ أُجْرَةٌ وَلَا لِلْبَهِيمَةِ أُجْرَةٌ، وَلَا سَلَامٌ لِمَنْ خَرَجَ أَوْ دَخَلَ مِنْ قِبَلِ ٱلضِّيقِ. وَأَطْلَقْتُ كُلَّ إِنْسَانٍ، ٱلرَّجُلَ عَلَى قَرِيبِهِ.
וְ/עַתָּ֗ה לֹ֣א כַ/יָּמִ֤ים הָ/רִֽאשֹׁנִים֙ אֲנִ֔י לִ/שְׁאֵרִ֖ית הָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֑ה נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת	11	But now I {will} not {be} unto the residue of this people as in the former days, saith the LORD of hosts.	أَمَّا ٱلْآنَ فَلَا أَكُونُ أَنَا لِبَقِيَّةِ هَذَا ٱلشَّعْبِ كَمَا فِي ٱلْأَيَّامِ ٱلْأُولَى، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ.
כִּֽי זֶ֣רַע הַ/שָּׁל֗וֹם הַ/גֶּ֜פֶן תִּתֵּ֤ן פִּרְיָ/הּ֙ וְ/הָ/אָ֨רֶץ֙ תִּתֵּ֣ן אֶת יְבוּלָ֔/הּ וְ/הַ/שָּׁמַ֖יִם יִתְּנ֣וּ טַלָּ֑/ם וְ/הִנְחַלְתִּ֗י אֶת שְׁאֵרִ֛ית הָ/עָ֥ם הַ/זֶּ֖ה אֶת כָּל אֵֽלֶּה	12	For the seed {shall be} prosperous; the vine shall give her fruit, and the ground shall give her increase, and the heavens shall give their dew; and I will cause the remnant of this people to possess all these {things}. {prosperous: Heb. of peace}	بَلْ زَرْعُ ٱلسَّلَامِ، ٱلْكَرْمُ يُعْطِي ثَمَرَهُ، وَٱلْأَرْضُ تُعْطِي غَلَّتَهَا، وَٱلسَّمَاوَاتُ تُعْطِي نَدَاهَا، وَأُمَلِّكُ بَقِيَّةَ هَذَا ٱلشَّعْبِ هَذِهِ كُلَّهَا.
וְ/הָיָ֡ה כַּ/אֲשֶׁר֩ הֱיִיתֶ֨ם קְלָלָ֜ה בַּ/גּוֹיִ֗ם בֵּ֤ית יְהוּדָה֙ וּ/בֵ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל כֵּ֚ן אוֹשִׁ֣יעַ אֶתְ/כֶ֔ם וִ/הְיִיתֶ֖ם בְּרָכָ֑ה אַל תִּירָ֖אוּ תֶּחֱזַ֥קְנָה יְדֵי/כֶֽם	13	And it shall come to pass, {that} as ye were a curse among the heathen, O house of Judah, and house of Israel; so will I save you, and ye shall be a blessing: fear not, {but} let your hands be strong.	وَيَكُونُ كَمَا أَنَّكُمْ كُنْتُمْ لَعْنَةً بَيْنَ ٱلْأُمَمِ يَا بَيْتَ يَهُوذَا وَيَا بَيْتَ إِسْرَائِيلَ، كَذَلِكَ أُخَلِّصُكُمْ فَتَكُونُونَ بَرَكَةً فَلَا تَخَافُوا. لِتَتَشَدَّدْ أَيْدِيكُمْ.
כִּ֣י כֹ֣ה אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ כַּ/אֲשֶׁ֨ר זָמַמְ֜תִּי לְ/הָרַ֣ע לָ/כֶ֗ם בְּ/הַקְצִ֤יף אֲבֹֽתֵי/כֶם֙ אֹתִ֔/י אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְ/לֹ֖א נִחָֽמְתִּי	14	For thus saith the LORD of hosts; As I thought to punish you, when your fathers provoked me to wrath, saith the LORD of hosts, and I repented not:	«لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: كَمَا أَنِّي فَكَّرْتُ فِي أَنْ أُسِيءَ إِلَيْكُمْ حِينَ أَغْضَبَنِي آبَاؤُكُمْ، قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ، وَلَمْ أَنْدَمْ.
כֵּ֣ן שַׁ֤בְתִּי זָמַ֨מְתִּי֙ בַּ/יָּמִ֣ים הָ/אֵ֔לֶּה לְ/הֵיטִ֥יב אֶת יְרוּשָׁלִַ֖ם וְ/אֶת בֵּ֣ית יְהוּדָ֑ה אַל תִּירָֽאוּ	15	So again have I thought in these days to do well unto Jerusalem and to the house of Judah: fear ye not.	هَكَذَا عُدْتُ وَفَكَّرْتُ فِي هَذِهِ ٱلْأَيَّامِ فِي أَنْ أُحْسِنَ إِلَى أُورُشَلِيمَ وَبَيْتِ يَهُوذَا. لَا تَخَافُوا.
אֵ֥לֶּה הַ/דְּבָרִ֖ים אֲשֶׁ֣ר תַּֽעֲשׂ֑וּ דַּבְּר֤וּ אֱמֶת֙ אִ֣ישׁ אֶת רֵעֵ֔/הוּ אֱמֶת֙ וּ/מִשְׁפַּ֣ט שָׁל֔וֹם שִׁפְט֖וּ בְּ/שַׁעֲרֵי/כֶֽם	16	These {are} the things that ye shall do; Speak ye every man the truth to his neighbour; execute the judgment of truth and peace in your gates: {execute...: Heb. judge truth, and the judgment of peace}	هَذِهِ هِيَ ٱلْأُمُورُ ٱلَّتِي تَفْعَلُونَهَا. لِيُكَلِّمْ كُلُّ إِنْسَانٍ قَرِيبَهُ بِٱلْحَقِّ. ٱقْضُوا بِٱلْحَقِّ وَقَضَاءِ ٱلسَّلَامِ فِي أَبْوَابِكُمْ.
וְ/אִ֣ישׁ אֶת רָעַ֣ת רֵעֵ֗/הוּ אַֽל תַּחְשְׁבוּ֙ בִּ/לְבַבְ/כֶ֔ם וּ/שְׁבֻ֥עַת שֶׁ֖קֶר אַֽל תֶּאֱהָ֑בוּ כִּ֧י אֶת כָּל אֵ֛לֶּה אֲשֶׁ֥ר שָׂנֵ֖אתִי נְאֻם יְהוָֽה	17	And let none of you imagine evil in your hearts against his neighbour; and love no false oath: for all these {are things} that I hate, saith the LORD.	وَلَا يُفَكِّرَنَّ أَحَدٌ فِي ٱلسُّوءِ عَلَى قَرِيبِهِ فِي قُلُوبِكُمْ. وَلَا تُحِبُّوا يَمِينَ ٱلزُّورِ. لِأَنَّ هَذِهِ جَمِيعَهَا أَكْرَهُهَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
וַ/יְהִ֛י דְּבַר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֵלַ֥/י לֵ/אמֹֽר	18	And the word of the LORD of hosts came unto me, saying,	وَكَانَ إِلَيَّ كَلَامُ رَبِّ ٱلْجُنُودِ قَائِلًا:
כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת צ֣וֹם הָ/רְבִיעִ֡י וְ/צ֣וֹם הַ/חֲמִישִׁי֩ וְ/צ֨וֹם הַ/שְּׁבִיעִ֜י וְ/צ֣וֹם הָ/עֲשִׂירִ֗י יִהְיֶ֤ה לְ/בֵית יְהוּדָה֙ לְ/שָׂשׂ֣וֹן וּ/לְ/שִׂמְחָ֔ה וּֽ/לְ/מֹעֲדִ֖ים טוֹבִ֑ים וְ/הָ/אֱמֶ֥ת וְ/הַ/שָּׁל֖וֹם אֱהָֽבוּ	19	Thus saith the LORD of hosts; The fast of the fourth {month}, and the fast of the fifth, and the fast of the seventh, and the fast of the tenth, shall be to the house of Judah joy and gladness, and cheerful feasts; therefore love the truth and peace. {feasts: or, solemn, or, set times}	«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: إِنَّ صَوْمَ ٱلشَّهْرِ ٱلرَّابِعِ وَصَوْمَ ٱلْخَامِسِ وَصَوْمَ ٱلسَّابِعِ وَصَوْمَ ٱلْعَاشِرِ يَكُونُ لِبَيْتِ يَهُوذَا ٱبْتِهَاجًا وَفَرَحًا وَأَعْيَادًا طَيِّبَةً. فَأَحِبُّوا ٱلْحَقَّ وَٱلسَّلَامَ.
כֹּ֥ה אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת עֹ֚ד אֲשֶׁ֣ר יָבֹ֣אוּ עַמִּ֔ים וְ/יֹשְׁבֵ֖י עָרִ֥ים רַבּֽוֹת	20	Thus saith the LORD of hosts; {It shall} yet {come to pass}, that there shall come people, and the inhabitants of many cities:	هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: سَيَأْتِي شُعُوبٌ بَعْدُ، وَسُكَّانُ مُدُنٍ كَثِيرَةٍ.
וְֽ/הָלְכ֡וּ יֹשְׁבֵי֩ אַחַ֨ת אֶל אַחַ֜ת לֵ/אמֹ֗ר נֵלְכָ֤ה הָלוֹךְ֙ לְ/חַלּוֹת֙ אֶת פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וּ/לְ/בַקֵּ֖שׁ אֶת יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת אֵלְכָ֖ה גַּם אָֽנִי	21	And the inhabitants of one {city} shall go to another, saying, Let us go speedily to pray before the LORD, and to seek the LORD of hosts: I will go also. {speedily: or, continually: Heb. going} {to pray...: Heb. to intreat the face of}	وَسُكَّانُ وَاحِدَةٍ يَسِيرُونَ إِلَى أُخْرَى قَائِلِينَ: لِنَذْهَبْ ذَهَابًا لِنَتَرَضَّى وَجْهَ ٱلرَّبِّ وَنَطْلُبَ رَبَّ ٱلْجُنُودِ. أَنَا أَيْضًا أَذْهَبُ.
וּ/בָ֨אוּ עַמִּ֤ים רַבִּים֙ וְ/גוֹיִ֣ם עֲצוּמִ֔ים לְ/בַקֵּ֛שׁ אֶת יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת בִּ/ירוּשָׁלִָ֑ם וּ/לְ/חַלּ֖וֹת אֶת פְּנֵ֥י יְהוָֽה	22	Yea, many people and strong nations shall come to seek the LORD of hosts in Jerusalem, and to pray before the LORD. {to pray...: Heb. to intreat the face of}	فَتَأْتِي شُعُوبٌ كَثِيرَةٌ وَأُمَمٌ قَوِيَّةٌ لِيَطْلُبُوا رَبَّ ٱلْجُنُودِ فِي أُورُشَلِيمَ، وَلْيَتَرَضَّوْا وَجْهَ ٱلرَّبِّ.
כֹּ֥ה אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ בַּ/יָּמִ֣ים הָ/הֵ֔מָּה אֲשֶׁ֤ר יַחֲזִ֨יקוּ֙ עֲשָׂרָ֣ה אֲנָשִׁ֔ים מִ/כֹּ֖ל לְשֹׁנ֣וֹת הַ/גּוֹיִ֑ם וְֽ/הֶחֱזִ֡יקוּ בִּ/כְנַף֩ אִ֨ישׁ יְהוּדִ֜י לֵ/אמֹ֗ר נֵֽלְכָה֙ עִמָּ/כֶ֔ם כִּ֥י שָׁמַ֖עְנוּ אֱלֹהִ֥ים עִמָּ/כֶֽם	23	Thus saith the LORD of hosts; In those days {it shall come to pass}, that ten men shall take hold out of all languages of the nations, even shall take hold of the skirt of him that is a Jew, saying, We will go with you: for we have heard {that} God {is} with you.	«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: فِي تِلْكَ ٱلْأَيَّامِ يُمْسِكُ عَشَرَةُ رِجَالٍ مِنْ جَمِيعِ أَلْسِنَةِ ٱلْأُمَمِ يَتَمَسَّكُونَ بِذَيْلِ رَجُلٍ يَهُودِيٍّ قَائِلِينَ: نَذْهَبُ مَعَكُمْ لِأَنَّنَا سَمِعْنَا أَنَّ ٱللهَ مَعَكُمْ».

מַשָּׂ֤א דְבַר יְהוָה֙ בְּ/אֶ֣רֶץ חַדְרָ֔ךְ וְ/דַמֶּ֖שֶׂק מְנֻחָת֑/וֹ כִּ֤י לַֽ/יהוָה֙ עֵ֣ין אָדָ֔ם וְ/כֹ֖ל שִׁבְטֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל	1	The burden of the word of the LORD in the land of Hadrach, and Damascus {shall be} the rest thereof: when the eyes of man, as of all the tribes of Israel, {shall be} toward the LORD.	وَحْيُ كَلِمَةِ ٱلرَّبِّ فِي أَرْضِ حَدْرَاخَ وَدِمَشْقَ مَحَلُّهُ. لِأَنَّ لِلرَّبِّ عَيْنَ ٱلْإِنْسَانِ وَكُلَّ أَسْبَاطِ إِسْرَائِيلَ.
וְ/גַם חֲמָ֖ת תִּגְבָּל בָּ֑/הּ צֹ֣ר וְ/צִיד֔וֹן כִּ֥י חָֽכְמָ֖ה מְאֹֽד	2	And Hamath also shall border thereby; Tyrus, and Zidon, though it be very wise.	وَحَمَاةُ أَيْضًا تُتَاخِمُهَا، وَصُورُ وَصَيْدُونُ وَإِنْ تَكُنْ حَكِيمَةً جِدًّا.
וַ/תִּ֥בֶן צֹ֛ר מָצ֖וֹר לָ֑/הּ וַ/תִּצְבָּר כֶּ֨סֶף֙ כֶּֽ/עָפָ֔ר וְ/חָר֖וּץ כְּ/טִ֥יט חוּצֽוֹת	3	And Tyrus did build herself a strong hold, and heaped up silver as the dust, and fine gold as the mire of the streets.	وَقَدْ بَنَتْ صُورُ حِصْنًا لِنَفْسِهَا، وَكَوَّمَتِ ٱلْفِضَّةَ كَٱلتُّرَابِ وَٱلذَّهَبَ كَطِينِ ٱلْأَسْوَاقِ.
הִנֵּ֤ה אֲדֹנָ/י֙ יֽוֹרִשֶׁ֔/נָּה וְ/הִכָּ֥ה בַ/יָּ֖ם חֵילָ֑/הּ וְ/הִ֖יא בָּ/אֵ֥שׁ תֵּאָכֵֽל	4	Behold, the Lord will cast her out, and he will smite her power in the sea; and she shall be devoured with fire.	هُوَذَا ٱلسَّيِّدُ يَمْتَلِكُهَا وَيَضْرِبُ فِي ٱلْبَحْرِ قُوَّتَهَا، وَهِيَ تُؤْكَلُ بِٱلنَّارِ.
תֵּרֶ֨א אַשְׁקְל֜וֹן וְ/תִירָ֗א וְ/עַזָּה֙ וְ/תָחִ֣יל מְאֹ֔ד וְ/עֶקְר֖וֹן כִּֽי הֹבִ֣ישׁ מֶבָּטָ֑/הּ וְ/אָ֤בַד מֶ֨לֶךְ֙ מֵֽ/עַזָּ֔ה וְ/אַשְׁקְל֖וֹן לֹ֥א תֵשֵֽׁב	5	Ashkelon shall see {it}, and fear; Gaza also {shall see it}, and be very sorrowful, and Ekron; for her expectation shall be ashamed; and the king shall perish from Gaza, and Ashkelon shall not be inhabited.	تَرَى أَشْقَلُونُ فَتَخَافُ، وَغَزَّةُ فَتَتَوَجَّعُ جِدًّا، وَعَقْرُونُ. لِأَنَّهُ يُخْزِيهَا ٱنْتِظَارُهَا، وَٱلْمَلِكُ يَبِيدُ مِنْ غَزَّةَ، وَأَشْقَلُونُ لَا تُسْكَنُ.
וְ/יָשַׁ֥ב מַמְזֵ֖ר בְּ/אַשְׁדּ֑וֹד וְ/הִכְרַתִּ֖י גְּא֥וֹן פְּלִשְׁתִּֽים	6	And a bastard shall dwell in Ashdod, and I will cut off the pride of the Philistines.	وَيَسْكُنُ فِي أَشْدُودَ زَنِيمٌ، وَأَقْطَعُ كِبْرِيَاءَ ٱلْفِلِسْطِينِيِّينَ.
וַ/הֲסִרֹתִ֨י דָמָ֜י/ו מִ/פִּ֗י/ו וְ/שִׁקֻּצָי/ו֙ מִ/בֵּ֣ין שִׁנָּ֔י/ו וְ/נִשְׁאַ֥ר גַּם ה֖וּא לֵֽ/אלֹהֵ֑י/נוּ וְ/הָיָה֙ כְּ/אַלֻּ֣ף בִּֽ/יהוּדָ֔ה וְ/עֶקְר֖וֹן כִּ/יבוּסִֽי	7	And I will take away his blood out of his mouth, and his abominations from between his teeth: but he that remaineth, even he, {shall be} for our God, and he shall be as a governor in Judah, and Ekron as a Jebusite. {blood: Heb. bloods}	وَأَنْزِعُ دِمَاءَهُ مِنْ فَمِهِ، وَرِجْسَهُ مِنْ بَيْنِ أَسْنَانِهِ، فَيَبْقَى هُوَ أَيْضًا لِإِلَهِنَا، وَيَكُونُ كَأَمِيرٍ فِي يَهُوذَا، وَعَقْرُونُ كَيَبُوسِيٍّ.
וְ/חָנִ֨יתִי לְ/בֵיתִ֤/י מִצָּבָה֙ מֵ/עֹבֵ֣ר וּ/מִ/שָּׁ֔ב וְ/לֹֽא יַעֲבֹ֧ר עֲלֵי/הֶ֛ם ע֖וֹד נֹגֵ֑שׂ כִּ֥י עַתָּ֖ה רָאִ֥יתִי בְ/עֵינָֽ/י	8	And I will encamp about mine house because of the army, because of him that passeth by, and because of him that returneth: and no oppressor shall pass through them any more: for now have I seen with mine eyes.	وَأَحُلُّ حَوْلَ بَيْتِي بِسَبَبِ ٱلْجَيْشِ ٱلذَّاهِبِ وَٱلْآئِبِ، فَلَا يَعْبُرُ عَلَيْهِمْ بَعْدُ جَابِي ٱلْجِزْيَةِ. فَإِنِّي ٱلْآنَ رَأَيْتُ بِعَيْنَيَّ.
גִּילִ֨י מְאֹ֜ד בַּת צִיּ֗וֹן הָרִ֨יעִי֙ בַּ֣ת יְרוּשָׁלִַ֔ם הִנֵּ֤ה מַלְכֵּ/ךְ֙ יָ֣בוֹא לָ֔/ךְ צַדִּ֥יק וְ/נוֹשָׁ֖ע ה֑וּא עָנִי֙ וְ/רֹכֵ֣ב עַל חֲמ֔וֹר וְ/עַל עַ֖יִר בֶּן אֲתֹנֽוֹת	9	Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he {is} just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. {having...: or, saving himself}	اِبْتَهِجِي جِدًّا يَا ٱبْنَةَ صِهْيَوْنَ، ٱهْتِفِي يَا بِنْتَ أُورُشَلِيمَ. هُوَذَا مَلِكُكِ يَأْتِي إِلَيْكِ. هُوَ عَادِلٌ وَمَنْصُورٌ وَدِيعٌ، وَرَاكِبٌ عَلَى حِمَارٍ وَعَلَى جَحْشٍ ٱبْنِ أَتَانٍ.
וְ/הִכְרַתִּי רֶ֣כֶב מֵ/אֶפְרַ֗יִם וְ/סוּס֙ מִ/יר֣וּשָׁלִַ֔ם וְ/נִכְרְתָה֙ קֶ֣שֶׁת מִלְחָמָ֔ה וְ/דִבֶּ֥ר שָׁל֖וֹם לַ/גּוֹיִ֑ם וּ/מָשְׁל/וֹ֙ מִ/יָּ֣ם עַד יָ֔ם וּ/מִ/נָּהָ֖ר עַד אַפְסֵי אָֽרֶץ	10	And I will cut off the chariot from Ephraim, and the horse from Jerusalem, and the battle bow shall be cut off: and he shall speak peace unto the heathen: and his dominion {shall be} from sea {even} to sea, and from the river {even} to the ends of the earth.	وَأَقْطَعُ ٱلْمَرْكَبَةَ مِنْ أَفْرَايِمَ وَٱلْفَرَسَ مِنْ أُورُشَلِيمَ وَتُقْطَعُ قَوْسُ ٱلْحَرْبِ. وَيَتَكَلَّمُ بِٱلسَّلَامِ لِلْأُمَمِ، وَسُلْطَانُهُ مِنَ ٱلْبَحْرِ إِلَى ٱلْبَحْرِ، وَمِنَ ٱلنَّهْرِ إِلَى أَقَاصِي ٱلْأَرْضِ.
גַּם אַ֣תְּ בְּ/דַם בְּרִיתֵ֗/ךְ שִׁלַּ֤חְתִּי אֲסִירַ֨יִ/ךְ֙ מִ/בּ֔וֹר אֵ֥ין מַ֖יִם בּֽ/וֹ	11	As for thee also, by the blood of thy covenant I have sent forth thy prisoners out of the pit wherein {is} no water. {by...: or, whose covenant is by blood}	وَأَنْتِ أَيْضًا فَإِنِّي بِدَمِ عَهْدِكِ قَدْ أَطْلَقْتُ أَسْرَاكِ مِنَ ٱلْجُبِّ ٱلَّذِي لَيْسَ فِيهِ مَاءٌ.
שׁ֚וּבוּ לְ/בִצָּר֔וֹן אֲסִירֵ֖י הַ/תִּקְוָ֑ה גַּם הַ/יּ֕וֹם מַגִּ֥יד מִשְׁנֶ֖ה אָשִׁ֥יב לָֽ/ךְ	12	Turn you to the strong hold, ye prisoners of hope: even to day do I declare {that} I will render double unto thee;	ٱرْجِعُوا إِلَى ٱلْحِصْنِ يَا أَسْرَى ٱلرَّجَاءِ. ٱلْيَوْمَ أَيْضًا أُصَرِّحُ أَنِّي أَرُدُّ عَلَيْكِ ضِعْفَيْنِ.
כִּֽי דָרַ֨כְתִּי לִ֜/י יְהוּדָ֗ה קֶ֚שֶׁת מִלֵּ֣אתִי אֶפְרַ֔יִם וְ/עוֹרַרְתִּ֤י בָנַ֨יִ/ךְ֙ צִיּ֔וֹן עַל בָּנַ֖יִ/ךְ יָוָ֑ן וְ/שַׂמְתִּ֖י/ךְ כְּ/חֶ֥רֶב גִּבּֽוֹר	13	When I have bent Judah for me, filled the bow with Ephraim, and raised up thy sons, O Zion, against thy sons, O Greece, and made thee as the sword of a mighty man.	لِأَنِّي أَوْتَرْتُ يَهُوذَا لِنَفْسِي، وَمَلَأْتُ ٱلْقَوْسَ أَفْرَايِمَ، وَأَنْهَضْتُ أَبْنَاءَكِ يَا صِهْيَوْنُ عَلَى بَنِيكِ يَا يَاوَانُ، وَجَعَلْتُكِ كَسَيْفِ جَبَّارٍ.
וַֽ/יהוָה֙ עֲלֵי/הֶ֣ם יֵֽרָאֶ֔ה וְ/יָצָ֥א כַ/בָּרָ֖ק חִצּ֑/וֹ וַֽ/אדֹנָ֤/י יְהֹוִה֙ בַּ/שּׁוֹפָ֣ר יִתְקָ֔ע וְ/הָלַ֖ךְ בְּ/סַעֲר֥וֹת תֵּימָֽן	14	And the LORD shall be seen over them, and his arrow shall go forth as the lightning: and the Lord GOD shall blow the trumpet, and shall go with whirlwinds of the south.	وَيُرَى ٱلرَّبُّ فَوْقَهُمْ، وَسَهْمُهُ يَخْرُجُ كَٱلْبَرْقِ، وَٱلسَّيِّدُ ٱلرَّبُّ يَنْفُخُ فِي ٱلْبُوقِ وَيَسِيرُ فِي زَوَابِعِ ٱلْجَنُوبِ.
יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֮ יָגֵ֣ן עֲלֵי/הֶם֒ וְ/אָכְל֗וּ וְ/כָֽבְשׁוּ֙ אַבְנֵי קֶ֔לַע וְ/שָׁת֥וּ הָמ֖וּ כְּמוֹ יָ֑יִן וּ/מָֽלְאוּ֙ כַּ/מִּזְרָ֔ק כְּ/זָוִיּ֖וֹת מִזְבֵּֽחַ	15	The LORD of hosts shall defend them; and they shall devour, and subdue with sling stones; and they shall drink, {and} make a noise as through wine; and they shall be filled like bowls, {and} as the corners of the altar. {with...: or, the stones of the sling} {be...: or, fill both the bowls, etc}	رَبُّ ٱلْجُنُودِ يُحَامِي عَنْهُمْ فَيَأْكُلُونَ وَيَدُوسُونَ حِجَارَةَ ٱلْمِقْلَاعِ، وَيَشْرَبُونَ وَيَضُجُّونَ كَمَا مِنَ ٱلْخَمْرِ، وَيَمْتَلِئُونَ كَٱلْمَنْضَحِ وَكَزَوَايَا ٱلْمَذْبَحِ.
וְֽ/הוֹשִׁיעָ֞/ם יְהוָ֧ה אֱלֹהֵי/הֶ֛ם בַּ/יּ֥וֹם הַ/ה֖וּא כְּ/צֹ֣אן עַמּ֑/וֹ כִּ֚י אַבְנֵי נֵ֔זֶר מִֽתְנוֹסְס֖וֹת עַל אַדְמָתֽ/וֹ	16	And the LORD their God shall save them in that day as the flock of his people: for they {shall be as} the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land.	وَيُخَلِّصُهُمُ ٱلرَّبُّ إِلَهُهُمْ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ. كَقَطِيعٍ شَعْبَهُ، بَلْ كَحِجَارَةِ ٱلتَّاجِ مَرْفُوعَةً عَلَى أَرْضِهِ.
כִּ֥י מַה טּוּב֖/וֹ וּ/מַה יָפְי֑/וֹ דָּגָן֙ בַּֽחוּרִ֔ים וְ/תִיר֖וֹשׁ יְנוֹבֵ֥ב בְּתֻלֽוֹת	17	For how great {is} his goodness, and how great {is} his beauty! corn shall make the young men cheerful, and new wine the maids. {cheerful: or, grow, or, speak}	مَا أَجْوَدَهُ وَمَا أَجْمَلَهُ! اَلْحِنْطَةُ تُنْمِي ٱلْفِتْيَانَ، وَٱلْمِسْطَارُ ٱلْعَذَارَى.

שַׁאֲל֨וּ מֵ/יְהוָ֤ה מָטָר֙ בְּ/עֵ֣ת מַלְק֔וֹשׁ יְהוָ֖ה עֹשֶׂ֣ה חֲזִיזִ֑ים וּ/מְטַר גֶּ֨שֶׁם֙ יִתֵּ֣ן לָ/הֶ֔ם לְ/אִ֖ישׁ עֵ֥שֶׂב בַּ/שָּׂדֶֽה	1	Ask ye of the LORD rain in the time of the latter rain; {so} the LORD shall make bright clouds, and give them showers of rain, to every one grass in the field. {bright...: or, lightnings}	اُطْلُبُوا مِنَ ٱلرَّبِّ ٱلْمَطَرَ فِي أَوَانِ ٱلْمَطَرِ ٱلْمُتَأَخِّرِ، فَيَصْنَعَ ٱلرَّبُّ بُرُوقًا وَيُعْطِيَهُمْ مَطَرَ ٱلْوَبْلِ. لِكُلِّ إِنْسَانٍ عُشْبًا فِي ٱلْحَقْلِ.
כִּ֧י הַ/תְּרָפִ֣ים דִּבְּרוּ אָ֗וֶן וְ/הַ/קּֽוֹסְמִים֙ חָ֣זוּ שֶׁ֔קֶר וַֽ/חֲלֹמוֹת֙ הַ/שָּׁ֣וא יְדַבֵּ֔רוּ הֶ֖בֶל יְנַֽחֵמ֑וּ/ן עַל כֵּן֙ נָסְע֣וּ כְמוֹ צֹ֔אן יַעֲנ֖וּ כִּֽי אֵ֥ין רֹעֶֽה	2	For the idols have spoken vanity, and the diviners have seen a lie, and have told false dreams; they comfort in vain: therefore they went their way as a flock, they were troubled, because {there was} no shepherd. {idols: Heb. teraphims} {were...: or, answered that, etc}	لِأَنَّ ٱلتَّرَافِيمَ قَدْ تَكَلَّمُوا بِٱلْبَاطِلِ، وَٱلْعَرَّافُونَ رَأَوْا ٱلْكَذِبَ وَأَخْبَرُوا بِأَحْلَامِ كَذِبٍ. يُعَزُّونَ بِٱلْبَاطِلِ. لِذَلِكَ رَحَلُوا كَغَنَمٍ. ذَلُّوا إِذْ لَيْسَ رَاعٍ.
עַל הָֽ/רֹעִים֙ חָרָ֣ה אַפִּ֔/י וְ/עַל הָ/עַתּוּדִ֖ים אֶפְק֑וֹד כִּֽי פָקַד֩ יְהוָ֨ה צְבָא֤וֹת אֶת עֶדְר/וֹ֙ אֶת בֵּ֣ית יְהוּדָ֔ה וְ/שָׂ֣ם אוֹתָ֔/ם כְּ/ס֥וּס הוֹד֖/וֹ בַּ/מִּלְחָמָֽה	3	Mine anger was kindled against the shepherds, and I punished the goats: for the LORD of hosts hath visited his flock the house of Judah, and hath made them as his goodly horse in the battle. {punished: Heb. visited upon}	«عَلَى ٱلرُّعَاةِ ٱشْتَعَلَ غَضَبِي فَعَاقَبْتُ ٱلْأَعْتِدَةَ، لِأَنَّ رَبَّ ٱلْجُنُودِ قَدْ تَعَهَّدَ قَطِيعَهُ بَيْتَ يَهُوذَا، وَجَعَلَهُمْ كَفَرَسِ جَلَالِهِ فِي ٱلْقِتَالِ.
מִמֶּ֤/נּוּ פִנָּה֙ מִמֶּ֣/נּוּ יָתֵ֔ד מִמֶּ֖/נּוּ קֶ֣שֶׁת מִלְחָמָ֑ה מִמֶּ֛/נּוּ יֵצֵ֥א כָל נוֹגֵ֖שׂ יַחְדָּֽו	4	Out of him came forth the corner, out of him the nail, out of him the battle bow, out of him every oppressor together.	مِنْهُ ٱلزَّاوِيَةُ. مِنْهُ ٱلْوَتَدُ. مِنْهُ قَوْسُ ٱلْقِتَالِ. مِنْهُ يَخْرُجُ كُلُّ ظَالِمٍ جَمِيعًا.
וְ/הָי֨וּ כְ/גִבֹּרִ֜ים בּוֹסִ֨ים בְּ/טִ֤יט חוּצוֹת֙ בַּ/מִּלְחָמָ֔ה וְ/נִ֨לְחֲמ֔וּ כִּ֥י יְהוָ֖ה עִמָּ֑/ם וְ/הֹבִ֖ישׁוּ רֹכְבֵ֥י סוּסִֽים	5	And they shall be as mighty {men}, which tread down {their enemies} in the mire of the streets in the battle: and they shall fight, because the LORD {is} with them, and the riders on horses shall be confounded. {the riders...: or, they shall make the riders on horses ashamed}	وَيَكُونُونَ كَٱلْجَبَابِرَةِ ٱلدَّائِسِينَ طِينَ ٱلْأَسْوَاقِ فِي ٱلْقِتَالِ، وَيُحَارِبُونَ لِأَنَّ ٱلرَّبَّ مَعَهُمْ، وَٱلرَّاكِبُونَ ٱلْخَيْلَ يَخْزَوْنَ.
וְ/גִבַּרְתִּ֣י אֶת בֵּ֣ית יְהוּדָ֗ה וְ/אֶת בֵּ֤ית יוֹסֵף֙ אוֹשִׁ֔יעַ וְ/הֽוֹשְׁבוֹתִי/ם֙ כִּ֣י רִֽחַמְתִּ֔י/ם וְ/הָי֖וּ כַּ/אֲשֶׁ֣ר לֹֽא זְנַחְתִּ֑י/ם כִּ֗י אֲנִ֛י יְהוָ֥ה אֱלֹהֵי/הֶ֖ם וְ/אֶעֱנֵֽ/ם	6	And I will strengthen the house of Judah, and I will save the house of Joseph, and I will bring them again to place them; for I have mercy upon them: and they shall be as though I had not cast them off: for I {am} the LORD their God, and will hear them.	وَأُقَوِّي بَيْتَ يَهُوذَا، وَأُخَلِّصُ بَيْتَ يُوسُفَ وَأُرَجِّعُهُمْ، لِأَنِّي قَدْ رَحِمْتُهُمْ. وَيَكُونُونَ كَأَنِّي لَمْ أَرْفُضْهُمْ، لِأَنِّي أَنَا ٱلرَّبُّ إِلَهُهُمْ فَأُجِيبُهُمْ.
וְ/הָי֤וּ כְ/גִבּוֹר֙ אֶפְרַ֔יִם וְ/שָׂמַ֥ח לִבָּ֖/ם כְּמוֹ יָ֑יִן וּ/בְנֵי/הֶם֙ יִרְא֣וּ וְ/שָׂמֵ֔חוּ יָגֵ֥ל לִבָּ֖/ם בַּ/יהוָֽה	7	And {they of} Ephraim shall be like a mighty {man}, and their heart shall rejoice as through wine: yea, their children shall see {it}, and be glad; their heart shall rejoice in the LORD.	وَيَكُونُ أَفْرَايِمُ كَجَبَّارٍ، وَيَفْرَحُ قَلْبُهُمْ كَأَنَّهُ بِٱلْخَمْرِ، وَيَنْظُرُ بَنُوهُمْ فَيَفْرَحُونَ وَيَبْتَهِجُ قَلْبُهُمْ بِٱلرَّبِّ.
אֶשְׁרְקָ֥ה לָ/הֶ֛ם וַ/אֲקַבְּצֵ֖/ם כִּ֣י פְדִיתִ֑י/ם וְ/רָב֖וּ כְּמ֥וֹ רָבֽוּ	8	I will hiss for them, and gather them; for I have redeemed them: and they shall increase as they have increased.	أَصْفِرُ لَهُمْ وَأَجْمَعُهُمْ لِأَنِّي قَدْ فَدَيْتُهُمْ، وَيَكْثُرُونَ كَمَا كَثُرُوا.
וְ/אֶזְרָעֵ/ם֙ בָּֽ/עַמִּ֔ים וּ/בַ/מֶּרְחַקִּ֖ים יִזְכְּר֑וּ/נִי וְ/חָי֥וּ אֶת בְּנֵי/הֶ֖ם וָ/שָֽׁבוּ	9	And I will sow them among the people: and they shall remember me in far countries; and they shall live with their children, and turn again.	وَأَزْرَعُهُمْ بَيْنَ ٱلشُّعُوبِ فَيَذْكُرُونَنِي فِي ٱلْأَرَاضِي ٱلْبَعِيدَةِ، وَيَحْيَوْنَ مَعَ بَنِيهِمْ وَيَرْجِعُونَ.
וַ/הֲשִֽׁיבוֹתִי/ם֙ מֵ/אֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם וּ/מֵֽ/אַשּׁ֖וּר אֲקַבְּצֵ֑/ם וְ/אֶל אֶ֨רֶץ גִּלְעָ֤ד וּ/לְבָנוֹן֙ אֲבִיאֵ֔/ם וְ/לֹ֥א יִמָּצֵ֖א לָ/הֶֽם	10	I will bring them again also out of the land of Egypt, and gather them out of Assyria; and I will bring them into the land of Gilead and Lebanon; and {place} shall not be found for them.	وَأُرْجِعُهُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ، وَأَجْمَعُهُمْ مِنْ أَشُّورَ، وَآتِي بِهِمْ إِلَى أَرْضِ جِلْعَادَ وَلُبْنَانَ، وَلَا يُوجَدُ لَهُمْ مَكَانٌ.
וְ/עָבַ֨ר בַּ/יָּ֜ם צָרָ֗ה וְ/הִכָּ֤ה בַ/יָּם֙ גַּלִּ֔ים וְ/הֹבִ֕ישׁוּ כֹּ֖ל מְצוּל֣וֹת יְאֹ֑ר וְ/הוּרַד֙ גְּא֣וֹן אַשּׁ֔וּר וְ/שֵׁ֥בֶט מִצְרַ֖יִם יָסֽוּר	11	And he shall pass through the sea with affliction, and shall smite the waves in the sea, and all the deeps of the river shall dry up: and the pride of Assyria shall be brought down, and the sceptre of Egypt shall depart away.	وَيَعْبُرُ فِي بَحْرِ ٱلضِّيقِ، وَيَضْرِبُ ٱللُّجَجَ فِي ٱلْبَحْرِ، وَتَجِفُّ كُلُّ أَعْمَاقِ ٱلنَّهْرِ، وَتُخْفَضُ كِبْرِيَاءُ أَشُّورَ، وَيَزُولُ قَضِيبُ مِصْرَ.
וְ/גִבַּרְתִּי/ם֙ בַּֽ/יהוָ֔ה וּ/בִ/שְׁמ֖/וֹ יִתְהַלָּ֑כוּ נְאֻ֖ם יְהוָֽה	12	And I will strengthen them in the LORD; and they shall walk up and down in his name, saith the LORD.	وَأُقَوِّيهِمْ بِٱلرَّبِّ، فَيَسْلُكُونَ بِٱسْمِهِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».

פְּתַ֥ח לְבָנ֖וֹן דְּלָתֶ֑י/ךָ וְ/תֹאכַ֥ל אֵ֖שׁ בַּ/אֲרָזֶֽי/ךָ	1	Open thy doors, O Lebanon, that the fire may devour thy cedars.	اِفْتَحْ أَبْوَابَكَ يَا لُبْنَانُ، فَتَأْكُلَ ٱلنَّارُ أَرْزَكَ.
הֵילֵ֤ל בְּרוֹשׁ֙ כִּֽי נָ֣פַל אֶ֔רֶז אֲשֶׁ֥ר אַדִּרִ֖ים שֻׁדָּ֑דוּ הֵילִ֨ילוּ֙ אַלּוֹנֵ֣י בָשָׁ֔ן כִּ֥י יָרַ֖ד יַ֥עַר ה/בצור הַ/בָּצִֽיר	2	Howl, fir tree; for the cedar is fallen; because the mighty are spoiled: howl, O ye oaks of Bashan; for the forest of the vintage is come down. {mighty: or, gallants} {the forest...: or, the defenced forest}	وَلْوِلْ يَا سَرْوُ، لِأَنَّ ٱلْأَرْزَ سَقَطَ، لِأَنَّ ٱلْأَعِزَّاءَ قَدْ خَرِبُوا. وَلْوِلْ يَا بَلُّوطَ بَاشَانَ، لِأَنَّ ٱلْوَعْرَ ٱلْمَنِيعَ قَدْ هَبَطَ.
ק֚וֹל יִֽלְלַ֣ת הָ/רֹעִ֔ים כִּ֥י שֻׁדְּדָ֖ה אַדַּרְתָּ֑/ם ק֚וֹל שַׁאֲגַ֣ת כְּפִירִ֔ים כִּ֥י שֻׁדַּ֖ד גְּא֥וֹן הַ/יַּרְדֵּֽן	3	{There is} a voice of the howling of the shepherds; for their glory is spoiled: a voice of the roaring of young lions; for the pride of Jordan is spoiled.	صَوْتُ وَلْوَلَةِ ٱلرُّعَاةِ، لِأَنَّ فَخْرَهُمْ خَرِبَ. صَوْتُ زَمْجَرَةِ ٱلْأَشْبَالِ، لِأَنَّ كِبْرِيَاءَ ٱلْأُرْدُنِّ خَرِبَتْ.
כֹּ֥ה אָמַ֖ר יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֑/י רְעֵ֖ה אֶת צֹ֥אן הַ/הֲרֵגָֽה	4	Thus saith the LORD my God; Feed the flock of the slaughter;	هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهِي: «ٱرْعَ غَنَمَ ٱلذَّبْحِ
אֲשֶׁ֨ר קֹנֵי/הֶ֤ן יַֽהֲרְגֻ/ן֙ וְ/לֹ֣א יֶאְשָׁ֔מוּ וּ/מֹכְרֵי/הֶ֣ן יֹאמַ֔ר בָּר֥וּךְ יְהוָ֖ה וַ/אעְשִׁ֑ר וְ/רֹ֣עֵי/הֶ֔ם לֹ֥א יַחְמ֖וֹל עֲלֵי/הֶֽן	5	Whose possessors slay them, and hold themselves not guilty: and they that sell them say, Blessed {be} the LORD; for I am rich: and their own shepherds pity them not.	ٱلَّذِينَ يَذْبَحُهُمْ مَالِكُوهُمْ وَلَا يَأْثَمُونَ، وَبَائِعُوهُمْ يَقُولُونَ: مُبَارَكٌ ٱلرَّبُّ! قَدِ ٱسْتَغْنَيْتُ. وَرُعَاتُهُمْ لَا يُشْفِقُونَ عَلَيْهِمْ.
כִּ֠י לֹ֣א אֶחְמ֥וֹל ע֛וֹד עַל יֹשְׁבֵ֥י הָ/אָ֖רֶץ נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֜י מַמְצִ֣יא אֶת הָ/אָדָ֗ם אִ֤ישׁ בְּ/יַד רֵעֵ֨/הוּ֙ וּ/בְ/יַ֣ד מַלְכּ֔/וֹ וְ/כִתְּתוּ֙ אֶת הָ/אָ֔רֶץ וְ/לֹ֥א אַצִּ֖יל מִ/יָּדָֽ/ם	6	For I will no more pity the inhabitants of the land, saith the LORD: but, lo, I will deliver the men every one into his neighbour's hand, and into the hand of his king: and they shall smite the land, and out of their hand I will not deliver {them}. {deliver: Heb. make to be found}	لِأَنِّي لَا أُشْفِقُ بَعْدُ عَلَى سُكَّانِ ٱلْأَرْضِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، بَلْ هَأَنَذَا مُسَلِّمٌ ٱلْإِنْسَانَ، كُلَّ رَجُلٍ لِيَدِ قَرِيبِهِ وَلِيَدِ مَلِكِهِ، فَيَضْرِبُونَ ٱلْأَرْضَ وَلَا أُنْقِذُ مِنْ يَدِهِمْ».
וָֽ/אֶרְעֶה֙ אֶת צֹ֣אן הַֽ/הֲרֵגָ֔ה לָ/כֵ֖ן עֲנִיֵּ֣י הַ/צֹּ֑אן וָ/אֶקַּֽח לִ֞/י שְׁנֵ֣י מַקְל֗וֹת לְ/אַחַ֞ד קָרָ֤אתִי נֹ֨עַם֙ וּ/לְ/אַחַד֙ קָרָ֣אתִי חֹֽבְלִ֔ים וָ/אֶרְעֶ֖ה אֶת הַ/צֹּֽאן	7	And I will feed the flock of slaughter, {even} you, O poor of the flock. And I took unto me two staves; the one I called Beauty, and the other I called Bands; and I fed the flock. {even...: or, verily the poor} {Bands: or, Binders}	فَرَعَيْتُ غَنَمَ ٱلذَّبْحِ. لَكِنَّهُمْ أَذَلُّ ٱلْغَنَمِ. وَأَخَذْتُ لِنَفْسِي عَصَوَيْنِ، فَسَمَّيْتُ ٱلْوَاحِدَةَ «نِعْمَةَ» وَسَمَّيْتُ ٱلْأُخْرَى «حِبَالًا» وَرَعَيْتُ ٱلْغَنَمَ.
וָ/אַכְחִ֛ד אֶת שְׁלֹ֥שֶׁת הָ/רֹעִ֖ים בְּ/יֶ֣רַח אֶחָ֑ד וַ/תִּקְצַ֤ר נַפְשִׁ/י֙ בָּ/הֶ֔ם וְ/גַם נַפְשָׁ֖/ם בָּחֲלָ֥ה בִֽ/י	8	Three shepherds also I cut off in one month; and my soul lothed them, and their soul also abhorred me. {lothed...: Heb. was straightened for them}	وَأَبَدْتُ ٱلرُّعَاةَ ٱلثَّلَاثَةَ فِي شَهْرٍ وَاحِدٍ، وَضَاقَتْ نَفْسِي بِهِمْ، وَكَرِهَتْنِي أَيْضًا نَفْسُهُمْ.
וָ/אֹמַ֕ר לֹ֥א אֶרְעֶ֖ה אֶתְ/כֶ֑ם הַ/מֵּתָ֣ה תָמ֗וּת וְ/הַ/נִּכְחֶ֨דֶת֙ תִּכָּחֵ֔ד וְ/הַ֨/נִּשְׁאָר֔וֹת תֹּאכַ֕לְנָה אִשָּׁ֖ה אֶת בְּשַׂ֥ר רְעוּתָֽ/הּ	9	Then said I, I will not feed you: that that dieth, let it die; and that that is to be cut off, let it be cut off; and let the rest eat every one the flesh of another. {another: Heb. his fellow, or, neighbour}	فَقُلْتُ: «لَا أَرْعَاكُمْ. مَنْ يَمُتْ فَلْيَمُتْ، وَمَنْ يُبَدْ فَلْيُبَدْ. وَٱلْبَقِيَّةُ فَلْيَأْكُلْ بَعْضُهَا لَحْمَ بَعْضٍ!».
וָ/אֶקַּ֤ח אֶת מַקְלִ/י֙ אֶת נֹ֔עַם וָ/אֶגְדַּ֖ע אֹת֑/וֹ לְ/הָפֵיר֙ אֶת בְּרִיתִ֔/י אֲשֶׁ֥ר כָּרַ֖תִּי אֶת כָּל הָ/עַמִּֽים	10	And I took my staff, {even} Beauty, and cut it asunder, that I might break my covenant which I had made with all the people.	فَأَخَذْتُ عَصَايَ «نِعْمَةَ» وَقَصَفْتُهَا لِأَنْقُضَ عَهْدِي ٱلَّذِي قَطَعْتُهُ مَعَ كُلِّ ٱلْأَسْبَاطِ.
וַ/תֻּפַ֖ר בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֑וּא וַ/יֵּדְע֨וּ כֵ֜ן עֲנִיֵּ֤י הַ/צֹּאן֙ הַ/שֹּׁמְרִ֣ים אֹתִ֔/י כִּ֥י דְבַר יְהוָ֖ה הֽוּא	11	And it was broken in that day: and so the poor of the flock that waited upon me knew that it {was} the word of the LORD. {so...: or, the poor of the flock, etc. certainly knew}	فَنُقِضَ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ. وَهَكَذَا عَلِمَ أَذَلُّ ٱلْغَنَمِ ٱلْمُنْتَظِرُونَ لِي أَنَّهَا كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ.
וָ/אֹמַ֣ר אֲלֵי/הֶ֗ם אִם ט֧וֹב בְּ/עֵינֵי/כֶ֛ם הָב֥וּ שְׂכָרִ֖/י וְ/אִם לֹ֣א חֲדָ֑לוּ וַ/יִּשְׁקְל֥וּ אֶת שְׂכָרִ֖/י שְׁלֹשִׁ֥ים כָּֽסֶף	12	And I said unto them, If ye think good, give {me} my price; and if not, forbear. So they weighed for my price thirty {pieces} of silver. {If ye...: Heb. If it be good in your eyes}	فَقُلْتُ لَهُمْ: «إِنْ حَسُنَ فِي أَعْيُنِكُمْ فَأَعْطُونِي أُجْرَتِي وَإِلَّا فَٱمْتَنِعُوا». فَوَزَنُوا أُجْرَتِي ثَلَاثِينَ مِنَ ٱلْفِضَّةِ.
וַ/יֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֵלַ֗/י הַשְׁלִיכֵ֨/הוּ֙ אֶל הַ/יּוֹצֵ֔ר אֶ֣דֶר הַ/יְקָ֔ר אֲשֶׁ֥ר יָקַ֖רְתִּי מֵֽ/עֲלֵי/הֶ֑ם וָֽ/אֶקְחָ/ה֙ שְׁלֹשִׁ֣ים הַ/כֶּ֔סֶף וָ/אַשְׁלִ֥יךְ אֹת֛/וֹ בֵּ֥ית יְהוָ֖ה אֶל הַ/יּוֹצֵֽר	13	And the LORD said unto me, Cast it unto the potter: a goodly price that I was prised at of them. And I took the thirty {pieces} of silver, and cast them to the potter in the house of the LORD.	فَقَالَ لِي ٱلرَّبُّ: «أَلْقِهَا إِلَى ٱلْفَخَّارِيِّ، ٱلثَّمَنَ ٱلْكَرِيمَ ٱلَّذِي ثَمَّنُونِي بِهِ». فَأَخَذْتُ ٱلثَّلَاثِينَ مِنَ ٱلْفِضَّةِ وَأَلْقَيْتُهَا إِلَى ٱلْفَخَّارِيِّ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ.
וָֽ/אֶגְדַּע֙ אֶת מַקְלִ֣/י הַ/שֵּׁנִ֔י אֵ֖ת הַ/חֹֽבְלִ֑ים לְ/הָפֵר֙ אֶת הָֽ/אַחֲוָ֔ה בֵּ֥ין יְהוּדָ֖ה וּ/בֵ֥ין יִשְׂרָאֵֽל	14	Then I cut asunder mine other staff, {even} Bands, that I might break the brotherhood between Judah and Israel. {Bands: or, Binders}	ثُمَّ قَصَفْتُ عَصَايَ ٱلْأُخْرَى «حِبَالًا» لِأَنْقُضَ ٱلْإِخَاءَ بَيْنَ يَهُوذَا وَإِسْرَائِيلَ.
וַ/יֹּ֥אמֶר יְהוָ֖ה אֵלָ֑/י ע֣וֹד קַח לְ/ךָ֔ כְּלִ֖י רֹעֶ֥ה אֱוִלִֽי	15	And the LORD said unto me, Take unto thee yet the instruments of a foolish shepherd.	فَقَالَ لِي ٱلرَّبُّ: «خُذْ لِنَفْسِكَ بَعْدُ أَدَوَاتِ رَاعٍ أَحْمَقَ،
כִּ֣י הִנֵּֽה אָנֹכִי֩ מֵקִ֨ים רֹעֶ֜ה בָּ/אָ֗רֶץ הַ/נִּכְחָד֤וֹת לֹֽא יִפְקֹד֙ הַ/נַּ֣עַר לֹֽא יְבַקֵּ֔שׁ וְ/הַ/נִּשְׁבֶּ֖רֶת לֹ֣א יְרַפֵּ֑א הַ/נִּצָּבָה֙ לֹ֣א יְכַלְכֵּ֔ל וּ/בְשַׂ֤ר הַ/בְּרִיאָה֙ יֹאכַ֔ל וּ/פַרְסֵי/הֶ֖ן יְפָרֵֽק	16	For, lo, I will raise up a shepherd in the land, {which} shall not visit those that be cut off, neither shall seek the young one, nor heal that that is broken, nor feed that that standeth still: but he shall eat the flesh of the fat, and tear their claws in pieces. {cut off: or, hidden} {feed: or, bear}	لِأَنِّي هَأَنَذَا مُقِيمٌ رَاعِيًا فِي ٱلْأَرْضِ لَا يَفْتَقِدُ ٱلْمُنْقَطِعِينَ، وَلَا يَطْلُبُ ٱلْمُنْسَاقَ، وَلَا يَجْبُرُ ٱلْمُنْكَسِرَ، وَلَا يُرَبِّي ٱلْقَائِمَ. وَلَكِنْ يَأْكُلُ لَحْمَ ٱلسِّمَانِ وَيَنْزِعُ أَظْلَافَهَا».
ה֣וֹי רֹעִ֤י הָֽ/אֱלִיל֙ עֹזְבִ֣י הַ/צֹּ֔אן חֶ֥רֶב עַל זְרוֹע֖/וֹ וְ/עַל עֵ֣ין יְמִינ֑/וֹ זְרֹע/וֹ֙ יָב֣וֹשׁ תִּיבָ֔שׁ וְ/עֵ֥ין יְמִינ֖/וֹ כָּהֹ֥ה תִכְהֶֽה	17	Woe to the idol shepherd that leaveth the flock! the sword {shall be} upon his arm, and upon his right eye: his arm shall be clean dried up, and his right eye shall be utterly darkened.	وَيْلٌ لِلرَّاعِي ٱلْبَاطِلِ ٱلتَّارِكِ ٱلْغَنَمِ! اَلسَّيْفُ عَلَى ذِرَاعِهِ وَعَلَى عَيْنِهِ ٱلْيُمْنَى. ذِرَاعُهُ تَيْبَسُ يَبْسًا، وَعَيْنُهُ ٱلْيُمْنَى تَكِلُّ كُلُولًا!

מַשָּׂ֥א דְבַר יְהוָ֖ה עַל יִשְׂרָאֵ֑ל נְאֻם יְהוָ֗ה נֹטֶ֤ה שָׁמַ֨יִם֙ וְ/יֹסֵ֣ד אָ֔רֶץ וְ/יֹצֵ֥ר רֽוּחַ אָדָ֖ם בְּ/קִרְבּֽ/וֹ	1	The burden of the word of the LORD for Israel, saith the LORD, which stretcheth forth the heavens, and layeth the foundation of the earth, and formeth the spirit of man within him.	وَحْيُ كَلَامِ ٱلرَّبِّ عَلَى إِسْرَائِيلَ. يَقُولُ ٱلرَّبُّ بَاسِطُ ٱلسَّمَاوَاتِ وَمُؤَسِّسُ ٱلْأَرْضِ وَجَابِلُ رُوحِ ٱلْإِنْسَانِ فِي دَاخِلِهِ:
הִנֵּ֣ה אָ֠נֹכִי שָׂ֣ם אֶת יְרוּשָׁלִַ֧ם סַף רַ֛עַל לְ/כָל הָ/עַמִּ֖ים סָבִ֑יב וְ/גַ֧ם עַל יְהוּדָ֛ה יִֽהְיֶ֥ה בַ/מָּצ֖וֹר עַל יְרוּשָׁלִָֽם	2	Behold, I will make Jerusalem a cup of trembling unto all the people round about, when they shall be in the siege both against Judah {and} against Jerusalem. {trembling: or, slumber, or, poison} {when...: or, and also against Judah shall he be which shall be in siege against Jerusalem}	«هَأَنَذَا أَجْعَلُ أُورُشَلِيمَ كَأْسَ تَرَنُّحٍ لِجَمِيعِ ٱلشُّعُوبِ حَوْلَهَا، وَأَيْضًا عَلَى يَهُوذَا تَكُونُ فِي حِصَارِ أُورُشَلِيمَ.
וְ/הָיָ֣ה בַ/יּוֹם הַ֠/הוּא אָשִׂ֨ים אֶת יְרוּשָׁלִַ֜ם אֶ֤בֶן מַֽעֲמָסָה֙ לְ/כָל הָ֣/עַמִּ֔ים כָּל עֹמְסֶ֖י/הָ שָׂר֣וֹט יִשָּׂרֵ֑טוּ וְ/נֶאֶסְפ֣וּ עָלֶ֔י/הָ כֹּ֖ל גּוֹיֵ֥י הָ/אָֽרֶץ	3	And in that day will I make Jerusalem a burdensome stone for all people: all that burden themselves with it shall be cut in pieces, though all the people of the earth be gathered together against it.	وَيَكُونُ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ أَنِّي أَجْعَلُ أُورُشَلِيمَ حَجَرًا مِشْوَالًا لِجَمِيعِ ٱلشُّعُوبِ، وَكُلُّ ٱلَّذِينَ يَشِيلُونَهُ يَنْشَقُّونَ شَقًّا. وَيَجْتَمِعُ عَلَيْهَا كُلُّ أُمَمِ ٱلْأَرْضِ.
בַּ/יּ֨וֹם הַ/ה֜וּא נְאֻם יְהוָ֗ה אַכֶּ֤ה כָל סוּס֙ בַּ/תִּמָּה֔וֹן וְ/רֹכְב֖/וֹ בַּ/שִּׁגָּע֑וֹן וְ/עַל בֵּ֤ית יְהוּדָה֙ אֶפְקַ֣ח אֶת עֵינַ֔/י וְ/כֹל֙ ס֣וּס הָֽ/עַמִּ֔ים אַכֶּ֖ה בַּֽ/עִוָּרֽוֹן	4	In that day, saith the LORD, I will smite every horse with astonishment, and his rider with madness: and I will open mine eyes upon the house of Judah, and will smite every horse of the people with blindness.	فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، أَضْرِبُ كُلَّ فَرَسٍ بِٱلْحَيْرَةِ وَرَاكِبَهُ بِٱلْجُنُونِ. وَأَفْتَحُ عَيْنَيَّ عَلَى بَيْتِ يَهُوذَا، وَأَضْرِبُ كُلَّ خَيْلِ ٱلشُّعُوبِ بِٱلْعَمَى.
וְ/אָֽמְר֛וּ אַלֻּפֵ֥י יְהוּדָ֖ה בְּ/לִבָּ֑/ם אַמְצָ֥ה לִ/י֙ יֹשְׁבֵ֣י יְרוּשָׁלִַ֔ם בַּ/יהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֱלֹהֵי/הֶֽם	5	And the governors of Judah shall say in their heart, The inhabitants of Jerusalem {shall be} my strength in the LORD of hosts their God. {The inhabitants...: or, There is strength to me and to the inhabitants, etc}	فَتَقُولُ أُمَرَاءُ يَهُوذَا فِي قَلْبِهِمْ: إِنَّ سُكَّانَ أُورُشَلِيمَ قُوَّةٌ لِي بِرَبِّ ٱلْجُنُودِ إِلَهِهِمْ.
בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֡וּא אָשִׂים֩ אֶת אַלֻּפֵ֨י יְהוּדָ֜ה כְּֽ/כִיּ֧וֹר אֵ֣שׁ בְּ/עֵצִ֗ים וּ/כְ/לַפִּ֥יד אֵשׁ֙ בְּ/עָמִ֔יר וְ/אָ֨כְל֜וּ עַל יָמִ֧ין וְ/עַל שְׂמֹ֛אול אֶת כָּל הָ/עַמִּ֖ים סָבִ֑יב וְ/יָשְׁבָ֨ה יְרוּשָׁלִַ֥ם ע֛וֹד תַּחְתֶּ֖י/הָ בִּ/ירוּשָׁלִָֽם	6	In that day will I make the governors of Judah like an hearth of fire among the wood, and like a torch of fire in a sheaf; and they shall devour all the people round about, on the right hand and on the left: and Jerusalem shall be inhabited again in her own place, {even} in Jerusalem.	فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ أَجْعَلُ أُمَرَاءَ يَهُوذَا كَمِصْبَاحِ نَارٍ بَيْنَ ٱلْحَطَبِ، وَكَمِشْعَلِ نَارٍ بَيْنَ ٱلْحُزَمِ. فَيَأْكُلُونَ كُلَّ ٱلشُّعُوبِ حَوْلَهُمْ عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلْيَسَارِ، فَتَثْبُتُ أُورُشَلِيمُ أَيْضًا فِي مَكَانِهَا بِأُورُشَلِيمَ.
וְ/הוֹשִׁ֧יעַ יְהוָ֛ה אֶת אָהֳלֵ֥י יְהוּדָ֖ה בָּ/רִֽאשֹׁנָ֑ה לְמַ֨עַן לֹֽא תִגְדַּ֜ל תִּפְאֶ֣רֶת בֵּית דָּוִ֗יד וְ/תִפְאֶ֛רֶת יֹשֵׁ֥ב יְרוּשָׁלִַ֖ם עַל יְהוּדָֽה	7	The LORD also shall save the tents of Judah first, that the glory of the house of David and the glory of the inhabitants of Jerusalem do not magnify {themselves} against Judah.	وَيُخَلِّصُ ٱلرَّبُّ خِيَامَ يَهُوذَا أَوَّلًا لِكَيْلَا يَتَعَاظَمَ ٱفْتِخَارُ بَيْتِ دَاوُدَ وَٱفْتِخَارُ سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ عَلَى يَهُوذَا.
בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֗וּא יָגֵ֤ן יְהוָה֙ בְּעַד֙ יוֹשֵׁ֣ב יְרוּשָׁלִַ֔ם וְ/הָיָ֞ה הַ/נִּכְשָׁ֥ל בָּ/הֶ֛ם בַּ/יּ֥וֹם הַ/ה֖וּא כְּ/דָוִ֑יד וּ/בֵ֤ית דָּוִיד֙ כֵּֽ/אלֹהִ֔ים כְּ/מַלְאַ֥ךְ יְהוָ֖ה לִ/פְנֵי/הֶֽם	8	In that day shall the LORD defend the inhabitants of Jerusalem; and he that is feeble among them at that day shall be as David; and the house of David {shall be} as God, as the angel of the LORD before them. {feeble: or, abject: Heb. fallen}	فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ يَسْتُرُ ٱلرَّبُّ سُكَّانَ أُورُشَلِيمَ، فَيَكُونُ ٱلْعَاثِرُ مِنْهُمْ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ مِثْلَ دَاوُدَ، وَبَيْتُ دَاوُدَ مِثْلَ ٱللهِ، مِثْلَ مَلَاكِ ٱلرَّبِّ أَمَامَهُمْ.
וְ/הָיָ֖ה בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֑וּא אֲבַקֵּ֗שׁ לְ/הַשְׁמִיד֙ אֶת כָּל הַ/גּוֹיִ֔ם הַ/בָּאִ֖ים עַל יְרוּשָׁלִָֽם	9	And it shall come to pass in that day, {that} I will seek to destroy all the nations that come against Jerusalem.	وَيَكُونُ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ أَنِّي أَلْتَمِسُ هَلَاكَ كُلِّ ٱلْأُمَمِ ٱلْآتِينَ عَلَى أُورُشَلِيمَ.
וְ/שָׁפַכְתִּי֩ עַל בֵּ֨ית דָּוִ֜יד וְ/עַ֣ל יוֹשֵׁ֣ב יְרוּשָׁלִַ֗ם ר֤וּחַ חֵן֙ וְ/תַ֣חֲנוּנִ֔ים וְ/הִבִּ֥יטוּ אֵלַ֖/י אֵ֣ת אֲשֶׁר דָּקָ֑רוּ וְ/סָפְד֣וּ עָלָ֗י/ו כְּ/מִסְפֵּד֙ עַל הַ/יָּחִ֔יד וְ/הָמֵ֥ר עָלָ֖י/ו כְּ/הָמֵ֥ר עַֽל הַ/בְּכֽוֹר	10	And I will pour upon the house of David, and upon the inhabitants of Jerusalem, the spirit of grace and of supplications: and they shall look upon me whom they have pierced, and they shall mourn for him, as one mourneth for {his} only {son}, and shall be in bitterness for him, as one that is in bitterness for {his} firstborn.	«وَأُفِيضُ عَلَى بَيْتِ دَاوُدَ وَعَلَى سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ رُوحَ ٱلنِّعْمَةِ وَٱلتَّضَرُّعَاتِ، فَيَنْظُرُونَ إِلَيَّ، ٱلَّذِي طَعَنُوهُ، وَيَنُوحُونَ عَلَيْهِ كَنَائِحٍ عَلَى وَحِيدٍ لَهُ، وَيَكُونُونَ فِي مَرَارَةٍ عَلَيْهِ كَمَنْ هُوَ فِي مَرَارَةٍ عَلَى بِكْرِهِ.
בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֗וּא יִגְדַּ֤ל הַ/מִּסְפֵּד֙ בִּ/יר֣וּשָׁלִַ֔ם כְּ/מִסְפַּ֥ד הֲדַדְ רִמּ֖וֹן בְּ/בִקְעַ֥ת מְגִדּֽוֹן	11	In that day shall there be a great mourning in Jerusalem, as the mourning of Hadadrimmon in the valley of Megiddon.	فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ يَعْظُمُ ٱلنَّوْحُ فِي أُورُشَلِيمَ كَنَوْحِ هَدَدْرِمُّونَ فِي بُقْعَةِ مَجِدُّونَ.
וְ/סָפְדָ֣ה הָ/אָ֔רֶץ מִשְׁפָּח֥וֹת מִשְׁפָּח֖וֹת לְ/בָ֑ד מִשְׁפַּ֨חַת בֵּית דָּוִ֤יד לְ/בָד֙ וּ/נְשֵׁי/הֶ֣ם לְ/בָ֔ד מִשְׁפַּ֤חַת בֵּית נָתָן֙ לְ/בָ֔ד וּ/נְשֵׁי/הֶ֖ם לְ/בָֽד	12	And the land shall mourn, every family apart; the family of the house of David apart, and their wives apart; the family of the house of Nathan apart, and their wives apart; {every...: Heb. families, families}	وَتَنُوحُ ٱلْأَرْضُ عَشَائِرَ عَشَائِرَ عَلَى حِدَتِهَا: عَشِيرَةُ بَيْتِ دَاوُدَ عَلَى حِدَتِهَا، وَنِسَاؤُهُمْ عَلَى حِدَتِهِنَّ. عَشِيرَةُ بَيْتِ نَاثَانَ عَلَى حِدَتِهَا، وَنِسَاؤُهُمْ عَلَى حِدَتِهِنَّ.
מִשְׁפַּ֤חַת בֵּית לֵוִי֙ לְ/בָ֔ד וּ/נְשֵׁי/הֶ֖ם לְ/בָ֑ד מִשְׁפַּ֤חַת הַ/שִּׁמְעִי֙ לְ/בָ֔ד וּ/נְשֵׁי/הֶ֖ם לְ/בָֽד	13	The family of the house of Levi apart, and their wives apart; the family of Shimei apart, and their wives apart; {of Shimei: or, of Simeon, as LXX}	عَشِيرَةُ بَيْتِ لَاوِي عَلَى حِدَتِهَا، وَنِسَاؤُهُمْ عَلَى حِدَتِهِنَّ. عَشِيرَةُ شَمْعِي عَلَى حِدَتِهَا، وَنِسَاؤُهُمْ عَلَى حِدَتِهِنَّ.
כֹּ֗ל הַ/מִּשְׁפָּחוֹת֙ הַ/נִּשְׁאָר֔וֹת מִשְׁפָּחֹ֥ת מִשְׁפָּחֹ֖ת לְ/בָ֑ד וּ/נְשֵׁי/הֶ֖ם לְ/בָֽד	14	All the families that remain, every family apart, and their wives apart.	كُلُّ ٱلْعَشَائِرِ ٱلْبَاقِيَةِ عَشِيرَةٌ عَشِيرَةٌ عَلَى حِدَتِهَا، وَنِسَاؤُهُمْ عَلَى حِدَتِهِنَّ.

הִנֵּ֥ה יֽוֹם בָּ֖א לַֽ/יהוָ֑ה וְ/חֻלַּ֥ק שְׁלָלֵ֖/ךְ בְּ/קִרְבֵּֽ/ךְ	1	Behold, the day of the LORD cometh, and thy spoil shall be divided in the midst of thee.	هُوَذَا يَوْمٌ لِلرَّبِّ يَأْتِي فَيُقْسَمُ سَلَبُكِ فِي وَسَطِكِ.
וְ/אָסַפְתִּ֨י אֶת כָּל הַ/גּוֹיִ֥ם אֶֽל יְרוּשָׁלִַם֮ לַ/מִּלְחָמָה֒ וְ/נִלְכְּדָ֣ה הָ/עִ֗יר וְ/נָשַׁ֨סּוּ֙ הַ/בָּ֣תִּ֔ים וְ/הַ/נָּשִׁ֖ים תשגלנה תִּשָּׁכַ֑בְנָה וְ/יָצָ֞א חֲצִ֤י הָ/עִיר֙ בַּ/גּוֹלָ֔ה וְ/יֶ֣תֶר הָ/עָ֔ם לֹ֥א יִכָּרֵ֖ת מִן הָ/עִֽיר	2	For I will gather all nations against Jerusalem to battle; and the city shall be taken, and the houses rifled, and the women ravished; and half of the city shall go forth into captivity, and the residue of the people shall not be cut off from the city.	وَأَجْمَعُ كُلَّ ٱلْأُمَمِ عَلَى أُورُشَلِيمَ لِلْمُحَارَبَةِ، فَتُؤْخَذُ ٱلْمَدِينَةُ، وَتُنْهَبُ ٱلْبُيُوتُ، وَتُفْضَحُ ٱلنِّسَاءُ، وَيَخْرُجُ نِصْفُ ٱلْمَدِينَةِ إِلَى ٱلسَّبْيِ، وَبَقِيَّةُ ٱلشَّعْبِ لَا تُقْطَعُ مِنَ ٱلْمَدِينَةِ.
וְ/יָצָ֣א יְהוָ֔ה וְ/נִלְחַ֖ם בַּ/גּוֹיִ֣ם הָ/הֵ֑ם כְּ/י֥וֹם הִֽלָּחֲמ֖/ו בְּ/י֥וֹם קְרָֽב	3	Then shall the LORD go forth, and fight against those nations, as when he fought in the day of battle.	فَيَخْرُجُ ٱلرَّبُّ وَيُحَارِبُ تِلْكَ ٱلْأُمَمَ كَمَا فِي يَوْمِ حَرْبِهِ، يَوْمَ ٱلْقِتَالِ.
וְ/עָמְד֣וּ רַגְלָ֣י/ו בַּ/יּוֹם הַ֠/הוּא עַל הַ֨ר הַ/זֵּתִ֜ים אֲשֶׁ֨ר עַל פְּנֵ֥י יְרוּשָׁלִַם֮ מִ/קֶּדֶם֒ וְ/נִבְקַע֩ הַ֨ר הַ/זֵּיתִ֤ים מֵֽ/חֶצְי/וֹ֙ מִזְרָ֣חָ/ה וָ/יָ֔מָּ/ה גֵּ֖יא גְּדוֹלָ֣ה מְאֹ֑ד וּ/מָ֨שׁ חֲצִ֥י הָ/הָ֛ר צָפ֖וֹנָ/ה וְ/חֶצְי/וֹ נֶֽגְבָּ/ה	4	And his feet shall stand in that day upon the mount of Olives, which {is} before Jerusalem on the east, and the mount of Olives shall cleave in the midst thereof toward the east and toward the west, {and there shall be} a very great valley; and half of the mountain shall remove toward the north, and half of it toward the south.	وَتَقِفُ قَدَمَاهُ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ عَلَى جَبَلِ ٱلزَّيْتُونِ ٱلَّذِي قُدَّامَ أُورُشَلِيمَ مِنَ ٱلشَّرْقِ، فَيَنْشَقُّ جَبَلُ ٱلزَّيْتُونِ مِنْ وَسَطِهِ نَحْوَ ٱلشَّرْقِ وَنَحْوَ ٱلْغَرْبِ وَادِيًا عَظِيمًا جِدًّا، وَيَنْتَقِلُ نِصْفُ ٱلْجَبَلِ نَحْوَ ٱلشِّمَالِ، وَنِصْفُهُ نَحْوَ ٱلْجَنُوبِ.
וְ/נַסְתֶּ֣ם גֵּֽיא הָרַ֗/י כִּֽי יַגִּ֣יעַ גֵּי הָרִים֮ אֶל אָצַל֒ וְ/נַסְתֶּ֗ם כַּ/אֲשֶׁ֤ר נַסְתֶּם֙ מִ/פְּנֵ֣י הָ/רַ֔עַשׁ בִּ/ימֵ֖י עֻזִּיָּ֣ה מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֑ה וּ/בָא֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהַ֔/י כָּל קְדֹשִׁ֖ים עִמָּֽ/ךְ	5	And ye shall flee {to} the valley of the mountains; for the valley of the mountains shall reach unto Azal: yea, ye shall flee, like as ye fled from before the earthquake in the days of Uzziah king of Judah: and the LORD my God shall come, {and} all the saints with thee. {the mountains: or, my mountains} {for the...: or, when he shall touch the valley of the mountains to the place he separated}	وَتَهْرُبُونَ فِي جِوَاءِ جِبَالِي، لِأَنَّ جِوَاءَ ٱلْجِبَالِ يَصِلُ إِلَى آصَلَ. وَتَهْرُبُونَ كَمَا هَرَبْتُمْ مِنَ ٱلزَّلْزَلَةِ فِي أَيَّامِ عُزِّيَّا مَلِكِ يَهُوذَا. وَيَأْتِي ٱلرَّبُّ إِلَهِي وَجَمِيعُ ٱلْقِدِّيسِينَ مَعَكَ.
וְ/הָיָ֖ה בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֑וּא לֹֽא יִהְיֶ֣ה א֔וֹר יְקָר֖וֹת יקפאו/ן וְ/קִפָּאֽוֹן	6	And it shall come to pass in that day, {that} the light shall not be clear, {nor} dark: {that the...: that is, it shall not be clear in some places, and dark in other places of the world} {clear: Heb. precious} {dark: Heb. thickness}	وَيَكُونُ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ أَنَّهُ لَا يَكُونُ نُورٌ. ٱلْدَّرَارِي تَنْقَبِضُ.
וְ/הָיָ֣ה יוֹם אֶחָ֗ד ה֛וּא יִוָּדַ֥ע לַֽ/יהוָ֖ה לֹא י֣וֹם וְ/לֹא לָ֑יְלָה וְ/הָיָ֥ה לְ/עֵֽת עֶ֖רֶב יִֽהְיֶה אֽוֹר	7	But it shall be one day which shall be known to the LORD, not day, nor night: but it shall come to pass, {that} at evening time it shall be light. {it shall be...: or, the day shall be one}	وَيَكُونُ يَوْمٌ وَاحِدٌ مَعْرُوفٌ لِلرَّبِّ. لَا نَهَارَ وَلَا لَيْلَ، بَلْ يَحْدُثُ أَنَّهُ فِي وَقْتِ ٱلْمَسَاءِ يَكُونُ نُورٌ.
וְ/הָיָ֣ה בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֗וּא יֵצְא֤וּ מַֽיִם חַיִּים֙ מִ/יר֣וּשָׁלִַ֔ם חֶצְיָ֗/ם אֶל הַ/יָּם֙ הַ/קַּדְמוֹנִ֔י וְ/חֶצְיָ֖/ם אֶל הַ/יָּ֣ם הָ/אַחֲר֑וֹן בַּ/קַּ֥יִץ וּ/בָ/חֹ֖רֶף יִֽהְיֶֽה	8	And it shall be in that day, {that} living waters shall go out from Jerusalem; half of them toward the former sea, and half of them toward the hinder sea: in summer and in winter shall it be. {former: or, eastern}	وَيَكُونُ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ أَنَّ مِيَاهًا حَيَّةً تَخْرُجُ مِنْ أُورُشَلِيمَ نِصْفُهَا إِلَى ٱلْبَحْرِ ٱلشَّرْقِيِّ، وَنِصْفُهَا إِلَى ٱلْبَحْرِ ٱلْغَرْبِيِّ. فِي ٱلصَّيْفِ وَفِي ٱلْخَرِيفِ تَكُونُ.
וְ/הָיָ֧ה יְהוָ֛ה לְ/מֶ֖לֶךְ עַל כָּל הָ/אָ֑רֶץ בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֗וּא יִהְיֶ֧ה יְהוָ֛ה אֶחָ֖ד וּ/שְׁמ֥/וֹ אֶחָֽד	9	And the LORD shall be king over all the earth: in that day shall there be one LORD, and his name one.	وَيَكُونُ ٱلرَّبُّ مَلِكًا عَلَى كُلِّ ٱلْأَرْضِ. فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ يَكُونُ ٱلرَّبُّ وَحْدَهُ وَٱسْمُهُ وَحْدَهُ.
יִסּ֨וֹב כָּל הָ/אָ֤רֶץ כָּ/עֲרָבָה֙ מִ/גֶּ֣בַע לְ/רִמּ֔וֹן נֶ֖גֶב יְרֽוּשָׁלִָ֑ם וְֽ/רָאֲמָה֩ וְ/יָשְׁבָ֨ה תַחְתֶּ֜י/הָ לְ/מִ/שַּׁ֣עַר בִּנְיָמִ֗ן עַד מְק֞וֹם שַׁ֤עַר הָֽ/רִאשׁוֹן֙ עַד שַׁ֣עַר הַ/פִּנִּ֔ים וּ/מִגְדַּ֣ל חֲנַנְאֵ֔ל עַ֖ד יִקְבֵ֥י הַ/מֶּֽלֶךְ	10	All the land shall be turned as a plain from Geba to Rimmon south of Jerusalem: and it shall be lifted up, and inhabited in her place, from Benjamin's gate unto the place of the first gate, unto the corner gate, and {from} the tower of Hananeel unto the king's winepresses. {turned: or, compassed} {inhabited: or, shall abide}	وَتَتَحَوَّلُ ٱلْأَرْضُ كُلُّهَا كَٱلْعَرَبَةِ مِنْ جَبْعَ إِلَى رِمُّونَ جَنُوبَ أُورُشَلِيمَ. وَتَرْتَفِعُ وَتُعْمَرُ فِي مَكَانِهَا، مِنْ بَابِ بَنْيَامِينَ إِلَى مَكَانِ ٱلْبَابِ ٱلْأَوَّلِ، إِلَى بَابِ ٱلزَّوَايَا، وَمِنْ بُرْجِ حَنَنْئِيلَ إِلَى مَعَاصِرِ ٱلْمَلِكِ.
וְ/יָ֣שְׁבוּ בָ֔/הּ וְ/חֵ֖רֶם לֹ֣א יִֽהְיֶה ע֑וֹד וְ/יָשְׁבָ֥ה יְרוּשָׁלִַ֖ם לָ/בֶֽטַח	11	And {men} shall dwell in it, and there shall be no more utter destruction; but Jerusalem shall be safely inhabited. {shall be: or, shall abide}	فَيَسْكُنُونَ فِيهَا وَلَا يَكُونُ بَعْدُ لَعْنٌ. فَتُعْمَرُ أُورُشَلِيمُ بِٱلْأَمْنِ.
וְ/זֹ֣את תִּֽהְיֶ֣ה הַ/מַּגֵּפָ֗ה אֲשֶׁ֨ר יִגֹּ֤ף יְהוָה֙ אֶת כָּל הָ֣/עַמִּ֔ים אֲשֶׁ֥ר צָבְא֖וּ עַל יְרוּשָׁלִָ֑ם הָמֵ֣ק בְּשָׂר֗/וֹ וְ/הוּא֙ עֹמֵ֣ד עַל רַגְלָ֔י/ו וְ/עֵינָי/ו֙ תִּמַּ֣קְנָה בְ/חֹֽרֵי/הֶ֔ן וּ/לְשׁוֹנ֖/וֹ תִּמַּ֥ק בְּ/פִי/הֶֽם	12	And this shall be the plague wherewith the LORD will smite all the people that have fought against Jerusalem; Their flesh shall consume away while they stand upon their feet, and their eyes shall consume away in their holes, and their tongue shall consume away in their mouth.	وَهَذِهِ تَكُونُ ٱلضَّرْبَةُ ٱلَّتِي يَضْرِبُ بِهَا ٱلرَّبُّ كُلَّ ٱلشُّعُوبِ ٱلَّذِينَ تَجَنَّدُوا عَلَى أُورُشَلِيمَ. لَحْمُهُمْ يَذُوبُ وَهُمْ وَاقِفُونَ عَلَى أَقْدَامِهِمْ، وَعُيُونُهُمْ تَذُوبُ فِي أَوْقَابِهَا، وَلِسَانُهُمْ يَذُوبُ فِي فَمِهِمْ.
וְ/הָיָה֙ בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֔וּא תִּֽהְיֶ֧ה מְהֽוּמַת יְהוָ֛ה רַבָּ֖ה בָּ/הֶ֑ם וְ/הֶחֱזִ֗יקוּ אִ֚ישׁ יַ֣ד רֵעֵ֔/הוּ וְ/עָלְתָ֥ה יָד֖/וֹ עַל יַ֥ד רֵעֵֽ/הוּ	13	And it shall come to pass in that day, {that} a great tumult from the LORD shall be among them; and they shall lay hold every one on the hand of his neighbour, and his hand shall rise up against the hand of his neighbour.	وَيَكُونُ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ أَنَّ ٱضْطِرَابًا عَظِيمًا مِنَ ٱلرَّبِّ يَحْدُثُ فِيهِمْ، فَيُمْسِكُ ٱلرَّجُلُ بِيَدِ قَرِيبِهِ وَتَعْلُو يَدُهُ عَلَى يَدِ قَرِيبِهِ.
וְ/גַ֨ם יְהוּדָ֔ה תִּלָּחֵ֖ם בִּ/ירֽוּשָׁלִָ֑ם וְ/אֻסַּף֩ חֵ֨יל כָּל הַ/גּוֹיִ֜ם סָבִ֗יב זָהָ֥ב וָ/כֶ֛סֶף וּ/בְגָדִ֖ים לָ/רֹ֥ב מְאֹֽד	14	And Judah also shall fight at Jerusalem; and the wealth of all the heathen round about shall be gathered together, gold, and silver, and apparel, in great abundance. {Judah...: or, thou also, O Judah shalt} {at: or, against}	وَيَهُوذَا أَيْضًا تُحَارِبُ أُورُشَلِيمَ، وَتُجْمَعُ ثَرْوَةُ كُلِّ ٱلْأُمَمِ مِنْ حَوْلِهَا: ذَهَبٌ وَفِضَّةٌ وَمَلَابِسُ كَثِيرَةٌ جِدًّا.
וְ/כֵ֨ן תִּֽהְיֶ֜ה מַגֵּפַ֣ת הַ/סּ֗וּס הַ/פֶּ֨רֶד֙ הַ/גָּמָ֣ל וְ/הַ/חֲמ֔וֹר וְ/כָ֨ל הַ/בְּהֵמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר יִהְיֶ֖ה בַּ/מַּחֲנ֣וֹת הָ/הֵ֑מָּה כַּ/מַּגֵּפָ֖ה הַ/זֹּֽאת	15	And so shall be the plague of the horse, of the mule, of the camel, and of the ass, and of all the beasts that shall be in these tents, as this plague.	وَكَذَا تَكُونُ ضَرْبَةُ ٱلْخَيْلِ وَٱلْبِغَالِ وَٱلْجِمَالِ وَٱلْحَمِيرِ وَكُلِّ ٱلْبَهَائِمِ ٱلَّتِي تَكُونُ فِي هَذِهِ ٱلْمَحَالِّ. كَهَذِهِ ٱلضَّرْبَةِ.
וְ/הָיָ֗ה כָּל הַ/נּוֹתָר֙ מִ/כָּל הַ/גּוֹיִ֔ם הַ/בָּאִ֖ים עַל יְרֽוּשָׁלִָ֑ם וְ/עָל֞וּ מִ/דֵּ֧י שָׁנָ֣ה בְ/שָׁנָ֗ה לְ/הִֽשְׁתַּחֲוֺת֙ לְ/מֶ֨לֶךְ֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וְ/לָ/חֹ֖ג אֶת חַ֥ג הַ/סֻּכּֽוֹת	16	And it shall come to pass, {that} every one that is left of all the nations which came against Jerusalem shall even go up from year to year to worship the King, the LORD of hosts, and to keep the feast of tabernacles.	وَيَكُونُ أَنَّ كُلَّ ٱلْبَاقِي مِنْ جَمِيعِ ٱلْأُمَمِ ٱلَّذِينَ جَاءُوا عَلَى أُورُشَلِيمَ، يَصْعَدُونَ مِنْ سَنَةٍ إِلَى سَنَةٍ لِيَسْجُدُوا لِلْمَلِكِ رَبِّ ٱلْجُنُودِ وَلِيُعَيِّدُوا عِيدَ ٱلْمَظَالِّ.
וְ֠/הָיָה אֲשֶׁ֨ר לֹֽא יַעֲלֶ֜ה מֵ/אֵ֨ת מִשְׁפְּח֤וֹת הָ/אָ֨רֶץ֙ אֶל יְר֣וּשָׁלִַ֔ם לְ/הִֽשְׁתַּחֲוֺ֔ת לְ/מֶ֖לֶךְ יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְ/לֹ֥א עֲלֵי/הֶ֖ם יִהְיֶ֥ה הַ/גָּֽשֶׁם	17	And it shall be, {that} whoso will not come up of {all} the families of the earth unto Jerusalem to worship the King, the LORD of hosts, even upon them shall be no rain.	وَيَكُونُ أَنَّ كُلَّ مَنْ لَا يَصْعَدُ مِنْ قَبَائِلِ ٱلْأَرْضِ إِلَى أُورُشَلِيمَ لِيَسْجُدَ لِلْمَلِكِ رَبِّ ٱلْجُنُودِ، لَا يَكُونُ عَلَيْهِمْ مَطَرٌ.
וְ/אִם מִשְׁפַּ֨חַת מִצְרַ֧יִם לֹֽא תַעֲלֶ֛ה וְ/לֹ֥א בָאָ֖ה וְ/לֹ֣א עֲלֵי/הֶ֑ם תִּֽהְיֶ֣ה הַ/מַּגֵּפָ֗ה אֲשֶׁ֨ר יִגֹּ֤ף יְהוָה֙ אֶת הַ/גּוֹיִ֔ם אֲשֶׁר֙ לֹ֣א יַֽעֲל֔וּ לָ/חֹ֖ג אֶת חַ֥ג הַ/סֻּכּֽוֹת	18	And if the family of Egypt go not up, and come not, that {have} no {rain}; there shall be the plague, wherewith the LORD will smite the heathen that come not up to keep the feast of tabernacles. {that have no: Heb. upon whom there is not}	وَإِنْ لَا تَصْعَدْ وَلَا تَأْتِ قَبِيلَةُ مِصْرَ وَلَا مَطَرٌ عَلَيْهَا، تَكُنْ عَلَيْهَا ٱلضَّرْبَةُ ٱلَّتِي يَضْرِبُ بِهَا ٱلرَّبُّ ٱلْأُمَمَ ٱلَّذِينَ لَا يَصْعَدُونَ لِيُعَيِّدُوا عِيدَ ٱلْمَظَالِّ.
זֹ֥את תִּהְיֶ֖ה חַטַּ֣את מִצְרָ֑יִם וְ/חַטַּאת֙ כָּל הַ/גּוֹיִ֔ם אֲשֶׁר֙ לֹ֣א יַֽעֲל֔וּ לָ/חֹ֖ג אֶת חַ֥ג הַ/סֻּכּֽוֹת	19	This shall be the punishment of Egypt, and the punishment of all nations that come not up to keep the feast of tabernacles. {punishment: or, sin}	هَذَا يَكُونُ قِصَاصُ مِصْرَ وَقِصَاصُ كُلِّ ٱلْأُمَمِ ٱلَّذِينَ لَا يَصْعَدُونَ لِيُعَيِّدُوا عِيدَ ٱلْمَظَالِّ.
בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֗וּא יִֽהְיֶה֙ עַל מְצִלּ֣וֹת הַ/סּ֔וּס קֹ֖דֶשׁ לַֽ/יהוָ֑ה וְ/הָיָ֤ה הַ/סִּירוֹת֙ בְּ/בֵ֣ית יְהוָ֔ה כַּ/מִּזְרָקִ֖ים לִ/פְנֵ֥י הַ/מִּזְבֵּֽחַ	20	In that day shall there be upon the bells of the horses, HOLINESS UNTO THE LORD; and the pots in the LORD'S house shall be like the bowls before the altar. {bells: or, bridles}	فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ يَكُونُ عَلَى أَجْرَاسِ ٱلْخَيْلِ: «قُدْسٌ لِلرَّبِّ». وَٱلْقُدُورُ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ تَكُونُ كَٱلْمَنَاضِحِ أَمَامَ ٱلْمَذْبَحِ.
וְ֠/הָיָה כָּל סִ֨יר בִּ/ירוּשָׁלִַ֜ם וּ/בִֽ/יהוּדָ֗ה קֹ֚דֶשׁ לַ/יהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וּ/בָ֨אוּ֙ כָּל הַ/זֹּ֣בְחִ֔ים וְ/לָקְח֥וּ מֵ/הֶ֖ם וּ/בִשְּׁל֣וּ בָ/הֶ֑ם וְ/לֹא יִהְיֶ֨ה כְנַעֲנִ֥י ע֛וֹד בְּ/בֵית יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת בַּ/יּ֥וֹם הַ/הֽוּא	21	Yea, every pot in Jerusalem and in Judah shall be holiness unto the LORD of hosts: and all they that sacrifice shall come and take of them, and seethe therein: and in that day there shall be no more the Canaanite in the house of the LORD of hosts.	وَكُلُّ قِدْرٍ فِي أُورُشَلِيمَ وَفِي يَهُوذَا تَكُونُ قُدْسًا لِرَبِّ ٱلْجُنُودِ، وَكُلُّ ٱلذَّابِحِينَ يَأْتُونَ وَيَأْخُذُونَ مِنْهَا وَيَطْبُخُونَ فِيهَا. وَفِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ لَا يَكُونُ بَعْدُ كَنْعَانِيٌّ فِي بَيْتِ رَبِّ ٱلْجُنُودِ.