Psalms — תהלים — Holy Writings

1

Tehillim — פרק 1 Psalms — Chapter 1

אַ֥שְֽׁרֵי הָ/אִ֗ישׁ אֲשֶׁ֤ר לֹ֥א הָלַךְ֮ בַּ/עֲצַ֪ת רְשָׁ֫עִ֥ים וּ/בְ/דֶ֣רֶךְ חַ֭טָּאִים לֹ֥א עָמָ֑ד וּ/בְ/מוֹשַׁ֥ב לֵ֝צִ֗ים לֹ֣א יָשָֽׁב	1	Blessed {is} the man that walketh not in the counsel of the ungodly, nor standeth in the way of sinners, nor sitteth in the seat of the scornful. {ungodly: or, wicked}	طُوبَى لِلرَّجُلِ ٱلَّذِي لَمْ يَسْلُكْ فِي مَشُورَةِ ٱلْأَشْرَارِ، وَفِي طَرِيقِ ٱلْخُطَاةِ لَمْ يَقِفْ، وَفِي مَجْلِسِ ٱلْمُسْتَهْزِئِينَ لَمْ يَجْلِسْ.
כִּ֤י אִ֥ם בְּ/תוֹרַ֥ת יְהוָ֗ה חֶ֫פְצ֥/וֹ וּֽ/בְ/תוֹרָת֥/וֹ יֶהְגֶּ֗ה יוֹמָ֥ם וָ/לָֽיְלָה	2	But his delight {is} in the law of the LORD; and in his law doth he meditate day and night.	لَكِنْ فِي نَامُوسِ ٱلرَّبِّ مَسَرَّتُهُ، وَفِي نَامُوسِهِ يَلْهَجُ نَهَارًا وَلَيْلًا.
וְֽ/הָיָ֗ה כְּ/עֵץ֮ שָׁת֪וּל עַֽל פַּלְגֵ֫י מָ֥יִם אֲשֶׁ֤ר פִּרְי֨/וֹ יִתֵּ֬ן בְּ/עִתּ֗/וֹ וְ/עָלֵ֥/הוּ לֹֽא יִבּ֑וֹל וְ/כֹ֖ל אֲשֶׁר יַעֲשֶׂ֣ה יַצְלִֽיחַ	3	And he shall be like a tree planted by the rivers of water, that bringeth forth his fruit in his season; his leaf also shall not wither; and whatsoever he doeth shall prosper. {wither: Heb. fade}	فَيَكُونُ كَشَجَرَةٍ مَغْرُوسَةٍ عِنْدَ مَجَارِي ٱلْمِيَاهِ، ٱلَّتِي تُعْطِي ثَمَرَهَا فِي أَوَانِهِ، وَوَرَقُهَا لَا يَذْبُلُ. وَكُلُّ مَا يَصْنَعُهُ يَنْجَحُ.
לֹא כֵ֥ן הָ/רְשָׁעִ֑ים כִּ֥י אִם כַּ֝/מֹּ֗ץ אֲֽשֶׁר תִּדְּפֶ֥/נּוּ רֽוּחַ	4	The ungodly {are} not so: but {are} like the chaff which the wind driveth away.	لَيْسَ كَذَلِكَ ٱلْأَشْرَارُ، لَكِنَّهُمْ كَٱلْعُصَافَةِ ٱلَّتِي تُذَرِّيهَا ٱلرِّيحُ.
עַל כֵּ֤ן לֹא יָקֻ֣מוּ רְ֭שָׁעִים בַּ/מִּשְׁפָּ֑ט וְ֝/חַטָּאִ֗ים בַּ/עֲדַ֥ת צַדִּיקִֽים	5	Therefore the ungodly shall not stand in the judgment, nor sinners in the congregation of the righteous.	لِذَلِكَ لَا تَقُومُ ٱلْأَشْرَارُ فِي ٱلدِّينِ، وَلَا ٱلْخُطَاةُ فِي جَمَاعَةِ ٱلْأَبْرَارِ.
כִּֽי יוֹדֵ֣עַ יְ֭הוָה דֶּ֣רֶךְ צַדִּיקִ֑ים וְ/דֶ֖רֶךְ רְשָׁעִ֣ים תֹּאבֵֽד	6	For the LORD knoweth the way of the righteous: but the way of the ungodly shall perish.	لِأَنَّ ٱلرَّبَّ يَعْلَمُ طَرِيقَ ٱلْأَبْرَارِ، أَمَّا طَرِيقُ ٱلْأَشْرَارِ فَتَهْلِكُ.

2

Tehillim — פרק 2 Psalms — Chapter 2

3

Tehillim — פרק 3 Psalms — Chapter 3

מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִ֑ד בְּ֝/בָרְח֗/וֹ מִ/פְּנֵ֤י אַבְשָׁל֬וֹם בְּנֽ/וֹ	1	[A Psalm of David, when he fled from Absalom his son.] LORD, how are they increased that trouble me! many {are} they that rise up against me.	مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ حِينَمَا هَرَبَ مِنْ وَجْهِ أَبْشَالُومَ ٱبْنِهِ; يَارَبُّ، مَا أَكْثَرَ مُضَايِقِيَّ! كَثِيرُونَ قَائِمُونَ عَلَيَّ.
יְ֭הוָה מָֽה רַבּ֣וּ צָרָ֑/י רַ֝בִּ֗ים קָמִ֥ים עָלָֽ/י	2	Many {there be} which say of my soul, {There is} no help for him in God. Selah.	كَثِيرُونَ يَقُولُونَ لِنَفْسِي: «لَيْسَ لَهُ خَلَاصٌ بِإِلَهِهِ». سِلَاهْ.
רַבִּים֮ אֹמְרִ֪ים לְ/נַ֫פְשִׁ֥/י אֵ֤ין יְֽשׁוּעָ֓תָ/ה לּ֬/וֹ בֵֽ/אלֹהִ֬ים סֶֽלָה	3	But thou, O LORD, {art} a shield for me; my glory, and the lifter up of mine head. {for: or, about}	أَمَّا أَنْتَ يَارَبُّ فَتُرْسٌ لِي. مَجْدِي وَرَافِعُ رَأْسِي.
וְ/אַתָּ֣ה יְ֭הוָה מָגֵ֣ן בַּעֲדִ֑/י כְּ֝בוֹדִ֗/י וּ/מֵרִ֥ים רֹאשִֽׁ/י	4	I cried unto the LORD with my voice, and he heard me out of his holy hill. Selah.	بِصَوْتِي إِلَى ٱلرَّبِّ أَصْرُخُ، فَيُجِيبُنِي مِنْ جَبَلِ قُدْسِهِ. سِلَاهْ.
ק֭וֹלִ/י אֶל יְהוָ֣ה אֶקְרָ֑א וַ/יַּֽעֲנֵ֨/נִי מֵ/הַ֖ר קָדְשׁ֣/וֹ סֶֽלָה	5	I laid me down and slept; I awaked; for the LORD sustained me.	أَنَا ٱضْطَجَعْتُ وَنِمْتُ. ٱسْتَيْقَظْتُ لِأَنَّ ٱلرَّبَّ يَعْضُدُنِي.
אֲנִ֥י שָׁכַ֗בְתִּי וָֽ/אִ֫ישָׁ֥נָ/ה הֱקִיצ֑וֹתִי כִּ֖י יְהוָ֣ה יִסְמְכֵֽ/נִי	6	I will not be afraid of ten thousands of people, that have set {themselves} against me round about.	لَا أَخَافُ مِنْ رِبْوَاتِ ٱلشُّعُوبِ ٱلْمُصْطَفِّينَ عَلَيَّ مِنْ حَوْلِي.
לֹֽא אִ֭ירָא מֵ/רִבְב֥וֹת עָ֑ם אֲשֶׁ֥ר סָ֝בִ֗יב שָׁ֣תוּ עָלָֽ/י	7	Arise, O LORD; save me, O my God: for thou hast smitten all mine enemies {upon} the cheek bone; thou hast broken the teeth of the ungodly.	قُمْ يَارَبُّ! خَلِّصْنِي يَا إِلَهِي! لِأَنَّكَ ضَرَبْتَ كُلَّ أَعْدَائِي عَلَى ٱلْفَكِّ. هَشَّمْتَ أَسْنَانَ ٱلْأَشْرَارِ.
ק֘וּמָ֤/ה יְהוָ֨ה הוֹשִׁ֘יעֵ֤/נִי אֱלֹהַ֗/י כִּֽי הִכִּ֣יתָ אֶת כָּל אֹיְבַ֣/י לֶ֑חִי שִׁנֵּ֖י רְשָׁעִ֣ים שִׁבַּֽרְתָּ	8	Salvation {belongeth} unto the LORD: thy blessing {is} upon thy people. Selah.	لِلرَّبِّ ٱلْخَلَاصُ عَلَى شَعْبِكَ بَرَكَتُكَ. سِلَاهْ.
לַ/יהוָ֥ה הַ/יְשׁוּעָ֑ה עַֽל עַמְּ/ךָ֖ בִרְכָתֶ֣/ךָ סֶּֽלָה	9

4

Tehillim — פרק 4 Psalms — Chapter 4

לַ/מְנַצֵּ֥חַ בִּ/נְגִינ֗וֹת מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician on Neginoth, A Psalm of David.] Hear me when I call, O God of my righteousness: thou hast enlarged me {when I was} in distress; have mercy upon me, and hear my prayer. {chief...: or, overseer} {have...: or, be gracious unto me}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «ذَوَاتِ ٱلْأَوْتَارِ». مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; عِنْدَ دُعَائِيَ ٱسْتَجِبْ لِي يَا إِلَهَ بِرِّي. فِي ٱلضِّيقِ رَحَّبْتَ لِي. تَرَاءَفْ عَلَيَّ وَٱسْمَعْ صَلَاتِي.
בְּ/קָרְאִ֡/י עֲנֵ֤/נִי אֱלֹ֘הֵ֤י צִדְקִ֗/י בַּ֭/צָּר הִרְחַ֣בְתָּ לִּ֑/י חָ֝נֵּ֗/נִי וּ/שְׁמַ֥ע תְּפִלָּתִֽ/י	2	O ye sons of men, how long {will ye turn} my glory into shame? {how long} will ye love vanity, {and} seek after leasing? Selah.	يَا بَنِي ٱلْبَشَرِ، حَتَّى مَتَى يَكُونُ مَجْدِي عَارًا؟ حَتَّى مَتَى تُحِبُّونَ ٱلْبَاطِلَ وَتَبْتَغُونَ ٱلْكَذِبَ؟ سِلَاهْ.
בְּנֵ֥י אִ֡ישׁ עַד מֶ֬ה כְבוֹדִ֣/י לִ֭/כְלִמָּה תֶּאֱהָב֣וּ/ן רִ֑יק תְּבַקְשׁ֖וּ כָזָ֣ב סֶֽלָה	3	But know that the LORD hath set apart him that is godly for himself: the LORD will hear when I call unto him.	فَٱعْلَمُوا أَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ مَيَّزَ تَقِيَّهُ. ٱلرَّبُّ يَسْمَعُ عِنْدَ مَا أَدْعُوهُ.
וּ/דְע֗וּ כִּֽי הִפְלָ֣ה יְ֭הוָה חָסִ֣יד ל֑/וֹ יְהוָ֥ה יִ֝שְׁמַ֗ע בְּ/קָרְאִ֥/י אֵלָֽי/ו	4	Stand in awe, and sin not: commune with your own heart upon your bed, and be still. Selah.	اِرْتَعِدُوا وَلَا تُخْطِئُوا. تَكَلَّمُوا فِي قُلُوبِكُمْ عَلَى مَضَاجِعِكُمْ وَٱسْكُتُوا. سِلَاهْ.
רִגְז֗וּ וְֽ/אַל תֶּ֫חֱטָ֥אוּ אִמְר֣וּ בִ֭/לְבַבְ/כֶם עַֽל מִשְׁכַּבְ/כֶ֗ם וְ/דֹ֣מּוּ סֶֽלָה	5	Offer the sacrifices of righteousness, and put your trust in the LORD.	اِذْبَحُوا ذَبَائِحَ ٱلْبِرِّ، وَتَوَكَّلُوا عَلَى ٱلرَّبِّ.
זִבְח֥וּ זִבְחֵי צֶ֑דֶק וּ֝/בִטְח֗וּ אֶל יְהוָֽה	6	{There be} many that say, Who will shew us {any} good? LORD, lift thou up the light of thy countenance upon us.	كَثِيرُونَ يَقُولُونَ: «مَنْ يُرِينَا خَيْرًا؟». ٱرْفَعْ عَلَيْنَا نُورَ وَجْهِكَ يَارَبُّ.
רַבִּ֥ים אֹמְרִים֮ מִֽי יַרְאֵ֪/נ֫וּ ט֥וֹב נְֽסָ/ה עָ֭לֵי/נוּ א֨וֹר פָּנֶ֬י/ךָ יְהוָֽה	7	Thou hast put gladness in my heart, more than in the time {that} their corn and their wine increased.	جَعَلْتَ سُرُورًا فِي قَلْبِي أَعْظَمَ مِنْ سُرُورِهِمْ إِذْ كَثُرَتْ حِنْطَتُهُمْ وَخَمْرُهُمْ.
נָתַ֣תָּה שִׂמְחָ֣ה בְ/לִבִּ֑/י מֵ/עֵ֬ת דְּגָנָ֖/ם וְ/תִֽירוֹשָׁ֣/ם רָֽבּוּ	8	I will both lay me down in peace, and sleep: for thou, LORD, only makest me dwell in safety.	بِسَلَامَةٍ أَضْطَجِعُ بَلْ أَيْضًا أَنَامُ، لِأَنَّكَ أَنْتَ يَارَبُّ مُنْفَرِدًا فِي طُمَأْنِينَةٍ تُسَكِّنُنِي.
בְּ/שָׁל֣וֹם יַחְדָּו֮ אֶשְׁכְּבָ֪ה וְ/אִ֫ישָׁ֥ן כִּֽי אַתָּ֣ה יְהוָ֣ה לְ/בָדָ֑ד לָ֝/בֶ֗טַח תּוֹשִׁיבֵֽ/נִי	9

5

Tehillim — פרק 5 Psalms — Chapter 5

6

Tehillim — פרק 6 Psalms — Chapter 6

7

Tehillim — פרק 7 Psalms — Chapter 7

8

Tehillim — פרק 8 Psalms — Chapter 8

9

Tehillim — פרק 9 Psalms — Chapter 9

10

Tehillim — פרק 10 Psalms — Chapter 10

11

Tehillim — פרק 11 Psalms — Chapter 11

לַ/מְנַצֵּ֗חַ לְ/דָ֫וִ֥ד בַּֽ/יהוָ֨ה חָסִ֗יתִי אֵ֭יךְ תֹּאמְר֣וּ לְ/נַפְשִׁ֑/י נודו נ֝֗וּדִי הַרְ/כֶ֥ם צִפּֽוֹר	1	[To the chief Musician, {A Psalm} of David.] In the LORD put I my trust: how say ye to my soul, Flee {as} a bird to your mountain?	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. لِدَاوُدَ; عَلَى ٱلرَّبِّ تَوَكَّلْتُ. كَيْفَ تَقُولُونَ لِنَفْسِي: «ٱهْرُبُوا إِلَى جِبَالِكُمْ كَعُصْفُورٍ؟
כִּ֤י הִנֵּ֪ה הָ/רְשָׁעִ֡ים יִדְרְכ֬וּ/ן קֶ֗שֶׁת כּוֹנְנ֣וּ חִצָּ֣/ם עַל יֶ֑תֶר לִ/יר֥וֹת בְּמוֹ אֹ֝֗פֶל לְ/יִשְׁרֵי לֵֽב	2	For, lo, the wicked bend {their} bow, they make ready their arrow upon the string, that they may privily shoot at the upright in heart. {privily: Heb. in darkness}	لِأَنَّهُ هُوَذَا ٱلْأَشْرَارُ يَمُدُّونَ ٱلْقَوْسَ. فَوَّقُوا ٱلسَّهْمَ فِي ٱلْوَتَرِ لِيَرْمُوا فِي ٱلدُّجَى مُسْتَقِيمِي ٱلْقُلُوبِ.
כִּ֣י הַ֭/שָּׁתוֹת יֵֽהָרֵס֑וּ/ן צַ֝דִּ֗יק מַה פָּעָֽל	3	If the foundations be destroyed, what can the righteous do?	إِذَا ٱنْقَلَبَتِ ٱلْأَعْمِدَةُ، فَٱلصِّدِّيقُ مَاذَا يَفْعَلُ؟»
יְהוָ֤ה בְּֽ/הֵ֘יכַ֤ל קָדְשׁ֗/וֹ יְהוָה֮ בַּ/שָּׁמַ֪יִם כִּ֫סְא֥/וֹ עֵינָ֥י/ו יֶחֱז֑וּ עַפְעַפָּ֥י/ו יִ֝בְחֲנ֗וּ בְּנֵ֣י אָדָֽם	4	The LORD {is} in his holy temple, the LORD'S throne {is} in heaven: his eyes behold, his eyelids try, the children of men.	اَلرَّبُّ فِي هَيْكَلِ قُدْسِهِ. ٱلرَّبُّ فِي ٱلسَّمَاءِ كُرْسِيُّهُ. عَيْنَاهُ تَنْظُرَانِ. أَجْفَانُهُ تَمْتَحِنُ بَنِي آدَمَ.
יְהוָה֮ צַדִּ֪יק יִ֫בְחָ֥ן וְ֭/רָשָׁע וְ/אֹהֵ֣ב חָמָ֑ס שָֽׂנְאָ֥ה נַפְשֽׁ/וֹ	5	The LORD trieth the righteous: but the wicked and him that loveth violence his soul hateth.	ٱلرَّبُّ يَمْتَحِنُ ٱلْصِّدِّيقَ، أَمَّا ٱلشِّرِّيرُ وَمُحِبُّ ٱلظُّلْمِ فَتُبْغِضُهُ نَفْسُهُ.
יַמְטֵ֥ר עַל רְשָׁעִ֗ים פַּ֫חִ֥ים אֵ֣שׁ וְ֭/גָפְרִית וְ/ר֥וּחַ זִלְעָפ֗וֹת מְנָ֣ת כּוֹסָֽ/ם	6	Upon the wicked he shall rain snares, fire and brimstone, and an horrible tempest: {this shall be} the portion of their cup. {an horrible...: or, a burning tempest}	يُمْطِرُ عَلَى ٱلْأَشْرَارِ فِخَاخًا، نَارًا وَكِبْرِيتًا، وَرِيحَ ٱلسَّمُومِ نَصِيبَ كَأْسِهِمْ.
כִּֽי צַדִּ֣יק יְ֭הוָה צְדָק֣וֹת אָהֵ֑ב יָ֝שָׁ֗ר יֶחֱז֥וּ פָנֵֽי/מוֹ	7	For the righteous LORD loveth righteousness; his countenance doth behold the upright.	لِأَنَّ ٱلرَّبَّ عَادِلٌ وَيُحِبُّ ٱلْعَدْلَ. ٱلْمُسْتَقِيمُ يُبْصِرُ وَجْهَهُ.

12

Tehillim — פרק 12 Psalms — Chapter 12

לַ/מְנַצֵּ֥חַ עַֽל הַ/שְּׁמִינִ֗ית מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician upon Sheminith, A Psalm of David.] Help, LORD; for the godly man ceaseth; for the faithful fail from among the children of men. {upon...: or, upon the eighth} {Help: or, Save}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «ٱلْقَرَارِ». مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; خَلِّصْ يَارَبُّ، لِأَنَّهُ قَدِ ٱنْقَرَضَ ٱلتَّقِيُّ، لِأَنَّهُ قَدِ ٱنْقَطَعَ ٱلْأُمَنَاءُ مِنْ بَنِي ٱلْبَشَرِ.
הוֹשִׁ֣יעָ/ה יְ֭הוָה כִּי גָמַ֣ר חָסִ֑יד כִּי פַ֥סּוּ אֱ֝מוּנִ֗ים מִ/בְּנֵ֥י אָדָֽם	2	They speak vanity every one with his neighbour: {with} flattering lips {and} with a double heart do they speak. {a double...: Heb. an heart and an heart}	يَتَكَلَّمُونَ بِٱلْكَذِبِ كُلُّ وَاحِدٍ مَعَ صَاحِبِهِ، بِشِفَاهٍ مَلِقَةٍ، بِقَلْبٍ فَقَلْبٍ يَتَكَلَّمُونَ.
שָׁ֤וְא יְֽדַבְּרוּ֮ אִ֤ישׁ אֶת רֵ֫עֵ֥/הוּ שְׂפַ֥ת חֲלָק֑וֹת בְּ/לֵ֖ב וָ/לֵ֣ב יְדַבֵּֽרוּ	3	The LORD shall cut off all flattering lips, {and} the tongue that speaketh proud things: {proud: Heb. great}	يَقْطَعُ ٱلرَّبُّ جَمِيعَ ٱلشِّفَاهِ ٱلْمَلِقَةِ وَٱللِّسَانَ ٱلْمُتَكَلِّمَ بِٱلْعَظَائِمِ،
יַכְרֵ֣ת יְ֭הוָה כָּל שִׂפְתֵ֣י חֲלָק֑וֹת לָ֝שׁ֗וֹן מְדַבֶּ֥רֶת גְּדֹלֽוֹת	4	Who have said, With our tongue will we prevail; our lips {are} our own: who {is} lord over us? {are...: Heb. are with us}	ٱلَّذِينَ قَالُوا: «بِأَلْسِنَتِنَا نَتَجَبَّرُ. شِفَاهُنَا مَعَنَا. مَنْ هُوَ سَيِّدٌ عَلَيْنَا؟».
אֲשֶׁ֤ר אָֽמְר֨וּ לִ/לְשֹׁנֵ֣/נוּ נַ֭גְבִּיר שְׂפָתֵ֣י/נוּ אִתָּ֑/נוּ מִ֖י אָד֣וֹן לָֽ/נוּ	5	For the oppression of the poor, for the sighing of the needy, now will I arise, saith the LORD; I will set {him} in safety {from him that} puffeth at him. {puffeth...: or, would ensnare him}	«مِنِ ٱغْتِصَابِ ٱلْمَسَاكِينِ، مِنْ صَرْخَةِ ٱلْبَائِسِينَ، ٱلْآنَ أَقُومُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، أَجْعَلُ فِي وُسْعٍ ٱلَّذِي يُنْفَثُ فِيهِ».
מִ/שֹּׁ֥ד עֲנִיִּים֮ מֵ/אַנְקַ֪ת אֶבְי֫וֹנִ֥ים עַתָּ֣ה אָ֭קוּם יֹאמַ֣ר יְהוָ֑ה אָשִׁ֥ית בְּ֝/יֵ֗שַׁע יָפִ֥יחַֽ לֽ/וֹ	6	The words of the LORD {are} pure words: {as} silver tried in a furnace of earth, purified seven times.	كَلَامُ ٱلرَّبِّ كَلَامٌ نَقِيٌّ، كَفِضَّةٍ مُصَفَّاةٍ فِي بُوطَةٍ فِي ٱلْأَرْضِ، مَمْحُوصَةٍ سَبْعَ مَرَّاتٍ.
אִֽמֲר֣וֹת יְהוָה֮ אֲמָר֪וֹת טְהֹ֫ר֥וֹת כֶּ֣סֶף צָ֭רוּף בַּ/עֲלִ֣יל לָ/אָ֑רֶץ מְ֝זֻקָּ֗ק שִׁבְעָתָֽיִם	7	Thou shalt keep them, O LORD, thou shalt preserve them from this generation for ever. {them from: Heb. him, etc: that is, every one of them, etc}	أَنْتَ يَارَبُّ تَحْفَظُهُمْ. تَحْرُسُهُمْ مِنْ هَذَا ٱلْجِيلِ إِلَى ٱلدَّهْرِ.
אַתָּֽה יְהוָ֥ה תִּשְׁמְרֵ֑/ם תִּצְּרֶ֓/נּוּ מִן הַ/דּ֖וֹר ז֣וּ לְ/עוֹלָֽם	8	The wicked walk on every side, when the vilest men are exalted. {men: Heb. of the sons of the men}	ٱلْأَشْرَارُ يَتَمَشَّوْنَ مِنْ كُلِّ نَاحِيَةٍ عِنْدَ ٱرْتِفَاعِ ٱلْأَرْذَالِ بَيْنَ ٱلنَّاسِ.
סָבִ֗יב רְשָׁעִ֥ים יִתְהַלָּכ֑וּ/ן כְּ/רֻ֥ם זֻ֝לּ֗וּת לִ/בְנֵ֥י אָדָֽם	9

13

Tehillim — פרק 13 Psalms — Chapter 13

לַ/מְנַצֵּ֗חַ מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician, A Psalm of David.] How long wilt thou forget me, O LORD? for ever? how long wilt thou hide thy face from me? {chief...: or, overseer}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; إِلَى مَتَى يَارَبُّ تَنْسَانِي كُلَّ ٱلنِّسْيَانِ؟ إِلَى مَتَى تَحْجُبُ وَجْهَكَ عَنِّي؟
עַד אָ֣נָה יְ֭הוָה תִּשְׁכָּחֵ֣/נִי נֶ֑צַח עַד אָ֓נָה תַּסְתִּ֖יר אֶת פָּנֶ֣י/ךָ מִמֶּֽ/נִּי	2	How long shall I take counsel in my soul, {having} sorrow in my heart daily? how long shall mine enemy be exalted over me?	إِلَى مَتَى أَجْعَلُ هُمُومًا فِي نَفْسِي وَحُزْنًا فِي قَلْبِي كُلَّ يَوْمٍ؟ إِلَى مَتَى يَرْتَفِعُ عَدُوِّي عَلَيَّ؟
עַד אָ֨נָה אָשִׁ֪ית עֵצ֡וֹת בְּ/נַפְשִׁ֗/י יָג֣וֹן בִּ/לְבָבִ֣/י יוֹמָ֑ם עַד אָ֓נָה יָר֖וּם אֹיְבִ֣/י עָלָֽ/י	3	Consider {and} hear me, O LORD my God: lighten mine eyes, lest I sleep the {sleep of} death;	ٱنْظُرْ وَٱسْتَجِبْ لِي يَارَبُّ إِلَهِي. أَنِرْ عَيْنَيَّ لِئَلَّا أَنَامَ نَوْمَ ٱلْمَوْتِ،
הַבִּ֣יטָֽ/ה עֲ֭נֵ/נִי יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֑/י הָאִ֥ירָ/ה עֵ֝ינַ֗/י פֶּן אִישַׁ֥ן הַ/מָּֽוֶת	4	Lest mine enemy say, I have prevailed against him; {and} those that trouble me rejoice when I am moved.	لِئَلَّا يَقُولَ عَدُوِّي: «قَدْ قَوِيتُ عَلَيْهِ». لِئَلَّا يَهْتِفَ مُضَايِقِيَّ بِأَنِّي تَزَعْزَعْتُ.
פֶּן יֹאמַ֣ר אֹיְבִ֣/י יְכָלְתִּ֑י/ו צָרַ֥/י יָ֝גִ֗ילוּ כִּ֣י אֶמּֽוֹט	5	But I have trusted in thy mercy; my heart shall rejoice in thy salvation.	أَمَّا أَنَا فَعَلَى رَحْمَتِكَ تَوَكَّلْتُ. يَبْتَهِجُ قَلْبِي بِخَلَاصِكَ.
וַ/אֲנִ֤י בְּ/חַסְדְּ/ךָ֣ בָטַחְתִּי֮ יָ֤גֵ֥ל לִבִּ֗/י בִּֽ/ישׁוּעָ֫תֶ֥/ךָ אָשִׁ֥ירָה לַ/יהוָ֑ה כִּ֖י גָמַ֣ל עָלָֽ/י	6	I will sing unto the LORD, because he hath dealt bountifully with me.	أُغَنِّي لِلرَّبِّ لِأَنَّهُ أَحْسَنَ إِلَيَّ.

14

Tehillim — פרק 14 Psalms — Chapter 14

לַ/מְנַצֵּ֗חַ לְ/דָ֫וִ֥ד אָ֘מַ֤ר נָבָ֣ל בְּ֭/לִבּ/וֹ אֵ֣ין אֱלֹהִ֑ים הִֽשְׁחִ֗יתוּ הִֽתְעִ֥יבוּ עֲלִילָ֗ה אֵ֣ין עֹֽשֵׂה טֽוֹב	1	[To the chief Musician, {A Psalm} of David.] The fool hath said in his heart, {There is} no God. They are corrupt, they have done abominable works, {there is} none that doeth good.	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. لِدَاوُدَ; قَالَ ٱلْجَاهِلُ فِي قَلْبِهِ: «لَيْسَ إِلَهٌ». فَسَدُوا وَرَجِسُوا بِأَفْعَالِهِمْ. لَيْسَ مَنْ يَعْمَلُ صَلَاحًا.
יְֽהוָ֗ה מִ/שָּׁמַיִם֮ הִשְׁקִ֪יף עַֽל בְּנֵי אָ֫דָ֥ם לִ֭/רְאוֹת הֲ/יֵ֣שׁ מַשְׂכִּ֑יל דֹּ֝רֵשׁ אֶת אֱלֹהִֽים	2	The LORD looked down from heaven upon the children of men, to see if there were any that did understand, {and} seek God.	اَلرَّبُّ مِنَ ٱلسَّمَاءِ أَشْرَفَ عَلَى بَنِي ٱلْبَشَرِ، لِيَنْظُرَ: هَلْ مِنْ فَاهِمٍ طَالِبِ ٱللهِ؟
הַ/כֹּ֥ל סָר֮ יַחְדָּ֪ו נֶ֫אֱלָ֥חוּ אֵ֤ין עֹֽשֵׂה ט֑וֹב אֵ֝֗ין גַּם אֶחָֽד	3	They are all gone aside, they are {all} together become filthy: {there is} none that doeth good, no, not one. {filthy: Heb. stinking}	ٱلْكُلُّ قَدْ زَاغُوا مَعًا، فَسَدُوا. لَيْسَ مَنْ يَعْمَلُ صَلَاحًا، لَيْسَ وَلَا وَاحِدٌ.
הֲ/לֹ֥א יָדְעוּ֮ כָּל פֹּ֪עֲלֵ֫י אָ֥וֶן אֹכְלֵ֣י עַ֭מִּ/י אָ֣כְלוּ לֶ֑חֶם יְ֝הוָ֗ה לֹ֣א קָרָֽאוּ	4	Have all the workers of iniquity no knowledge? who eat up my people {as} they eat bread, and call not upon the LORD.	أَلَمْ يَعْلَمْ كُلُّ فَاعِلِي ٱلْإِثْمِ، ٱلَّذِينَ يَأْكُلُونَ شَعْبِي كَمَا يَأْكُلُونَ ٱلْخُبْزَ، وَٱلرَّبَّ لَمْ يَدْعُوا.
שָׁ֤ם פָּ֣חֲדוּ פָ֑חַד כִּֽי אֱ֝לֹהִ֗ים בְּ/ד֣וֹר צַדִּֽיק	5	There were they in great fear: for God {is} in the generation of the righteous. {were...: Heb. they feared a fear}	هُنَاكَ خَافُوا خَوْفًا، لِأَنَّ ٱللهَ فِي ٱلْجِيلِ ٱلْبَارِّ.
עֲצַת עָנִ֥י תָבִ֑ישׁוּ כִּ֖י יְהוָ֣ה מַחְסֵֽ/הוּ	6	Ye have shamed the counsel of the poor, because the LORD {is} his refuge.	رَأْيَ ٱلْمِسْكِينِ نَاقَضْتُمْ، لِأَنَّ ٱلرَّبَّ مَلْجَأُهُ.
מִ֥י יִתֵּ֣ן מִ/צִּיּוֹן֮ יְשׁוּעַ֪ת יִשְׂרָ֫אֵ֥ל בְּ/שׁ֣וּב יְ֭הוָה שְׁב֣וּת עַמּ֑/וֹ יָגֵ֥ל יַ֝עֲקֹ֗ב יִשְׂמַ֥ח יִשְׂרָֽאֵל	7	Oh that the salvation of Israel {were come} out of Zion! when the LORD bringeth back the captivity of his people, Jacob shall rejoice, {and} Israel shall be glad. {Oh...: Heb. Who will give}	لَيْتَ مِنْ صِهْيَوْنَ خَلَاصَ إِسْرَائِيلَ. عِنْدَ رَدِّ ٱلرَّبِّ سَبْيَ شَعْبِهِ، يَهْتِفُ يَعْقُوبُ، وَيَفْرَحُ إِسْرَائِيلُ.

15

Tehillim — פרק 15 Psalms — Chapter 15

מִזְמ֗וֹר לְ/דָ֫וִ֥ד יְ֭הֹוָה מִי יָג֣וּר בְּ/אָהֳלֶ֑/ךָ מִֽי יִ֝שְׁכֹּ֗ן בְּ/הַ֣ר קָדְשֶֽׁ/ךָ	1	[A Psalm of David.] LORD, who shall abide in thy tabernacle? who shall dwell in thy holy hill? {abide: Heb. sojourn}	مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; يَارَبُّ، مَنْ يَنْزِلُ فِي مَسْكَنِكَ؟ مَنْ يَسْكُنُ فِي جَبَلِ قُدْسِكَ؟
הוֹלֵ֣ךְ תָּ֭מִים וּ/פֹעֵ֥ל צֶ֑דֶק וְ/דֹבֵ֥ר אֱ֝מֶ֗ת בִּ/לְבָבֽ/וֹ	2	He that walketh uprightly, and worketh righteousness, and speaketh the truth in his heart.	ٱلسَّالِكُ بِٱلْكَمَالِ، وَٱلْعَامِلُ ٱلْحَقَّ، وَٱلْمُتَكَلِّمُ بِٱلصِّدْقِ فِي قَلْبِهِ.
לֹֽא רָגַ֨ל עַל לְשֹׁנ֗/וֹ לֹא עָשָׂ֣ה לְ/רֵעֵ֣/הוּ רָעָ֑ה וְ֝/חֶרְפָּ֗ה לֹא נָשָׂ֥א עַל קְרֹֽב/וֹ	3	{He that} backbiteth not with his tongue, nor doeth evil to his neighbour, nor taketh up a reproach against his neighbour. {taketh...: or, receiveth, or, endureth}	ٱلَّذِي لَا يَشِي بِلِسَانِهِ، وَلَا يَصْنَعُ شَرًّا بِصَاحِبِهِ، وَلَا يَحْمِلُ تَعْيِيرًا عَلَى قَرِيبِهِ.
נִבְזֶ֤ה בְּֽ/עֵ֘ינָ֤י/ו נִמְאָ֗ס וְ/אֶת יִרְאֵ֣י יְהוָ֣ה יְכַבֵּ֑ד נִשְׁבַּ֥ע לְ֝/הָרַ֗ע וְ/לֹ֣א יָמִֽר	4	In whose eyes a vile person is contemned; but he honoureth them that fear the LORD. {He that} sweareth to {his own} hurt, and changeth not.	وَٱلرَّذِيلُ مُحْتَقَرٌ فِي عَيْنَيْهِ، وَيُكْرِمُ خَائِفِي ٱلرَّبِّ. يَحْلِفُ لِلضَّرَرِ وَلَا يُغَيِّرُ.
כַּסְפּ֤/וֹ לֹא נָתַ֣ן בְּ/נֶשֶׁךְ֮ וְ/שֹׁ֥חַד עַל נָקִ֗י לֹ֥א לָ֫קָ֥ח עֹֽשֵׂה אֵ֑לֶּה לֹ֖א יִמּ֣וֹט לְ/עוֹלָֽם	5	{He that} putteth not out his money to usury, nor taketh reward against the innocent. He that doeth these {things} shall never be moved.	فِضَّتُهُ لَا يُعْطِيهَا بِٱلرِّبَا، وَلَا يَأْخُذُ ٱلرِّشْوَةَ عَلَى ٱلْبَرِيءِ. ٱلَّذِي يَصْنَعُ هَذَا لَا يَتَزَعْزَعُ إِلَى ٱلدَّهْرِ.

16

Tehillim — פרק 16 Psalms — Chapter 16

17

Tehillim — פרק 17 Psalms — Chapter 17

18

Tehillim — פרק 18 Psalms — Chapter 18

19

Tehillim — פרק 19 Psalms — Chapter 19

20

Tehillim — פרק 20 Psalms — Chapter 20

21

Tehillim — פרק 21 Psalms — Chapter 21

22

Tehillim — פרק 22 Psalms — Chapter 22

23

Tehillim — פרק 23 Psalms — Chapter 23

מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִ֑ד יְהוָ֥ה רֹ֝עִ֗/י לֹ֣א אֶחְסָֽר	1	[A Psalm of David.] The LORD {is} my shepherd; I shall not want.	مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; ٱلرَّبُّ رَاعِيَّ فَلَا يُعْوِزُنِي شَيْءٌ.
בִּ/נְא֣וֹת דֶּ֭שֶׁא יַרְבִּיצֵ֑/נִי עַל מֵ֖י מְנֻח֣וֹת יְנַהֲלֵֽ/נִי	2	He maketh me to lie down in green pastures: he leadeth me beside the still waters. {green...: Heb. pastures of tender grass} {still...: Heb. waters of quietness}	فِي مَرَاعٍ خُضْرٍ يُرْبِضُنِي. إِلَى مِيَاهِ ٱلرَّاحَةِ يُورِدُنِي.
נַפְשִׁ֥/י יְשׁוֹבֵ֑ב יַֽנְחֵ֥/נִי בְ/מַעְגְּלֵי צֶ֝֗דֶק לְמַ֣עַן שְׁמֽ/וֹ	3	He restoreth my soul: he leadeth me in the paths of righteousness for his name's sake.	يَرُدُّ نَفْسِي. يَهْدِينِي إِلَى سُبُلِ ٱلْبِرِّ مِنْ أَجْلِ ٱسْمِهِ.
גַּ֤ם כִּֽי אֵלֵ֨ךְ בְּ/גֵ֪יא צַלְמָ֡וֶת לֹא אִ֘ירָ֤א רָ֗ע כִּי אַתָּ֥ה עִמָּדִ֑/י שִׁבְטְ/ךָ֥ וּ֝/מִשְׁעַנְתֶּ֗/ךָ הֵ֣מָּה יְנַֽחֲמֻֽ/נִי	4	Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil: for thou {art} with me; thy rod and thy staff they comfort me.	أَيْضًا إِذَا سِرْتُ فِي وَادِي ظِلِّ ٱلْمَوْتِ لَا أَخَافُ شَرًّا، لِأَنَّكَ أَنْتَ مَعِي. عَصَاكَ وَعُكَّازُكَ هُمَا يُعَزِّيَانِنِي.
תַּעֲרֹ֬ךְ לְ/פָנַ֨/י שֻׁלְחָ֗ן נֶ֥גֶד צֹרְרָ֑/י דִּשַּׁ֖נְתָּ בַ/שֶּׁ֥מֶן רֹ֝אשִׁ֗/י כּוֹסִ֥/י רְוָיָֽה	5	Thou preparest a table before me in the presence of mine enemies: thou anointest my head with oil; my cup runneth over. {anointest: Heb. makest fat}	تُرَتِّبُ قُدَّامِي مَائِدَةً تُجَاهَ مُضَايِقِيَّ. مَسَحْتَ بِٱلدُّهْنِ رَأْسِي. كَأْسِي رَيَّا.
אַ֤ךְ ט֤וֹב וָ/חֶ֣סֶד יִ֭רְדְּפוּ/נִי כָּל יְמֵ֣י חַיָּ֑/י וְ/שַׁבְתִּ֥י בְּ/בֵית יְ֝הוָ֗ה לְ/אֹ֣רֶךְ יָמִֽים	6	Surely goodness and mercy shall follow me all the days of my life: and I will dwell in the house of the LORD for ever. {for ever: Heb. to length of days}	إِنَّمَا خَيْرٌ وَرَحْمَةٌ يَتْبَعَانِنِي كُلَّ أَيَّامِ حَيَاتِي، وَأَسْكُنُ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ إِلَى مَدَى ٱلْأَيَّامِ.

24

Tehillim — פרק 24 Psalms — Chapter 24

25

Tehillim — פרק 25 Psalms — Chapter 25

26

Tehillim — פרק 26 Psalms — Chapter 26

27

Tehillim — פרק 27 Psalms — Chapter 27

28

Tehillim — פרק 28 Psalms — Chapter 28

לְ/דָוִ֡ד אֵ֘לֶ֤י/ךָ יְהוָ֨ה אֶקְרָ֗א צוּרִ/י֮ אַֽל תֶּחֱרַ֪שׁ מִ֫מֶּ֥/נִּי פֶּן תֶּֽחֱשֶׁ֥ה מִמֶּ֑/נִּי וְ֝/נִמְשַׁ֗לְתִּי עִם י֥וֹרְדֵי בֽוֹר	1	[{A Psalm} of David.] Unto thee will I cry, O LORD my rock; be not silent to me: lest, {if} thou be silent to me, I become like them that go down into the pit. {to me: Heb. from me}	لِدَاوُدَ; إِلَيْكَ يَارَبُّ أَصْرُخُ. يَا صَخْرَتِي، لَا تَتَصَامَمْ مِنْ جِهَتِي، لِئَلَّا تَسْكُتَ عَنِّي فَأُشْبِهَ ٱلْهَابِطِينَ فِي ٱلْجُبِّ.
שְׁמַ֤ע ק֣וֹל תַּ֭חֲנוּנַ/י בְּ/שַׁוְּעִ֣/י אֵלֶ֑י/ךָ בְּ/נָשְׂאִ֥/י יָ֝דַ֗/י אֶל דְּבִ֥יר קָדְשֶֽׁ/ךָ	2	Hear the voice of my supplications, when I cry unto thee, when I lift up my hands toward thy holy oracle. {thy...: or, the oracle of thy sanctuary}	ٱسْتَمِعْ صَوْتَ تَضَرُّعِي إِذْ أَسْتَغِيثُ بِكَ وَأَرْفَعُ يَدَيَّ إِلَى مِحْرَابِ قُدْسِكَ.
אַל תִּמְשְׁכֵ֣/נִי עִם רְשָׁעִים֮ וְ/עִם פֹּ֪עֲלֵ֫י אָ֥וֶן דֹּבְרֵ֣י שָׁ֭לוֹם עִם רֵֽעֵי/הֶ֑ם וְ֝/רָעָ֗ה בִּ/לְבָבָֽ/ם	3	Draw me not away with the wicked, and with the workers of iniquity, which speak peace to their neighbours, but mischief {is} in their hearts.	لَا تَجْذِبْنِي مَعَ ٱلْأَشْرَارِ، وَمَعَ فَعَلَةِ ٱلْإِثْمِ ٱلْمُخَاطِبِينَ أَصْحَابَهُمْ بِٱلسَّلَامِ وَٱلشَّرُّ فِي قُلُوبِهِمْ.
תֶּן לָ/הֶ֣ם כְּ/פָעֳלָ/ם֮ וּ/כְ/רֹ֪עַ מַֽעַלְלֵ֫י/הֶ֥ם כְּ/מַעֲשֵׂ֣ה יְ֭דֵי/הֶם תֵּ֣ן לָ/הֶ֑ם הָשֵׁ֖ב גְּמוּלָ֣/ם לָ/הֶֽם	4	Give them according to their deeds, and according to the wickedness of their endeavours: give them after the work of their hands; render to them their desert.	أَعْطِهِمْ حَسَبَ فِعْلِهِمْ وَحَسَبَ شَرِّ أَعْمَالِهِمْ. حَسَبَ صُنْعِ أَيْدِيهِمْ أَعْطِهِمْ. رُدَّ عَلَيْهِمْ مُعَامَلَتَهُمْ.
כִּ֤י לֹ֤א יָבִ֡ינוּ אֶל פְּעֻלֹּ֣ת יְ֭הוָה וְ/אֶל מַעֲשֵׂ֣ה יָדָ֑י/ו יֶ֝הֶרְסֵ֗/ם וְ/לֹ֣א יִבְנֵֽ/ם	5	Because they regard not the works of the LORD, nor the operation of his hands, he shall destroy them, and not build them up.	لِأَنَّهُمْ لَمْ يَنْتَبِهُوا إِلَى أَفْعَالِ ٱلرَّبِّ، وَلَا إِلَى أَعْمَالِ يَدَيْهِ، يَهْدِمُهُمْ وَلَا يَبْنِيهِمْ.
בָּר֥וּךְ יְהוָ֑ה כִּי שָׁ֝מַע ק֣וֹל תַּחֲנוּנָֽ/י	6	Blessed {be} the LORD, because he hath heard the voice of my supplications.	مُبَارَكٌ ٱلرَّبُّ، لِأَنَّهُ سَمِعَ صَوْتَ تَضَرُّعِي.
יְהוָ֤ה עֻזִּ֥/י וּ/מָגִנִּ/י֮ בּ֤/וֹ בָטַ֥ח לִבִּ֗/י וְֽ/נֶ֫עֱזָ֥רְתִּי וַ/יַּעֲלֹ֥ז לִבִּ֑/י וּֽ/מִ/שִּׁירִ֥/י אֲהוֹדֶֽ/נּוּ	7	The LORD {is} my strength and my shield; my heart trusted in him, and I am helped: therefore my heart greatly rejoiceth; and with my song will I praise him.	ٱلرَّبُّ عِزِّي وَتُرْسِي. عَلَيْهِ ٱتَّكَلَ قَلْبِي، فَٱنْتَصَرْتُ. وَيَبْتَهِجُ قَلْبِي وَبِأُغْنِيَتِي أَحْمَدُهُ.
יְהוָ֥ה עֹֽז לָ֑/מוֹ וּ/מָ֘ע֤וֹז יְשׁוּע֖וֹת מְשִׁיח֣/וֹ הֽוּא	8	The LORD {is} their strength, and he {is} the saving strength of his anointed. {their: or, his} {saving...: Heb. strength of salvations}	ٱلرَّبُّ عِزٌّ لَهُمْ، وَحِصْنُ خَلَاصِ مَسِيحِهِ هُوَ.
הוֹשִׁ֤יעָ/ה אֶת עַמֶּ֗/ךָ וּ/בָרֵ֥ךְ אֶת נַחֲלָתֶ֑/ךָ וּֽ/רְעֵ֥/ם וְ֝/נַשְּׂאֵ֗/ם עַד הָ/עוֹלָֽם	9	Save thy people, and bless thine inheritance: feed them also, and lift them up for ever. {feed: or, rule}	خَلِّصْ شَعْبَكَ، وَبَارِكْ مِيرَاثَكَ، وَٱرْعَهُمْ وَٱحْمِلْهُمْ إِلَى ٱلْأَبَدِ.

29

Tehillim — פרק 29 Psalms — Chapter 29

30

Tehillim — פרק 30 Psalms — Chapter 30

31

Tehillim — פרק 31 Psalms — Chapter 31

32

Tehillim — פרק 32 Psalms — Chapter 32

33

Tehillim — פרק 33 Psalms — Chapter 33

34

Tehillim — פרק 34 Psalms — Chapter 34

35

Tehillim — פרק 35 Psalms — Chapter 35

36

Tehillim — פרק 36 Psalms — Chapter 36

37

Tehillim — פרק 37 Psalms — Chapter 37

38

Tehillim — פרק 38 Psalms — Chapter 38

39

Tehillim — פרק 39 Psalms — Chapter 39

40

Tehillim — פרק 40 Psalms — Chapter 40

41

Tehillim — פרק 41 Psalms — Chapter 41

42

Tehillim — פרק 42 Psalms — Chapter 42

43

Tehillim — פרק 43 Psalms — Chapter 43

שָׁפְטֵ֤/נִי אֱלֹהִ֨ים וְ/רִ֘יבָ֤/ה רִיבִ֗/י מִ/גּ֥וֹי לֹא חָסִ֑יד מֵ֤/אִישׁ מִרְמָ֖ה וְ/עַוְלָ֣ה תְפַלְּטֵֽ/נִי	1	Judge me, O God, and plead my cause against an ungodly nation: O deliver me from the deceitful and unjust man. {ungodly: or, unmerciful} {the deceitful...: Heb. a man of deceit and iniquity}	اِقْضِ لِي يَا ٱللهُ، وَخَاصِمْ مُخَاصَمَتِي مَعَ أُمَّةٍ غَيْرِ رَاحِمَةٍ، وَمِنْ إِنْسَانِ غِشٍّ وَظُلْمٍ نَجِّنِي.
כִּֽי אַתָּ֤ה אֱלֹהֵ֣י מָֽעוּזִּ/י֮ לָ/מָ֪ה זְנַ֫חְתָּ֥/נִי לָֽ/מָּה קֹדֵ֥ר אֶתְהַלֵּ֗ךְ בְּ/לַ֣חַץ אוֹיֵֽב	2	For thou {art} the God of my strength: why dost thou cast me off? why go I mourning because of the oppression of the enemy?	لِأَنَّكَ أَنْتَ إِلَهُ حِصْنِي. لِمَاذَا رَفَضْتَنِي؟ لِمَاذَا أَتَمَشَّى حَزِينًا مِنْ مُضَايَقَةِ ٱلْعَدُوِّ؟
שְׁלַח אוֹרְ/ךָ֣ וַ֭/אֲמִתְּ/ךָ הֵ֣מָּה יַנְח֑וּ/נִי יְבִיא֥וּ/נִי אֶל הַֽר קָ֝דְשְׁ/ךָ֗ וְ/אֶל מִשְׁכְּנוֹתֶֽי/ךָ	3	O send out thy light and thy truth: let them lead me; let them bring me unto thy holy hill, and to thy tabernacles.	أَرْسِلْ نُورَكَ وَحَقَّكَ، هُمَا يَهْدِيَانِنِي وَيَأْتِيَانِبِي إِلَى جَبَلِ قُدْسِكَ وَإِلَى مَسَاكِنِكَ.
וְ/אָב֤וֹאָה אֶל מִזְבַּ֬ח אֱלֹהִ֗ים אֶל אֵל֮ שִׂמְחַ֪ת גִּ֫ילִ֥/י וְ/אוֹדְ/ךָ֥ בְ/כִנּ֗וֹר אֱלֹהִ֥ים אֱלֹהָֽ/י	4	Then will I go unto the altar of God, unto God my exceeding joy: yea, upon the harp will I praise thee, O God my God. {my exceeding...: Heb. the gladness of my joy}	فَآتِي إِلَى مَذْبَحِ ٱللهِ، إِلَى ٱللهِ بَهْجَةِ فَرَحِي، وَأَحْمَدُكَ بِٱلْعُودِ يَا ٱللهُ إِلَهِي.
מַה תִּשְׁתּ֬וֹחֲחִ֨י נַפְשִׁ/י֮ וּֽ/מַה תֶּהֱמִ֪י עָ֫לָ֥/י הוֹחִ֣ילִי לֵֽ֭/אלֹהִים כִּי ע֣וֹד אוֹדֶ֑/נּוּ יְשׁוּעֹ֥ת פָּ֝נַ֗/י וֵֽ/אלֹהָֽ/י	5	Why art thou cast down, O my soul? and why art thou disquieted within me? hope in God: for I shall yet praise him, {who is} the health of my countenance, and my God.	لِمَاذَا أَنْتِ مُنْحَنِيَةٌ يَا نَفْسِي؟ وَلِمَاذَا تَئِنِّينَ فِيَّ؟ تَرَجَّيِ ٱللهَ، لِأَنِّي بَعْدُ أَحْمَدُهُ، خَلَاصَ وَجْهِي وَإِلَهِي.

44

Tehillim — פרק 44 Psalms — Chapter 44

45

Tehillim — פרק 45 Psalms — Chapter 45

46

Tehillim — פרק 46 Psalms — Chapter 46

47

Tehillim — פרק 47 Psalms — Chapter 47

48

Tehillim — פרק 48 Psalms — Chapter 48

49

Tehillim — פרק 49 Psalms — Chapter 49

50

Tehillim — פרק 50 Psalms — Chapter 50

51

Tehillim — פרק 51 Psalms — Chapter 51

52

Tehillim — פרק 52 Psalms — Chapter 52

53

Tehillim — פרק 53 Psalms — Chapter 53

לַ/מְנַצֵּ֥חַ עַֽל מָחֲלַ֗ת מַשְׂכִּ֥יל לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician upon Mahalath, Maschil, {A Psalm} of David.] The fool hath said in his heart, {There is} no God. Corrupt are they, and have done abominable iniquity: {there is} none that doeth good. {Maschil: or, of instruction}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «ٱلْعُودِ». قَصِيدَةٌ لِدَاوُدَ; قَالَ ٱلْجَاهِلُ فِي قَلْبِهِ: «لَيْسَ إِلَهٌ». فَسَدُوا وَرَجِسُوا رَجَاسَةً. لَيْسَ مَنْ يَعْمَلُ صَلَاحًا.
אָ֘מַ֤ר נָבָ֣ל בְּ֭/לִבּ/וֹ אֵ֣ין אֱלֹהִ֑ים הִֽ֝שְׁחִ֗יתוּ וְ/הִֽתְעִ֥יבוּ עָ֝֗וֶל אֵ֣ין עֹֽשֵׂה טֽוֹב	2	God looked down from heaven upon the children of men, to see if there were {any} that did understand, that did seek God.	ٱللهُ مِنَ ٱلسَّمَاءِ أَشْرَفَ عَلَى بَنِي ٱلْبَشَرِ لِيَنْظُرَ: هَلْ مِنْ فَاهِمٍ طَالِبِ ٱللهِ؟
אֱֽלֹהִ֗ים מִ/שָּׁמַיִם֮ הִשְׁקִ֪יף עַֽל בְּנֵ֫י אָדָ֥ם לִ֭/רְאוֹת הֲ/יֵ֣שׁ מַשְׂכִּ֑יל דֹּ֝רֵ֗שׁ אֶת אֱלֹהִֽים	3	Every one of them is gone back: they are altogether become filthy; {there is} none that doeth good, no, not one.	كُلُّهُمْ قَدِ ٱرْتَدُّوا مَعًا، فَسَدُوا. لَيْسَ مَنْ يَعْمَلُ صَلَاحًا، لَيْسَ وَلَا وَاحِدٌ.
כֻּלּ֥/וֹ סָג֮ יַחְדָּ֪ו נֶ֫אֱלָ֥חוּ אֵ֤ין עֹֽשֵׂה ט֑וֹב אֵ֝֗ין גַּם אֶחָֽד	4	Have the workers of iniquity no knowledge? who eat up my people {as} they eat bread: they have not called upon God.	أَلَمْ يَعْلَمْ فَاعِلُو ٱلْإِثْمِ، ٱلَّذِينَ يَأْكُلُونَ شَعْبِي كَمَا يَأْكُلُونَ ٱلْخُبْزَ، وَٱللهَ لَمْ يَدْعُوا؟
הֲ/לֹ֥א יָדְעוּ֮ פֹּ֤עֲלֵ֫י אָ֥וֶן אֹכְלֵ֣י עַ֭מִּ/י אָ֣כְלוּ לֶ֑חֶם אֱ֝לֹהִ֗ים לֹ֣א קָרָֽאוּ	5	There were they in great fear, {where} no fear was: for God hath scattered the bones of him that encampeth {against} thee: thou hast put {them} to shame, because God hath despised them. {were...: Heb. they feared a fear}	هُنَاكَ خَافُوا خَوْفًا، وَلَمْ يَكُنْ خَوْفٌ، لِأَنَّ ٱللهَ قَدْ بَدَّدَ عِظَامَ مُحَاصِرِكَ. أَخْزَيْتَهُمْ لِأَنَّ ٱللهَ قَدْ رَفَضَهُمْ.
שָׁ֤ם פָּֽחֲדוּ פַחַד֮ לֹא הָ֪יָה֫ פָ֥חַד כִּֽי אֱלֹהִ֗ים פִּ֭זַּר עַצְמ֣וֹת חֹנָ֑/ךְ הֱ֝בִשֹׁ֗תָה כִּֽי אֱלֹהִ֥ים מְאָסָֽ/ם	6	Oh that the salvation of Israel {were come} out of Zion! When God bringeth back the captivity of his people, Jacob shall rejoice, {and} Israel shall be glad. {Oh that...: Heb. Who will give salvation, etc}	لَيْتَ مِنْ صِهْيَوْنَ خَلَاصَ إِسْرَائِيلَ. عِنْدَ رَدِّ ٱللهِ سَبْيَ شَعْبِهِ، يَهْتِفُ يَعْقُوبُ، وَيَفْرَحُ إِسْرَائِيلُ.
מִ֥י יִתֵּ֣ן מִ/צִּיּוֹן֮ יְשֻׁע֪וֹת יִשְׂרָ֫אֵ֥ל בְּ/שׁ֣וּב אֱ֭לֹהִים שְׁב֣וּת עַמּ֑/וֹ יָגֵ֥ל יַ֝עֲקֹ֗ב יִשְׂמַ֥ח יִשְׂרָאֵֽל	7

54

Tehillim — פרק 54 Psalms — Chapter 54

לַ/מְנַצֵּ֥חַ בִּ/נְגִינֹ֗ת מַשְׂכִּ֥יל לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician on Neginoth, Maschil, {A Psalm} of David, when the Ziphims came and said to Saul, Doth not David hide himself with us?] Save me, O God, by thy name, and judge me by thy strength. {chief...: or, overseer} {Maschil: or, of instruction}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «ذَوَاتِ ٱلْأَوْتَارِ». قَصِيدَةٌ لِدَاوُدَ عِنْدَمَا أَتَى ٱلزِّيفِيُّونَ وَقَالُوا لِشَاوُلَ: «أَلَيْسَ دَاوُدُ مُخْتَبِئًا عِنْدَنَا؟». اَللَّهُمَّ، بِٱسْمِكَ خَلِّصْنِي، وَبِقُوَّتِكَ ٱحْكُمْ لِي.
בְּ/ב֣וֹא הַ֭/זִּיפִים וַ/יֹּאמְר֣וּ לְ/שָׁא֑וּל הֲ/לֹ֥א דָ֝וִ֗ד מִסְתַּתֵּ֥ר עִמָּֽ/נוּ	2	Hear my prayer, O God; give ear to the words of my mouth.	ٱسْمَعْ يَا ٱللهُ صَلَاتِي. ٱصْغَ إِلَى كَلَامِ فَمِي.
אֱ֭לֹהִים בְּ/שִׁמְ/ךָ֣ הוֹשִׁיעֵ֑/נִי וּ/בִ/גְבוּרָתְ/ךָ֥ תְדִינֵֽ/נִי	3	For strangers are risen up against me, and oppressors seek after my soul: they have not set God before them. Selah.	لِأَنَّ غُرَبَاءَ قَدْ قَامُوا عَلَيَّ، وَعُتَاةً طَلَبُوا نَفْسِي. لَمْ يَجْعَلُوا ٱللهَ أَمَامَهُمْ. سِلَاهْ.
אֱ֭לֹהִים שְׁמַ֣ע תְּפִלָּתִ֑/י הַ֝אֲזִ֗ינָ/ה לְ/אִמְרֵי פִֽ/י	4	Behold, God {is} mine helper: the Lord {is} with them that uphold my soul.	هُوَذَا ٱللهُ مُعِينٌ لِي. ٱلرَّبُّ بَيْنَ عَاضِدِي نَفْسِي.
כִּ֤י זָרִ֨ים קָ֤מוּ עָלַ֗/י וְֽ֭/עָרִיצִים בִּקְשׁ֣וּ נַפְשִׁ֑/י לֹ֤א שָׂ֨מוּ אֱלֹהִ֖ים לְ/נֶגְדָּ֣/ם סֶֽלָה	5	He shall reward evil unto mine enemies: cut them off in thy truth. {mine...: Heb. those that observe me}	يَرْجِعُ ٱلشَّرُّ عَلَى أَعْدَائِي. بِحَقِّكَ أَفْنِهِمْ.
הִנֵּ֣ה אֱ֭לֹהִים עֹזֵ֣ר לִ֑/י אֲ֝דֹנָ֗/י בְּֽ/סֹמְכֵ֥י נַפְשִֽׁ/י	6	I will freely sacrifice unto thee: I will praise thy name, O LORD; for {it is} good.	أَذْبَحُ لَكَ مُنْتَدِبًا. أَحْمَدُ ٱسْمَكَ يَارَبُّ لِأَنَّهُ صَالِحٌ.
ישוב יָשִׁ֣יב הָ֭/רַע לְ/שֹׁרְרָ֑/י בַּ֝/אֲמִתְּ/ךָ֗ הַצְמִיתֵֽ/ם	7	For he hath delivered me out of all trouble: and mine eye hath seen {his desire} upon mine enemies.	لِأَنَّهُ مِنْ كُلِّ ضِيْقٍ نَجَّانِي، وَبِأَعْدَائِي رَأَتْ عَيْنِي.
בִּ/נְדָבָ֥ה אֶזְבְּחָה לָּ֑/ךְ א֤וֹדֶה שִּׁמְ/ךָ֖ יְהוָ֣ה כִּי טֽוֹב	8
כִּ֣י מִ/כָּל צָ֭רָה הִצִּילָ֑/נִי וּ֝/בְ/אֹיְבַ֗/י רָאֲתָ֥ה עֵינִֽ/י	9

55

Tehillim — פרק 55 Psalms — Chapter 55

56

Tehillim — פרק 56 Psalms — Chapter 56

57

Tehillim — פרק 57 Psalms — Chapter 57

58

Tehillim — פרק 58 Psalms — Chapter 58

59

Tehillim — פרק 59 Psalms — Chapter 59

60

Tehillim — פרק 60 Psalms — Chapter 60

61

Tehillim — פרק 61 Psalms — Chapter 61

לַ/מְנַצֵּ֬חַ עַֽל נְגִינַ֬ת לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician upon Neginah, {A Psalm} of David.] Hear my cry, O God; attend unto my prayer.	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «ذَوَاتِ ٱلْأَوْتَارِ». لِدَاوُدَ; اِسْمَعْ يَا ٱللهُ صُرَاخِي، وَٱصْغَ إِلَى صَلَاتِي.
שִׁמְעָ֣/ה אֱ֭לֹהִים רִנָּתִ֑/י הַ֝קְשִׁ֗יבָ/ה תְּפִלָּתִֽ/י	2	From the end of the earth will I cry unto thee, when my heart is overwhelmed: lead me to the rock {that} is higher than I.	مِنْ أَقْصَى ٱلْأَرْضِ أَدْعُوكَ إِذَا غُشِيَ عَلَى قَلْبِي. إِلَى صَخْرَةٍ أَرْفَعَ مِنِّي تَهْدِينِي.
מִ/קְצֵ֤ה הָ/אָ֨רֶץ אֵלֶ֣י/ךָ אֶ֭קְרָא בַּ/עֲטֹ֣ף לִבִּ֑/י בְּ/צוּר יָר֖וּם מִמֶּ֣/נִּי תַנְחֵֽ/נִי	3	For thou hast been a shelter for me, {and} a strong tower from the enemy.	لِأَنَّكَ كُنْتَ مَلْجَأً لِي، بُرْجَ قُوَّةٍ مِنْ وَجْهِ ٱلْعَدُوِّ.
כִּֽי הָיִ֣יתָ מַחְסֶ֣ה לִ֑/י מִגְדַּל עֹ֝֗ז מִ/פְּנֵ֥י אוֹיֵֽב	4	I will abide in thy tabernacle for ever: I will trust in the covert of thy wings. Selah. {trust: or, make my refuge}	لَأَسْكُنَنَّ فِي مَسْكَنِكَ إِلَى ٱلدُّهُورِ. أَحْتَمِي بِسِتْرِ جَنَاحَيْكَ. سِلَاهْ.
אָג֣וּרָה בְ֭/אָהָלְ/ךָ עוֹלָמִ֑ים אֶֽחֱסֶ֨ה בְ/סֵ֖תֶר כְּנָפֶ֣י/ךָ סֶּֽלָה	5	For thou, O God, hast heard my vows: thou hast given {me} the heritage of those that fear thy name.	لِأَنَّكَ أَنْتَ يَا ٱللهُ ٱسْتَمَعْتَ نُذُورِي. أَعْطَيْتَ مِيرَاثَ خَائِفِي ٱسْمِكَ.
כִּֽי אַתָּ֣ה אֱ֭לֹהִים שָׁמַ֣עְתָּ לִ/נְדָרָ֑/י נָתַ֥תָּ יְ֝רֻשַּׁ֗ת יִרְאֵ֥י שְׁמֶֽ/ךָ	6	Thou wilt prolong the king's life: {and} his years as many generations. {Thou...: Heb. Thou shalt add days to the days of the king} {as...: Heb. as generation and generation}	إِلَى أَيَّامِ ٱلْمَلِكِ تُضِيفُ أَيَّامًا. سِنِينُهُ كَدَوْرٍ فَدَوْرٍ.
יָמִ֣ים עַל יְמֵי מֶ֣לֶךְ תּוֹסִ֑יף שְׁ֝נוֹתָ֗י/ו כְּמוֹ דֹ֥ר וָ/דֹֽר	7	He shall abide before God for ever: O prepare mercy and truth, {which} may preserve him.	يَجْلِسُ قُدَّامَ ٱللهِ إِلَى ٱلدَّهْرِ. ٱجْعَلْ رَحْمَةً وَحَقًّا يَحْفَظَانِهِ.
יֵשֵׁ֣ב ע֭וֹלָם לִ/פְנֵ֣י אֱלֹהִ֑ים חֶ֥סֶד וֶ֝/אֱמֶ֗ת מַ֣ן יִנְצְרֻֽ/הוּ	8	So will I sing praise unto thy name for ever, that I may daily perform my vows.	هَكَذَا أُرَنِّمُ لِٱسْمِكَ إِلَى ٱلْأَبَدِ، لِوَفَاءِ نُذُورِي يَوْمًا فَيَوْمًا.
כֵּ֤ן אֲזַמְּרָ֣ה שִׁמְ/ךָ֣ לָ/עַ֑ד לְֽ/שַׁלְּמִ֥/י נְדָרַ֗/י י֣וֹם יֽוֹם	9

62

Tehillim — פרק 62 Psalms — Chapter 62

63

Tehillim — פרק 63 Psalms — Chapter 63

64

Tehillim — פרק 64 Psalms — Chapter 64

65

Tehillim — פרק 65 Psalms — Chapter 65

66

Tehillim — פרק 66 Psalms — Chapter 66

67

Tehillim — פרק 67 Psalms — Chapter 67

לַ/מְנַצֵּ֥ח בִּ/נְגִינֹ֗ת מִזְמ֥וֹר שִֽׁיר	1	[To the chief Musician on Neginoth, A Psalm {or} Song.] God be merciful unto us, and bless us; {and} cause his face to shine upon us; Selah. {chief...: or, overseer} {upon: Heb. with}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «ذَوَاتِ ٱلْأَوْتَارِ». مَزْمُورٌ. تَسْبِيحَةٌ; لِيَتَحَنَّنِ ٱللهُ عَلَيْنَا وَلْيُبَارِكْنَا. لِيُنِرْ بِوَجْهِهِ عَلَيْنَا. سِلَاهْ.
אֱלֹהִ֗ים יְחָנֵּ֥/נוּ וִֽ/יבָרְכֵ֑/נוּ יָ֤אֵ֥ר פָּנָ֖י/ו אִתָּ֣/נוּ סֶֽלָה	2	That thy way may be known upon earth, thy saving health among all nations.	لِكَيْ يُعْرَفَ فِي ٱلْأَرْضِ طَرِيقُكَ، وَفِي كُلِّ ٱلْأُمَمِ خَلَاصُكَ.
לָ/דַ֣עַת בָּ/אָ֣רֶץ דַּרְכֶּ֑/ךָ בְּ/כָל גּ֝וֹיִ֗ם יְשׁוּעָתֶֽ/ךָ	3	Let the people praise thee, O God; let all the people praise thee.	يَحْمَدُكَ ٱلشُّعُوبُ يَا ٱللهُ. يَحْمَدُكَ ٱلشُّعُوبُ كُلُّهُمْ.
יוֹד֖וּ/ךָ עַמִּ֥ים אֱלֹהִ֑ים י֝וֹד֗וּ/ךָ עַמִּ֥ים כֻּלָּֽ/ם	4	O let the nations be glad and sing for joy: for thou shalt judge the people righteously, and govern the nations upon earth. Selah. {govern: Heb. lead}	تَفْرَحُ وَتَبْتَهِجُ ٱلْأُمَمُ لِأَنَّكَ تَدِينُ ٱلشُّعُوبَ بِٱلِٱسْتِقَامَةِ، وَأُمَمَ ٱلْأَرْضِ تَهْدِيهِمْ. سِلَاهْ.
יִֽשְׂמְח֥וּ וִֽ/ירַנְּנ֗וּ לְאֻ֫מִּ֥ים כִּֽי תִשְׁפֹּ֣ט עַמִּ֣ים מִישׁ֑וֹר וּ/לְאֻמִּ֓ים בָּ/אָ֖רֶץ תַּנְחֵ֣/ם סֶֽלָה	5	Let the people praise thee, O God; let all the people praise thee.	يَحْمَدُكَ ٱلشُّعُوبُ يَا ٱللهُ. يَحْمَدُكَ ٱلشُّعُوبُ كُلُّهُمْ.
יוֹד֖וּ/ךָ עַמִּ֥ים אֱלֹהִ֑ים י֝וֹד֗וּ/ךָ עַמִּ֥ים כֻּלָּֽ/ם	6	{Then} shall the earth yield her increase; {and} God, {even} our own God, shall bless us.	ٱلْأَرْضُ أَعْطَتْ غَلَّتَهَا. يُبَارِكُنَا ٱللهُ إِلَهُنَا.
אֶ֭רֶץ נָתְנָ֣ה יְבוּלָ֑/הּ יְ֝בָרְכֵ֗/נוּ אֱלֹהִ֥ים אֱלֹהֵֽי/נוּ	7	God shall bless us; and all the ends of the earth shall fear him.	يُبَارِكُنَا ٱللهُ، وَتَخْشَاهُ كُلُّ أَقَاصِي ٱلْأَرْضِ.
יְבָרְכֵ֥/נוּ אֱלֹהִ֑ים וְ/יִֽירְא֥וּ אֹ֝ת֗/וֹ כָּל אַפְסֵי אָֽרֶץ	8

68

Tehillim — פרק 68 Psalms — Chapter 68

69

Tehillim — פרק 69 Psalms — Chapter 69

70

Tehillim — פרק 70 Psalms — Chapter 70

לַ֝/מְנַצֵּ֗חַ לְ/דָוִ֥ד לְ/הַזְכִּֽיר	1	[To the chief Musician, {A Psalm} of David, to bring to remembrance.] {Make haste}, O God, to deliver me; make haste to help me, O LORD. {to help...: Heb. to my help}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. لِدَاوُدَ لِلتَّذْكِيرِ; اَللَّهُمَّ، إِلَى تَنْجِيَتِي. يَارَبُّ، إِلَى مَعُونَتِي أَسْرِعْ.
אֱלֹהִ֥ים לְ/הַצִּילֵ֑/נִי יְ֝הוָ֗ה לְ/עֶזְרָ֥תִ/י חֽוּשָֽׁ/ה	2	Let them be ashamed and confounded that seek after my soul: let them be turned backward, and put to confusion, that desire my hurt.	لِيَخْزَ وَيَخْجَلْ طَالِبُو نَفْسِي. لِيَرْتَدَّ إِلَى خَلْفٍ وَيَخْجَلِ ٱلْمُشْتَهُونَ لِي شَرًّا.
יֵבֹ֣שׁוּ וְ/יַחְפְּרוּ֮ מְבַקְשֵׁ֪י נַ֫פְשִׁ֥/י יִסֹּ֣גוּ אָ֭חוֹר וְ/יִכָּלְמ֑וּ חֲ֝פֵצֵ֗י רָעָתִֽ/י	3	Let them be turned back for a reward of their shame that say, Aha, aha.	لِيَرْجِعْ مِنْ أَجْلِ خِزْيِهِمُ ٱلْقَائِلُونَ: «هَهْ! هَهْ!».
יָ֭שׁוּבוּ עַל עֵ֣קֶב בָּשְׁתָּ֑/ם הָ֝/אֹמְרִ֗ים הֶ֘אָ֥ח הֶאָֽח	4	Let all those that seek thee rejoice and be glad in thee: and let such as love thy salvation say continually, Let God be magnified.	وَلْيَبْتَهِجْ وَيَفْرَحْ بِكَ كُلُّ طَالِبِيكَ، وَلْيَقُلْ دَائِمًا مُحِبُّو خَلَاصِكَ: «لِيَتَعَظَّمِ ٱلرَّبُّ».
יָ֘שִׂ֤ישׂוּ וְ/יִשְׂמְח֨וּ בְּ/ךָ֗ כָּֽל מְבַ֫קְשֶׁ֥י/ךָ וְ/יֹאמְר֣וּ תָ֭מִיד יִגְדַּ֣ל אֱלֹהִ֑ים אֹ֝הֲבֵ֗י יְשׁוּעָתֶֽ/ךָ	5	But I {am} poor and needy: make haste unto me, O God: thou {art} my help and my deliverer; O LORD, make no tarrying.	أَمَّا أَنَا فَمِسْكِينٌ وَفَقِيرٌ. اَللَّهُمَّ، أَسْرِعْ إِلَيَّ. مُعِينِي وَمُنْقِذِي أَنْتَ. يَارَبُّ، لَا تَبْطُؤْ.
וַ/אֲנִ֤י עָנִ֣י וְ/אֶבְיוֹן֮ אֱלֹהִ֪ים חֽוּשָׁ֫/ה לִּ֥/י עֶזְרִ֣/י וּ/מְפַלְטִ֣/י אַ֑תָּה יְ֝הוָ֗ה אַל תְּאַחַֽר	6

71

Tehillim — פרק 71 Psalms — Chapter 71

72

Tehillim — פרק 72 Psalms — Chapter 72

73

Tehillim — פרק 73 Psalms — Chapter 73

74

Tehillim — פרק 74 Psalms — Chapter 74

75

Tehillim — פרק 75 Psalms — Chapter 75

76

Tehillim — פרק 76 Psalms — Chapter 76

77

Tehillim — פרק 77 Psalms — Chapter 77

78

Tehillim — פרק 78 Psalms — Chapter 78

79

Tehillim — פרק 79 Psalms — Chapter 79

80

Tehillim — פרק 80 Psalms — Chapter 80

81

Tehillim — פרק 81 Psalms — Chapter 81

82

Tehillim — פרק 82 Psalms — Chapter 82

מִזְמ֗וֹר לְ/אָ֫סָ֥ף אֱֽלֹהִ֗ים נִצָּ֥ב בַּ/עֲדַת אֵ֑ל בְּ/קֶ֖רֶב אֱלֹהִ֣ים יִשְׁפֹּֽט	1	[A Psalm of Asaph.] God standeth in the congregation of the mighty; he judgeth among the gods. {of Asaph: or, for Asaph}	مَزْمُورٌ لِآسَافَ; ٱللهُ قَائِمٌ فِي مَجْمَعِ ٱللهِ. فِي وَسْطِ ٱلْآلِهَةِ يَقْضِي:
עַד מָתַ֥י תִּשְׁפְּטוּ עָ֑וֶל וּ/פְנֵ֥י רְ֝שָׁעִ֗ים תִּשְׂאוּ סֶֽלָה	2	How long will ye judge unjustly, and accept the persons of the wicked? Selah.	«حَتَّى مَتَى تَقْضُونَ جَوْرًا وَتَرْفَعُونَ وُجُوهَ ٱلْأَشْرَارِ؟ سِلَاهْ.
שִׁפְטוּ דַ֥ל וְ/יָת֑וֹם עָנִ֖י וָ/רָ֣שׁ הַצְדִּֽיקוּ	3	Defend the poor and fatherless: do justice to the afflicted and needy. {Defend: Heb. Judge}	اِقْضُوا لِلذَّلِيلِ وَلِلْيَتِيمِ. أَنْصِفُوا ٱلْمِسْكِينَ وَٱلْبَائِسَ.
פַּלְּטוּ דַ֥ל וְ/אֶבְי֑וֹן מִ/יַּ֖ד רְשָׁעִ֣ים הַצִּֽילוּ	4	Deliver the poor and needy: rid {them} out of the hand of the wicked.	نَجُّوا ٱلْمِسْكِينَ وَٱلْفَقِيرَ. مِنْ يَدِ ٱلْأَشْرَارِ أَنْقِذُوا.
לֹ֤א יָֽדְע֨וּ וְ/לֹ֥א יָבִ֗ינוּ בַּ/חֲשֵׁכָ֥ה יִתְהַלָּ֑כוּ יִ֝מּ֗וֹטוּ כָּל מ֥וֹסְדֵי אָֽרֶץ	5	They know not, neither will they understand; they walk on in darkness: all the foundations of the earth are out of course. {out...: Heb. moved}	«لَا يَعْلَمُونَ وَلَا يَفْهَمُونَ. فِي ٱلظُّلْمَةِ يَتَمَشَّوْنَ. تَتَزَعْزَعُ كُلُّ أُسُسِ ٱلْأَرْضِ.
אֲֽנִי אָ֭מַרְתִּי אֱלֹהִ֣ים אַתֶּ֑ם וּ/בְנֵ֖י עֶלְי֣וֹן כֻּלְּ/כֶֽם	6	I have said, Ye {are} gods; and all of you {are} children of the most High.	أَنَا قُلْتُ: إِنَّكُمْ آلِهَةٌ وَبَنُو ٱلْعَلِيِّ كُلُّكُمْ.
אָ֭כֵן כְּ/אָדָ֣ם תְּמוּת֑וּ/ן וּ/כְ/אַחַ֖ד הַ/שָּׂרִ֣ים תִּפֹּֽלוּ	7	But ye shall die like men, and fall like one of the princes.	لَكِنْ مِثْلَ ٱلنَّاسِ تَمُوتُونَ وَكَأَحَدِ ٱلرُّؤَسَاءِ تَسْقُطُونَ».
קוּמָ֣/ה אֱ֭לֹהִים שָׁפְטָ֣/ה הָ/אָ֑רֶץ כִּֽי אַתָּ֥ה תִ֝נְחַ֗ל בְּ/כָל הַ/גּוֹיִֽם	8	Arise, O God, judge the earth: for thou shalt inherit all nations.	قُمْ يَا ٱللهُ. دِنِ ٱلْأَرْضَ، لِأَنَّكَ أَنْتَ تَمْتَلِكُ كُلَّ ٱلْأُمَمِ.

83

Tehillim — פרק 83 Psalms — Chapter 83

84

Tehillim — פרק 84 Psalms — Chapter 84

85

Tehillim — פרק 85 Psalms — Chapter 85

86

Tehillim — פרק 86 Psalms — Chapter 86

87

Tehillim — פרק 87 Psalms — Chapter 87

לִ/בְנֵי קֹ֭רַח מִזְמ֣וֹר שִׁ֑יר יְ֝סוּדָת֗/וֹ בְּ/הַרְרֵי קֹֽדֶשׁ	1	[A Psalm {or} Song for the sons of Korah.] His foundation {is} in the holy mountains. {for the sons: or, of the sons}	لِبَنِي قُورَحَ. مَزْمُورُ تَسْبِيحَةٍ; أَسَاسُهُ فِي ٱلْجِبَالِ ٱلْمُقَدَّسَةِ.
אֹהֵ֣ב יְ֭הוָה שַׁעֲרֵ֣י צִיּ֑וֹן מִ֝/כֹּ֗ל מִשְׁכְּנ֥וֹת יַעֲקֹֽב	2	The LORD loveth the gates of Zion more than all the dwellings of Jacob.	ٱلرَّبُّ أَحَبَّ أَبْوَابَ صِهْيَوْنَ أَكْثَرَ مِنْ جَمِيعِ مَسَاكِنِ يَعْقُوبَ.
נִ֭כְבָּדוֹת מְדֻבָּ֣ר בָּ֑/ךְ עִ֖יר הָ/אֱלֹהִ֣ים סֶֽלָה	3	Glorious things are spoken of thee, O city of God. Selah.	قَدْ قِيلَ بِكِ أَمْجَادٌ يَا مَدِينَةَ ٱللهِ. سِلَاهْ.
אַזְכִּ֤יר רַ֥הַב וּ/בָבֶ֗ל לְֽ/יֹ֫דְעָ֥/י הִנֵּ֤ה פְלֶ֣שֶׁת וְ/צ֣וֹר עִם כּ֑וּשׁ זֶ֝֗ה יֻלַּד שָֽׁם	4	I will make mention of Rahab and Babylon to them that know me: behold Philistia, and Tyre, with Ethiopia; this {man} was born there.	«أَذْكُرُ رَهَبَ وَبَابِلَ عَارِفَتَيَّ. هُوَذَا فَلَسْطِينُ وَصُورُ مَعَ كُوشَ. هَذَا وُلِدَ هُنَاكَ».
וּֽ/לֲ/צִיּ֨וֹן יֵאָמַ֗ר אִ֣ישׁ וְ֭/אִישׁ יֻלַּד בָּ֑/הּ וְ/ה֖וּא יְכוֹנְנֶ֣/הָ עֶלְיֽוֹן	5	And of Zion it shall be said, This and that man was born in her: and the highest himself shall establish her.	وَلِصِهْيَوْنَ يُقَالُ: «هَذَا ٱلْإِنْسَانُ، وَهَذَا ٱلْإِنْسَانُ وُلِدَ فِيهَا، وَهِيَ ٱلْعَلِيُّ يُثَبِّتُهَا».
יְֽהוָ֗ה יִ֭סְפֹּר בִּ/כְת֣וֹב עַמִּ֑ים זֶ֖ה יֻלַּד שָׁ֣ם סֶֽלָה	6	The LORD shall count, when he writeth up the people, {that} this {man} was born there. Selah.	ٱلرَّبُّ يَعُدُّ فِي كِتَابَةِ ٱلشُّعُوبِ: «أَنَّ هَذَا وُلِدَ هُنَاكَ». سِلَاهْ.
וְ/שָׁרִ֥ים כְּ/חֹלְלִ֑ים כָּֽל מַעְיָנַ֥/י בָּֽ/ךְ	7	As well the singers as the players on instruments {shall be there}: all my springs {are} in thee.	وَمُغَنُّونَ كَعَازِفِينَ: «كُلُّ ٱلسُّكَّانِ فِيكِ».

88

Tehillim — פרק 88 Psalms — Chapter 88

89

Tehillim — פרק 89 Psalms — Chapter 89

90

Tehillim — פרק 90 Psalms — Chapter 90

91

Tehillim — פרק 91 Psalms — Chapter 91

92

Tehillim — פרק 92 Psalms — Chapter 92

93

Tehillim — פרק 93 Psalms — Chapter 93

יְהוָ֣ה מָלָךְ֮ גֵּא֪וּת לָ֫בֵ֥שׁ לָבֵ֣שׁ יְ֭הוָה עֹ֣ז הִתְאַזָּ֑ר אַף תִּכּ֥וֹן תֵּ֝בֵ֗ל בַּל תִּמּֽוֹט	1	The LORD reigneth, he is clothed with majesty; the LORD is clothed with strength, {wherewith} he hath girded himself: the world also is stablished, that it cannot be moved.	اَلرَّبُّ قَدْ مَلَكَ. لَبِسَ ٱلْجَلَالَ. لَبِسَ ٱلرَّبُّ ٱلْقُدْرَةَ، ٱئْتَزَرَ بِهَا. أَيْضًا تَثَبَّتَتِ ٱلْمَسْكُونَةُ. لَا تَتَزَعْزَعُ.
נָכ֣וֹן כִּסְאֲ/ךָ֣ מֵ/אָ֑ז מֵֽ/עוֹלָ֣ם אָֽתָּה	2	Thy throne {is} established of old: thou {art} from everlasting. {of old: Heb. from then}	كُرْسِيُّكَ مُثْبَتَةٌ مُنْذُ ٱلْقِدَمِ. مُنْذُ ٱلْأَزَلِ أَنْتَ.
נָשְׂא֤וּ נְהָר֨וֹת יְֽהוָ֗ה נָשְׂא֣וּ נְהָר֣וֹת קוֹלָ֑/ם יִשְׂא֖וּ נְהָר֣וֹת דָּכְיָֽ/ם	3	The floods have lifted up, O LORD, the floods have lifted up their voice; the floods lift up their waves.	رَفَعَتِ ٱلْأَنْهَارُ يَارَبُّ، رَفَعَتِ ٱلْأَنْهَارُ صَوْتَهَا. تَرْفَعُ ٱلْأَنْهَارُ عَجِيجَهَا.
מִ/קֹּל֨וֹת מַ֤יִם רַבִּ֗ים אַדִּירִ֣ים מִשְׁבְּרֵי יָ֑ם אַדִּ֖יר בַּ/מָּר֣וֹם יְהוָֽה	4	The LORD on high {is} mightier than the noise of many waters, {yea, than} the mighty waves of the sea.	مِنْ أَصْوَاتِ مِيَاهٍ كَثِيرَةٍ، مِنْ غِمَارِ أَمْوَاجِ ٱلْبَحْرِ، ٱلرَّبُّ فِي ٱلْعُلَى أَقْدَرُ.
עֵֽדֹתֶ֨י/ךָ נֶאֶמְנ֬וּ מְאֹ֗ד לְ/בֵיתְ/ךָ֥ נַאֲוָה קֹ֑דֶשׁ יְ֝הוָ֗ה לְ/אֹ֣רֶךְ יָמִֽים	5	Thy testimonies are very sure: holiness becometh thine house, O LORD, for ever. {for ever: Heb. to length of days}	شَهَادَاتُكَ ثَابِتَةٌ جِدًّا. بِبَيْتِكَ تَلِيقُ ٱلْقَدَاسَةُ يَارَبُّ إِلَى طُولِ ٱلْأَيَّامِ.

94

Tehillim — פרק 94 Psalms — Chapter 94

95

Tehillim — פרק 95 Psalms — Chapter 95

96

Tehillim — פרק 96 Psalms — Chapter 96

97

Tehillim — פרק 97 Psalms — Chapter 97

98

Tehillim — פרק 98 Psalms — Chapter 98

מִזְמ֡וֹר שִׁ֤ירוּ לַֽ/יהוָ֨ה שִׁ֣יר חָ֭דָשׁ כִּֽי נִפְלָא֣וֹת עָשָׂ֑ה הוֹשִֽׁיעָה לּ֥/וֹ יְ֝מִינ֗/וֹ וּ/זְר֥וֹעַ קָדְשֽׁ/וֹ	1	[A Psalm.] O sing unto the LORD a new song; for he hath done marvellous things: his right hand, and his holy arm, hath gotten him the victory.	مَزْمُورٌ; رَنِّمُوا لِلرَّبِّ تَرْنِيمَةً جَدِيدَةً، لِأَنَّهُ صَنَعَ عَجَائِبَ. خَلَّصَتْهُ يَمِينُهُ وَذِرَاعُ قُدْسِهِ.
הוֹדִ֣יעַ יְ֭הוָה יְשׁוּעָת֑/וֹ לְ/עֵינֵ֥י הַ֝/גּוֹיִ֗ם גִּלָּ֥ה צִדְקָתֽ/וֹ	2	The LORD hath made known his salvation: his righteousness hath he openly shewed in the sight of the heathen. {openly...: or, revealed}	أَعْلَنَ ٱلرَّبُّ خَلَاصَهُ. لِعُيُونِ ٱلْأُمَمِ كَشَفَ بِرَّهُ.
זָ֘כַ֤ר חַסְדּ֨/וֹ וֶֽ/אֱֽמוּנָת/וֹ֮ לְ/בֵ֪ית יִשְׂרָ֫אֵ֥ל רָא֥וּ כָל אַפְסֵי אָ֑רֶץ אֵ֝֗ת יְשׁוּעַ֥ת אֱלֹהֵֽי/נוּ	3	He hath remembered his mercy and his truth toward the house of Israel: all the ends of the earth have seen the salvation of our God.	ذَكَرَ رَحْمَتَهُ وَأَمَانَتَهُ لِبَيْتِ إِسْرَائِيلَ. رَأَتْ كُلُّ أَقَاصِي ٱلْأَرْضِ خَلَاصَ إِلَهِنَا.
הָרִ֣יעוּ לַֽ֭/יהוָה כָּל הָ/אָ֑רֶץ פִּצְח֖וּ וְ/רַנְּנ֣וּ וְ/זַמֵּֽרוּ	4	Make a joyful noise unto the LORD, all the earth: make a loud noise, and rejoice, and sing praise.	اِهْتِفِي لِلرَّبِّ يَا كُلَّ ٱلْأَرْضِ. ٱهْتِفُوا وَرَنِّمُوا وَغَنُّوا.
זַמְּר֣וּ לַ/יהוָ֣ה בְּ/כִנּ֑וֹר בְּ֝/כִנּ֗וֹר וְ/ק֣וֹל זִמְרָֽה	5	Sing unto the LORD with the harp; with the harp, and the voice of a psalm.	رَنِّمُوا لِلرَّبِّ بِعُودٍ. بِعُودٍ وَصَوْتِ نَشِيدٍ.
בַּ֭/חֲצֹ֣צְרוֹת וְ/ק֣וֹל שׁוֹפָ֑ר הָ֝רִ֗יעוּ לִ/פְנֵ֤י הַ/מֶּ֬לֶךְ יְהוָֽה	6	With trumpets and sound of cornet make a joyful noise before the LORD, the King.	بِٱلْأَبْوَاقِ وَصَوْتِ ٱلصُّورِ ٱهْتِفُوا قُدَّامَ ٱلْمَلِكِ ٱلرَّبِّ!
יִרְעַ֣ם הַ֭/יָּם וּ/מְלֹא֑/וֹ תֵּ֝בֵ֗ל וְ/יֹ֣שְׁבֵי בָֽ/הּ	7	Let the sea roar, and the fulness thereof; the world, and they that dwell therein. {the fulness...: or, all it containeth}	لِيَعِجَّ ٱلْبَحْرُ وَمِلْؤُهُ، ٱلْمَسْكُونَةُ وَٱلسَّاكِنُونَ فِيهَا.
נְהָר֥וֹת יִמְחֲאוּ כָ֑ף יַ֝֗חַד הָרִ֥ים יְרַנֵּֽנוּ	8	Let the floods clap {their} hands: let the hills be joyful together	ٱلْأَنْهَارُ لِتُصَفِّقْ بِٱلْأَيَادِي، ٱلْجِبَالُ لِتُرَنِّمْ مَعًا
לִֽ/פְֽנֵי יְהוָ֗ה כִּ֥י בָא֮ לִ/שְׁפֹּ֪ט הָ֫/אָ֥רֶץ יִשְׁפֹּֽט תֵּבֵ֥ל בְּ/צֶ֑דֶק וְ֝/עַמִּ֗ים בְּ/מֵישָׁרִֽים	9	Before the LORD; for he cometh to judge the earth: with righteousness shall he judge the world, and the people with equity.	أَمَامَ ٱلرَّبِّ، لِأَنَّهُ جَاءَ لِيَدِينَ ٱلْأَرْضَ. يَدِينُ ٱلْمَسْكُونَةَ بِٱلْعَدْلِ وَٱلشُّعُوبَ بِٱلِٱسْتِقَامَةِ.

99

Tehillim — פרק 99 Psalms — Chapter 99

יְהוָ֣ה מָ֭לָךְ יִרְגְּז֣וּ עַמִּ֑ים יֹשֵׁ֥ב כְּ֝רוּבִ֗ים תָּנ֥וּט הָ/אָֽרֶץ	1	The LORD reigneth; let the people tremble: he sitteth {between} the cherubims; let the earth be moved. {be moved: Heb. stagger}	اَلرَّبُّ قَدْ مَلَكَ. تَرْتَعِدُ ٱلشُّعُوبُ. هُوَ جَالِسٌ عَلَى ٱلْكَرُوبِيمِ. تَتَزَلْزَلُ ٱلْأَرْضُ.
יְ֭הוָה בְּ/צִיּ֣וֹן גָּד֑וֹל וְ/רָ֥ם ה֝֗וּא עַל כָּל הָֽ/עַמִּֽים	2	The LORD {is} great in Zion; and he {is} high above all the people.	ٱلرَّبُّ عَظِيمٌ فِي صِهْيَوْنَ، وَعَالٍ هُوَ عَلَى كُلِّ ٱلشُّعُوبِ.
יוֹד֣וּ שִׁ֭מְ/ךָ גָּד֥וֹל וְ/נוֹרָ֗א קָד֥וֹשׁ הֽוּא	3	Let them praise thy great and terrible name; {for} it {is} holy.	يَحْمَدُونَ ٱسْمَكَ ٱلْعَظِيمَ وَٱلْمَهُوبَ، قُدُّوسٌ هُوَ.
וְ/עֹ֥ז מֶלֶךְ֮ מִשְׁפָּ֪ט אָ֫הֵ֥ב אַ֭תָּה כּוֹנַ֣נְתָּ מֵישָׁרִ֑ים מִשְׁפָּ֥ט וּ֝/צְדָקָ֗ה בְּ/יַעֲקֹ֤ב אַתָּ֬ה עָשִֽׂיתָ	4	The king's strength also loveth judgment; thou dost establish equity, thou executest judgment and righteousness in Jacob.	وَعِزُّ ٱلْمَلِكِ أَنْ يُحِبَّ ٱلْحَقَّ. أَنْتَ ثَبَّتَّ ٱلِٱسْتِقَامَةَ. أَنْتَ أَجْرَيْتَ حَقًّا وَعَدْلًا فِي يَعْقُوبَ.
רֽוֹמְמ֡וּ יְה֘וָ֤ה אֱלֹהֵ֗י/נוּ וְֽ֭/הִשְׁתַּחֲווּ לַ/הֲדֹ֥ם רַגְלָ֗י/ו קָד֥וֹשׁ הֽוּא	5	Exalt ye the LORD our God, and worship at his footstool; {for} he {is} holy. {he is...: or, it is holy}	عَلُّوا ٱلرَّبَّ إِلَهَنَا، وَٱسْجُدُوا عِنْدَ مَوْطِئِ قَدَمَيْهِ. قُدُّوسٌ هُوَ.
מֹ֘שֶׁ֤ה וְ/אַהֲרֹ֨ן בְּֽ/כֹהֲנָ֗י/ו וּ֭/שְׁמוּאֵל בְּ/קֹרְאֵ֣י שְׁמ֑/וֹ קֹרִ֥אים אֶל יְ֝הוָ֗ה וְ/ה֣וּא יַעֲנֵֽ/ם	6	Moses and Aaron among his priests, and Samuel among them that call upon his name; they called upon the LORD, and he answered them.	مُوسَى وَهَارُونُ بَيْنَ كَهَنَتِهِ، وَصَمُوئِيلُ بَيْنَ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ بِٱسْمِهِ. دَعَوْا ٱلرَّبَّ وَهُوَ ٱسْتَجَابَ لَهُمْ.
בְּ/עַמּ֣וּד עָ֭נָן יְדַבֵּ֣ר אֲלֵי/הֶ֑ם שָׁמְר֥וּ עֵ֝דֹתָ֗י/ו וְ/חֹ֣ק נָֽתַן לָֽ/מוֹ	7	He spake unto them in the cloudy pillar: they kept his testimonies, and the ordinance {that} he gave them.	بِعَمُودِ ٱلسَّحَابِ كَلَّمَهُمْ. حَفِظُوا شَهَادَاتِهِ وَٱلْفَرِيضَةَ ٱلَّتِي أَعْطَاهُمْ.
יְהוָ֣ה אֱלֹהֵי/נוּ֮ אַתָּ֪ה עֲנִ֫יתָ֥/ם אֵ֣ל נֹ֭שֵׂא הָיִ֣יתָ לָ/הֶ֑ם וְ֝/נֹקֵ֗ם עַל עֲלִילוֹתָֽ/ם	8	Thou answeredst them, O LORD our God: thou wast a God that forgavest them, though thou tookest vengeance of their inventions.	أَيُّهَا ٱلرَّبُّ إِلَهُنَا، أَنْتَ ٱسْتَجَبْتَ لَهُمْ. إِلَهًا غَفُورًا كُنْتَ لَهُمْ، وَمُنْتَقِمًا عَلَى أَفْعَالِهِمْ.
רֽוֹמְמ֡וּ יְה֘וָ֤ה אֱלֹהֵ֗י/נוּ וְ֭/הִֽשְׁתַּחֲווּ לְ/הַ֣ר קָדְשׁ֑/וֹ כִּֽי קָ֝ד֗וֹשׁ יְהוָ֥ה אֱלֹהֵֽי/נוּ	9	Exalt the LORD our God, and worship at his holy hill; for the LORD our God {is} holy.	عَلُّوا ٱلرَّبَّ إِلَهَنَا، وَٱسْجُدُوا فِي جَبَلِ قُدْسِهِ، لِأَنَّ ٱلرَّبَّ إِلَهَنَا قُدُّوسٌ.

100

Tehillim — פרק 100 Psalms — Chapter 100

מִזְמ֥וֹר לְ/תוֹדָ֑ה הָרִ֥יעוּ לַ֝/יהוָ֗ה כָּל הָ/אָֽרֶץ	1	[A Psalm of praise.] Make a joyful noise unto the LORD, all ye lands. {praise: or, thanksgiving} {all...: Heb. all the earth}	مَزْمُورُ حَمْدٍ; اِهْتِفِي لِلرَّبِّ يَا كُلَّ ٱلْأَرْضِ.
עִבְד֣וּ אֶת יְהוָ֣ה בְּ/שִׂמְחָ֑ה בֹּ֥אוּ לְ֝/פָנָ֗י/ו בִּ/רְנָנָֽה	2	Serve the LORD with gladness: come before his presence with singing.	ٱعْبُدُوا ٱلرَّبَّ بِفَرَحٍ. ٱدْخُلُوا إِلَى حَضْرَتِهِ بِتَرَنُّمٍ.
דְּע֗וּ כִּֽי יְהוָה֮ ה֤וּא אֱלֹ֫הִ֥ים הֽוּא עָ֭שָׂ/נוּ ו/לא וְ/ל֣/וֹ אֲנַ֑חְנוּ עַ֝מּ֗/וֹ וְ/צֹ֣אן מַרְעִיתֽ/וֹ	3	Know ye that the LORD he {is} God: {it is} he {that} hath made us, and not we ourselves; {we are} his people, and the sheep of his pasture. {and not...: or, and his we are}	ٱعْلَمُوا أَنَّ ٱلرَّبَّ هُوَ ٱللهُ. هُوَ صَنَعَنَا، وَلَهُ نَحْنُ شَعْبُهُ وَغَنَمُ مَرْعَاهُ.
בֹּ֤אוּ שְׁעָרָ֨י/ו בְּ/תוֹדָ֗ה חֲצֵרֹתָ֥י/ו בִּ/תְהִלָּ֑ה הֽוֹדוּ ל֝֗/וֹ בָּרֲכ֥וּ שְׁמֽ/וֹ	4	Enter into his gates with thanksgiving, {and} into his courts with praise: be thankful unto him, {and} bless his name.	ٱدْخُلُوا أَبْوَابَهُ بِحَمْدٍ، دِيَارَهُ بِٱلتَّسْبِيحِ. ٱحْمَدُوهُ، بَارِكُوا ٱسْمَهُ.
כִּי ט֣וֹב יְ֭הֹוָה לְ/עוֹלָ֣ם חַסְדּ֑/וֹ וְ/עַד דֹּ֥ר וָ֝/דֹ֗ר אֱמוּנָתֽ/וֹ	5	For the LORD {is} good; his mercy {is} everlasting; and his truth {endureth} to all generations. {to all...: Heb. to generation and generation}	لِأَنَّ ٱلرَّبَّ صَالِحٌ، إِلَى ٱلْأَبَدِ رَحْمَتُهُ، وَإِلَى دَوْرٍ فَدَوْرٍ أَمَانَتُهُ.

101

Tehillim — פרק 101 Psalms — Chapter 101

לְ/דָוִ֗ד מִ֫זְמ֥וֹר חֶֽסֶד וּ/מִשְׁפָּ֥ט אָשִׁ֑ירָה לְ/ךָ֖ יְהוָ֣ה אֲזַמֵּֽרָה	1	[A Psalm of David.] I will sing of mercy and judgment: unto thee, O LORD, will I sing.	لِدَاوُدَ. مَزْمُورٌ; رَحْمَةً وَحُكْمًا أُغَنِّي. لَكَ يَارَبُّ أُرَنِّمُ.
אַשְׂכִּ֤ילָה בְּ/דֶ֬רֶךְ תָּמִ֗ים מָ֭תַי תָּב֣וֹא אֵלָ֑/י אֶתְהַלֵּ֥ךְ בְּ/תָם לְ֝בָבִ֗/י בְּ/קֶ֣רֶב בֵּיתִֽ/י	2	I will behave myself wisely in a perfect way. O when wilt thou come unto me? I will walk within my house with a perfect heart.	أَتَعَقَّلُ فِي طَرِيقٍ كَامِلٍ. مَتَى تَأْتِي إِلَيَّ؟ أَسْلُكُ فِي كَمَالِ قَلْبِي فِي وَسَطِ بَيْتِي.
לֹֽא אָשִׁ֨ית לְ/נֶ֥גֶד עֵינַ֗/י דְּֽבַר בְּלִ֫יָּ֥עַל עֲשֹֽׂה סֵטִ֥ים שָׂנֵ֑אתִי לֹ֖א יִדְבַּ֣ק בִּֽ/י	3	I will set no wicked thing before mine eyes: I hate the work of them that turn aside; {it} shall not cleave to me. {wicked...: Heb. thing of Belial}	لَا أَضَعُ قُدَّامَ عَيْنَيَّ أَمْرًا رَدِيئًا. عَمَلَ ٱلزَّيَغَانِ أَبْغَضْتُ. لَا يَلْصَقُ بِي.
לֵבָ֣ב עִ֭קֵּשׁ יָס֣וּר מִמֶּ֑/נִּי רָ֝֗ע לֹ֣א אֵדָֽע	4	A froward heart shall depart from me: I will not know a wicked {person}.	قَلْبٌ مُعْوَجٌّ يَبْعُدُ عَنِّي. ٱلشِّرِّيرُ لَا أَعْرِفُهُ.
מלושני מְלָשְׁנִ֬י בַ/סֵּ֨תֶר רֵעֵ/הוּ֮ אוֹת֪/וֹ אַ֫צְמִ֥ית גְּֽבַהּ עֵ֭ינַיִם וּ/רְחַ֣ב לֵבָ֑ב אֹ֝ת֗/וֹ לֹ֣א אוּכָֽל	5	Whoso privily slandereth his neighbour, him will I cut off: him that hath an high look and a proud heart will not I suffer.	ٱلَّذِي يَغْتَابُ صَاحِبَهُ سِرًّا هَذَا أَقْطَعُهُ. مُسْتَكْبِرُ ٱلْعَيْنِ وَمُنْتَفِخُ ٱلْقَلْبِ لَا أَحْتَمِلُهُ.
עֵינַ֤/י בְּ/נֶֽאֶמְנֵי אֶרֶץ֮ לָ/שֶׁ֪בֶת עִמָּ֫דִ֥/י הֹ֭לֵךְ בְּ/דֶ֣רֶךְ תָּמִ֑ים ה֝֗וּא יְשָׁרְתֵֽ/נִי	6	Mine eyes {shall be} upon the faithful of the land, that they may dwell with me: he that walketh in a perfect way, he shall serve me. {in a...: or, perfect in the way}	عَيْنَايَ عَلَى أُمَنَاءِ ٱلْأَرْضِ لِكَيْ أُجْلِسَهُمْ مَعِي. ٱلسَّالِكُ طَرِيقًا كَامِلًا هُوَ يَخْدِمُنِي.
לֹֽא יֵשֵׁ֨ב בְּ/קֶ֥רֶב בֵּיתִ/י֮ עֹשֵׂ֪ה רְמִ֫יָּ֥ה דֹּבֵ֥ר שְׁקָרִ֑ים לֹֽא יִ֝כּ֗וֹן לְ/נֶ֣גֶד עֵינָֽ/י	7	He that worketh deceit shall not dwell within my house: he that telleth lies shall not tarry in my sight. {shall not tarry: Heb. shall not be established}	لَا يَسْكُنُ وَسَطَ بَيْتِي عَامِلُ غِشٍّ. ٱلْمُتَكَلِّمُ بِٱلْكَذِبِ لَا يَثْبُتُ أَمَامَ عَيْنَيَّ.
לַ/בְּקָרִ֗ים אַצְמִ֥ית כָּל רִשְׁעֵי אָ֑רֶץ לְ/הַכְרִ֥ית מֵֽ/עִיר יְ֝הוָ֗ה כָּל פֹּ֥עֲלֵי אָֽוֶן	8	I will early destroy all the wicked of the land; that I may cut off all wicked doers from the city of the LORD.	بَاكِرًا أُبِيدُ جَمِيعَ أَشْرَارِ ٱلْأَرْضِ، لِأَقْطَعَ مِنْ مَدِينَةِ ٱلرَّبِّ كُلَّ فَاعِلِي ٱلْإِثْمِ.

102

Tehillim — פרק 102 Psalms — Chapter 102

103

Tehillim — פרק 103 Psalms — Chapter 103

104

Tehillim — פרק 104 Psalms — Chapter 104

105

Tehillim — פרק 105 Psalms — Chapter 105

106

Tehillim — פרק 106 Psalms — Chapter 106

107

Tehillim — פרק 107 Psalms — Chapter 107

108

Tehillim — פרק 108 Psalms — Chapter 108

109

Tehillim — פרק 109 Psalms — Chapter 109

110

Tehillim — פרק 110 Psalms — Chapter 110

לְ/דָוִ֗ד מִ֫זְמ֥וֹר נְאֻ֤ם יְהוָ֨ה לַֽ/אדֹנִ֗/י שֵׁ֥ב לִֽ/ימִינִ֑/י עַד אָשִׁ֥ית אֹ֝יְבֶ֗י/ךָ הֲדֹ֣ם לְ/רַגְלֶֽי/ךָ	1	[A Psalm of David.] The LORD said unto my Lord, Sit thou at my right hand, until I make thine enemies thy footstool.	لِدَاوُدَ. مَزْمُورٌ; قَالَ ٱلرَّبُّ لِرَبِّي: «ٱجْلِسْ عَنْ يَمِينِي حَتَّى أَضَعَ أَعْدَاءَكَ مَوْطِئًا لِقَدَمَيْكَ».
מַטֵּֽה עֻזְּ/ךָ֗ יִשְׁלַ֣ח יְ֭הוָה מִ/צִּיּ֑וֹן רְ֝דֵ֗ה בְּ/קֶ֣רֶב אֹיְבֶֽי/ךָ	2	The LORD shall send the rod of thy strength out of Zion: rule thou in the midst of thine enemies.	يُرْسِلُ ٱلرَّبُّ قَضِيبَ عِزِّكَ مِنْ صِهْيَوْنَ. تَسَلَّطْ فِي وَسَطِ أَعْدَائِكَ.
עַמְּ/ךָ֣ נְדָבֹת֮ בְּ/י֪וֹם חֵ֫ילֶ֥/ךָ בְּֽ/הַדְרֵי קֹ֭דֶשׁ מֵ/רֶ֣חֶם מִשְׁחָ֑ר לְ֝/ךָ֗ טַ֣ל יַלְדֻתֶֽי/ךָ	3	Thy people {shall be} willing in the day of thy power, in the beauties of holiness from the womb of the morning: thou hast the dew of thy youth. {from...: or, more than the womb of the morning: thou shalt have, etc}	شَعْبُكَ مُنْتَدَبٌ فِي يَوْمِ قُوَّتِكَ، فِي زِينَةٍ مُقَدَّسَةٍ مِنْ رَحِمِ ٱلْفَجْرِ، لَكَ طَلُّ حَدَاثَتِكَ.
נִשְׁבַּ֤ע יְהוָ֨ה וְ/לֹ֥א יִנָּחֵ֗ם אַתָּֽה כֹהֵ֥ן לְ/עוֹלָ֑ם עַל דִּ֝בְרָתִ֗י מַלְכִּי צֶֽדֶק	4	The LORD hath sworn, and will not repent, Thou {art} a priest for ever after the order of Melchizedek.	أَقْسَمَ ٱلرَّبُّ وَلَنْ يَنْدَمَ: «أَنْتَ كَاهِنٌ إِلَى ٱلْأَبَدِ عَلَى رُتْبَةِ مَلْكِي صَادَقَ».
אֲדֹנָ֥/י עַל יְמִֽינְ/ךָ֑ מָחַ֖ץ בְּ/יוֹם אַפּ֣/וֹ מְלָכִֽים	5	The Lord at thy right hand shall strike through kings in the day of his wrath.	ٱلرَّبُّ عَنْ يَمِينِكَ يُحَطِّمُ فِي يَوْمِ رِجْزِهِ مُلُوكًا.
יָדִ֣ין בַּ֭/גּוֹיִם מָלֵ֣א גְוִיּ֑וֹת מָ֥חַץ רֹ֝֗אשׁ עַל אֶ֥רֶץ רַבָּֽה	6	He shall judge among the heathen, he shall fill {the places} with the dead bodies; he shall wound the heads over many countries. {many: or, great}	يَدِينُ بَيْنَ ٱلْأُمَمِ. مَلَأَ جُثَثًا أَرْضًا وَاسِعَةً. سَحَقَ رُؤُوسَهَا.
מִ֭/נַּחַל בַּ/דֶּ֣רֶךְ יִשְׁתֶּ֑ה עַל כֵּ֝֗ן יָרִ֥ים רֹֽאשׁ	7	He shall drink of the brook in the way: therefore shall he lift up the head.	مِنَ ٱلنَّهْرِ يَشْرَبُ فِي ٱلطَّرِيقِ، لِذَلِكَ يَرْفَعُ ٱلرَّأْسَ.

111

Tehillim — פרק 111 Psalms — Chapter 111

112

Tehillim — פרק 112 Psalms — Chapter 112

113

Tehillim — פרק 113 Psalms — Chapter 113

הַ֥לְלוּ יָ֨הּ הַ֭לְלוּ עַבְדֵ֣י יְהוָ֑ה הַֽ֝לְלוּ אֶת שֵׁ֥ם יְהוָֽה	1	Praise ye the LORD. Praise, O ye servants of the LORD, praise the name of the LORD. {Praise ye...: Heb. Hallelujah}	هَلِّلُويَا. سَبِّحُوا يَا عَبِيدَ ٱلرَّبِّ. سَبِّحُوا ٱسْمَ ٱلرَّبِّ.
יְהִ֤י שֵׁ֣ם יְהוָ֣ה מְבֹרָ֑ךְ מֵֽ֝/עַתָּ֗ה וְ/עַד עוֹלָֽם	2	Blessed be the name of the LORD from this time forth and for evermore.	لِيَكُنِ ٱسْمُ ٱلرَّبِّ مُبَارَكًا مِنَ ٱلْآنَ وَإِلَى ٱلْأَبَدِ.
מִ/מִּזְרַח שֶׁ֥מֶשׁ עַד מְבוֹא֑/וֹ מְ֝הֻלָּ֗ל שֵׁ֣ם יְהוָֽה	3	From the rising of the sun unto the going down of the same the LORD'S name {is} to be praised.	مِنْ مَشْرِقِ ٱلشَّمْسِ إِلَى مَغْرِبِهَا ٱسْمُ ٱلرَّبِّ مُسَبَّحٌ.
רָ֖ם עַל כָּל גּוֹיִ֥ם יְהוָ֑ה עַ֖ל הַ/שָּׁמַ֣יִם כְּבוֹדֽ/וֹ	4	The LORD {is} high above all nations, {and} his glory above the heavens.	ٱلرَّبُّ عَالٍ فَوْقَ كُلِّ ٱلْأُمَمِ. فَوْقَ ٱلسَّمَاوَاتِ مَجْدُهُ.
מִ֭י כַּ/יהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑י/נוּ הַֽ/מַּגְבִּיהִ֥י לָ/שָֽׁבֶת	5	Who {is} like unto the LORD our God, who dwelleth on high, {dwelleth...: Heb. exalteth himself to dwell}	مَنْ مِثْلُ ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا ٱلسَّاكِنِ فِي ٱلْأَعَالِي؟
הַֽ/מַּשְׁפִּילִ֥י לִ/רְא֑וֹת בַּ/שָּׁמַ֥יִם וּ/בָ/אָֽרֶץ	6	Who humbleth {himself} to behold {the things that are} in heaven, and in the earth!	ٱلنَّاظِرِ ٱلْأَسَافِلَ فِي ٱلسَّمَاوَاتِ وَفِي ٱلْأَرْضِ،
מְקִֽימִ֣י מֵ/עָפָ֣ר דָּ֑ל מֵֽ֝/אַשְׁפֹּ֗ת יָרִ֥ים אֶבְיֽוֹן	7	He raiseth up the poor out of the dust, {and} lifteth the needy out of the dunghill;	ٱلْمُقِيمِ ٱلْمِسْكِينَ مِنَ ٱلتُّرَابِ، ٱلرَّافِعِ ٱلْبَائِسَ مِنَ ٱلْمَزْبَلَةِ
לְ/הוֹשִׁיבִ֥י עִם נְדִיבִ֑ים עִ֝֗ם נְדִיבֵ֥י עַמּֽ/וֹ	8	That he may set {him} with princes, {even} with the princes of his people.	لِيُجْلِسَهُ مَعَ أَشْرَافٍ، مَعَ أَشْرَافِ شَعْبِهِ.
מֽוֹשִׁיבִ֨י עֲקֶ֬רֶת הַ/בַּ֗יִת אֵֽם הַ/בָּנִ֥ים שְׂמֵחָ֗ה הַֽלְלוּ יָֽהּ	9	He maketh the barren woman to keep house, {and to be} a joyful mother of children. Praise ye the LORD. {to keep...: Heb. to dwell in an house}	ٱلْمُسْكِنِ ٱلْعَاقِرَ فِي بَيْتٍ، أُمَّ أَوْلَادٍ فَرْحَانَةً. هَلِّلُويَا.

114

Tehillim — פרק 114 Psalms — Chapter 114

בְּ/צֵ֣את יִ֭שְׂרָאֵל מִ/מִּצְרָ֑יִם בֵּ֥ית יַ֝עֲקֹ֗ב מֵ/עַ֥ם לֹעֵֽז	1	When Israel went out of Egypt, the house of Jacob from a people of strange language;	عِنْدَ خُرُوجِ إِسْرَائِيلَ مِنْ مِصْرَ، وَبَيْتِ يَعْقُوبَ مِنْ شَعْبٍ أَعْجَمَ،
הָיְתָ֣ה יְהוּדָ֣ה לְ/קָדְשׁ֑/וֹ יִ֝שְׂרָאֵ֗ל מַמְשְׁלוֹתָֽי/ו	2	Judah was his sanctuary, {and} Israel his dominion.	كَانَ يَهُوذَا مَقْدِسَهُ، وَإِسْرَائِيلُ مَحَلَّ سُلْطَانِهِ.
הַ/יָּ֣ם רָ֭אָה וַ/יָּנֹ֑ס הַ֝/יַּרְדֵּ֗ן יִסֹּ֥ב לְ/אָחֽוֹר	3	The sea saw {it}, and fled: Jordan was driven back.	ٱلْبَحْرُ رَآهُ فَهَرَبَ. ٱلْأُرْدُنُّ رَجَعَ إِلَى خَلْفٍ.
הֶֽ֭/הָרִים רָקְד֣וּ כְ/אֵילִ֑ים גְּ֝בָע֗וֹת כִּ/בְנֵי צֹֽאן	4	The mountains skipped like rams, {and} the little hills like lambs.	ٱلْجِبَالُ قَفَزَتْ مِثْلَ ٱلْكِبَاشِ، وَٱلْآكَامُ مِثْلَ حُمْلَانِ ٱلْغَنَمِ.
מַה לְּ/ךָ֣ הַ֭/יָּם כִּ֣י תָנ֑וּס הַ֝/יַּרְדֵּ֗ן תִּסֹּ֥ב לְ/אָחֽוֹר	5	What {ailed} thee, O thou sea, that thou fleddest? thou Jordan, {that} thou wast driven back?	مَا لَكَ أَيُّهَا ٱلْبَحْرُ قَدْ هَرَبْتَ ؟ وَمَا لَكَ أَيُّهَا ٱلْأُرْدُنُّ قَدْ رَجَعْتَ إِلَى خَلْفٍ ؟
הֶֽ֭/הָרִים תִּרְקְד֣וּ כְ/אֵילִ֑ים גְּ֝בָע֗וֹת כִּ/בְנֵי צֹֽאן	6	Ye mountains, {that} ye skipped like rams; {and} ye little hills, like lambs?	وَمَا لَكُنَّ أَيَّتُهَا ٱلْجِبَالُ قَدْ قَفَزْتُنَّ مِثْلَ ٱلْكِبَاشِ، وَأَيَّتُهَا ٱلتِّلَالُ مِثْلَ حُمْلَانِ ٱلْغَنَمِ؟
מִ/לִּ/פְנֵ֣י אָ֭דוֹן ח֣וּלִי אָ֑רֶץ מִ֝/לִּ/פְנֵ֗י אֱל֣וֹהַּ יַעֲקֹֽב	7	Tremble, thou earth, at the presence of the Lord, at the presence of the God of Jacob;	أَيَّتُهَا ٱلْأَرْضُ تَزَلْزَلِي مِنْ قُدَّامِ ٱلرَّبِّ، مِنْ قُدَّامِ إِلَهِ يَعْقُوبَ!
הַ/הֹפְכִ֣י הַ/צּ֣וּר אֲגַם מָ֑יִם חַ֝לָּמִ֗ישׁ לְ/מַעְיְנ/וֹ מָֽיִם	8	Which turned the rock {into} a standing water, the flint into a fountain of waters.	ٱلْمُحَوِّلِ ٱلصَّخْرَةَ إِلَى غُدْرَانِ مِيَاهٍ، ٱلصَّوَّانَ إِلَى يَنَابِيعِ مِيَاهٍ.

115

Tehillim — פרק 115 Psalms — Chapter 115

116

Tehillim — פרק 116 Psalms — Chapter 116

117

Tehillim — פרק 117 Psalms — Chapter 117

הַֽלְל֣וּ אֶת יְ֭הוָה כָּל גּוֹיִ֑ם שַׁ֝בְּח֗וּ/הוּ כָּל הָ/אֻמִּֽים	1	O praise the LORD, all ye nations: praise him, all ye people.	سَبِّحُوا ٱلرَّبَّ يَا كُلَّ ٱلْأُمَمِ. حَمِّدُوهُ يَا كُلَّ ٱلشُّعُوبِ.
כִּ֥י גָ֘בַ֤ר עָלֵ֨י/נוּ חַסְדּ֗/וֹ וֶֽ/אֱמֶת יְהוָ֥ה לְ/עוֹלָ֗ם הַֽלְלוּ יָֽהּ	2	For his merciful kindness is great toward us: and the truth of the LORD {endureth} for ever. Praise ye the LORD.	لِأَنَّ رَحْمَتَهُ قَدْ قَوِيَتْ عَلَيْنَا، وَأَمَانَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى ٱلدَّهْرِ. هَلِّلُويَا.

118

Tehillim — פרק 118 Psalms — Chapter 118

119

Tehillim — פרק 119 Psalms — Chapter 119

120

Tehillim — פרק 120 Psalms — Chapter 120

שִׁ֗יר הַֽ/מַּ֫עֲל֥וֹת אֶל יְ֭הוָה בַּ/צָּרָ֣תָ/ה לִּ֑/י קָ֝רָ֗אתִי וַֽ/יַּעֲנֵֽ/נִי	1	[A Song of degrees.] In my distress I cried unto the LORD, and he heard me.	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ; إِلَى ٱلرَّبِّ فِي ضِيْقِي صَرَخْتُ فَٱسْتَجَابَ لِي.
יְֽהוָ֗ה הַצִּ֣ילָ/ה נַ֭פְשִׁ/י מִ/שְּׂפַת שֶׁ֑קֶר מִ/לָּשׁ֥וֹן רְמִיָּֽה	2	Deliver my soul, O LORD, from lying lips, {and} from a deceitful tongue.	يَارَبُّ، نَجِّ نَفْسِي مِنْ شِفَاهِ ٱلْكَذِبِ، مِنْ لِسَانِ غِشٍّ.
מַה יִּתֵּ֣ן לְ֭/ךָ וּ/מַה יֹּסִ֥יף לָ֗/ךְ לָשׁ֥וֹן רְמִיָּֽה	3	What shall be given unto thee? or what shall be done unto thee, thou false tongue? {What shall be given...: or, What shall the deceitful tongue give unto thee? or, what shall it profit thee?} {done: Heb. added}	مَاذَا يُعْطِيكَ وَمَاذَا يَزِيدُ لَكَ لِسَانُ ٱلْغِشِّ؟
חִצֵּ֣י גִבּ֣וֹר שְׁנוּנִ֑ים עִ֝֗ם גַּחֲלֵ֥י רְתָמִֽים	4	Sharp arrows of the mighty, with coals of juniper. {Sharp...: or, It is as the sharp arrows of the mighty man, with coals of juniper}	سِهَامَ جَبَّارٍ مَسْنُونَةً مَعَ جَمْرِ ٱلرَّتَمِ.
אֽוֹיָה לִ֭/י כִּי גַ֣רְתִּי מֶ֑שֶׁךְ שָׁ֝כַ֗נְתִּי עִֽם אָהֳלֵ֥י קֵדָֽר	5	Woe is me, that I sojourn in Mesech, {that} I dwell in the tents of Kedar!	وَيْلِي لِغُرْبَتِي فِي مَاشِكَ، لِسَكَنِي فِي خِيَامِ قِيدَارَ!
רַ֭בַּת שָֽׁכְנָה לָּ֣/הּ נַפְשִׁ֑/י עִ֝֗ם שׂוֹנֵ֥א שָׁלֽוֹם	6	My soul hath long dwelt with him that hateth peace.	طَالَ عَلَى نَفْسِي سَكَنُهَا مَعَ مُبْغِضِ ٱلسَّلَامِ.
אֲֽנִי שָׁ֭לוֹם וְ/כִ֣י אֲדַבֵּ֑ר הֵ֝֗מָּה לַ/מִּלְחָמָֽה	7	I {am for} peace: but when I speak, they {are} for war. {for peace: or, a man of peace}	أَنَا سَلَامٌ، وَحِينَمَا أَتَكَلَّمُ فَهُمْ لِلْحَرْبِ.

121

Tehillim — פרק 121 Psalms — Chapter 121

שִׁ֗יר לַֽ/מַּ֫עֲל֥וֹת אֶשָּׂ֣א עֵ֭ינַ/י אֶל הֶ/הָרִ֑ים מֵ֝/אַ֗יִן יָבֹ֥א עֶזְרִֽ/י	1	[A Song of degrees.] I will lift up mine eyes unto the hills, from whence cometh my help. {I will...: or, Shall I lift up mine eyes to the hills? whence should my help come?}	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ; أَرْفَعُ عَيْنَيَّ إِلَى ٱلْجِبَالِ، مِنْ حَيْثُ يَأْتِي عَوْنِي!
עֶ֭זְרִ/י מֵ/עִ֣ם יְהוָ֑ה עֹ֝שֵׂ֗ה שָׁמַ֥יִם וָ/אָֽרֶץ	2	My help {cometh} from the LORD, which made heaven and earth.	مَعُونَتِي مِنْ عِنْدِ ٱلرَّبِّ، صَانِعِ ٱلسَّمَاوَاتِ وَٱلْأَرْضِ.
אַל יִתֵּ֣ן לַ/מּ֣וֹט רַגְלֶ֑/ךָ אַל יָ֝נ֗וּם שֹֽׁמְרֶֽ/ךָ	3	He will not suffer thy foot to be moved: he that keepeth thee will not slumber.	لَا يَدَعُ رِجْلَكَ تَزِلُّ. لَا يَنْعَسُ حَافِظُكَ.
הִנֵּ֣ה לֹֽא יָ֭נוּם וְ/לֹ֣א יִישָׁ֑ן שׁ֝וֹמֵ֗ר יִשְׂרָאֵֽל	4	Behold, he that keepeth Israel shall neither slumber nor sleep.	إِنَّهُ لَا يَنْعَسُ وَلَا يَنَامُ حَافِظُ إِسْرَائِيلَ.
יְהוָ֥ה שֹׁמְרֶ֑/ךָ יְהוָ֥ה צִ֝לְּ/ךָ֗ עַל יַ֥ד יְמִינֶֽ/ךָ	5	The LORD {is} thy keeper: the LORD {is} thy shade upon thy right hand.	ٱلرَّبُّ حَافِظُكَ. ٱلرَّبُّ ظِلٌّ لَكَ عَنْ يَدِكَ ٱلْيُمْنَى.
יוֹמָ֗ם הַ/שֶּׁ֥מֶשׁ לֹֽא יַכֶּ֗/כָּה וְ/יָרֵ֥חַ בַּ/לָּֽיְלָה	6	The sun shall not smite thee by day, nor the moon by night.	لَا تَضْرِبُكَ ٱلشَّمْسُ فِي ٱلنَّهَارِ، وَلَا ٱلْقَمَرُ فِي ٱللَّيْلِ.
יְֽהוָ֗ה יִשְׁמָרְ/ךָ֥ מִ/כָּל רָ֑ע יִ֝שְׁמֹ֗ר אֶת נַפְשֶֽׁ/ךָ	7	The LORD shall preserve thee from all evil: he shall preserve thy soul.	ٱلرَّبُّ يَحْفَظُكَ مِنْ كُلِّ شَرٍّ. يَحْفَظُ نَفْسَكَ.
יְֽהוָ֗ה יִשְׁמָר צֵאתְ/ךָ֥ וּ/בוֹאֶ֑/ךָ מֵֽ֝/עַתָּ֗ה וְ/עַד עוֹלָֽם	8	The LORD shall preserve thy going out and thy coming in from this time forth, and even for evermore.	ٱلرَّبُّ يَحْفَظُ خُرُوجَكَ وَدُخُولَكَ مِنَ ٱلْآنَ وَإِلَى ٱلدَّهْرِ.

122

Tehillim — פרק 122 Psalms — Chapter 122

שִׁ֥יר הַֽ/מַּעֲל֗וֹת לְ/דָ֫וִ֥ד שָׂ֭מַחְתִּי בְּ/אֹמְרִ֣ים לִ֑/י בֵּ֖ית יְהוָ֣ה נֵלֵֽךְ	1	[A Song of degrees of David.] I was glad when they said unto me, Let us go into the house of the LORD.	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ. لِدَاوُدَ; فَرِحْتُ بِٱلْقَائِلِينَ لِي: «إِلَى بَيْتِ ٱلرَّبِّ نَذْهَبُ».
עֹ֭מְדוֹת הָי֣וּ רַגְלֵ֑י/נוּ בִּ֝/שְׁעָרַ֗יִ/ךְ יְרוּשָׁלִָֽם	2	Our feet shall stand within thy gates, O Jerusalem.	تَقِفُ أَرْجُلُنَا فِي أَبْوَابِكِ يَا أُورُشَلِيمُ.
יְרוּשָׁלִַ֥ם הַ/בְּנוּיָ֑ה כְּ֝/עִ֗יר שֶׁ/חֻבְּרָה לָּ֥/הּ יַחְדָּֽו	3	Jerusalem is builded as a city that is compact together:	أُورُشَلِيمُ ٱلْمَبْنِيَّةُ كَمَدِينَةٍ مُتَّصِلَةٍ كُلِّهَا،
שֶׁ/שָּׁ֨ם עָל֪וּ שְׁבָטִ֡ים שִׁבְטֵי יָ֭הּ עֵד֣וּת לְ/יִשְׂרָאֵ֑ל לְ֝/הֹד֗וֹת לְ/שֵׁ֣ם יְהוָֽה	4	Whither the tribes go up, the tribes of the LORD, unto the testimony of Israel, to give thanks unto the name of the LORD.	حَيْثُ صَعِدَتِ ٱلْأَسْبَاطُ \- أَسْبَاطُ ٱلرَّبِّ، شَهَادَةً لِإِسْرَائِيلَ\- لِيَحْمَدُوا ٱسْمَ ٱلرَّبِّ.
כִּ֤י שָׁ֨מָּ/ה יָשְׁב֣וּ כִסְא֣וֹת לְ/מִשְׁפָּ֑ט כִּ֝סְא֗וֹת לְ/בֵ֣ית דָּוִֽיד	5	For there are set thrones of judgment, the thrones of the house of David. {are...: Heb. do sit}	لِأَنَّهُ هُنَاكَ ٱسْتَوَتِ ٱلْكَرَاسِيُّ لِلْقَضَاءِ، كَرَاسِيُّ بَيْتِ دَاوُدَ.
שַׁ֭אֲלוּ שְׁל֣וֹם יְרוּשָׁלִָ֑ם יִ֝שְׁלָ֗יוּ אֹהֲבָֽיִ/ךְ	6	Pray for the peace of Jerusalem: they shall prosper that love thee.	ٱسْأَلُوا سَلَامَةَ أُورُشَلِيمَ: «لِيَسْتَرِحْ مُحِبُّوكِ.
יְהִֽי שָׁל֥וֹם בְּ/חֵילֵ֑/ךְ שַׁ֝לְוָ֗ה בְּ/אַרְמְנוֹתָֽיִ/ךְ	7	Peace be within thy walls, {and} prosperity within thy palaces.	لِيَكُنْ سَلَامٌ فِي أَبْرَاجِكِ، رَاحَةٌ فِي قُصُورِكِ».
לְ֭מַעַן אַחַ֣/י וְ/רֵעָ֑/י אֲדַבְּרָה נָּ֖א שָׁל֣וֹם בָּֽ/ךְ	8	For my brethren and companions' sakes, I will now say, Peace {be} within thee.	مِنْ أَجْلِ إِخْوَتِي وَأَصْحَابِي لَأَقُولَنَّ: «سَلَامٌ بِكِ».
לְ֭מַעַן בֵּית יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑י/נוּ אֲבַקְשָׁ֖ה ט֣וֹב לָֽ/ךְ	9	Because of the house of the LORD our God I will seek thy good.	مِنْ أَجْلِ بَيْتِ ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا أَلْتَمِسُ لَكِ خَيْرًا.

123

Tehillim — פרק 123 Psalms — Chapter 123

שִׁ֗יר הַֽ/מַּ֫עֲל֥וֹת אֵ֭לֶי/ךָ נָשָׂ֣אתִי אֶת עֵינַ֑/י הַ֝/יֹּשְׁבִ֗י בַּ/שָּׁמָֽיִם	1	[A Song of degrees.] Unto thee lift I up mine eyes, O thou that dwellest in the heavens.	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ; إِلَيْكَ رَفَعْتُ عَيْنَيَّ يَا سَاكِنًا فِي ٱلسَّمَاوَاتِ.
הִנֵּ֨ה כְ/עֵינֵ֪י עֲבָדִ֡ים אֶל יַ֤ד אֲֽדוֹנֵי/הֶ֗ם כְּ/עֵינֵ֣י שִׁפְחָה֮ אֶל יַ֪ד גְּבִ֫רְתָּ֥/הּ כֵּ֣ן עֵ֭ינֵי/נוּ אֶל יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑י/נוּ עַ֝֗ד שֶׁ/יְּחָנֵּֽ/נוּ	2	Behold, as the eyes of servants {look} unto the hand of their masters, {and} as the eyes of a maiden unto the hand of her mistress; so our eyes {wait} upon the LORD our God, until that he have mercy upon us.	هُوَذَا كَمَا أَنَّ عُيُونَ ٱلْعَبِيدِ نَحْوَ أَيْدِي سَادَتِهِمْ، كَمَا أَنَّ عَيْنَيِ ٱلْجَارِيَةِ نَحْوَ يَدِ سَيِّدَتِهَا، هَكَذَا عُيُونُنَا نَحْوَ ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا حَتَّى يَتَرَأَّفَ عَلَيْنَا.
חָנֵּ֣/נוּ יְהוָ֣ה חָנֵּ֑/נוּ כִּֽי רַ֝֗ב שָׂבַ֥עְנוּ בֽוּז	3	Have mercy upon us, O LORD, have mercy upon us: for we are exceedingly filled with contempt.	ٱرْحَمْنَا يَارَبُّ ٱرْحَمْنَا، لِأَنَّنَا كَثِيرًا مَا ٱمْتَلَأْنَا هَوَانًا.
רַבַּת֮ שָֽׂבְעָה לָּ֪/הּ נַ֫פְשֵׁ֥/נוּ הַ/לַּ֥עַג הַ/שַּׁאֲנַנִּ֑ים הַ֝/בּ֗וּז לִ/גְאֵ֥יוֹנִֽים	4	Our soul is exceedingly filled with the scorning of those that are at ease, {and} with the contempt of the proud.	كَثِيرًا مَا شَبِعَتْ أَنْفُسُنَا مِنْ هُزْءِ ٱلْمُسْتَرِيحِينَ وَإِهَانَةِ ٱلْمُسْتَكْبِرِينَ.

124

Tehillim — פרק 124 Psalms — Chapter 124

שִׁ֥יר הַֽ/מַּעֲל֗וֹת לְ/דָ֫וִ֥ד לוּלֵ֣י יְ֭הוָה שֶׁ/הָ֣יָה לָ֑/נוּ יֹֽאמַר נָ֝א יִשְׂרָאֵֽל	1	[A Song of degrees of David.] If {it had not been} the LORD who was on our side, now may Israel say;	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ. لِدَاوُدَ; «لَوْلَا ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي كَانَ لَنَا». لِيَقُلْ إِسْرَائِيلُ:
לוּלֵ֣י יְ֭הוָה שֶׁ/הָ֣יָה לָ֑/נוּ בְּ/ק֖וּם עָלֵ֣י/נוּ אָדָֽם	2	If {it had not been} the LORD who was on our side, when men rose up against us:	«لَوْلَا ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي كَانَ لَنَا عِنْدَ مَا قَامَ ٱلنَّاسُ عَلَيْنَا،
אֲ֭זַי חַיִּ֣ים בְּלָע֑וּ/נוּ בַּ/חֲר֖וֹת אַפָּ֣/ם בָּֽ/נוּ	3	Then they had swallowed us up quick, when their wrath was kindled against us:	إِذًا لَٱبْتَلَعُونَا أَحْيَاءً عِنْدَ ٱحْتِمَاءِ غَضَبِهِمْ عَلَيْنَا،
אֲ֭זַי הַ/מַּ֣יִם שְׁטָפ֑וּ/נוּ נַ֗֜חְלָ/ה עָבַ֥ר עַל נַפְשֵֽׁ/נוּ	4	Then the waters had overwhelmed us, the stream had gone over our soul:	إِذًا لَجَرَفَتْنَا ٱلْمِيَاهُ، لَعَبَرَ ٱلسَّيْلُ عَلَى أَنْفُسِنَا.
אֲ֭זַי עָבַ֣ר עַל נַפְשֵׁ֑/נוּ הַ֝/מַּ֗יִם הַ/זֵּֽידוֹנִֽים	5	Then the proud waters had gone over our soul.	إِذًا لَعَبَرَتْ عَلَى أَنْفُسِنَا ٱلْمِيَاهُ ٱلطَّامِيَةُ».
בָּר֥וּךְ יְהוָ֑ה שֶׁ/לֹּ֥א נְתָנָ֥/נוּ טֶ֝֗רֶף לְ/שִׁנֵּי/הֶֽם	6	Blessed {be} the LORD, who hath not given us {as} a prey to their teeth.	مُبَارَكٌ ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي لَمْ يُسْلِمْنَا فَرِيسَةً لِأَسْنَانِهِمْ.
נַפְשֵׁ֗/נוּ כְּ/צִפּ֥וֹר נִמְלְטָה֮ מִ/פַּ֪ח י֫וֹקְשִׁ֥ים הַ/פַּ֥ח נִשְׁבָּ֗ר וַ/אֲנַ֥חְנוּ נִמְלָֽטְנוּ	7	Our soul is escaped as a bird out of the snare of the fowlers: the snare is broken, and we are escaped.	ٱنْفَلَتَتْ أَنْفُسُنَا مِثْلَ ٱلْعُصْفُورِ مِنْ فَخِّ ٱلصَّيَّادِينَ. ٱلْفَخُّ ٱنْكَسَرَ، وَنَحْنُ ٱنْفَلَتْنَا.
עֶ֭זְרֵ/נוּ בְּ/שֵׁ֣ם יְהוָ֑ה עֹ֝שֵׂ֗ה שָׁמַ֥יִם וָ/אָֽרֶץ	8	Our help {is} in the name of the LORD, who made heaven and earth.	عَوْنُنَا بِٱسْمِ ٱلرَّبِّ، ٱلصَّانِعِ ٱلسَّمَاوَاتِ وَٱلْأَرْضَ.

125

Tehillim — פרק 125 Psalms — Chapter 125

שִׁ֗יר הַֽ/מַּ֫עֲל֥וֹת הַ/בֹּטְחִ֥ים בַּ/יהוָ֑ה כְּֽ/הַר צִיּ֥וֹן לֹא יִ֝מּ֗וֹט לְ/עוֹלָ֥ם יֵשֵֽׁב	1	[A Song of degrees.] They that trust in the LORD {shall be} as mount Zion, {which} cannot be removed, {but} abideth for ever.	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ; اَلْمُتَوَكِّلُونَ عَلَى ٱلرَّبِّ مِثْلُ جَبَلِ صِهْيَوْنَ، ٱلَّذِي لَا يَتَزَعْزَعُ، بَلْ يَسْكُنُ إِلَى ٱلدَّهْرِ.
יְֽרוּשָׁלִַ֗ם הָרִים֮ סָבִ֪יב לָ֥/הּ וַ֭/יהוָה סָבִ֣יב לְ/עַמּ֑/וֹ מֵ֝/עַתָּ֗ה וְ/עַד עוֹלָֽם	2	As the mountains {are} round about Jerusalem, so the LORD {is} round about his people from henceforth even for ever.	أُورُشَلِيمُ ٱلْجِبَالُ حَوْلَهَا، وَٱلرَّبُّ حَوْلَ شَعْبِهِ مِنَ ٱلْآنَ وَإِلَى ٱلدَّهْرِ.
כִּ֤י לֹ֪א יָנ֡וּחַ שֵׁ֤בֶט הָ/רֶ֗שַׁע עַל֮ גּוֹרַ֪ל הַֽ/צַּדִּ֫יקִ֥ים לְמַ֡עַן לֹא יִשְׁלְח֖וּ הַ/צַּדִּיקִ֨ים בְּ/עַוְלָ֬תָ/ה יְדֵי/הֶֽם	3	For the rod of the wicked shall not rest upon the lot of the righteous; lest the righteous put forth their hands unto iniquity. {the wicked: Heb. wickedness}	لِأَنَّهُ لَا تَسْتَقِرُّ عَصَا ٱلْأَشْرَارِ عَلَى نَصِيبِ ٱلصِّدِّيقِينَ، لِكَيْلَا يَمُدَّ ٱلصِّدِّيقُونَ أَيْدِيَهُمْ إِلَى ٱلْإِثْمِ.
הֵיטִ֣יבָ/ה יְ֭הוָה לַ/טּוֹבִ֑ים וְ֝/לִֽ/ישָׁרִ֗ים בְּ/לִבּוֹתָֽ/ם	4	Do good, O LORD, unto {those that be} good, and {to them that are} upright in their hearts.	أَحْسِنْ يَارَبُّ إِلَى ٱلصَّالِحِينَ وَإِلَى ٱلْمُسْتَقِيمِي ٱلْقُلُوبِ.
וְ/הַ/מַּטִּ֤ים עַֽקַלְקַלּוֹתָ֗/ם יוֹלִיכֵ֣/ם יְ֭הוָה אֶת פֹּעֲלֵ֣י הָ/אָ֑וֶן שָׁ֝ל֗וֹם עַל יִשְׂרָאֵֽל	5	As for such as turn aside unto their crooked ways, the LORD shall lead them forth with the workers of iniquity: {but} peace {shall be} upon Israel.	أَمَّا ٱلْعَادِلُونَ إِلَى طُرُقٍ مُعْوَجَّةٍ فَيُذْهِبُهُمُ ٱلرَّبُّ مَعَ فَعَلَةِ ٱلْإِثْمِ. سَلَامٌ عَلَى إِسْرَائِيلَ.

126

Tehillim — פרק 126 Psalms — Chapter 126

שִׁ֗יר הַֽ/מַּ֫עֲל֥וֹת בְּ/שׁ֣וּב יְ֭הוָה אֶת שִׁיבַ֣ת צִיּ֑וֹן הָ֝יִ֗ינוּ כְּ/חֹלְמִֽים	1	[A Song of degrees.] When the LORD turned again the captivity of Zion, we were like them that dream. {turned...: Heb. returned the returning}	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ; عِنْدَمَا رَدَّ ٱلرَّبُّ سَبْيَ صِهْيَوْنَ، صِرْنَا مِثْلَ ٱلْحَالِمِينَ.
אָ֤ז יִמָּלֵ֪א שְׂח֡וֹק פִּי/נוּ֮ וּ/לְשׁוֹנֵ֪/נוּ רִ֫נָּ֥ה אָ֭ז יֹאמְר֣וּ בַ/גּוֹיִ֑ם הִגְדִּ֥יל יְ֝הוָ֗ה לַ/עֲשׂ֥וֹת עִם אֵֽלֶּה	2	Then was our mouth filled with laughter, and our tongue with singing: then said they among the heathen, The LORD hath done great things for them. {hath...: Heb. hath magnified to do with them}	حِينَئِذٍ ٱمْتَلَأَتْ أَفْوَاهُنَا ضِحْكًا، وَأَلْسِنَتُنَا تَرَنُّمًا. حِينَئِذٍ قَالُوا بَيْنَ ٱلْأُمَمِ: «إِنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ عَظَّمَ ٱلْعَمَلَ مَعَ هَؤُلَاءِ».
הִגְדִּ֣יל יְ֭הוָה לַ/עֲשׂ֥וֹת עִמָּ֗/נוּ הָיִ֥ינוּ שְׂמֵחִֽים	3	The LORD hath done great things for us; {whereof} we are glad.	عَظَّمَ ٱلرَّبُّ ٱلْعَمَلَ مَعَنَا، وَصِرْنَا فَرِحِينَ.
שׁוּבָ֣/ה יְ֭הוָה אֶת שבות/נו שְׁבִיתֵ֑/נוּ כַּ/אֲפִיקִ֥ים בַּ/נֶּֽגֶב	4	Turn again our captivity, O LORD, as the streams in the south.	ٱرْدُدْ يَارَبُّ سَبْيَنَا، مِثْلَ ٱلسَّوَاقِي فِي ٱلْجَنُوبِ.
הַ/זֹּרְעִ֥ים בְּ/דִמְעָ֗ה בְּ/רִנָּ֥ה יִקְצֹֽרוּ	5	They that sow in tears shall reap in joy. {joy: or, singing}	ٱلَّذِينَ يَزْرَعُونَ بِٱلدُّمُوعِ يَحْصُدُونَ بِٱلِٱبْتِهَاجِ.
הָ֘ל֤וֹךְ יֵלֵ֨ךְ וּ/בָכֹה֮ נֹשֵׂ֪א מֶֽשֶׁךְ הַ֫/זָּ֥רַע בֹּֽ֬א יָב֥וֹא בְ/רִנָּ֑ה נֹ֝שֵׂ֗א אֲלֻמֹּתָֽי/ו	6	He that goeth forth and weepeth, bearing precious seed, shall doubtless come again with rejoicing, bringing his sheaves {with him}. {precious...: or, seed basket}	ٱلذَّاهِبُ ذَهَابًا بِٱلْبُكَاءِ حَامِلًا مِبْذَرَ ٱلزَّرْعِ، مَجِيئًا يَجِيءُ بِٱلتَّرَنُّمِ حَامِلًا حُزَمَهُ.

127

Tehillim — פרק 127 Psalms — Chapter 127

שִׁ֥יר הַֽ/מַּֽעֲל֗וֹת לִ/שְׁלֹ֫מֹ֥ה אִם יְהוָ֤ה לֹא יִבְנֶ֬ה בַ֗יִת שָׁ֤וְא עָמְל֣וּ בוֹנָ֣י/ו בּ֑/וֹ אִם יְהוָ֥ה לֹֽא יִשְׁמָר עִ֝֗יר שָׁ֤וְא שָׁקַ֬ד שׁוֹמֵֽר	1	[A Song of degrees for Solomon.] Except the LORD build the house, they labour in vain that build it: except the LORD keep the city, the watchman waketh {but} in vain. {for...: or, of Solomon} {that...: Heb. that are builders of it in it}	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ. لِسُلَيْمَانَ; إِنْ لَمْ يَبْنِ ٱلرَّبُّ ٱلْبَيْتَ، فَبَاطِلًا يَتْعَبُ ٱلْبَنَّاؤُونَ. إِنْ لَمْ يَحْفَظِ ٱلرَّبُّ ٱلْمَدِينَةَ، فَبَاطِلًا يَسْهَرُ ٱلْحَارِسُ.
שָׁ֤וְא לָ/כֶ֨ם מַשְׁכִּ֪ימֵי ק֡וּם מְאַֽחֲרֵי שֶׁ֗בֶת אֹ֭כְלֵי לֶ֣חֶם הָ/עֲצָבִ֑ים כֵּ֤ן יִתֵּ֖ן לִֽ/ידִיד֣/וֹ שֵׁנָֽא	2	{It is} vain for you to rise up early, to sit up late, to eat the bread of sorrows: {for} so he giveth his beloved sleep.	بَاطِلٌ هُوَ لَكُمْ أَنْ تُبَكِّرُوا إِلَى ٱلْقِيَامِ، مُؤَخِّرِينَ ٱلْجُلُوسَ، آكِلِينَ خُبْزَ ٱلْأَتْعَابِ. لَكِنَّهُ يُعْطِي حَبِيبَهُ نَوْمًا.
הִנֵּ֤ה נַחֲלַ֣ת יְהוָ֣ה בָּנִ֑ים שָׂ֝כָ֗ר פְּרִ֣י הַ/בָּֽטֶן	3	Lo, children {are} an heritage of the LORD: {and} the fruit of the womb {is his} reward.	هُوَذَا ٱلْبَنُونَ مِيرَاثٌ مِنْ عِنْدِ ٱلرَّبِّ، ثَمَرَةُ ٱلْبَطْنِ أُجْرَةٌ.
כְּ/חִצִּ֥ים בְּ/יַד גִּבּ֑וֹר כֵּ֝֗ן בְּנֵ֣י הַ/נְּעוּרִֽים	4	As arrows {are} in the hand of a mighty man; so {are} children of the youth.	كَسِهَامٍ بِيَدِ جَبَّارٍ، هَكَذَا أَبْنَاءُ ٱلشَّبِيبَةِ.
אַשְׁרֵ֤י הַ/גֶּ֗בֶר אֲשֶׁ֤ר מִלֵּ֥א אֶת אַשְׁפָּת֗/וֹ מֵ֫/הֶ֥ם לֹֽא יֵבֹ֑שׁוּ כִּֽי יְדַבְּר֖וּ אֶת אוֹיְבִ֣ים בַּ/שָּֽׁעַר	5	Happy {is} the man that hath his quiver full of them: they shall not be ashamed, but they shall speak with the enemies in the gate. {his...: Heb. filled his quiver with them} {speak...: or, subdue, or, destroy}	طُوبَى لِلَّذِي مَلَأَ جَعْبَتَهُ مِنْهُمْ. لَا يَخْزَوْنَ بَلْ يُكَلِّمُونَ ٱلْأَعْدَاءَ فِي ٱلْبَابِ.

128

Tehillim — פרק 128 Psalms — Chapter 128

שִׁ֗יר הַֽ/מַּ֫עֲל֥וֹת אַ֭שְׁרֵי כָּל יְרֵ֣א יְהוָ֑ה הַ֝/הֹלֵ֗ךְ בִּ/דְרָכָֽי/ו	1	[A Song of degrees.] Blessed {is} every one that feareth the LORD; that walketh in his ways.	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ; طُوبَى لِكُلِّ مَنْ يَتَّقِي ٱلرَّبَّ، وَيَسْلُكُ فِي طُرُقِهِ.
יְגִ֣יעַ כַּ֭פֶּי/ךָ כִּ֣י תֹאכֵ֑ל אַ֝שְׁרֶ֗י/ךָ וְ/ט֣וֹב לָֽ/ךְ	2	For thou shalt eat the labour of thine hands: happy {shalt} thou {be}, and {it shall be} well with thee.	لِأَنَّكَ تَأْكُلُ تَعَبَ يَدَيْكَ، طُوبَاكَ وَخَيْرٌ لَكَ.
אֶשְׁתְּ/ךָ֤ כְּ/גֶ֥פֶן פֹּרִיָּה֮ בְּ/יַרְכְּתֵ֪י בֵ֫יתֶ֥/ךָ בָּ֭נֶי/ךָ כִּ/שְׁתִלֵ֣י זֵיתִ֑ים סָ֝בִ֗יב לְ/שֻׁלְחָנֶֽ/ךָ	3	Thy wife {shall be} as a fruitful vine by the sides of thine house: thy children like olive plants round about thy table.	ٱمْرَأَتُكَ مِثْلُ كَرْمَةٍ مُثْمِرَةٍ فِي جَوَانِبِ بَيْتِكَ. بَنُوكَ مِثْلُ غُرُوسِ ٱلزَّيْتُونِ حَوْلَ مَائِدَتِكَ.
הִנֵּ֣ה כִי כֵ֭ן יְבֹ֥רַךְ גָּ֗בֶר יְרֵ֣א יְהוָֽה	4	Behold, that thus shall the man be blessed that feareth the LORD.	هَكَذَا يُبَارَكُ ٱلرَّجُلُ ٱلْمُتَّقِي ٱلرَّبَّ.
יְבָרֶכְ/ךָ֥ יְהוָ֗ה מִ/צִּ֫יּ֥וֹן וּ֭/רְאֵה בְּ/ט֣וּב יְרוּשָׁלִָ֑ם כֹּ֝֗ל יְמֵ֣י חַיֶּֽי/ךָ	5	The LORD shall bless thee out of Zion: and thou shalt see the good of Jerusalem all the days of thy life.	يُبَارِكُكَ ٱلرَّبُّ مِنْ صِهْيَوْنَ، وَتُبْصِرُ خَيْرَ أُورُشَلِيمَ كُلَّ أَيَّامِ حَيَاتِكَ،
וּ/רְאֵֽה בָנִ֥ים לְ/בָנֶ֑י/ךָ שָׁ֝ל֗וֹם עַל יִשְׂרָאֵֽל	6	Yea, thou shalt see thy children's children, {and} peace upon Israel.	وَتَرَى بَنِي بَنِيكَ. سَلَامٌ عَلَى إِسْرَائِيلَ.

129

Tehillim — פרק 129 Psalms — Chapter 129

שִׁ֗יר הַֽ/מַּ֫עֲל֥וֹת רַ֭בַּת צְרָר֣וּ/נִי מִ/נְּעוּרַ֑/י יֹֽאמַר נָ֝א יִשְׂרָאֵֽל	1	[A Song of degrees.] Many a time have they afflicted me from my youth, may Israel now say: {Many...: or, Much}	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ; «كَثِيرًا مَا ضَايَقُونِي مُنْذُ شَبَابِي». لِيَقُلْ إِسْرَائِيلُ:
רַ֭בַּת צְרָר֣וּ/נִי מִ/נְּעוּרָ֑/י גַּ֝ם לֹא יָ֥כְלוּ לִֽ/י	2	Many a time have they afflicted me from my youth: yet they have not prevailed against me. {Many...: or, Much}	«كَثِيرًا مَا ضَايَقُونِي مُنْذُ شَبَابِي، لَكِنْ لَمْ يَقْدِرُوا عَلَيَّ.
עַל גַּ֭בִּ/י חָרְשׁ֣וּ חֹרְשִׁ֑ים הֶ֝אֱרִ֗יכוּ ל/מענות/ם לְ/מַעֲנִיתָֽ/ם	3	The plowers plowed upon my back: they made long their furrows.	عَلَى ظَهْرِي حَرَثَ ٱلْحُرَّاثُ. طَوَّلُوا أَتْلَامَهُمْ».
יְהוָ֥ה צַדִּ֑יק קִ֝צֵּ֗ץ עֲב֣וֹת רְשָׁעִֽים	4	The LORD {is} righteous: he hath cut asunder the cords of the wicked.	ٱلرَّبُّ صِدِّيقٌ. قَطَعَ رُبُطَ ٱلْأَشْرَارِ.
יֵ֭בֹשׁוּ וְ/יִסֹּ֣גוּ אָח֑וֹר כֹּ֝֗ל שֹׂנְאֵ֥י צִיּֽוֹן	5	Let them all be confounded and turned back that hate Zion.	فَلْيَخْزَ وَلْيَرْتَدَّ إِلَى ٱلْوَرَاءِ كُلُّ مُبْغِضِي صِهْيَوْنَ.
יִ֭הְיוּ כַּ/חֲצִ֣יר גַּגּ֑וֹת שֶׁ/קַּדְמַ֖ת שָׁלַ֣ף יָבֵֽשׁ	6	Let them be as the grass {upon} the housetops, which withereth afore it groweth up:	لِيَكُونُوا كَعُشْبِ ٱلسُّطُوحِ ٱلَّذِي يَيْبَسُ قَبْلَ أَنْ يُقْلَعَ،
שֶׁ/לֹּ֤א מִלֵּ֖א כַפּ֥/וֹ קוֹצֵ֗ר וְ/חִצְנ֥/וֹ מְעַמֵּֽר	7	Wherewith the mower filleth not his hand; nor he that bindeth sheaves his bosom.	ٱلَّذِي لَا يَمْلَأُ ٱلْحَاصِدُ كَفَّهُ مِنْهُ وَلَا ٱلْمُحَزِّمُ حِضْنَهُ.
וְ/לֹ֤א אָֽמְר֨וּ הָ/עֹבְרִ֗ים בִּרְכַּֽת יְהוָ֥ה אֲלֵי/כֶ֑ם בֵּרַ֥כְנוּ אֶ֝תְ/כֶ֗ם בְּ/שֵׁ֣ם יְהוָֽה	8	Neither do they which go by say, The blessing of the LORD {be} upon you: we bless you in the name of the LORD.	وَلَا يَقُولُ ٱلْعَابِرُونَ: «بَرَكَةُ ٱلرَّبِّ عَلَيْكُمْ. بَارَكْنَاكُمْ بِٱسْمِ ٱلرَّبِّ».

130

Tehillim — פרק 130 Psalms — Chapter 130

שִׁ֥יר הַֽ/מַּעֲל֑וֹת מִ/מַּעֲמַקִּ֖ים קְרָאתִ֣י/ךָ יְהוָֽה	1	[A Song of degrees.] Out of the depths have I cried unto thee, O LORD.	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ; مِنَ ٱلْأَعْمَاقِ صَرَخْتُ إِلَيْكَ يَارَبُّ.
אֲדֹנָ/י֮ שִׁמְעָ֪/ה בְ/ק֫וֹלִ֥/י תִּהְיֶ֣ינָה אָ֭זְנֶי/ךָ קַשֻּׁב֑וֹת לְ֝/ק֗וֹל תַּחֲנוּנָֽ/י	2	Lord, hear my voice: let thine ears be attentive to the voice of my supplications.	يَارَبُّ، ٱسْمَعْ صَوْتِي. لِتَكُنْ أُذُنَاكَ مُصْغِيَتَيْنِ إِلَى صَوْتِ تَضَرُّعَاتِي.
אִם עֲוֺנ֥וֹת תִּשְׁמָר יָ֑הּ אֲ֝דֹנָ֗/י מִ֣י יַעֲמֹֽד	3	If thou, LORD, shouldest mark iniquities, O Lord, who shall stand?	إِنْ كُنْتَ تُرَاقِبُ ٱلْآثَامَ يَارَبُّ، يَا سَيِّدُ، فَمَنْ يَقِفُ؟
כִּֽי עִמְּ/ךָ֥ הַ/סְּלִיחָ֑ה לְ֝מַ֗עַן תִּוָּרֵֽא	4	But {there is} forgiveness with thee, that thou mayest be feared.	لِأَنَّ عِنْدَكَ ٱلْمَغْفِرَةَ. لِكَيْ يُخَافَ مِنْكَ.
קִוִּ֣יתִי יְ֭הוָה קִוְּתָ֣ה נַפְשִׁ֑/י וְֽ/לִ/דְבָר֥/וֹ הוֹחָֽלְתִּי	5	I wait for the LORD, my soul doth wait, and in his word do I hope.	ٱنْتَظَرْتُكَ يَارَبُّ. ٱنْتَظَرَتْ نَفْسِي، وَبِكَلَامِهِ رَجَوْتُ.
נַפְשִׁ֥/י לַֽ/אדֹנָ֑/י מִ/שֹּׁמְרִ֥ים לַ֝/בֹּ֗קֶר שֹׁמְרִ֥ים לַ/בֹּֽקֶר	6	My soul {waiteth} for the Lord more than they that watch for the morning: {I say, more than} they that watch for the morning. {I say...: or, which watch unto}	نَفْسِي تَنْتَظِرُ ٱلرَّبَّ أَكْثَرَ مِنَ ٱلْمُرَاقِبِينَ ٱلصُّبْحَ. أَكْثَرَ مِنَ ٱلْمُرَاقِبِينَ ٱلصُّبْحَ.
יַחֵ֥ל יִשְׂרָאֵ֗ל אֶל יְה֫וָה כִּֽי עִם יְהוָ֥ה הַ/חֶ֑סֶד וְ/הַרְבֵּ֖ה עִמּ֣/וֹ פְדֽוּת	7	Let Israel hope in the LORD: for with the LORD {there is} mercy, and with him {is} plenteous redemption.	لِيَرْجُ إِسْرَائِيلُ ٱلرَّبَّ، لِأَنَّ عِنْدَ ٱلرَّبِّ ٱلرَّحْمَةَ وَعِنْدَهُ فِدًى كَثِيرٌ،
וְ֭/הוּא יִפְדֶּ֣ה אֶת יִשְׂרָאֵ֑ל מִ֝/כֹּ֗ל עֲוֺנֹתָֽי/ו	8	And he shall redeem Israel from all his iniquities.	وَهُوَ يَفْدِي إِسْرَائِيلَ مِنْ كُلِّ آثَامِهِ.

131

Tehillim — פרק 131 Psalms — Chapter 131

שִׁ֥יר הַֽ/מַּֽעֲל֗וֹת לְ/דָ֫וִ֥ד יְהוָ֤ה לֹא גָבַ֣הּ לִ֭בִּ/י וְ/לֹא רָמ֣וּ עֵינַ֑/י וְ/לֹֽא הִלַּ֓כְתִּי בִּ/גְדֹל֖וֹת וּ/בְ/נִפְלָא֣וֹת מִמֶּֽ/נִּי	1	[A Song of degrees of David.] LORD, my heart is not haughty, nor mine eyes lofty: neither do I exercise myself in great matters, or in things too high for me. {exercise...: Heb. walk} {high: Heb. wonderful}	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ. لِدَاوُدَ; يَارَبُّ، لَمْ يَرْتَفِعْ قَلْبِي، وَلَمْ تَسْتَعْلِ عَيْنَايَ، وَلَمْ أَسْلُكْ فِي ٱلْعَظَائِمِ، وَلَا فِي عَجَائِبَ فَوْقِي.
אִם לֹ֤א שִׁוִּ֨יתִי וְ/דוֹמַ֗מְתִּי נַ֫פְשִׁ֥/י כְּ֭/גָמֻל עֲלֵ֣י אִמּ֑/וֹ כַּ/גָּמֻ֖ל עָלַ֣/י נַפְשִֽׁ/י	2	Surely I have behaved and quieted myself, as a child that is weaned of his mother: my soul {is} even as a weaned child. {myself: Heb. my soul}	بَلْ هَدَّأْتُ وَسَكَّتُّ نَفْسِي كَفَطِيمٍ نَحْوَ أُمِّهِ. نَفْسِي نَحْوِي كَفَطِيمٍ.
יַחֵ֣ל יִ֭שְׂרָאֵל אֶל יְהוָ֑ה מֵֽ֝/עַתָּ֗ה וְ/עַד עוֹלָֽם	3	Let Israel hope in the LORD from henceforth and for ever. {henceforth: Heb. now}	لِيَرْجُ إِسْرَائِيلُ ٱلرَّبَّ مِنَ ٱلْآنَ وَإِلَى ٱلدَّهْرِ.

132

Tehillim — פרק 132 Psalms — Chapter 132

133

Tehillim — פרק 133 Psalms — Chapter 133

שִׁ֥יר הַֽ/מַּעֲל֗וֹת לְ/דָ֫וִ֥ד הִנֵּ֣ה מַה טּ֭וֹב וּ/מַה נָּעִ֑ים שֶׁ֖בֶת אַחִ֣ים גַּם יָֽחַד	1	[A Song of degrees of David.] Behold, how good and how pleasant {it is} for brethren to dwell together in unity! {together...: Heb. even together}	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ. لِدَاوُدَ; هُوَذَا مَا أَحْسَنَ وَمَا أَجْمَلَ أَنْ يَسْكُنَ ٱلْإِخْوَةُ مَعًا!
כַּ/שֶּׁ֤מֶן הַ/טּ֨וֹב עַל הָ/רֹ֗אשׁ יֹרֵ֗ד עַֽל הַ/זָּקָ֥ן זְקַֽן אַהֲרֹ֑ן שֶׁ֝/יֹּרֵ֗ד עַל פִּ֥י מִדּוֹתָֽי/ו	2	{It is} like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, {even} Aaron's beard: that went down to the skirts of his garments;	مِثْلُ ٱلدُّهْنِ ٱلطَّيِّبِ عَلَى ٱلرَّأْسِ، ٱلنَّازِلِ عَلَى ٱللِّحْيَةِ، لِحْيَةِ هَارُونَ، ٱلنَّازِلِ إِلَى طَرَفِ ثِيَابِهِ.
כְּ/טַל חֶרְמ֗וֹן שֶׁ/יֹּרֵד֮ עַל הַרְרֵ֪י צִ֫יּ֥וֹן כִּ֤י שָׁ֨ם צִוָּ֣ה יְ֭הוָה אֶת הַ/בְּרָכָ֑ה חַ֝יִּ֗ים עַד הָ/עוֹלָֽם	3	As the dew of Hermon, {and as the dew} that descended upon the mountains of Zion: for there the LORD commanded the blessing, {even} life for evermore.	مِثْلُ نَدَى حَرْمُونَ ٱلنَّازِلِ عَلَى جَبَلِ صِهْيَوْنَ. لِأَنَّهُ هُنَاكَ أَمَرَ ٱلرَّبُّ بِٱلْبَرَكَةِ، حَيَاةٍ إِلَى ٱلْأَبَدِ.

134

Tehillim — פרק 134 Psalms — Chapter 134

שִׁ֗יר הַֽ/מַּ֫עֲל֥וֹת הִנֵּ֤ה בָּרֲכ֣וּ אֶת יְ֭הוָה כָּל עַבְדֵ֣י יְהוָ֑ה הָ/עֹמְדִ֥ים בְּ/בֵית יְ֝הוָ֗ה בַּ/לֵּילֽוֹת	1	[A Song of degrees.] Behold, bless ye the LORD, all {ye} servants of the LORD, which by night stand in the house of the LORD.	تَرْنِيمَةُ ٱلْمَصَاعِدِ; هُوَذَا بَارِكُوا ٱلرَّبَّ يَا جَمِيعَ عَبِيدِ ٱلرَّبِّ، ٱلْوَاقِفِينَ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ بِٱللَّيَالِي.
שְׂאֽוּ יְדֵ/כֶ֥ם קֹ֑דֶשׁ וּ֝/בָרֲכוּ אֶת יְהוָֽה	2	Lift up your hands {in} the sanctuary, and bless the LORD. {the sanctuary: or, holiness}	ٱرْفَعُوا أَيْدِيَكُمْ نَحْوَ ٱلْقُدْسِ، وَبَارِكُوا ٱلرَّبَّ.
יְבָרֶכְ/ךָ֣ יְ֭הוָה מִ/צִּיּ֑וֹן עֹ֝שֵׂ֗ה שָׁמַ֥יִם וָ/אָֽרֶץ	3	The LORD that made heaven and earth bless thee out of Zion.	يُبَارِكُكَ ٱلرَّبُّ مِنْ صِهْيَوْنَ، ٱلصَّانِعُ ٱلسَّمَاوَاتِ وَٱلْأَرْضَ.

135

Tehillim — פרק 135 Psalms — Chapter 135

136

Tehillim — פרק 136 Psalms — Chapter 136

137

Tehillim — פרק 137 Psalms — Chapter 137

עַ֥ל נַהֲר֨וֹת בָּבֶ֗ל שָׁ֣ם יָ֭שַׁבְנוּ גַּם בָּכִ֑ינוּ בְּ֝/זָכְרֵ֗/נוּ אֶת צִיּֽוֹן	1	By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.	عَلَى أَنْهَارِ بَابِلَ هُنَاكَ جَلَسْنَا، بَكَيْنَا أَيْضًا عِنْدَمَا تَذَكَّرْنَا صِهْيَوْنَ.
עַֽל עֲרָבִ֥ים בְּ/תוֹכָ֑/הּ תָּ֝לִ֗ינוּ כִּנֹּרוֹתֵֽי/נוּ	2	We hanged our harps upon the willows in the midst thereof.	عَلَى ٱلصَّفْصَافِ فِي وَسَطِهَا عَلَّقْنَا أَعْوَادَنَا.
כִּ֤י שָׁ֨ם שְֽׁאֵל֪וּ/נוּ שׁוֹבֵ֡י/נוּ דִּבְרֵי שִׁ֭יר וְ/תוֹלָלֵ֣י/נוּ שִׂמְחָ֑ה שִׁ֥ירוּ לָ֝֗/נוּ מִ/שִּׁ֥יר צִיּֽוֹן	3	For there they that carried us away captive required of us a song; and they that wasted us {required of us} mirth, {saying}, Sing us {one} of the songs of Zion. {a song: Heb. the words of a song} {wasted...: Heb. laid us on heaps}	لِأَنَّهُ هُنَاكَ سَأَلَنَا ٱلَّذِينَ سَبَوْنَا كَلَامَ تَرْنِيمَةٍ، وَمُعَذِّبُونَا سَأَلُونَا فَرَحًا قَائِلِينَ: «رَنِّمُوا لَنَا مِنْ تَرْنِيمَاتِ صِهْيَوْنَ».
אֵ֗יךְ נָשִׁ֥יר אֶת שִׁיר יְהוָ֑ה עַ֝֗ל אַדְמַ֥ת נֵכָֽר	4	How shall we sing the LORD'S song in a strange land? {strange...: Heb. land of a stranger?}	كَيْفَ نُرَنِّمُ تَرْنِيمَةَ ٱلرَّبِّ فِي أَرْضٍ غَرِيبَةٍ؟
אִֽם אֶשְׁכָּחֵ֥/ךְ יְֽרוּשָׁלִָ֗ם תִּשְׁכַּ֥ח יְמִינִֽ/י	5	If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget {her cunning}.	إِنْ نَسِيتُكِ يَا أُورُشَلِيمُ، تَنْسَى يَمِينِي!
תִּדְבַּ֥ק לְשׁוֹנִ֨/י לְ/חִכִּ/י֮ אִם לֹ֪א אֶ֫זְכְּרֵ֥/כִי אִם לֹ֣א אַ֭עֲלֶה אֶת יְרוּשָׁלִַ֑ם עַ֝֗ל רֹ֣אשׁ שִׂמְחָתִֽ/י	6	If I do not remember thee, let my tongue cleave to the roof of my mouth; if I prefer not Jerusalem above my chief joy. {my chief...: Heb. the head of my joy}	لِيَلْتَصِقْ لِسَانِي بِحَنَكِي إِنْ لَمْ أَذْكُرْكِ، إِنْ لَمْ أُفَضِّلْ أُورُشَلِيمَ عَلَى أَعْظَمِ فَرَحِي!
זְכֹ֤ר יְהוָ֨ה לִ/בְנֵ֬י אֱד֗וֹם אֵת֮ י֤וֹם יְֽרוּשָׁ֫לִָ֥ם הָ֭/אֹ֣מְרִים עָ֤רוּ עָ֑רוּ עַ֝֗ד הַ/יְס֥וֹד בָּֽ/הּ	7	Remember, O LORD, the children of Edom in the day of Jerusalem; who said, Rase {it}, rase {it, even} to the foundation thereof. {Rase it: Heb. Make bare}	اُذْكُرْ يَارَبُّ لِبَنِي أَدُومَ يَوْمَ أُورُشَلِيمَ، ٱلْقَائِلِينَ: «هُدُّوا، هُدُّوا حَتَّى إِلَى أَسَاسِهَا».
בַּת בָּבֶ֗ל הַ/שְּׁד֫וּדָ֥ה אַשְׁרֵ֥י שֶׁ/יְשַׁלֶּם לָ֑/ךְ אֶת גְּ֝מוּלֵ֗/ךְ שֶׁ/גָּמַ֥לְתְּ לָֽ/נוּ	8	O daughter of Babylon, who art to be destroyed; happy {shall he be}, that rewardeth thee as thou hast served us. {destroyed: Heb. wasted} {rewardeth...: Heb. recompenseth unto thee thy deed which thou didst to us}	يَابِنْتَ بَابِلَ ٱلْمُخْرَبَةَ، طُوبَى لِمَنْ يُجَازِيكِ جَزَاءَكِ ٱلَّذِي جَازَيْتِنَا!
אַשְׁרֵ֤י שֶׁ/יֹּאחֵ֓ז וְ/נִפֵּ֬ץ אֶֽת עֹ֝לָלַ֗יִ/ךְ אֶל הַ/סָּֽלַע	9	Happy {shall he be}, that taketh and dasheth thy little ones against the stones. {the stones: Heb. the rock}	طُوبَى لِمَنْ يُمْسِكُ أَطْفَالَكِ وَيَضْرِبُ بِهِمُ ٱلصَّخْرَةَ!

138

Tehillim — פרק 138 Psalms — Chapter 138

לְ/דָוִ֨ד אוֹדְ/ךָ֥ בְ/כָל לִבִּ֑/י נֶ֖גֶד אֱלֹהִ֣ים אֲזַמְּרֶֽ/ךָּ	1	[{A Psalm} of David.] I will praise thee with my whole heart: before the gods will I sing praise unto thee.	لِدَاوُدَ; أَحْمَدُكَ مِنْ كُلِّ قَلْبِي. قُدَّامَ ٱلْآلِهَةِ أُرَنِّمُ لَكَ.
אֶשְׁתַּחֲוֶ֨ה אֶל הֵיכַ֪ל קָדְשְׁ/ךָ֡ וְ/א֘וֹדֶ֤ה אֶת שְׁמֶ֗/ךָ עַל חַסְדְּ/ךָ֥ וְ/עַל אֲמִתֶּ֑/ךָ כִּֽי הִגְדַּ֥לְתָּ עַל כָּל שִׁ֝מְ/ךָ֗ אִמְרָתֶֽ/ךָ	2	I will worship toward thy holy temple, and praise thy name for thy lovingkindness and for thy truth: for thou hast magnified thy word above all thy name.	أَسْجُدُ فِي هَيْكَلِ قُدْسِكَ، وَأَحْمَدُ ٱسْمَكَ عَلَى رَحْمَتِكَ وَحَقِّكَ، لِأَنَّكَ قَدْ عَظَّمْتَ كَلِمَتَكَ عَلَى كُلِّ ٱسْمِكَ.
בְּ/י֣וֹם קָ֭רָֽאתִי וַֽ/תַּעֲנֵ֑/נִי תַּרְהִבֵ֖/נִי בְ/נַפְשִׁ֣/י עֹֽז	3	In the day when I cried thou answeredst me, {and} strengthenedst me {with} strength in my soul.	فِي يَوْمَ دَعَوْتُكَ أَجَبْتَنِي. شَجَّعْتَنِي قُوَّةً فِي نَفْسِي.
יוֹד֣וּ/ךָ יְ֭הוָה כָּל מַלְכֵי אָ֑רֶץ כִּ֥י שָׁ֝מְע֗וּ אִמְרֵי פִֽי/ךָ	4	All the kings of the earth shall praise thee, O LORD, when they hear the words of thy mouth.	يَحْمَدُكَ يَارَبُّ كُلُّ مُلُوكِ ٱلْأَرْضِ، إِذَا سَمِعُوا كَلِمَاتِ فَمِكَ.
וְ֭/יָשִׁירוּ בְּ/דַרְכֵ֣י יְהוָ֑ה כִּ֥י גָ֝ד֗וֹל כְּב֣וֹד יְהוָֽה	5	Yea, they shall sing in the ways of the LORD: for great {is} the glory of the LORD.	وَيُرَنِّمُونَ فِي طُرُقِ ٱلرَّبِّ، لِأَنَّ مَجْدَ ٱلرَّبِّ عَظِيمٌ.
כִּי רָ֣ם יְ֭הוָה וְ/שָׁפָ֣ל יִרְאֶ֑ה וְ֝/גָבֹ֗הַּ מִ/מֶּרְחָ֥ק יְיֵדָֽע	6	Though the LORD {be} high, yet hath he respect unto the lowly: but the proud he knoweth afar off.	لِأَنَّ ٱلرَّبَّ عَالٍ وَيَرَى ٱلْمُتَوَاضِعَ، أَمَّا ٱلْمُتَكَبِّرُ فَيَعْرِفُهُ مِنْ بَعِيدٍ.
אִם אֵלֵ֤ךְ בְּ/קֶ֥רֶב צָרָ֗ה תְּחַ֫יֵּ֥/נִי עַ֤ל אַ֣ף אֹ֭יְבַ/י תִּשְׁלַ֣ח יָדֶ֑/ךָ וְ/ת֖וֹשִׁיעֵ֣/נִי יְמִינֶֽ/ךָ	7	Though I walk in the midst of trouble, thou wilt revive me: thou shalt stretch forth thine hand against the wrath of mine enemies, and thy right hand shall save me.	إِنْ سَلَكْتُ فِي وَسَطِ ٱلضِّيْقِ تُحْيِنِي. عَلَى غَضَبِ أَعْدَائِي تَمُدُّ يَدَكَ، وَتُخَلِّصُنِي يَمِينُكَ.
יְהוָה֮ יִגְמֹ֪ר בַּ֫עֲדִ֥/י יְ֭הוָה חַסְדְּ/ךָ֣ לְ/עוֹלָ֑ם מַעֲשֵׂ֖י יָדֶ֣י/ךָ אַל תֶּֽרֶף	8	The LORD will perfect {that which} concerneth me: thy mercy, O LORD, {endureth} for ever: forsake not the works of thine own hands.	ٱلرَّبُّ يُحَامِي عَنِّي. يَارَبُّ، رَحْمَتُكَ إِلَى ٱلْأَبَدِ. عَنْ أَعْمَالِ يَدَيْكَ لَا تَتَخَلَّ.

139

Tehillim — פרק 139 Psalms — Chapter 139

140

Tehillim — פרק 140 Psalms — Chapter 140

141

Tehillim — פרק 141 Psalms — Chapter 141

142

Tehillim — פרק 142 Psalms — Chapter 142

מַשְׂכִּ֥יל לְ/דָוִ֑ד בִּ/הְיוֹת֖/וֹ בַ/מְּעָרָ֣ה תְפִלָּֽה	1	[Maschil of David; A Prayer when he was in the cave.] I cried unto the LORD with my voice; with my voice unto the LORD did I make my supplication. {Maschil...: or, A Psalm of David, giving instruction}	قَصِيدَةٌ لِدَاوُدَ لَمَّا كَانَ فِي ٱلْمَغَارَةِ. صَلَاةٌ; بِصَوْتِي إِلَى ٱلرَّبِّ أَصْرُخُ. بِصَوْتِي إِلَى ٱلرَّبِّ أَتَضَرَّعُ.
ק֭וֹלִ/י אֶל יְהוָ֣ה אֶזְעָ֑ק ק֝וֹלִ֗/י אֶל יְהוָ֥ה אֶתְחַנָּֽן	2	I poured out my complaint before him; I shewed before him my trouble.	أَسْكُبُ أَمَامَهُ شَكْوَايَ. بِضِيقِيْ قُدَّامَهُ أُخْبِرُ.
אֶשְׁפֹּ֣ךְ לְ/פָנָ֣י/ו שִׂיחִ֑/י צָ֝רָתִ֗/י לְ/פָנָ֥י/ו אַגִּֽיד	3	When my spirit was overwhelmed within me, then thou knewest my path. In the way wherein I walked have they privily laid a snare for me.	عِنْدَ مَا أَعْيَتْ رُوحِي فِيَّ، وَأَنْتَ عَرَفْتَ مَسْلَكِي. فِي ٱلطَّرِيقِ ٱلَّتِي أَسْلُكُ أَخْفَوْا لِي فَخًّا.
בְּ/הִתְעַטֵּ֬ף עָלַ֨/י רוּחִ֗/י וְ/אַתָּה֮ יָדַ֪עְתָּ נְֽתִיבָ֫תִ֥/י בְּ/אֹֽרַח ז֥וּ אֲהַלֵּ֑ךְ טָמְנ֖וּ פַ֣ח לִֽ/י	4	I looked on {my} right hand, and beheld, but {there was} no man that would know me: refuge failed me; no man cared for my soul. {I looked...: or, Look on the right hand, and see} {failed...: Heb. perished from me} {cared...: Heb. sought after}	ٱنْظُرْ إِلَى ٱلْيَمِينِ وَأَبْصِرْ، فَلَيْسَ لِي عَارِفٌ. بَادَ عَنِّي ٱلْمَنَاصُ. لَيْسَ مَنْ يَسْأَلُ عَنْ نَفْسِي.
הַבֵּ֤יט יָמִ֨ין וּ/רְאֵה֮ וְ/אֵֽין לִ֪/י מַ֫כִּ֥יר אָבַ֣ד מָנ֣וֹס מִמֶּ֑/נִּי אֵ֖ין דּוֹרֵ֣שׁ לְ/נַפְשִֽׁ/י	5	I cried unto thee, O LORD: I said, Thou {art} my refuge {and} my portion in the land of the living.	صَرَخْتُ إِلَيْكَ يَارَبُّ. قُلْتُ: «أَنْتَ مَلْجَإِي، نَصِيبِي فِي أَرْضِ ٱلْأَحْيَاءِ».
זָעַ֥קְתִּי אֵלֶ֗י/ךָ יְה֫וָ֥ה אָ֭מַרְתִּי אַתָּ֣ה מַחְסִ֑/י חֶ֝לְקִ֗/י בְּ/אֶ֣רֶץ הַֽ/חַיִּים	6	Attend unto my cry; for I am brought very low: deliver me from my persecutors; for they are stronger than I.	أَصْغِ إِلَى صُرَاخِي، لِأَنِّي قَدْ تَذَلَّلْتُ جِدًّا. نَجِّنِي مِنْ مُضْطَهِدِيَّ، لِأَنَّهُمْ أَشَدُّ مِنِّي.
הַקְשִׁ֤יבָ/ה אֶֽל רִנָּתִ/י֮ כִּֽי דַלּ֪וֹתִ֫י מְאֹ֥ד הַצִּילֵ֥/נִי מֵ/רֹדְפַ֑/י כִּ֖י אָמְצ֣וּ מִמֶּֽ/נִּי	7	Bring my soul out of prison, that I may praise thy name: the righteous shall compass me about; for thou shalt deal bountifully with me.	أَخْرِجْ مِنَ ٱلْحَبْسِ نَفْسِي، لِتَحْمِيدِ ٱسْمِكَ. ٱلصِّدِّيقُونَ يَكْتَنِفُونَنِي، لِأَنَّكَ تُحْسِنُ إِلَيَّ.
ה֘וֹצִ֤יאָ/ה מִ/מַּסְגֵּ֨ר נַפְשִׁ/י֮ לְ/הוֹד֪וֹת אֶת שְׁ֫מֶ֥/ךָ בִּ֭/י יַכְתִּ֣רוּ צַדִּיקִ֑ים כִּ֖י תִגְמֹ֣ל עָלָֽ/י	8

143

Tehillim — פרק 143 Psalms — Chapter 143

144

Tehillim — פרק 144 Psalms — Chapter 144

145

Tehillim — פרק 145 Psalms — Chapter 145

146

Tehillim — פרק 146 Psalms — Chapter 146

147

Tehillim — פרק 147 Psalms — Chapter 147

148

Tehillim — פרק 148 Psalms — Chapter 148

149

Tehillim — פרק 149 Psalms — Chapter 149

הַ֥לְלוּ יָ֨הּ שִׁ֣ירוּ לַֽ֭/יהוָה שִׁ֣יר חָדָ֑שׁ תְּ֝הִלָּת֗/וֹ בִּ/קְהַ֥ל חֲסִידִֽים	1	Praise ye the LORD. Sing unto the LORD a new song, {and} his praise in the congregation of saints. {Praise...: Heb. Hallelujah}	هَلِّلُويَا. غَنُّوا لِلرَّبِّ تَرْنِيمَةً جَدِيدَةً، تَسْبِيحَتَهُ فِي جَمَاعَةِ ٱلْأَتْقِيَاءِ.
יִשְׂמַ֣ח יִשְׂרָאֵ֣ל בְּ/עֹשָׂ֑י/ו בְּנֵֽי צִ֝יּ֗וֹן יָגִ֥ילוּ בְ/מַלְכָּֽ/ם	2	Let Israel rejoice in him that made him: let the children of Zion be joyful in their King. {in him...: Heb. in his Makers}	لِيَفْرَحْ إِسْرَائِيلُ بِخَالِقِهِ. لِيَبْتَهِجْ بَنُو صِهْيَوْنَ بِمَلِكِهِمْ.
יְהַֽלְל֣וּ שְׁמ֣/וֹ בְ/מָח֑וֹל בְּ/תֹ֥ף וְ֝/כִנּ֗וֹר יְזַמְּרוּ לֽ/וֹ	3	Let them praise his name in the dance: let them sing praises unto him with the timbrel and harp. {in...: or, with the pipe}	لِيُسَبِّحُوا ٱسْمَهُ بِرَقْصٍ. بِدُفٍّ وَعُودٍ لِيُرَنِّمُوا لَهُ.
כִּֽי רוֹצֶ֣ה יְהוָ֣ה בְּ/עַמּ֑/וֹ יְפָאֵ֥ר עֲ֝נָוִ֗ים בִּ/ישׁוּעָֽה	4	For the LORD taketh pleasure in his people: he will beautify the meek with salvation.	لِأَنَّ ٱلرَّبَّ رَاضٍ عَنْ شَعْبِهِ. يُجَمِّلُ ٱلْوُدَعَاءَ بِٱلْخَلَاصِ.
יַעְלְז֣וּ חֲסִידִ֣ים בְּ/כָב֑וֹד יְ֝רַנְּנ֗וּ עַל מִשְׁכְּבוֹתָֽ/ם	5	Let the saints be joyful in glory: let them sing aloud upon their beds.	لِيَبْتَهِجِ ٱلْأَتْقِيَاءُ بِمَجْدٍ. لِيُرَنِّمُوا عَلَى مَضَاجِعِهِمْ.
רוֹמְמ֣וֹת אֵ֭ל בִּ/גְרוֹנָ֑/ם וְ/חֶ֖רֶב פִּֽיפִיּ֣וֹת בְּ/יָדָֽ/ם	6	{Let} the high {praises} of God {be} in their mouth, and a twoedged sword in their hand; {mouth: Heb. throat}	تَنْوِيهَاتُ ٱللهِ فِي أَفْوَاهِهِمْ، وَسَيْفٌ ذُو حَدَّيْنِ فِي يَدِهِمْ.
לַ/עֲשׂ֣וֹת נְ֭קָמָה בַּ/גּוֹיִ֑ם תּֽ֝וֹכֵחֹ֗ת בַּל אֻמִּֽים	7	To execute vengeance upon the heathen, {and} punishments upon the people;	لِيَصْنَعُوا نَقْمَةً فِي ٱلْأُمَمِ، وَتَأْدِيبَاتٍ فِي ٱلشُّعُوبِ.
לֶ/אְסֹ֣ר מַלְכֵי/הֶ֣ם בְּ/זִקִּ֑ים וְ֝/נִכְבְּדֵי/הֶ֗ם בְּ/כַבְלֵ֥י בַרְזֶֽל	8	To bind their kings with chains, and their nobles with fetters of iron;	لِأَسْرِ مُلُوكِهِمْ بِقُيُودٍ، وَشُرَفَائِهِمْ بِكُبُولٍ مِنْ حَدِيدٍ.
לַ/עֲשׂ֤וֹת בָּ/הֶ֨ם מִשְׁפָּ֬ט כָּת֗וּב הָדָ֣ר ה֭וּא לְ/כָל חֲסִידָ֗י/ו הַֽלְלוּ יָֽהּ	9	To execute upon them the judgment written: this honour have all his saints. Praise ye the LORD.	لِيُجْرُوا بِهِمْ ٱلْحُكْمَ ٱلْمَكْتُوبَ. كَرَامَةٌ هَذَا لِجَمِيعِ أَتْقِيَائِهِ. هَلِّلُويَا.

150

Tehillim — פרק 150 Psalms — Chapter 150

הַ֥לְלוּ יָ֨הּ הַֽלְלוּ אֵ֥ל בְּ/קָדְשׁ֑/וֹ הַֽ֝לְל֗וּ/הוּ בִּ/רְקִ֥יעַ עֻזּֽ/וֹ	1	Praise ye the LORD. Praise God in his sanctuary: praise him in the firmament of his power. {Praise ye...: Heb. Hallelujah}	هَلِّلُويَا. سَبِّحُوا ٱللهَ فِي قُدْسِهِ. سَبِّحُوهُ فِي فَلَكِ قُوَّتِهِ.
הַֽלְל֥וּ/הוּ בִ/גְבוּרֹתָ֑י/ו הַֽ֝לְל֗וּ/הוּ כְּ/רֹ֣ב גֻּדְלֽ/וֹ	2	Praise him for his mighty acts: praise him according to his excellent greatness.	سَبِّحُوهُ عَلَى قُوَّاتِهِ. سَبِّحُوهُ حَسَبَ كَثْرَةِ عَظَمَتِهِ.
הַֽ֭לְלוּ/הוּ בְּ/תֵ֣קַע שׁוֹפָ֑ר הַֽ֝לְל֗וּ/הוּ בְּ/נֵ֣בֶל וְ/כִנּֽוֹר	3	Praise him with the sound of the trumpet: praise him with the psaltery and harp. {trumpet: or, cornet}	سَبِّحُوهُ بِصَوْتِ ٱلصُّورِ. سَبِّحُوهُ بِرَبَابٍ وَعُودٍ.
הַֽ֭לְלוּ/הוּ בְ/תֹ֣ף וּ/מָח֑וֹל הַֽ֝לְל֗וּ/הוּ בְּ/מִנִּ֥ים וְ/עוּגָֽב	4	Praise him with the timbrel and dance: praise him with stringed instruments and organs. {dance: or, pipe}	سَبِّحُوهُ بِدُفٍّ وَرَقْصٍ. سَبِّحُوهُ بِأَوْتَارٍ وَمِزْمَارٍ.
הַֽלְל֥וּ/הוּ בְ/צִלְצְלֵי שָׁ֑מַע הַֽ֝לְל֗וּ/הוּ בְּֽ/צִלְצְלֵ֥י תְרוּעָֽה	5	Praise him upon the loud cymbals: praise him upon the high sounding cymbals.	سَبِّحُوهُ بِصُنُوجِ ٱلتَّصْوِيتِ. سَبِّحُوهُ بِصُنُوجِ ٱلْهُتَافِ.
כֹּ֣ל הַ֭/נְּשָׁמָה תְּהַלֵּ֥ל יָ֗הּ הַֽלְלוּ יָֽהּ	6	Let every thing that hath breath praise the LORD. Praise ye the LORD.	كُلُّ نَسَمَةٍ فَلْتُسَبِّحِ ٱلرَّبَّ. هَلِّلُويَا.

לָ֭/מָּה רָגְשׁ֣וּ גוֹיִ֑ם וּ֝/לְאֻמִּ֗ים יֶהְגּוּ רִֽיק	1	Why do the heathen rage, and the people imagine a vain thing? {rage: or, tumultuously assemble} {imagine: Heb. meditate}	لِمَاذَا ٱرْتَجَّتِ ٱلْأُمَمُ، وَتَفَكَّرَ ٱلشُّعُوبُ فِي ٱلْبَاطِلِ؟
יִ֥תְיַצְּב֨וּ מַלְכֵי אֶ֗רֶץ וְ/רוֹזְנִ֥ים נֽוֹסְדוּ יָ֑חַד עַל יְ֝הוָה וְ/עַל מְשִׁיחֽ/וֹ	2	The kings of the earth set themselves, and the rulers take counsel together, against the LORD, and against his anointed, {saying},	قَامَ مُلُوكُ ٱلْأَرْضِ، وَتَآمَرَ ٱلرُّؤَسَاءُ مَعًا عَلَى ٱلرَّبِّ وَعَلَى مَسِيحِهِ، قَائِلِينَ:
נְֽ֭נַתְּקָה אֶת מֽוֹסְרוֹתֵ֑י/מוֹ וְ/נַשְׁלִ֖יכָה מִמֶּ֣/נּוּ עֲבֹתֵֽי/מוֹ	3	Let us break their bands asunder, and cast away their cords from us.	«لِنَقْطَعْ قُيُودَهُمَا، وَلْنَطْرَحْ عَنَّا رُبُطَهُمَا».
יוֹשֵׁ֣ב בַּ/שָּׁמַ֣יִם יִשְׂחָ֑ק אֲ֝דֹנָ֗/י יִלְעַג לָֽ/מוֹ	4	He that sitteth in the heavens shall laugh: the Lord shall have them in derision.	اَلسَّاكِنُ فِي ٱلسَّمَاوَاتِ يَضْحَكُ. ٱلرَّبُّ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ.
אָ֤ז יְדַבֵּ֣ר אֵלֵ֣י/מוֹ בְ/אַפּ֑/וֹ וּֽ/בַ/חֲרוֹנ֥/וֹ יְבַהֲלֵֽ/מוֹ	5	Then shall he speak unto them in his wrath, and vex them in his sore displeasure. {vex: or, trouble}	حِينَئِذٍ يَتَكَلَّمُ عَلَيْهِمْ بِغَضَبِهِ، وَيَرْجُفُهُمْ بِغَيْظِهِ.
וַ֭/אֲנִי נָסַ֣כְתִּי מַלְכִּ֑/י עַל צִ֝יּ֗וֹן הַר קָדְשִֽׁ/י	6	Yet have I set my king upon my holy hill of Zion. {set: Heb. anointed} {upon...: Heb. upon Zion, the hill of my holiness}	«أَمَّا أَنَا فَقَدْ مَسَحْتُ مَلِكِي عَلَى صِهْيَوْنَ جَبَلِ قُدْسِي».
אֲסַפְּרָ֗ה אֶֽ֫ל חֹ֥ק יְֽהוָ֗ה אָמַ֘ר אֵלַ֥/י בְּנִ֥/י אַ֑תָּה אֲ֝נִ֗י הַ/יּ֥וֹם יְלִדְתִּֽי/ךָ	7	I will declare the decree: the LORD hath said unto me, Thou {art} my Son; this day have I begotten thee. {the decree: or, for a decree}	إِنِّي أُخْبِرُ مِنْ جِهَةِ قَضَاءِ ٱلرَّبِّ: قَالَ لِي: «أَنْتَ ٱبْنِي، أَنَا ٱلْيَوْمَ وَلَدْتُكَ.
שְׁאַ֤ל מִמֶּ֗/נִּי וְ/אֶתְּנָ֣ה ג֭וֹיִם נַחֲלָתֶ֑/ךָ וַ֝/אֲחֻזָּתְ/ךָ֗ אַפְסֵי אָֽרֶץ	8	Ask of me, and I shall give {thee} the heathen {for} thine inheritance, and the uttermost parts of the earth {for} thy possession.	ٱسْأَلْنِي فَأُعْطِيَكَ ٱلْأُمَمَ مِيرَاثًا لَكَ، وَأَقَاصِيَ ٱلْأَرْضِ مُلْكًا لَكَ.
תְּ֭רֹעֵ/ם בְּ/שֵׁ֣בֶט בַּרְזֶ֑ל כִּ/כְלִ֖י יוֹצֵ֣ר תְּנַפְּצֵֽ/ם	9	Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter's vessel.	تُحَطِّمُهُمْ بِقَضِيبٍ مِنْ حَدِيدٍ. مِثْلَ إِنَاءِ خَزَّافٍ تُكَسِّرُهُمْ».
וְ֭/עַתָּה מְלָכִ֣ים הַשְׂכִּ֑ילוּ הִ֝וָּסְר֗וּ שֹׁ֣פְטֵי אָֽרֶץ	10	Be wise now therefore, O ye kings: be instructed, ye judges of the earth.	فَٱلْآنَ يَا أَيُّهَا ٱلْمُلُوكُ تَعَقَّلُوا. تَأَدَّبُوا يَا قُضَاةَ ٱلْأَرْضِ.
עִבְד֣וּ אֶת יְהוָ֣ה בְּ/יִרְאָ֑ה וְ֝/גִ֗ילוּ בִּ/רְעָדָֽה	11	Serve the LORD with fear, and rejoice with trembling.	ٱعْبُدُوا ٱلرَّبَّ بِخَوْفٍ، وَٱهْتِفُوا بِرَعْدَةٍ.
נַשְּׁקוּ בַ֡ר פֶּן יֶאֱנַ֤ף וְ/תֹ֬אבְדוּ דֶ֗רֶךְ כִּֽי יִבְעַ֣ר כִּ/מְעַ֣ט אַפּ֑/וֹ אַ֝שְׁרֵ֗י כָּל ח֥וֹסֵי בֽ/וֹ	12	Kiss the Son, lest he be angry, and ye perish {from} the way, when his wrath is kindled but a little. Blessed {are} all they that put their trust in him.	قَبِّلُوا ٱلِٱبْنَ لِئَلَّا يَغْضَبَ فَتَبِيدُوا مِنَ ٱلطَّرِيقِ. لِأَنَّهُ عَنْ قَلِيلٍ يَتَّقِدُ غَضَبُهُ. طُوبَى لِجَمِيعِ ٱلْمُتَّكِلِينَ عَلَيْهِ.

לַ/מְנַצֵּ֥חַ אֶֽל הַ/נְּחִיל֗וֹת מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician upon Nehiloth, A Psalm of David.] Give ear to my words, O LORD, consider my meditation.	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «ذَوَاتِ ٱلنَّفْخِ». مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; لِكَلِمَاتِي أَصْغِ يَارَبُّ. تَأَمَّلْ صُرَاخِي.
אֲמָרַ֖/י הַאֲזִ֥ינָ/ה יְהוָ֗ה בִּ֣ינָ/ה הֲגִֽיגִ/י	2	Hearken unto the voice of my cry, my King, and my God: for unto thee will I pray.	ٱسْتَمِعْ لِصَوْتِ دُعَائِي يَا مَلِكِي وَإِلَهِي، لِأَنِّي إِلَيْكَ أُصَلِّي.
הַקְשִׁ֤יבָ/ה לְ/ק֬וֹל שַׁוְעִ֗/י מַלְכִּ֥/י וֵ/אלֹהָ֑/י כִּֽי אֵ֝לֶ֗י/ךָ אֶתְפַּלָּֽל	3	My voice shalt thou hear in the morning, O LORD; in the morning will I direct {my prayer} unto thee, and will look up.	يَارَبُّ، بِٱلْغَدَاةِ تَسْمَعُ صَوْتِي. بِٱلْغَدَاةِ أُوَجِّهُ صَلَاتِي نَحْوَكَ وَأَنْتَظِرُ.
יְֽהוָ֗ה בֹּ֭קֶר תִּשְׁמַ֣ע קוֹלִ֑/י בֹּ֥קֶר אֶֽעֱרָךְ לְ֝/ךָ֗ וַ/אֲצַפֶּֽה	4	For thou {art} not a God that hath pleasure in wickedness: neither shall evil dwell with thee.	لِأَنَّكَ أَنْتَ لَسْتَ إِلَهًا يُسَرُّ بِٱلشَّرِّ، لَا يُسَاكِنُكَ ٱلشِّرِّيرُ.
כִּ֤י לֹ֤א אֵֽל חָפֵ֘ץ רֶ֥שַׁע אָ֑תָּה לֹ֖א יְגֻרְ/ךָ֣ רָֽע	5	The foolish shall not stand in thy sight: thou hatest all workers of iniquity. {in...: Heb. before thine eyes}	لَا يَقِفُ ٱلْمُفْتَخِرُونَ قُدَّامَ عَيْنَيْكَ. أَبْغَضْتَ كُلَّ فَاعِلِي ٱلْإِثْمِ.
לֹֽא יִתְיַצְּב֣וּ הֽ֭וֹלְלִים לְ/נֶ֣גֶד עֵינֶ֑י/ךָ שָׂ֝נֵ֗אתָ כָּל פֹּ֥עֲלֵי אָֽוֶן	6	Thou shalt destroy them that speak leasing: the LORD will abhor the bloody and deceitful man. {bloody...: Heb. man of bloods and deceit}	تُهْلِكُ ٱلْمُتَكَلِّمِينَ بِٱلْكَذِبِ. رَجُلُ ٱلدِّمَاءِ وَٱلْغِشِّ يَكْرَهُهُ ٱلرَّبُّ.
תְּאַבֵּד֮ דֹּבְרֵ֪י כָ֫זָ֥ב אִישׁ דָּמִ֥ים וּ/מִרְמָ֗ה יְתָ֘עֵ֥ב יְהוָֽה	7	But as for me, I will come {into} thy house in the multitude of thy mercy: {and} in thy fear will I worship toward thy holy temple. {thy holy...: Heb. the temple of thy holiness}	أَمَّا أَنَا فَبِكَثْرَةِ رَحْمَتِكَ أَدْخُلُ بَيْتَكَ. أَسْجُدُ فِي هَيْكَلِ قُدْسِكَ بِخَوْفِكَ.
וַ/אֲנִ֗י בְּ/רֹ֣ב חַ֭סְדְּ/ךָ אָב֣וֹא בֵיתֶ֑/ךָ אֶשְׁתַּחֲוֶ֥ה אֶל הֵֽיכַל קָ֝דְשְׁ/ךָ֗ בְּ/יִרְאָתֶֽ/ךָ	8	Lead me, O LORD, in thy righteousness because of mine enemies; make thy way straight before my face. {mine...: Heb. those which observe me}	يَارَبُّ، ٱهْدِنِي إِلَى بِرِّكَ بِسَبَبِ أَعْدَائِي. سَهِّلْ قُدَّامِي طَرِيقَكَ.
יְהוָ֤ה נְחֵ֬/נִי בְ/צִדְקָתֶ֗/ךָ לְמַ֥עַן שׁוֹרְרָ֑/י הושר הַיְשַׁ֖ר לְ/פָנַ֣/י דַּרְכֶּֽ/ךָ	9	For {there is} no faithfulness in their mouth; their inward part {is} very wickedness; their throat {is} an open sepulchre; they flatter with their tongue. {faithfulness: or, stedfastness} {their mouth: Heb. his mouth, that is, the mouth of any of them} {very...: Heb. wickednesses}	لِأَنَّهُ لَيْسَ فِي أَفْوَاهِهِمْ صِدْقٌ. جَوْفُهُمْ هُوَّةٌ. حَلْقُهُمْ قَبْرٌ مَفْتُوحٌ. أَلْسِنَتُهُمْ صَقَلُوهَا.
כִּ֤י אֵ֪ין בְּ/פִ֡י/הוּ נְכוֹנָה֮ קִרְבָּ֪/ם הַ֫וּ֥וֹת קֶֽבֶר פָּת֥וּחַ גְּרוֹנָ֑/ם לְ֝שׁוֹנָ֗/ם יַחֲלִֽיקוּ/ן	10	Destroy thou them, O God; let them fall by their own counsels; cast them out in the multitude of their transgressions; for they have rebelled against thee. {Destroy...: or, Make them guilty} {by...: or, from their counsels}	دِنْهُمْ يَا ٱللهُ! لِيَسْقُطُوا مِنْ مُؤَامَرَاتِهِمْ. بِكَثْرَةِ ذُنُوبِهِمْ طَوِّحْ بِهِمْ، لِأَنَّهُمْ تَمَرَّدُوا عَلَيْكَ.
הַֽאֲשִׁימֵ֨/ם אֱֽלֹהִ֗ים יִפְּלוּ֮ מִֽ/מֹּעֲצ֪וֹתֵ֫י/הֶ֥ם בְּ/רֹ֣ב פִּ֭שְׁעֵי/הֶם הַדִּיחֵ֑/מוֹ כִּי מָ֥רוּ בָֽ/ךְ	11	But let all those that put their trust in thee rejoice: let them ever shout for joy, because thou defendest them: let them also that love thy name be joyful in thee. {defendest...: Heb. coverest over, or, protectest them}	وَيَفْرَحُ جَمِيعُ ٱلْمُتَّكِلِينَ عَلَيْكَ. إِلَى ٱلْأَبَدِ يَهْتِفُونَ، وَتُظَلِّلُهُمْ. وَيَبْتَهِجُ بِكَ مُحِبُّو ٱسْمِكَ.
וְ/יִשְׂמְח֨וּ כָל ח֪וֹסֵי בָ֡/ךְ לְ/עוֹלָ֣ם יְ֭רַנֵּנוּ וְ/תָסֵ֣ךְ עָלֵ֑י/מוֹ וְֽ/יַעְלְצ֥וּ בְ֝/ךָ֗ אֹהֲבֵ֥י שְׁמֶֽ/ךָ	12	For thou, LORD, wilt bless the righteous; with favour wilt thou compass him as {with} a shield. {compass: Heb. crown}	لِأَنَّكَ أَنْتَ تُبَارِكُ ٱلصِّدِّيقَ يَارَبُّ. كَأَنَّهُ بِتُرْسٍ تُحِيطُهُ بِٱلرِّضَا.
כִּֽי אַתָּה֮ תְּבָרֵ֪ךְ צַ֫דִּ֥יק יְהוָ֑ה כַּ֝/צִּנָּ֗ה רָצ֥וֹן תַּעְטְרֶֽ/נּוּ	13

לַ/מְנַצֵּ֣חַ בִּ֭/נְגִינוֹת עַֽל הַ/שְּׁמִינִ֗ית מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician on Neginoth upon Sheminith, A Psalm of David.] O LORD, rebuke me not in thine anger, neither chasten me in thy hot displeasure. {chief...: or, overseer} {Sheminith: or, the eighth}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «ذَوَاتِ ٱلْأَوْتَارِ» عَلَى «ٱلْقَرَارِ». مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; يَارَبُّ، لَا تُوَبِّخْنِي بِغَضَبِكَ، وَلَا تُؤَدِّبْنِي بِغَيْظِكَ.
יְֽהוָ֗ה אַל בְּ/אַפְּ/ךָ֥ תוֹכִיחֵ֑/נִי וְֽ/אַל בַּ/חֲמָתְ/ךָ֥ תְיַסְּרֵֽ/נִי	2	Have mercy upon me, O LORD; for I {am} weak: O LORD, heal me; for my bones are vexed.	ٱرْحَمْنِي يَارَبُّ لِأَنِّي ضَعِيفٌ. ٱشْفِنِي يَارَبُّ لِأَنَّ عِظَامِي قَدْ رَجَفَتْ،
חָנֵּ֥/נִי יְהוָה֮ כִּ֤י אֻמְלַ֫ל אָ֥נִי רְפָאֵ֥/נִי יְהוָ֑ה כִּ֖י נִבְהֲל֣וּ עֲצָמָֽ/י	3	My soul is also sore vexed: but thou, O LORD, how long?	وَنَفْسِي قَدِ ٱرْتَاعَتْ جِدًّا. وَأَنْتَ يَارَبُّ، فَحَتَّى مَتَى؟
וְ֭/נַפְשִׁ/י נִבְהֲלָ֣ה מְאֹ֑ד ו/את וְ/אַתָּ֥ה יְ֝הוָ֗ה עַד מָתָֽי	4	Return, O LORD, deliver my soul: oh save me for thy mercies' sake.	عُدْ يَارَبُّ. نَجِّ نَفْسِي. خَلِّصْنِي مِنْ أَجْلِ رَحْمَتِكَ.
שׁוּבָ֣/ה יְ֭הוָה חַלְּצָ֣/ה נַפְשִׁ֑/י ה֝וֹשִׁיעֵ֗/נִי לְמַ֣עַן חַסְדֶּֽ/ךָ	5	For in death {there is} no remembrance of thee: in the grave who shall give thee thanks?	لِأَنَّهُ لَيْسَ فِي ٱلْمَوْتِ ذِكْرُكَ. فِي ٱلْهَاوِيَةِ مَنْ يَحْمَدُكَ؟
כִּ֤י אֵ֣ין בַּ/מָּ֣וֶת זִכְרֶ֑/ךָ בִּ֝/שְׁא֗וֹל מִ֣י יֽוֹדֶה לָּֽ/ךְ	6	I am weary with my groaning; all the night make I my bed to swim; I water my couch with my tears. {all...: or, every night}	تَعِبْتُ فِي تَنَهُّدِي. أُعَوِّمُ فِي كُلِّ لَيْلَةٍ سَرِيرِي بِدُمُوعِي. أُذَوِّبُ فِرَاشِي.
יָגַ֤עְתִּי בְּֽ/אַנְחָתִ֗/י אַשְׂחֶ֣ה בְ/כָל לַ֭יְלָה מִטָּתִ֑/י בְּ֝/דִמְעָתִ֗/י עַרְשִׂ֥/י אַמְסֶֽה	7	Mine eye is consumed because of grief; it waxeth old because of all mine enemies.	سَاخَتْ مِنَ ٱلْغَمِّ عَيْنِي. شَاخَتْ مِنْ كُلِّ مُضَايِقِيَّ.
עָֽשְׁשָׁ֣ה מִ/כַּ֣עַס עֵינִ֑/י עָֽ֝תְקָ֗ה בְּ/כָל צוֹרְרָֽ/י	8	Depart from me, all ye workers of iniquity; for the LORD hath heard the voice of my weeping.	اُبْعُدُوا عَنِّي يَا جَمِيعَ فَاعِلِي ٱلْإِثْمِ، لِأَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ سَمِعَ صَوْتَ بُكَائِي.
ס֣וּרוּ מִ֭מֶּ/נִּי כָּל פֹּ֣עֲלֵי אָ֑וֶן כִּֽי שָׁמַ֥ע יְ֝הוָ֗ה ק֣וֹל בִּכְיִֽ/י	9	The LORD hath heard my supplication; the LORD will receive my prayer.	سَمِعَ ٱلرَّبُّ تَضَرُّعِي. ٱلرَّبُّ يَقْبَلُ صَلَاتِي.
שָׁמַ֣ע יְ֭הוָה תְּחִנָּתִ֑/י יְ֝הוָ֗ה תְּֽפִלָּתִ֥/י יִקָּֽח	10	Let all mine enemies be ashamed and sore vexed: let them return {and} be ashamed suddenly.	جَمِيعُ أَعْدَائِي يُخْزَوْنَ وَيَرْتَاعُونَ جِدًّا. يَعُودُونَ وَيُخْزَوْنَ بَغْتَةً.
יֵבֹ֤שׁוּ וְ/יִבָּהֲל֣וּ מְ֭אֹד כָּל אֹיְבָ֑/י יָ֝שֻׁ֗בוּ יֵבֹ֥שׁוּ רָֽגַע	11

שִׁגָּי֗וֹן לְ/דָ֫וִ֥ד אֲשֶׁר שָׁ֥ר לַ/יהוָ֑ה עַל דִּבְרֵי כ֝֗וּשׁ בֶּן יְמִינִֽי	1	[Shiggaion of David, which he sang unto the LORD, concerning the words of Cush the Benjamite.] O LORD my God, in thee do I put my trust: save me from all them that persecute me, and deliver me: {words: or, business}	شَجَوِيَّةٌ لِدَاوُدَ، غَنَّاهَا لِلرَّبِّ بِسَبَبِ كَلَامِ كُوشَ ٱلْبِنْيَامِينِيِّ; يَارَبُّ إِلَهِي، عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ. خَلِّصْنِي مِنْ كُلِّ ٱلَّذِينَ يَطْرُدُونَنِي وَنَجِّنِي،
יְהוָ֣ה אֱ֭לֹהַ/י בְּ/ךָ֣ חָסִ֑יתִי הוֹשִׁיעֵ֥/נִי מִ/כָּל רֹ֝דְפַ֗/י וְ/הַצִּילֵֽ/נִי	2	Lest he tear my soul like a lion, rending {it} in pieces, while {there is} none to deliver. {none...: Heb. not a deliverer}	لِئَلَّا يَفْتَرِسَ كَأَسَدٍ نَفْسِي هَاشِمًا إِيَّاهَا وَلَا مُنْقِذَ.
פֶּן יִטְרֹ֣ף כְּ/אַרְיֵ֣ה נַפְשִׁ֑/י פֹּ֝רֵ֗ק וְ/אֵ֣ין מַצִּֽיל	3	O LORD my God, if I have done this; if there be iniquity in my hands;	يَارَبُّ إِلَهِي، إِنْ كُنْتُ قَدْ فَعَلْتُ هَذَا. إِنْ وُجِدَ ظُلْمٌ فِي يَدَيَّ.
יְהוָ֣ה אֱ֭לֹהַ/י אִם עָשִׂ֣יתִי זֹ֑את אִֽם יֶשׁ עָ֥וֶל בְּ/כַפָּֽ/י	4	If I have rewarded evil unto him that was at peace with me; (yea, I have delivered him that without cause is mine enemy:)	إِنْ كَافَأْتُ مُسَالِمِي شَرًّا، وَسَلَبْتُ مُضَايِقِي بِلَا سَبَبٍ،
אִם גָּ֭מַלְתִּי שֽׁוֹלְמִ֥/י רָ֑ע וָ/אֲחַלְּצָ֖/ה צוֹרְרִ֣/י רֵיקָֽם	5	Let the enemy persecute my soul, and take {it}; yea, let him tread down my life upon the earth, and lay mine honour in the dust. Selah.	فَلْيُطَارِدْ عَدُوٌّ نَفْسِي وَلْيُدْرِكْهَا، وَلْيَدُسْ إِلَى ٱلْأَرْضِ حَيَاتِي، وَلْيَحُطَّ إِلَى ٱلتُّرَابِ مَجْدِي. سِلَاهْ.
יִֽרַדֹּ֥ף אוֹיֵ֨ב נַפְשִׁ֡/י וְ/יַשֵּׂ֗ג וְ/יִרְמֹ֣ס לָ/אָ֣רֶץ חַיָּ֑/י וּ/כְבוֹדִ֓/י לֶ/עָפָ֖ר יַשְׁכֵּ֣ן סֶֽלָה	6	Arise, O LORD, in thine anger, lift up thyself because of the rage of mine enemies: and awake for me {to} the judgment {that} thou hast commanded.	قُمْ يَارَبُّ بِغَضَبِكَ. ٱرْتَفِعْ عَلَى سَخَطِ مُضَايِقِيَّ وَٱنْتَبِهْ لِي. بِٱلْحَقِّ أَوْصَيْتَ.
ק֘וּמָ֤/ה יְהוָ֨ה בְּ/אַפֶּ֗/ךָ הִ֭נָּשֵׂא בְּ/עַבְר֣וֹת צוֹרְרָ֑/י וְ/ע֥וּרָ/ה אֵ֝לַ֗/י מִשְׁפָּ֥ט צִוִּֽיתָ	7	So shall the congregation of the people compass thee about: for their sakes therefore return thou on high.	وَمَجْمَعُ ٱلْقَبَائِلِ يُحِيطُ بِكَ، فَعُدْ فَوْقَهَا إِلَى ٱلْعُلَى.
וַ/עֲדַ֣ת לְ֭אֻמִּים תְּסוֹבְבֶ֑/ךָּ וְ֝/עָלֶ֗י/הָ לַ/מָּר֥וֹם שֽׁוּבָ/ה	8	The LORD shall judge the people: judge me, O LORD, according to my righteousness, and according to mine integrity {that is} in me.	ٱلرَّبُّ يَدِينُ ٱلشُّعُوبَ. ٱقْضِ لِي يَارَبُّ كَحَقِّي وَمِثْلَ كَمَالِي ٱلَّذِي فِيَّ.
יְהוָה֮ יָדִ֪ין עַ֫מִּ֥ים שָׁפְטֵ֥/נִי יְהוָ֑ה כְּ/צִדְקִ֖/י וּ/כְ/תֻמִּ֣/י עָלָֽ/י	9	Oh let the wickedness of the wicked come to an end; but establish the just: for the righteous God trieth the hearts and reins.	لِيَنْتَهِ شَرُّ ٱلْأَشْرَارِ وَثَبِّتِ ٱلصِّدِّيقَ. فَإِنَّ فَاحِصَ ٱلْقُلُوبِ وَٱلْكُلَى ٱللهُ ٱلْبَارُّ.
יִגְמָר נָ֬א רַ֨ע רְשָׁעִים֮ וּ/תְכוֹנֵ֪ן צַ֫דִּ֥יק וּ/בֹחֵ֣ן לִ֭בּ֗וֹת וּ/כְלָי֗וֹת אֱלֹהִ֥ים צַדִּֽיק	10	My defence {is} of God, which saveth the upright in heart. {My...: Heb. My buckler is upon God}	تُرْسِي عِنْدَ ٱللهِ مُخَلِّصِ مُسْتَقِيمِي ٱلْقُلُوبِ.
מָֽגִנִּ֥/י עַל אֱלֹהִ֑ים מ֝וֹשִׁ֗יעַ יִשְׁרֵי לֵֽב	11	God judgeth the righteous, and God is angry {with the wicked} every day. {judgeth...: or, is a righteous judge}	ٱللهُ قَاضٍ عَادِلٌ، وَإِلَهٌ يَسْخَطُ فِي كُلِّ يَوْمٍ.
אֱ֭לֹהִים שׁוֹפֵ֣ט צַדִּ֑יק וְ֝/אֵ֗ל זֹעֵ֥ם בְּ/כָל יֽוֹם	12	If he turn not, he will whet his sword; he hath bent his bow, and made it ready.	إِنْ لَمْ يَرْجِعْ يُحَدِّدْ سَيْفَهُ. مَدَّ قَوْسَهُ وَهَيَّأَهَا،
אִם לֹ֣א יָ֭שׁוּב חַרְבּ֣/וֹ יִלְט֑וֹשׁ קַשְׁתּ֥/וֹ דָ֝רַ֗ךְ וַֽ/יְכוֹנְנֶֽ/הָ	13	He hath also prepared for him the instruments of death; he ordaineth his arrows against the persecutors.	وَسَدَّدَ نَحوَهُ آلةَ ٱلْمَوْتِ. يَجْعَلُ سِهَامَهُ مُلْتَهِبَةً.
וְ֭/ל/וֹ הֵכִ֣ין כְּלֵי מָ֑וֶת חִ֝צָּ֗י/ו לְֽ/דֹלְקִ֥ים יִפְעָֽל	14	Behold, he travaileth with iniquity, and hath conceived mischief, and brought forth falsehood.	هُوَذَا يَمْخَضُ بِٱلْإِثْمِ. حَمَلَ تَعَبًا وَوَلَدَ كَذِبًا.
הִנֵּ֥ה יְחַבֶּל אָ֑וֶן וְ/הָרָ֥ה עָ֝מָ֗ל וְ/יָ֣לַד שָֽׁקֶר	15	He made a pit, and digged it, and is fallen into the ditch {which} he made. {He made a pit: Heb. He hath digged a pit}	كَرَا جُبًّا. حَفَرَهُ، فَسَقَطَ فِي ٱلْهُوَّةِ ٱلَّتِي صَنَعَ.
בּ֣וֹר כָּ֭רָֽה וַֽ/יַּחְפְּרֵ֑/הוּ וַ֝/יִּפֹּ֗ל בְּ/שַׁ֣חַת יִפְעָֽל	16	His mischief shall return upon his own head, and his violent dealing shall come down upon his own pate.	يَرْجِعُ تَعَبُهُ عَلَى رَأْسِهِ، وَعَلَى هَامَتِهِ يَهْبِطُ ظُلْمُهُ.
יָשׁ֣וּב עֲמָל֣/וֹ בְ/רֹאשׁ֑/וֹ וְ/עַ֥ל קָ֝דְקֳד֗/וֹ חֲמָס֥/וֹ יֵרֵֽד	17	I will praise the LORD according to his righteousness: and will sing praise to the name of the LORD most high.	أَحْمَدُ ٱلرَّبَّ حَسَبَ بِرِّهِ، وَأُرَنِّمُ لِٱسْمِ ٱلرَّبِّ ٱلْعَلِيِّ.
אוֹדֶ֣ה יְהוָ֣ה כְּ/צִדְק֑/וֹ וַ֝/אֲזַמְּרָ֗ה שֵֽׁם יְהוָ֥ה עֶלְיֽוֹן	18

לַ/מְנַצֵּ֥חַ עַֽל הַ/גִּתִּ֗ית מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician upon Gittith, A Psalm of David.] O LORD our Lord, how excellent {is} thy name in all the earth! who hast set thy glory above the heavens.	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «ٱلْجَتِّيَّةِ». مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; أَيُّهَا ٱلرَّبُّ سَيِّدُنَا، مَا أَمْجَدَ ٱسْمَكَ فِي كُلِّ ٱلْأَرْضِ! حَيْثُ جَعَلْتَ جَلَالَكَ فَوْقَ ٱلسَّمَاوَاتِ.
יְהוָ֤ה אֲדֹנֵ֗י/נוּ מָֽה אַדִּ֣יר שִׁ֭מְ/ךָ בְּ/כָל הָ/אָ֑רֶץ אֲשֶׁ֥ר תְּנָ֥/ה ה֝וֹדְ/ךָ֗ עַל הַ/שָּׁמָֽיִם	2	Out of the mouth of babes and sucklings hast thou ordained strength because of thine enemies, that thou mightest still the enemy and the avenger. {ordained: Heb. founded}	مِنْ أَفْوَاهِ ٱلْأَطْفَالِ وَٱلرُّضَّعِ أَسَّسْتَ حَمْدًا بِسَبَبِ أَضْدَادِكَ، لِتَسْكِيتِ عَدُوٍّ وَمُنْتَقِمٍ.
מִ/פִּ֤י עֽוֹלְלִ֨ים וְֽ/יֹנְקִים֮ יִסַּ֪דְתָּ֫ עֹ֥ז לְמַ֥עַן צוֹרְרֶ֑י/ךָ לְ/הַשְׁבִּ֥ית א֝וֹיֵ֗ב וּ/מִתְנַקֵּֽם	3	When I consider thy heavens, the work of thy fingers, the moon and the stars, which thou hast ordained;	إِذَا أَرَى سَمَاوَاتِكَ عَمَلَ أَصَابِعِكَ، ٱلْقَمَرَ وَٱلنُّجُومَ ٱلَّتِي كَوَّنْتَهَا،
כִּֽי אֶרְאֶ֣ה שָׁ֭מֶי/ךָ מַעֲשֵׂ֣י אֶצְבְּעֹתֶ֑י/ךָ יָרֵ֥חַ וְ֝/כוֹכָבִ֗ים אֲשֶׁ֣ר כּוֹנָֽנְתָּה	4	What is man, that thou art mindful of him? and the son of man, that thou visitest him?	فَمَنْ هُوَ ٱلْإِنْسَانُ حَتَّى تَذْكُرَهُ؟ وَٱبْنُ آدَمَ حَتَّى تَفْتَقِدَهُ؟
מָֽה אֱנ֥וֹשׁ כִּֽי תִזְכְּרֶ֑/נּוּ וּ/בֶן אָ֝דָ֗ם כִּ֣י תִפְקְדֶֽ/נּוּ	5	For thou hast made him a little lower than the angels, and hast crowned him with glory and honour.	وَتَنْقُصَهُ قَلِيلًا عَنِ ٱلْمَلَائِكَةِ، وَبِمَجْدٍ وَبَهَاءٍ تُكَلِّلُهُ.
וַ/תְּחַסְּרֵ֣/הוּ מְּ֭עַט מֵ/אֱלֹהִ֑ים וְ/כָב֖וֹד וְ/הָדָ֣ר תְּעַטְּרֵֽ/הוּ	6	Thou madest him to have dominion over the works of thy hands; thou hast put all {things} under his feet:	تُسَلِّطُهُ عَلَى أَعْمَالِ يَدَيْكَ. جَعَلْتَ كُلَّ شَيْءٍ تَحْتَ قَدَمَيْهِ:
תַּ֭מְשִׁילֵ/הוּ בְּ/מַעֲשֵׂ֣י יָדֶ֑י/ךָ כֹּ֝ל שַׁ֣תָּה תַֽחַת רַגְלָֽי/ו	7	All sheep and oxen, yea, and the beasts of the field; {All...: Heb. Flocks and oxen all of them}	ٱلْغَنَمَ وَٱلْبَقَرَ جَمِيعًا، وَبَهَائِمَ ٱلْبَرِّ أَيْضًا،
צֹנֶ֣ה וַ/אֲלָפִ֣ים כֻּלָּ֑/ם וְ֝/גַ֗ם בַּהֲמ֥וֹת שָׂדָֽי	8	The fowl of the air, and the fish of the sea, {and whatsoever} passeth through the paths of the seas.	وَطُيُورَ ٱلسَّمَاءِ، وَسَمَكَ ٱلْبَحْرِ ٱلسَّالِكَ فِي سُبُلِ ٱلْمِيَاهِ.
צִפּ֣וֹר שָׁ֭מַיִם וּ/דְגֵ֣י הַ/יָּ֑ם עֹ֝בֵ֗ר אָרְח֥וֹת יַמִּֽים	9	O LORD our Lord, how excellent {is} thy name in all the earth!	أَيُّهَا ٱلرَّبُّ سَيِّدُنَا، مَا أَمْجَدَ ٱسْمَكَ فِي كُلِّ ٱلْأَرْضِ!
יְהוָ֥ה אֲדֹנֵ֑י/נוּ מָֽה אַדִּ֥יר שִׁ֝מְ/ךָ֗ בְּ/כָל הָ/אָֽרֶץ	10

לַ֭/מְנַצֵּחַ עַלְמ֥וּת לַבֵּ֗ן מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician upon Muthlabben, A Psalm of David.] I will praise {thee}, O LORD, with my whole heart; I will shew forth all thy marvellous works.	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. عَلَى «مَوْتِ ٱلِٱبْنِ». مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; أَحْمَدُ ٱلرَّبَّ بِكُلِّ قَلْبِي. أُحَدِّثُ بِجَمِيعِ عَجَائِبِكَ.
אוֹדֶ֣ה יְ֭הוָה בְּ/כָל לִבִּ֑/י אֲ֝סַפְּרָ֗ה כָּל נִפְלְאוֹתֶֽי/ךָ	2	I will be glad and rejoice in thee: I will sing praise to thy name, O thou most High.	أَفْرَحُ وَأَبْتَهِجُ بِكَ. أُرَنِّمُ لِٱسْمِكَ أَيُّهَا ٱلْعَلِيُّ.
אֶשְׂמְחָ֣ה וְ/אֶעֶלְצָ֣ה בָ֑/ךְ אֲזַמְּרָ֖ה שִׁמְ/ךָ֣ עֶלְיֽוֹן	3	When mine enemies are turned back, they shall fall and perish at thy presence.	عِنْدَ رُجُوعِ أَعْدَائِي إِلَى خَلْفٍ، يَسْقُطُونَ وَيَهْلِكُونَ مِنْ قُدَّامِ وَجْهِكَ،
בְּ/שׁוּב אוֹיְבַ֥/י אָח֑וֹר יִכָּשְׁל֥וּ וְ֝/יֹאבְד֗וּ מִ/פָּנֶֽי/ךָ	4	For thou hast maintained my right and my cause; thou satest in the throne judging right. {maintained...: Heb. made my judgment} {judging right: Heb. judging in righteousness}	لِأَنَّكَ أَقَمْتَ حَقِّي وَدَعْوَايَ. جَلَسْتَ عَلَى ٱلْكُرْسِيِّ قَاضِيًا عَادِلًا.
כִּֽי עָ֭שִׂיתָ מִשְׁפָּטִ֣/י וְ/דִינִ֑/י יָשַׁ֥בְתָּ לְ֝/כִסֵּ֗א שׁוֹפֵ֥ט צֶֽדֶק	5	Thou hast rebuked the heathen, thou hast destroyed the wicked, thou hast put out their name for ever and ever.	ٱنْتَهَرْتَ ٱلْأُمَمَ. أَهْلَكْتَ ٱلشِّرِّيرَ. مَحَوْتَ ٱسْمَهُمْ إِلَى ٱلدَّهْرِ وَٱلْأَبَدِ.
גָּעַ֣רְתָּ ג֭וֹיִם אִבַּ֣דְתָּ רָשָׁ֑ע שְׁמָ֥/ם מָ֝חִ֗יתָ לְ/עוֹלָ֥ם וָ/עֶֽד	6	O thou enemy, destructions are come to a perpetual end: and thou hast destroyed cities; their memorial is perished with them. {O thou...: or, The destructions of the enemy are come to a perpetual end: and their cities hast thou destroyed, etc}	اَلْعَدُوُّ تَمَّ خَرَابُهُ إِلَى ٱلْأَبَدِ. وَهَدَمْتَ مُدُنًا. بَادَ ذِكْرُهُ نَفْسُهُ.
הָֽ/אוֹיֵ֨ב תַּ֥מּוּ חֳרָב֗וֹת לָ֫/נֶ֥צַח וְ/עָרִ֥ים נָתַ֑שְׁתָּ אָבַ֖ד זִכְרָ֣/ם הֵֽמָּה	7	But the LORD shall endure for ever: he hath prepared his throne for judgment.	أَمَّا ٱلرَّبُّ فَإِلَى ٱلدَّهْرِ يَجْلِسُ. ثَبَّتَ لِلْقَضَاءِ كُرْسِيَّهُ،
וַֽ֭/יהוָה לְ/עוֹלָ֣ם יֵשֵׁ֑ב כּוֹנֵ֖ן לַ/מִּשְׁפָּ֣ט כִּסְאֽ/וֹ	8	And he shall judge the world in righteousness, he shall minister judgment to the people in uprightness.	وَهُوَ يَقْضِي لِلْمَسْكُونَةِ بِٱلْعَدْلِ. يَدِينُ ٱلشُّعُوبَ بِٱلِٱسْتِقَامَةِ.
וְ/ה֗וּא יִשְׁפֹּֽט תֵּבֵ֥ל בְּ/צֶ֑דֶק יָדִ֥ין לְ֝אֻמִּ֗ים בְּ/מֵישָׁרִֽים	9	The LORD also will be a refuge for the oppressed, a refuge in times of trouble. {a refuge: Heb. an high place}	وَيَكُونُ ٱلرَّبُّ مَلْجَأً لِلْمُنْسَحِقِ. مَلْجَأً فِي أَزْمِنَةِ ٱلضِّيقِ.
וִ֘/יהִ֤י יְהוָ֣ה מִשְׂגָּ֣ב לַ/דָּ֑ךְ מִ֝שְׂגָּ֗ב לְ/עִתּ֥וֹת בַּצָּרָֽה	10	And they that know thy name will put their trust in thee: for thou, LORD, hast not forsaken them that seek thee.	وَيَتَّكِلُ عَلَيْكَ ٱلْعَارِفُونَ ٱسْمَكَ، لِأَنَّكَ لَمْ تَتْرُكْ طَالِبِيكَ يَارَبُّ.
וְ/יִבְטְח֣וּ בְ֭/ךָ יוֹדְעֵ֣י שְׁמֶ֑/ךָ כִּ֤י לֹֽא עָזַ֖בְתָּ דֹרְשֶׁ֣י/ךָ יְהוָֽה	11	Sing praises to the LORD, which dwelleth in Zion: declare among the people his doings.	رَنِّمُوا لِلرَّبِّ ٱلسَّاكِنِ فِي صِهْيَوْنَ، أَخْبِرُوا بَيْنَ ٱلشُّعُوبِ بِأَفْعَالِهِ.
זַמְּר֗וּ לַ֭/יהוָה יֹשֵׁ֣ב צִיּ֑וֹן הַגִּ֥ידוּ בָ֝/עַמִּ֗ים עֲלִֽילוֹתָֽי/ו	12	When he maketh inquisition for blood, he remembereth them: he forgetteth not the cry of the humble. {humble: or, afflicted}	لِأَنَّهُ مُطَالِبٌ بِٱلدِّمَاءِ. ذَكَرَهُمْ. لَمْ يَنْسَ صُرَاخَ ٱلْمَسَاكِينِ.
כִּֽי דֹרֵ֣שׁ דָּ֭מִים אוֹתָ֣/ם זָכָ֑ר לֹֽא שָׁ֝כַ֗ח צַעֲקַ֥ת עניים עֲנָוִֽים	13	Have mercy upon me, O LORD; consider my trouble {which I suffer} of them that hate me, thou that liftest me up from the gates of death:	اِرْحَمْنِي يَارَبُّ. ٱنْظُرْ مَذَلَّتِي مِنْ مُبْغِضِيَّ، يَارَافِعِي مِنْ أَبْوَابِٱلْمَوْتِ،
חָֽנְנֵ֬/נִי יְהוָ֗ה רְאֵ֣ה עָ֭נְיִ/י מִ/שֹּׂנְאָ֑/י מְ֝רוֹמְמִ֗/י מִ/שַּׁ֥עֲרֵי מָֽוֶת	14	That I may shew forth all thy praise in the gates of the daughter of Zion: I will rejoice in thy salvation.	لِكَيْ أُحَدِّثَ بِكُلِّ تَسَابِيحِكَ فِي أَبْوَابِ ٱبْنَةِ صِهْيَوْنَ، مُبْتَهِجًا بِخَلَاصِكَ.
לְמַ֥עַן אֲסַפְּרָ֗ה כָּֽל תְּהִלָּ֫תֶ֥י/ךָ בְּ/שַֽׁעֲרֵ֥י בַת צִיּ֑וֹן אָ֝גִ֗ילָה בִּ/ישׁוּעָתֶֽ/ךָ	15	The heathen are sunk down in the pit {that} they made: in the net which they hid is their own foot taken.	تَوَرَّطَتِ ٱلْأُمَمُ فِي ٱلْحُفْرَةِ ٱلَّتِي عَمِلُوهَا. فِي ٱلشَّبَكَةِ ٱلَّتِي أَخْفَوْهَا ٱنْتَشَبَتْ أَرْجُلُهُمْ.
טָבְע֣וּ ג֭וֹיִם בְּ/שַׁ֣חַת עָשׂ֑וּ בְּ/רֶֽשֶׁת ז֥וּ טָ֝מָ֗נוּ נִלְכְּדָ֥ה רַגְלָֽ/ם	16	The LORD is known {by} the judgment {which} he executeth: the wicked is snared in the work of his own hands. Higgaion. Selah. {Higgaion: that is, Meditation}	مَعْرُوفٌ هُوَ ٱلرَّبُّ. قَضَاءً أَمْضَى. ٱلشِّرِّيرُ يَعْلَقُ بِعَمَلِ يَدَيْهِ. ضَرْبُ ٱلْأَوْتَارِ. سِلَاهْ.
נ֤וֹדַ֨ע יְהוָה֮ מִשְׁפָּ֪ט עָ֫שָׂ֥ה בְּ/פֹ֣עַל כַּ֭פָּי/ו נוֹקֵ֣שׁ רָשָׁ֑ע הִגָּי֥וֹן סֶֽלָה	17	The wicked shall be turned into hell, {and} all the nations that forget God.	اَلْأَشْرَارُ يَرْجِعُونَ إِلَى ٱلْهَاوِيَةِ، كُلُّ ٱلْأُمَمِ ٱلنَّاسِينَ ٱللهَ.
יָשׁ֣וּבוּ רְשָׁעִ֣ים לִ/שְׁא֑וֹלָ/ה כָּל גּ֝וֹיִ֗ם שְׁכֵחֵ֥י אֱלֹהִֽים	18	For the needy shall not alway be forgotten: the expectation of the poor shall {not} perish for ever.	لِأَنَّهُ لَا يُنْسَى ٱلْمِسْكِينُ إِلَى ٱلْأَبَدِ. رَجَاءُ ٱلْبَائِسِينَ لَا يَخِيبُ إِلَى ٱلدَّهْرِ.
כִּ֤י לֹ֣א לָ֭/נֶצַח יִשָּׁכַ֣ח אֶבְי֑וֹן תִּקְוַ֥ת ענוים עֲ֝נִיִּ֗ים תֹּאבַ֥ד לָ/עַֽד	19	Arise, O LORD; let not man prevail: let the heathen be judged in thy sight.	قُمْ يَارَبُّ. لَا يَعْتَزَّ ٱلْإِنْسَانُ. لِتُحَاكَمِ ٱلْأُمَمُ قُدَّامَكَ.
קוּמָ֣/ה יְ֭הוָה אַל יָעֹ֣ז אֱנ֑וֹשׁ יִשָּׁפְט֥וּ ג֝וֹיִ֗ם עַל פָּנֶֽי/ךָ	20	Put them in fear, O LORD: {that} the nations may know themselves {to be but} men. Selah.	يَارَبُّ ٱجْعَلْ عَلَيْهِمْ رُعْبًا لِيَعْلَمَ ٱلْأُمَمُ أَنَّهُمْ بَشَرٌ. سِلَاهْ.
שִׁ֘יתָ֤/ה יְהוָ֨ה מוֹרָ֗ה לָ֫/הֶ֥ם יֵדְע֥וּ גוֹיִ֑ם אֱנ֖וֹשׁ הֵ֣מָּה סֶּֽלָה	21

לָ/מָ֣ה יְ֭הוָה תַּעֲמֹ֣ד בְּ/רָח֑וֹק תַּ֝עְלִ֗ים לְ/עִתּ֥וֹת בַּצָּרָֽה	1	Why standest thou afar off, O LORD? {why} hidest thou {thyself} in times of trouble?	يَارَبُّ، لِمَاذَا تَقِفُ بَعِيدًا؟ لِمَاذَا تَخْتَفِي فِي أَزْمِنَةِ ٱلضِّيقِ؟
בְּ/גַאֲוַ֣ת רָ֭שָׁע יִדְלַ֣ק עָנִ֑י יִתָּפְשׂ֓וּ בִּ/מְזִמּ֖וֹת ז֣וּ חָשָֽׁבוּ	2	The wicked in {his} pride doth persecute the poor: let them be taken in the devices that they have imagined. {The wicked...: Heb. In the pride of the wicked he doth persecute}	فِي كِبْرِيَاءِ ٱلشِّرِّيرِ يَحْتَرِقُ ٱلْمِسْكِينُ. يُؤْخَذُونَ بِٱلْمُؤَامَرَةِ ٱلَّتِي فَكَّرُوا بِهَا.
כִּֽי הִלֵּ֣ל רָ֭שָׁע עַל תַּאֲוַ֣ת נַפְשׁ֑/וֹ וּ/בֹצֵ֥עַ בֵּ֝רֵ֗ךְ נִ֘אֵ֥ץ יְהוָֽה	3	For the wicked boasteth of his heart's desire, and blesseth the covetous, {whom} the LORD abhorreth. {heart's: Heb. soul's} {blesseth...: or, the covetous blesseth himself, he abhorreth the LORD}	لِأَنَّ ٱلشِّرِّيرَ يَفْتَخِرُ بِشَهَوَاتِ نَفْسِهِ، وَٱلْخَاطِفُ يُجَدِّفُ. يُهِينُ ٱلرَّبَّ.
רָשָׁ֗ע כְּ/גֹ֣בַהּ אַ֭פּ/וֹ בַּל יִדְרֹ֑שׁ אֵ֥ין אֱ֝לֹהִ֗ים כָּל מְזִמּוֹתָֽי/ו	4	The wicked, through the pride of his countenance, will not seek {after God}: God {is} not in all his thoughts. {God is...: or, all his thoughts are, There is no God}	ٱلشِّرِّيرُ حَسَبَ تَشَامُخِ أَنْفِهِ يَقُولُ: «لَا يُطَالِبُ». كُلُّ أَفْكَارِهِ أَنَّهُ لَا إِلَهَ.
יָ֘חִ֤ילוּ דרכ/ו דְרָכָ֨י/ו בְּ/כָל עֵ֗ת מָר֣וֹם מִ֭שְׁפָּטֶי/ךָ מִ/נֶּגְדּ֑/וֹ כָּל צ֝וֹרְרָ֗י/ו יָפִ֥יחַ בָּ/הֶֽם	5	His ways are always grievous; thy judgments {are} far above out of his sight: {as for} all his enemies, he puffeth at them.	تَثْبُتُ سُبْلُهُ فِي كُلِّ حِينٍ. عَالِيَةٌ أَحْكَامُكَ فَوْقَهُ. كُلُّ أَعْدَائِهِ يَنْفُثُ فِيهِمْ.
אָמַ֣ר בְּ֭/לִבּ/וֹ בַּל אֶמּ֑וֹט לְ/דֹ֥ר וָ֝/דֹ֗ר אֲשֶׁ֣ר לֹֽא בְ/רָֽע	6	He hath said in his heart, I shall not be moved: for {I shall} never {be} in adversity. {never: Heb. unto generation and generation}	قَالَ فِي قَلْبِهِ: «لَا أَتَزَعْزَعُ. مِنْ دَوْرٍ إِلَى دَوْرٍ بِلَا سُوءٍ».
אָלָ֤ה פִּ֣י/הוּ מָ֭לֵא וּ/מִרְמ֣וֹת וָ/תֹ֑ךְ תַּ֥חַת לְ֝שׁוֹנ֗/וֹ עָמָ֥ל וָ/אָֽוֶן	7	His mouth is full of cursing and deceit and fraud: under his tongue {is} mischief and vanity. {deceit: Heb. deceits} {vanity: or, iniquity}	فَمُهُ مَمْلُوءٌ لَعْنَةً وَغِشًّا وَظُلْمًا. تَحْتَ لِسَانِهِ مَشَقَّةٌ وَإِثْمٌ.
יֵשֵׁ֤ב בְּ/מַאְרַ֬ב חֲצֵרִ֗ים בַּֽ֭/מִּסְתָּרִים יַהֲרֹ֣ג נָקִ֑י עֵ֝ינָ֗י/ו לְֽ/חֵלְכָ֥ה יִצְפֹּֽנוּ	8	He sitteth in the lurking places of the villages: in the secret places doth he murder the innocent: his eyes are privily set against the poor. {are...: Heb. hide themselves}	يَجْلِسُ فِي مَكْمَنِ ٱلدِّيَارِ، فِي ٱلْمُخْتَفَيَاتِ يَقْتُلُ ٱلْبَرِيَّ. عَيْنَاهُ تُرَاقِبَانِ ٱلْمِسْكِينَ.
יֶאֱרֹ֬ב בַּ/מִּסְתָּ֨ר כְּ/אַרְיֵ֬ה בְ/סֻכֹּ֗/ה יֶ֭אֱרֹב לַ/חֲט֣וֹף עָנִ֑י יַחְטֹ֥ף עָ֝נִ֗י בְּ/מָשְׁכ֥/וֹ בְ/רִשְׁתּֽ/וֹ	9	He lieth in wait secretly as a lion in his den: he lieth in wait to catch the poor: he doth catch the poor, when he draweth him into his net. {secretly: Heb. in the secret places}	يَكْمُنُ فِي ٱلْمُخْتَفَى كَأَسَدٍ فِي عِرِّيسِهِ. يَكْمُنُ لِيَخْطَفَ ٱلْمِسْكِينَ. يَخْطَفُ ٱلْمِسْكِينَ بِجَذْبِهِ فِي شَبَكَتِهِ،
ו/דכה יִדְכֶּ֥ה יָשֹׁ֑חַ וְ/נָפַ֥ל בַּ֝/עֲצוּמָ֗י/ו חלכאים חֵ֣יל כָּאִֽים	10	He croucheth, {and} humbleth himself, that the poor may fall by his strong ones. {He...: Heb. He breaketh himself} {by...: or, into his strong parts}	فَتَنْسَحِقُ وَتَنْحَنِي وَتَسْقُطُ ٱلْمَسَاكِينُ بِبَرَاثِنِهِ.
אָמַ֣ר בְּ֭/לִבּ/וֹ שָׁ֣כַֽח אֵ֑ל הִסְתִּ֥יר פָּ֝נָ֗י/ו בַּל רָאָ֥ה לָ/נֶֽצַח	11	He hath said in his heart, God hath forgotten: he hideth his face; he will never see {it}.	قَالَ فِي قَلْبِهِ: «إِنَّ ٱللهَ قَدْ نَسِيَ. حَجَبَ وَجْهَهُ. لَا يَرَى إِلَى ٱلْأَبَدِ».
קוּמָ֤/ה יְהוָ֗ה אֵ֭ל נְשָׂ֣א יָדֶ֑/ךָ אַל תִּשְׁכַּ֥ח עניים עֲנָוִֽים	12	Arise, O LORD; O God, lift up thine hand: forget not the humble. {humble: or, afflicted}	قُمْ يَارَبُّ. يَا ٱللهُ ٱرْفَعْ يَدَكَ. لَا تَنْسَ ٱلْمَسَاكِينَ.
עַל מֶ֤ה נִאֵ֖ץ רָשָׁ֥ע אֱלֹהִ֑ים אָמַ֥ר בְּ֝/לִבּ֗/וֹ לֹ֣א תִּדְרֹֽשׁ	13	Wherefore doth the wicked contemn God? he hath said in his heart, Thou wilt not require {it}.	لِمَاذَا أَهَانَ ٱلشِّرِّيرُ ٱللهَ؟ لِمَاذَا قَالَ فِي قَلْبِهِ: «لَا تُطَالِبُ»؟
רָאִ֡תָה כִּֽי אַתָּ֤ה עָ֘מָ֤ל וָ/כַ֨עַס תַּבִּיט֮ לָ/תֵ֪ת בְּ/יָ֫דֶ֥/ךָ עָ֭לֶי/ךָ יַעֲזֹ֣ב חֵלֶ֑כָה יָ֝ת֗וֹם אַתָּ֤ה הָיִ֬יתָ עוֹזֵֽר	14	Thou hast seen {it}; for thou beholdest mischief and spite, to requite {it} with thy hand: the poor committeth himself unto thee; thou art the helper of the fatherless. {committeth: Heb. leaveth}	قَدْ رَأَيْتَ. لِأَنَّكَ تُبْصِرُ ٱلْمَشَقَّةَ وَٱلْغَمَّ لِتُجَازِيَ بِيَدِكَ. إِلَيْكَ يُسَلِّمُ ٱلْمِسْكِينُ أَمْرَهُ. أَنْتَ صِرْتَ مُعِينَ ٱلْيَتِيمِ.
שְׁ֭בֹר זְר֣וֹעַ רָשָׁ֑ע וָ֝/רָ֗ע תִּֽדְרוֹשׁ רִשְׁע֥/וֹ בַל תִּמְצָֽא	15	Break thou the arm of the wicked and the evil {man}: seek out his wickedness {till} thou find none.	اِحْطِمْ ذِرَاعَ ٱلْفَاجِرِ. وَٱلشِّرِّيرُ تَطْلُبُ شَرَّهُ وَلَا تَجِدُهُ.
יְהוָ֣ה מֶ֭לֶךְ עוֹלָ֣ם וָ/עֶ֑ד אָבְד֥וּ ג֝וֹיִ֗ם מֵֽ/אַרְצֽ/וֹ	16	The LORD {is} King for ever and ever: the heathen are perished out of his land.	ٱلرَّبُّ مَلِكٌ إِلَى ٱلدَّهْرِ وَٱلْأَبَدِ. بَادَتِ ٱلْأُمَمُ مِنْ أَرْضِهِ.
תַּאֲוַ֬ת עֲנָוִ֣ים שָׁמַ֣עְתָּ יְהוָ֑ה תָּכִ֥ין לִ֝בָּ֗/ם תַּקְשִׁ֥יב אָזְנֶֽ/ךָ	17	LORD, thou hast heard the desire of the humble: thou wilt prepare their heart, thou wilt cause thine ear to hear: {prepare: or, establish}	تَأَوُّهَ ٱلْوُدَعَاءِ قَدْ سَمِعْتَ يَارَبُّ. تُثَبِّتُ قُلُوبَهُمْ. تُمِيلُ أُذُنَكَ
לִ/שְׁפֹּ֥ט יָת֗וֹם וָ֫/דָ֥ךְ בַּל יוֹסִ֥יף ע֑וֹד לַ/עֲרֹ֥ץ אֱ֝נ֗וֹשׁ מִן הָ/אָֽרֶץ	18	To judge the fatherless and the oppressed, that the man of the earth may no more oppress. {oppress: or, terrify}	لِحَقِّ ٱلْيَتِيمِ وَٱلْمُنْسَحِقِ، لِكَيْ لَا يَعُودَ أَيْضًا يَرْعَبُهُمْ إِنْسَانٌ مِنَ ٱلْأَرْضِ.

מִכְתָּ֥ם לְ/דָוִ֑ד שָֽׁמְרֵ֥/נִי אֵ֝֗ל כִּֽי חָסִ֥יתִי בָֽ/ךְ	1	[Michtam of David.] Preserve me, O God: for in thee do I put my trust. {Michtam: or, A golden Psalm}	مُذَهَّبَةٌ لِدَاوُدَ; اِحْفَظْنِي يَا ٱللهُ لِأَنِّي عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ.
אָמַ֣רְתְּ לַֽ֭/יהוָה אֲדֹנָ֣/י אָ֑תָּה ט֝וֹבָתִ֗/י בַּל עָלֶֽי/ךָ	2	{O my soul}, thou hast said unto the LORD, Thou {art} my Lord: my goodness {extendeth} not to thee;	قُلْتُ لِلرَّبِّ: «أَنْتَ سَيِّدِي. خَيْرِي لَا شَيْءَ غَيْرُكَ».
לִ֭/קְדוֹשִׁים אֲשֶׁר בָּ/אָ֣רֶץ הֵ֑מָּה וְ֝/אַדִּירֵ֗י כָּל חֶפְצִ/י בָֽ/ם	3	{But} to the saints that {are} in the earth, and {to} the excellent, in whom {is} all my delight.	ٱلْقِدِّيسُونَ ٱلَّذِينَ فِي ٱلْأَرْضِ وَٱلْأَفَاضِلُ كُلُّ مَسَرَّتِي بِهِمْ.
יִרְבּ֥וּ עַצְּבוֹתָ/ם֮ אַחֵ֪ר מָ֫הָ֥רוּ בַּל אַסִּ֣יךְ נִסְכֵּי/הֶ֣ם מִ/דָּ֑ם וּֽ/בַל אֶשָּׂ֥א אֶת שְׁ֝מוֹתָ֗/ם עַל שְׂפָתָֽ/י	4	Their sorrows shall be multiplied {that} hasten {after} another {god}: their drink offerings of blood will I not offer, nor take up their names into my lips. {hasten...: or, give gifts to another}	تَكْثُرُ أَوْجَاعُهُمُ ٱلَّذِينَ أَسْرَعُوا وَرَاءَ آخَرَ. لَا أَسْكُبُ سَكَائِبَهُمْ مِنْ دَمٍ، وَلَا أَذْكُرُ أَسْمَاءَهُمْ بِشَفَتَيَّ.
יְֽהוָ֗ה מְנָת חֶלְקִ֥/י וְ/כוֹסִ֑/י אַ֝תָּ֗ה תּוֹמִ֥יךְ גּוֹרָלִֽ/י	5	The LORD {is} the portion of mine inheritance and of my cup: thou maintainest my lot. {of mine...: Heb. of my part}	ٱلرَّبُّ نَصِيبُ قِسْمَتِي وَكَأْسِي. أَنْتَ قَابِضُ قُرْعَتِي.
חֲבָלִ֣ים נָֽפְלוּ לִ֭/י בַּ/נְּעִמִ֑ים אַף נַ֝חֲלָ֗ת שָֽׁפְרָ֥ה עָלָֽ/י	6	The lines are fallen unto me in pleasant {places}; yea, I have a goodly heritage.	حِبَالٌ وَقَعَتْ لِي فِي ٱلنُّعَمَاءِ، فَٱلْمِيرَاثُ حَسَنٌ عِنْدِي.
אֲבָרֵ֗ךְ אֶת יְ֭הוָה אֲשֶׁ֣ר יְעָצָ֑/נִי אַף לֵ֝יל֗וֹת יִסְּר֥וּ/נִי כִלְיוֹתָֽ/י	7	I will bless the LORD, who hath given me counsel: my reins also instruct me in the night seasons.	أُبَارِكُ ٱلرَّبَّ ٱلَّذِي نَصَحَنِي، وَأَيْضًا بِٱللَّيْلِ تُنْذِرُنِي كُلْيَتَايَ.
שִׁוִּ֬יתִי יְהוָ֣ה לְ/נֶגְדִּ֣/י תָמִ֑יד כִּ֥י מִֽ֝/ימִינִ֗/י בַּל אֶמּֽוֹט	8	I have set the LORD always before me: because {he is} at my right hand, I shall not be moved.	جَعَلْتُ ٱلرَّبَّ أَمَامِي فِي كُلِّ حِينٍ، لِأَنَّهُ عَنْ يَمِينِي فَلَا أَتَزَعْزَعُ.
לָ/כֵ֤ן שָׂמַ֣ח לִ֭בִּ/י וַ/יָּ֣גֶל כְּבוֹדִ֑/י אַף בְּ֝שָׂרִ֗/י יִשְׁכֹּ֥ן לָ/בֶֽטַח	9	Therefore my heart is glad, and my glory rejoiceth: my flesh also shall rest in hope. {rest...: Heb. dwell confidently}	لِذَلِكَ فَرِحَ قَلْبِي، وَٱبْتَهَجَتْ رُوحِي. جَسَدِي أَيْضًا يَسْكُنُ مُطْمَئِنًّا.
כִּ֤י לֹא תַעֲזֹ֣ב נַפְשִׁ֣/י לִ/שְׁא֑וֹל לֹֽא תִתֵּ֥ן חֲ֝סִידְ/ךָ֗ לִ/רְא֥וֹת שָֽׁחַת	10	For thou wilt not leave my soul in hell; neither wilt thou suffer thine Holy One to see corruption.	لِأَنَّكَ لَنْ تَتْرُكَ نَفْسِي فِي ٱلْهَاوِيَةِ. لَنْ تَدَعَ تَقِيَّكَ يَرَى فَسَادًا.
תּֽוֹדִיעֵ/נִי֮ אֹ֤רַח חַ֫יִּ֥ים שֹׂ֣בַע שְׂ֭מָחוֹת אֶת פָּנֶ֑י/ךָ נְעִמ֖וֹת בִּ/ימִינְ/ךָ֣ נֶֽצַח	11	Thou wilt shew me the path of life: in thy presence {is} fulness of joy; at thy right hand {there are} pleasures for evermore.	تُعَرِّفُنِي سَبِيلَ ٱلْحَيَاةِ. أَمَامَكَ شِبَعُ سُرُورٍ. فِي يَمِينِكَ نِعَمٌ إِلَى ٱلْأَبَدِ.

תְּפִלָּ֗ה לְ/דָ֫וִ֥ד שִׁמְעָ֤/ה יְהוָ֨ה צֶ֗דֶק הַקְשִׁ֥יבָ/ה רִנָּתִ֗/י הַאֲזִ֥ינָ/ה תְפִלָּתִ֑/י בְּ֝/לֹ֗א שִׂפְתֵ֥י מִרְמָֽה	1	[A Prayer of David.] Hear the right, O LORD, attend unto my cry, give ear unto my prayer, {that goeth} not out of feigned lips. {the right: Heb. justice} {not...: Heb. without lips of deceit}	صَلَاةٌ لِدَاوُدَ; اِسْمَعْ يَارَبُّ لِلْحَقِّ. أَنْصِتْ إِلَى صُرَاخِي. أَصْغِ إِلَى صَلَاتِي مِنْ شَفَتَيْنِ بِلَا غِشٍّ.
מִ֭/לְּ/פָנֶי/ךָ מִשְׁפָּטִ֣/י יֵצֵ֑א עֵ֝ינֶ֗י/ךָ תֶּחֱזֶ֥ינָה מֵישָׁרִֽים	2	Let my sentence come forth from thy presence; let thine eyes behold the things that are equal.	مِنْ قُدَّامِكَ يَخْرُجُ قَضَائِي. عَيْنَاكَ تَنْظُرَانِ ٱلْمُسْتَقِيمَاتِ.
בָּ֘חַ֤נְתָּ לִבִּ֨/י פָּ֘קַ֤דְתָּ לַּ֗יְלָה צְרַפְתַּ֥/נִי בַל תִּמְצָ֑א זַ֝מֹּתִ֗י בַּל יַעֲבָר פִּֽ/י	3	Thou hast proved mine heart; thou hast visited {me} in the night; thou hast tried me, {and} shalt find nothing; I am purposed {that} my mouth shall not transgress.	جَرَّبْتَ قَلْبِي. تَعَهَّدْتَهُ لَيْلًا. مَحَّصْتَنِي. لَا تَجِدُ فِيَّ ذُمُومًا. لَا يَتَعَدَّى فَمِي.
לִ/פְעֻלּ֣וֹת אָ֭דָם בִּ/דְבַ֣ר שְׂפָתֶ֑י/ךָ אֲנִ֥י שָׁ֝מַ֗רְתִּי אָרְח֥וֹת פָּרִֽיץ	4	Concerning the works of men, by the word of thy lips I have kept {me from} the paths of the destroyer.	مِنْ جِهَةِ أَعْمَالِ ٱلنَّاسِ فَبِكَلَامِ شَفَتَيْكَ أَنَا تَحَفَّظْتُ مِنْ طُرُقِ ٱلْمُعْتَنِفِ.
תָּמֹ֣ךְ אֲ֭שֻׁרַ/י בְּ/מַעְגְּלוֹתֶ֑י/ךָ בַּל נָמ֥וֹטּוּ פְעָמָֽ/י	5	Hold up my goings in thy paths, {that} my footsteps slip not. {slip...: Heb. be not moved}	تَمَسَّكَتْ خُطُوَاتِي بِآثَارِكَ فَمَا زَلَّتْ قَدَمَايَ.
אֲנִֽי קְרָאתִ֣י/ךָ כִֽי תַעֲנֵ֣/נִי אֵ֑ל הַֽט אָזְנְ/ךָ֥ לִ֝֗/י שְׁמַ֣ע אִמְרָתִֽ/י	6	I have called upon thee, for thou wilt hear me, O God: incline thine ear unto me, {and hear} my speech.	أَنَا دَعَوْتُكَ لِأَنَّكَ تَسْتَجِيبُ لِي يَا ٱللهُ. أَمِلْ أُذُنَيْكَ إِلَيَّ. ٱسْمَعْ كَلَامِي.
הַפְלֵ֣ה חֲ֭סָדֶי/ךָ מוֹשִׁ֣יעַ חוֹסִ֑ים מִ֝/מִּתְקוֹמְמִ֗ים בִּֽ/ימִינֶֽ/ךָ	7	Shew thy marvellous lovingkindness, O thou that savest by thy right hand them which put their trust {in thee} from those that rise up {against them}. {by thy...: or, them which trust in thee from those that rise up against thy right hand}	مَيِّزْ مَرَاحِمَكَ، يَامُخَلِّصَ ٱلْمُتَّكِلِينَ عَلَيْكَ، بِيَمِينِكَ مِنَ ٱلْمُقَاوِمِينَ.
שָׁ֭מְרֵ/נִי כְּ/אִישׁ֣וֹן בַּת עָ֑יִן בְּ/צֵ֥ל כְּ֝נָפֶ֗י/ךָ תַּסְתִּירֵֽ/נִי	8	Keep me as the apple of the eye, hide me under the shadow of thy wings,	ٱحْفَظْنِي مِثْلَ حَدَقَةِ ٱلْعَيْنِ. بِظِلِّ جَنَاحَيْكَ ٱسْتُرْنِي
מִ/פְּנֵ֣י רְ֭שָׁעִים ז֣וּ שַׁדּ֑וּ/נִי אֹיְבַ֥/י בְּ֝/נֶ֗פֶשׁ יַקִּ֥יפוּ עָלָֽ/י	9	From the wicked that oppress me, {from} my deadly enemies, {who} compass me about. {oppress: Heb. waste} {my...: Heb. my enemies against the soul}	مِنْ وَجْهِ ٱلْأَشْرَارِ ٱلَّذِينَ يُخْرِبُونَنِي، أَعْدَائِي بِٱلنَّفْسِ ٱلَّذِينَ يَكْتَنِفُونَنِي.
חֶלְבָּ֥/מוֹ סָּגְר֑וּ פִּ֝֗י/מוֹ דִּבְּר֥וּ בְ/גֵאֽוּת	10	They are inclosed in their own fat: with their mouth they speak proudly.	قَلْبَهُمُ ٱلسَّمِينَ قَدْ أَغْلَقُوا. بِأَفْوَاهِهِمْ قَدْ تَكَلَّمُوا بِٱلْكِبْرِيَاءِ.
אַ֭שֻּׁרֵי/נוּ עַתָּ֣ה סבבו/ני סְבָב֑וּ/נוּ עֵינֵי/הֶ֥ם יָ֝שִׁ֗יתוּ לִ/נְט֥וֹת בָּ/אָֽרֶץ	11	They have now compassed us in our steps: they have set their eyes bowing down to the earth;	فِي خُطُوَاتِنَا ٱلْآنَ قَدْ أَحَاطُوا بِنَا. نَصَبُوا أَعْيُنَهُمْ لِيُزْلِقُونَا إِلَى ٱلْأَرْضِ.
דִּמְיֹנ֗/וֹ כְּ֭/אַרְיֵה יִכְס֣וֹף לִ/טְר֑וֹף וְ֝/כִ/כְפִ֗יר יֹשֵׁ֥ב בְּ/מִסְתָּרִֽים	12	Like as a lion {that} is greedy of his prey, and as it were a young lion lurking in secret places. {Like...: Heb. The likeness of him (that is, of every one of them) is as a lion that desireth to ravin} {lurking: Heb. sitting}	مَثَلُهُ مَثَلُ ٱلْأَسَدِ ٱلْقَرِمِ إِلَى ٱلِٱفْتِرَاسِ، وَكَٱلشِّبْلِ ٱلْكَامِنِ فِي عِرِّيسِهِ.
קוּמָ֤/ה יְהוָ֗ה קַדְּמָ֣/ה פָ֭נָי/ו הַכְרִיעֵ֑/הוּ פַּלְּטָ֥/ה נַ֝פְשִׁ֗/י מֵ/רָשָׁ֥ע חַרְבֶּֽ/ךָ	13	Arise, O LORD, disappoint him, cast him down: deliver my soul from the wicked, {which is} thy sword: {disappoint...: Heb. prevent his face} {which is: or, by}	قُمْ يَارَبُّ. تَقَدَّمْهُ. اِصْرَعْهُ. نَجِّ نَفْسِي مِنَ ٱلشِّرِّيرِ بِسَيْفِكَ،
מִֽ/מְתִ֥ים יָדְ/ךָ֨ יְהוָ֡ה מִֽ/מְתִ֬ים מֵ/חֶ֗לֶד חֶלְקָ֥/ם בַּֽ/חַיִּים֮ ו/צפינ/ך וּֽ/צְפוּנְ/ךָ֮ תְּמַלֵּ֪א בִ֫טְנָ֥/ם יִשְׂבְּע֥וּ בָנִ֑ים וְ/הִנִּ֥יחוּ יִ֝תְרָ֗/ם לְ/עוֹלְלֵי/הֶֽם	14	From men {which are} thy hand, O LORD, from men of the world, {which have} their portion in {this} life, and whose belly thou fillest with thy hid {treasure}: they are full of children, and leave the rest of their {substance} to their babes. {which are: or, by} {they...: or, their children are full}	مِنَ ٱلنَّاسِ بِيَدِكَ يَارَبُّ، مِنْ أَهْلِ ٱلدُّنْيَا. نَصِيبُهُمْ فِي حَيَاتِهِمْ. بِذَخَائِرِكَ تَمْلَأُ بُطُونَهُمْ. يَشْبَعُونَ أَوْلَادًا وَيَتْرُكُونَ فُضَالَتَهُمْ لِأَطْفَالِهِمْ.
אֲנִ֗י בְּ֭/צֶדֶק אֶחֱזֶ֣ה פָנֶ֑י/ךָ אֶשְׂבְּעָ֥ה בְ֝/הָקִ֗יץ תְּמוּנָתֶֽ/ךָ	15	As for me, I will behold thy face in righteousness: I shall be satisfied, when I awake, with thy likeness.	أَمَّا أَنَا فَبِالْبِرِّ أَنْظُرُ وَجْهَكَ. أَشْبَعُ إِذَا ٱسْتَيْقَظْتُ بِشَبَهِكَ.

לַ֭/מְנַצֵּחַ עַל אַיֶּ֥לֶת הַ/שַּׁ֗חַר מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician upon Aijeleth Shahar, A Psalm of David.] My God, my God, why hast thou forsaken me? {why art thou so} far from helping me, {and from} the words of my roaring? {Aijeleth...: or, the hind of the morning} {helping...: Heb. my salvation}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «أَيِّلَةِ ٱلصُّبْحِ». مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; إِلَهِي، إِلَهِي، لِمَاذَا تَرَكْتَنِي، بَعِيدًا عَنْ خَلَاصِي، عَنْ كَلَامِ زَفِيرِي؟
אֵלִ֣/י אֵ֭לִ/י לָ/מָ֣ה עֲזַבְתָּ֑/נִי רָח֥וֹק מִֽ֝/ישׁוּעָתִ֗/י דִּבְרֵ֥י שַׁאֲגָתִֽ/י	2	O my God, I cry in the daytime, but thou hearest not; and in the night season, and am not silent. {am...: Heb. there is no silence to me}	إِلَهِي، فِي ٱلنَّهَارِ أَدْعُو فَلَا تَسْتَجِيبُ، فِي ٱللَّيْلِ أَدْعُو فَلَا هُدُوَّ لِي.
אֱֽלֹהַ֗/י אֶקְרָ֣א י֭וֹמָם וְ/לֹ֣א תַעֲנֶ֑ה וְ֝/לַ֗יְלָה וְֽ/לֹא דֽוּמִיָּ֥ה לִֽ/י	3	But thou {art} holy, {O thou} that inhabitest the praises of Israel.	وَأَنْتَ ٱلْقُدُّوسُ ٱلْجَالِسُ بَيْنَ تَسْبِيحَاتِ إِسْرَائِيلَ.
וְ/אַתָּ֥ה קָד֑וֹשׁ י֝וֹשֵׁ֗ב תְּהִלּ֥וֹת יִשְׂרָאֵֽל	4	Our fathers trusted in thee: they trusted, and thou didst deliver them.	عَلَيْكَ ٱتَّكَلَ آبَاؤُنَا. ٱتَّكَلُوا فَنَجَّيْتَهُمْ.
בְּ֭/ךָ בָּטְח֣וּ אֲבֹתֵ֑י/נוּ בָּ֝טְח֗וּ וַֽ/תְּפַלְּטֵֽ/מוֹ	5	They cried unto thee, and were delivered: they trusted in thee, and were not confounded.	إِلَيْكَ صَرَخُوا فَنَجَوْا. عَلَيْكَ ٱتَّكَلُوا فَلَمْ يَخْزَوْا.
אֵלֶ֣י/ךָ זָעֲק֣וּ וְ/נִמְלָ֑טוּ בְּ/ךָ֖ בָטְח֣וּ וְ/לֹא בֽוֹשׁוּ	6	But I {am} a worm, and no man; a reproach of men, and despised of the people.	أَمَّا أَنَا فَدُودَةٌ لَا إِنْسَانٌ. عَارٌ عِنْدَ ٱلْبَشَرِ وَمُحْتَقَرُ ٱلشَّعْبِ.
וְ/אָנֹכִ֣י תוֹלַ֣עַת וְ/לֹא אִ֑ישׁ חֶרְפַּ֥ת אָ֝דָ֗ם וּ/בְז֥וּי עָֽם	7	All they that see me laugh me to scorn: they shoot out the lip, they shake the head, {saying}, {shoot...: Heb. open}	كُلُّ ٱلَّذِينَ يَرَوْنَنِي يَسْتَهْزِئُونَ بِي. يَفْغَرُونَ ٱلشِّفَاهَ، وَيُنْغِضُونَ ٱلرَّأْسَ قَائِلِينَ:
כָּל רֹ֭אַ/י יַלְעִ֣גוּ לִ֑/י יַפְטִ֥ירוּ בְ֝/שָׂפָ֗ה יָנִ֥יעוּ רֹֽאשׁ	8	He trusted on the LORD {that} he would deliver him: let him deliver him, seeing he delighted in him. {He trusted...: Heb. He rolled himself on} {seeing...: or, if he delight in}	«ٱتَّكَلَ عَلَى ٱلرَّبِّ فَلْيُنَجِّهِ، لِيُنْقِذْهُ لِأَنَّهُ سُرَّ بِهِ».
גֹּ֣ל אֶל יְהוָ֣ה יְפַלְּטֵ֑/הוּ יַ֝צִּילֵ֗/הוּ כִּ֘י חָ֥פֵֽץ בּֽ/וֹ	9	But thou {art} he that took me out of the womb: thou didst make me hope {when I was} upon my mother's breasts. {didst...: or, kept me in safety}	لِأَنَّكَ أَنْتَ جَذَبْتَنِي مِنَ ٱلْبَطْنِ. جَعَلْتَنِي مُطْمَئِنًّا عَلَى ثَدْيَيْ أُمِّي.
כִּֽי אַתָּ֣ה גֹחִ֣/י מִ/בָּ֑טֶן מַ֝בְטִיחִ֗/י עַל שְׁדֵ֥י אִמִּֽ/י	10	I was cast upon thee from the womb: thou {art} my God from my mother's belly.	عَلَيْكَ أُلْقِيتُ مِنَ ٱلرَّحِمِ. مِنْ بَطْنِ أُمِّي أَنْتَ إِلَهِي.
עָ֭לֶי/ךָ הָשְׁלַ֣כְתִּי מֵ/רָ֑חֶם מִ/בֶּ֥טֶן אִ֝מִּ֗/י אֵ֣לִ/י אָֽתָּה	11	Be not far from me; for trouble {is} near; for {there is} none to help. {none...: Heb. not a helper}	لَا تَتَبَاعَدْ عَنِّي، لِأَنَّ ٱلضِّيقَ قَرِيبٌ، لِأَنَّهُ لَا مُعِينَ.
אַל תִּרְחַ֣ק מִ֭מֶּ/נִּי כִּי צָרָ֣ה קְרוֹבָ֑ה כִּי אֵ֥ין עוֹזֵֽר	12	Many bulls have compassed me: strong {bulls} of Bashan have beset me round.	أَحَاطَتْ بِي ثِيرَانٌ كَثِيرَةٌ. أَقْوِيَاءُ بَاشَانَ ٱكْتَنَفَتْنِي.
סְ֭בָבוּ/נִי פָּרִ֣ים רַבִּ֑ים אַבִּירֵ֖י בָשָׁ֣ן כִּתְּרֽוּ/נִי	13	They gaped upon me {with} their mouths, {as} a ravening and a roaring lion. {gaped...: Heb. opened their mouths against me}	فَغَرُوا عَلَيَّ أَفْوَاهَهُمْ كَأَسَدٍ مُفْتَرِسٍ مُزَمْجِرٍ.
פָּצ֣וּ עָלַ֣/י פִּי/הֶ֑ם אַ֝רְיֵ֗ה טֹרֵ֥ף וְ/שֹׁאֵֽג	14	I am poured out like water, and all my bones are out of joint: my heart is like wax; it is melted in the midst of my bowels. {out of...: or, sundered}	كَٱلْمَاءِ ٱنْسَكَبْتُ. ٱنْفَصَلَتْ كُلُّ عِظَامِي. صَارَ قَلْبِي كَٱلشَّمْعِ. قَدْ ذَابَ فِي وَسَطِ أَمْعَائِي.
כַּ/מַּ֥יִם נִשְׁפַּכְתִּי֮ וְ/הִתְפָּֽרְד֗וּ כָּֽל עַצְמ֫וֹתָ֥/י הָיָ֣ה לִ֭בִּ/י כַּ/דּוֹנָ֑ג נָ֝מֵ֗ס בְּ/ת֣וֹךְ מֵעָֽ/י	15	My strength is dried up like a potsherd; and my tongue cleaveth to my jaws; and thou hast brought me into the dust of death.	يَبِسَتْ مِثْلَ شَقْفَةٍ قُوَّتِي، وَلَصِقَ لِسَانِي بِحَنَكِي، وَإِلَى تُرَابِ ٱلْمَوْتِ تَضَعُنِي.
יָ֘בֵ֤שׁ כַּ/חֶ֨רֶשׂ כֹּחִ֗/י וּ֭/לְשׁוֹנִ/י מֻדְבָּ֣ק מַלְקוֹחָ֑/י וְֽ/לַ/עֲפַר מָ֥וֶת תִּשְׁפְּתֵֽ/נִי	16	For dogs have compassed me: the assembly of the wicked have inclosed me: they pierced my hands and my feet.	لِأَنَّهُ قَدْ أَحَاطَتْ بِي كِلَابٌ. جَمَاعَةٌ مِنَ ٱلْأَشْرَارِ ٱكْتَنَفَتْنِي. ثَقَبُوا يَدَيَّ وَرِجْلَيَّ.
כִּ֥י סְבָב֗וּ/נִי כְּלָ֫בִ֥ים עֲדַ֣ת מְ֭רֵעִים הִקִּיפ֑וּ/נִי כָּ֝/אֲרִ֗י יָדַ֥/י וְ/רַגְלָֽ/י	17	I may tell all my bones: they look {and} stare upon me.	أُحْصِي كُلَّ عِظَامِي، وَهُمْ يَنْظُرُونَ وَيَتَفَرَّسُونَ فِيَّ.
אֲסַפֵּ֥ר כָּל עַצְמוֹתָ֑/י הֵ֥מָּה יַ֝בִּ֗יטוּ יִרְאוּ בִֽ/י	18	They part my garments among them, and cast lots upon my vesture.	يَقْسِمُونَ ثِيَابِي بَيْنَهُمْ، وَعَلَى لِبَاسِي يَقْتَرِعُونَ.
יְחַלְּק֣וּ בְגָדַ֣/י לָ/הֶ֑ם וְ/עַל לְ֝בוּשִׁ֗/י יַפִּ֥ילוּ גוֹרָֽל	19	But be not thou far from me, O LORD: O my strength, haste thee to help me.	أَمَّا أَنْتَ يَارَبُّ، فَلَا تَبْعُدْ. يَا قُوَّتِي، أَسْرِعْ إِلَى نُصْرَتِي.
וְ/אַתָּ֣ה יְ֭הוָה אַל תִּרְחָ֑ק אֱ֝יָלוּתִ֗/י לְ/עֶזְרָ֥תִ/י חֽוּשָׁ/ה	20	Deliver my soul from the sword; my darling from the power of the dog. {my darling: Heb. my only one} {power: Heb. hand}	أَنْقِذْ مِنَ ٱلسَّيْفِ نَفْسِي. مِنْ يَدِ ٱلْكَلْبِ وَحِيدَتِي.
הַצִּ֣ילָ/ה מֵ/חֶ֣רֶב נַפְשִׁ֑/י מִ/יַּד כֶּ֝֗לֶב יְחִידָתִֽ/י	21	Save me from the lion's mouth: for thou hast heard me from the horns of the unicorns.	خَلِّصْنِي مِنْ فَمِ ٱلْأَسَدِ، وَمِنْ قُرُونِ بَقَرِ ٱلْوَحْشِ ٱسْتَجِبْ لِي.
ה֭וֹשִׁיעֵ/נִי מִ/פִּ֣י אַרְיֵ֑ה וּ/מִ/קַּרְנֵ֖י רֵמִ֣ים עֲנִיתָֽ/נִי	22	I will declare thy name unto my brethren: in the midst of the congregation will I praise thee.	أُخْبِرْ بِٱسْمِكَ إِخْوَتِي. فِي وَسَطِ ٱلْجَمَاعَةِ أُسَبِّحُكَ.
אֲסַפְּרָ֣ה שִׁמְ/ךָ֣ לְ/אֶחָ֑/י בְּ/ת֖וֹךְ קָהָ֣ל אֲהַלְלֶֽ/ךָּ	23	Ye that fear the LORD, praise him; all ye the seed of Jacob, glorify him; and fear him, all ye the seed of Israel.	يَا خَائِفِي ٱلرَّبِّ سَبِّحُوهُ! مَجِّدُوهُ يَا مَعْشَرَ ذُرِّيَّةِ يَعْقُوبَ، وَٱخْشَوْهُ يَا زَرْعَ إِسْرَائِيلَ جَمِيعًا!
יִרְאֵ֤י יְהוָ֨ה הַֽלְל֗וּ/הוּ כָּל זֶ֣רַע יַעֲקֹ֣ב כַּבְּד֑וּ/הוּ וְ/ג֥וּרוּ מִ֝מֶּ֗/נּוּ כָּל זֶ֥רַע יִשְׂרָאֵֽל	24	For he hath not despised nor abhorred the affliction of the afflicted; neither hath he hid his face from him; but when he cried unto him, he heard.	لِأَنَّهُ لَمْ يَحْتَقِرْ وَلَمْ يُرْذِلْ مَسْكَنَةَ ٱلْمِسْكِينِ، وَلَمْ يَحْجُبْ وَجْهَهُ عَنْهُ، بَلْ عِنْدَ صُرَاخِهِ إِلَيْهِ ٱسْتَمَعَ.
כִּ֤י לֹֽא בָזָ֨ה וְ/לֹ֪א שִׁקַּ֡ץ עֱנ֬וּת עָנִ֗י וְ/לֹא הִסְתִּ֣יר פָּנָ֣י/ו מִמֶּ֑/נּוּ וּֽ/בְ/שַׁוְּע֖/וֹ אֵלָ֣י/ו שָׁמֵֽעַ	25	My praise {shall be} of thee in the great congregation: I will pay my vows before them that fear him.	مِنْ قِبَلِكَ تَسْبِيحِي فِي ٱلْجَمَاعَةِ ٱلْعَظِيمَةِ. أُوفِي بِنُذُورِي قُدَّامَ خَائِفِيهِ.
מֵ֥/אִתְּ/ךָ֗ תְֽהִלָּ֫תִ֥/י בְּ/קָהָ֥ל רָ֑ב נְדָרַ֥/י אֲ֝שַׁלֵּ֗ם נֶ֣גֶד יְרֵאָֽי/ו	26	The meek shall eat and be satisfied: they shall praise the LORD that seek him: your heart shall live for ever.	يَأْكُلُ ٱلْوُدَعَاءُ وَيَشْبَعُونَ. يُسَبِّحُ ٱلرَّبَّ طَالِبُوهُ. تَحْيَا قُلُوبُكُمْ إِلَى ٱلْأَبَدِ.
יֹאכְל֬וּ עֲנָוִ֨ים וְ/יִשְׂבָּ֗עוּ יְהַֽלְל֣וּ יְ֭הוָה דֹּ֣רְשָׁ֑י/ו יְחִ֖י לְבַבְ/כֶ֣ם לָ/עַֽד	27	All the ends of the world shall remember and turn unto the LORD: and all the kindreds of the nations shall worship before thee.	تَذْكُرُ وَتَرْجِعُ إِلَى ٱلرَّبِّ كُلُّ أَقَاصِي ٱلْأَرْضِ. وَتَسْجُدُ قُدَّامَكَ كُلُّ قَبَائِلِ ٱلْأُمَمِ.
יִזְכְּר֤וּ וְ/יָשֻׁ֣בוּ אֶל יְ֭הוָה כָּל אַפְסֵי אָ֑רֶץ וְ/יִֽשְׁתַּחֲו֥וּ לְ֝/פָנֶ֗י/ךָ כָּֽל מִשְׁפְּח֥וֹת גּוֹיִֽם	28	For the kingdom {is} the LORD'S: and he {is} the governor among the nations.	لِأَنَّ لِلرَّبِّ ٱلْمُلْكَ، وَهُوَ ٱلْمُتَسَلِّطُ عَلَى ٱلْأُمَمِ.
כִּ֣י לַ֭/יהוָה הַ/מְּלוּכָ֑ה וּ֝/מֹשֵׁ֗ל בַּ/גּוֹיִֽם	29	All {they that be} fat upon earth shall eat and worship: all they that go down to the dust shall bow before him: and none can keep alive his own soul.	أَكَلَ وَسَجَدَ كُلُّ سَمِينِي ٱلْأَرْضِ. قُدَّامَهُ يَجْثُو كُلُّ مَنْ يَنْحَدِرُ إِلَى ٱلتُّرَابِ وَمَنْ لَمْ يُحْيِ نَفْسَهُ.
אָכְל֬וּ וַ/יִּֽשְׁתַּחֲוּ֨וּ כָּֽל דִּשְׁנֵי אֶ֗רֶץ לְ/פָנָ֣י/ו יִ֭כְרְעוּ כָּל יוֹרְדֵ֣י עָפָ֑ר וְ֝/נַפְשׁ֗/וֹ לֹ֣א חִיָּֽה	30	A seed shall serve him; it shall be accounted to the Lord for a generation.	ٱلذُّرِّيَّةُ تَتَعَبَّدُ لَهُ. يُخَبَّرُ عَنِ ٱلرَّبِّ ٱلْجِيلُ ٱلْآتِي.
זֶ֥רַע יַֽעַבְדֶ֑/נּוּ יְסֻפַּ֖ר לַֽ/אדֹנָ֣/י לַ/דּֽוֹר	31	They shall come, and shall declare his righteousness unto a people that shall be born, that he hath done {this}.	يَأْتُونَ وَيُخْبِرُونَ بِبِرهِ شَعْبًا سَيُولَدُ بِأَنَّهُ قَدْ فَعَلَ.
יָ֭בֹאוּ וְ/יַגִּ֣ידוּ צִדְקָת֑/וֹ לְ/עַ֥ם נ֝וֹלָ֗ד כִּ֣י עָשָֽׂה	32

לְ/דָוִ֗ד מִ֫זְמ֥וֹר לַֽ֭/יהוָה הָ/אָ֣רֶץ וּ/מְלוֹאָ֑/הּ תֵּ֝בֵ֗ל וְ/יֹ֣שְׁבֵי בָֽ/הּ	1	[A Psalm of David.] The earth {is} the LORD'S, and the fulness thereof; the world, and they that dwell therein.	لِدَاوُدَ. مَزْمُورٌ; لِلرَّبِّ ٱلْأَرْضُ وَمِلْؤُهَا. ٱلْمَسْكُونَةُ، وَكُلُّ ٱلسَّاكِنِينَ فِيهَا.
כִּי ה֭וּא עַל יַמִּ֣ים יְסָדָ֑/הּ וְ/עַל נְ֝הָר֗וֹת יְכוֹנְנֶֽ/הָ	2	For he hath founded it upon the seas, and established it upon the floods.	لِأَنَّهُ عَلَى ٱلْبِحَارِ أَسَّسَهَا، وَعَلَى ٱلْأَنْهَارِ ثَبَّتَهَا.
מִֽי יַעֲלֶ֥ה בְ/הַר יְהוָ֑ה וּ/מִי יָ֝קוּם בִּ/מְק֥וֹם קָדְשֽׁ/וֹ	3	Who shall ascend into the hill of the LORD? or who shall stand in his holy place?	مَنْ يَصْعَدُ إِلَى جَبَلِ ٱلرَّبِّ؟ وَمَنْ يَقُومُ فِي مَوْضِعِ قُدْسِهِ؟
נְקִ֥י כַפַּ֗יִם וּֽ/בַר לֵ֫בָ֥ב אֲשֶׁ֤ר לֹא נָשָׂ֣א לַ/שָּׁ֣וְא נַפְשִׁ֑/י וְ/לֹ֖א נִשְׁבַּ֣ע לְ/מִרְמָֽה	4	He that hath clean hands, and a pure heart; who hath not lifted up his soul unto vanity, nor sworn deceitfully. {He...: Heb. The clean of hands}	اَلطَّاهِرُ ٱلْيَدَيْنِ، وَٱلنَّقِيُّ ٱلْقَلْبِ، ٱلَّذِي لَمْ يَحْمِلْ نَفْسَهُ إِلَى ٱلْبَاطِلِ، وَلَا حَلَفَ كَذِبًا.
יִשָּׂ֣א בְ֭רָכָה מֵ/אֵ֣ת יְהוָ֑ה וּ֝/צְדָקָ֗ה מֵ/אֱלֹהֵ֥י יִשְׁעֽ/וֹ	5	He shall receive the blessing from the LORD, and righteousness from the God of his salvation.	يَحْمِلُ بَرَكَةً مِنْ عِنْدِ ٱلرَّبِّ، وَبِرًّا مِنْ إِلَهِ خَلَاصِهِ.
זֶ֭ה דּ֣וֹר דרש/ו דֹּרְשָׁ֑י/ו מְבַקְשֵׁ֨י פָנֶ֖י/ךָ יַעֲקֹ֣ב סֶֽלָה	6	This {is} the generation of them that seek him, that seek thy face, O Jacob. Selah. {O Jacob: or, O God of Jacob}	هَذَا هُوَ ٱلْجِيلُ ٱلطَّالِبُهُ، ٱلْمُلْتَمِسُونَ وَجْهَكَ يَا يَعْقُوبُ. سِلَاهْ.
שְׂא֤וּ שְׁעָרִ֨ים רָֽאשֵׁי/כֶ֗ם וְֽ֭/הִנָּשְׂאוּ פִּתְחֵ֣י עוֹלָ֑ם וְ֝/יָב֗וֹא מֶ֣לֶךְ הַ/כָּבֽוֹד	7	Lift up your heads, O ye gates; and be ye lift up, ye everlasting doors; and the King of glory shall come in.	اِرْفَعْنَ أَيَّتُهَا ٱلْأَرْتَاجُ رُؤُوسَكُنَّ، وَٱرْتَفِعْنَ أَيَّتُهَا ٱلْأَبْوَابُ ٱلدَّهْرِيَّاتُ، فَيَدْخُلَ مَلِكُ ٱلْمَجْدِ.
מִ֥י זֶה֮ מֶ֤לֶךְ הַ/כָּ֫ב֥וֹד יְ֭הוָה עִזּ֣וּז וְ/גִבּ֑וֹר יְ֝הוָ֗ה גִּבּ֥וֹר מִלְחָמָֽה	8	Who {is} this King of glory? The LORD strong and mighty, the LORD mighty in battle.	مَنْ هُوَ هَذَا مَلِكُ ٱلْمَجْدِ؟ ٱلرَّبُّ ٱلْقَدِيرُ ٱلْجَبَّارُ، ٱلرَّبُّ ٱلْجَبَّارُ فِي ٱلْقِتَالِ.
שְׂא֤וּ שְׁעָרִ֨ים רָֽאשֵׁי/כֶ֗ם וּ֭/שְׂאוּ פִּתְחֵ֣י עוֹלָ֑ם וְ֝/יָבֹא מֶ֣לֶךְ הַ/כָּבֽוֹד	9	Lift up your heads, O ye gates; even lift {them} up, ye everlasting doors; and the King of glory shall come in.	ٱرْفَعْنَ أَيَّتُهَا ٱلْأَرْتَاجُ رُؤُوسَكُنَّ، وَٱرْفَعْنَهَا أَيَّتُهَا ٱلْأَبْوَابُ ٱلدَّهْرِيَّاتُ، فَيَدْخُلَ مَلِكُ ٱلْمَجْدِ.
מִ֤י ה֣וּא זֶה֮ מֶ֤לֶךְ הַ/כָּ֫ב֥וֹד יְהוָ֥ה צְבָא֑וֹת ה֤וּא מֶ֖לֶךְ הַ/כָּב֣וֹד סֶֽלָה	10	Who is this King of glory? The LORD of hosts, he {is} the King of glory. Selah.	مَنْ هُوَ هَذَا مَلِكُ ٱلْمَجْدِ؟ رَبُّ ٱلْجُنُودِ هُوَ مَلِكُ ٱلْمَجْدِ. سِلَاهْ.

לְ/דָוִ֡ד אֵלֶ֥י/ךָ יְ֝הוָ֗ה נַפְשִׁ֥/י אֶשָּֽׂא	1	[{A Psalm} of David.] Unto thee, O LORD, do I lift up my soul.	لِدَاوُدَ; إِلَيْكَ يَارَبُّ أَرْفَعُ نَفْسِي.
אֱֽלֹהַ֗/י בְּ/ךָ֣ בָ֭טַחְתִּי אַל אֵב֑וֹשָׁה אַל יַֽעַלְצ֖וּ אֹיְבַ֣/י לִֽ/י	2	O my God, I trust in thee: let me not be ashamed, let not mine enemies triumph over me.	يَا إِلَهِي عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، فَلَا تَدَعْنِي أَخْزَى. لَا تَشْمَتْ بِي أَعْدَائِي.
גַּ֣ם כָּל קֹ֭וֶי/ךָ לֹ֣א יֵבֹ֑שׁוּ יֵ֝בֹ֗שׁוּ הַ/בּוֹגְדִ֥ים רֵיקָֽם	3	Yea, let none that wait on thee be ashamed: let them be ashamed which transgress without cause.	أَيْضًا كُلُّ مُنْتَظِرِيكَ لَا يَخْزَوْا. لِيَخْزَ ٱلْغَادِرُونَ بِلَا سَبَبٍ.
דְּרָכֶ֣י/ךָ יְ֭הוָה הוֹדִיעֵ֑/נִי אֹ֖רְחוֹתֶ֣י/ךָ לַמְּדֵֽ/נִי	4	Shew me thy ways, O LORD; teach me thy paths.	طُرُقَكَ يَارَبُّ عَرِّفْنِي. سُبُلَكَ عَلِّمْنِي.
הַדְרִ֘יכֵ֤/נִי בַ/אֲמִתֶּ֨/ךָ וְֽ/לַמְּדֵ֗/נִי כִּֽי אַ֭תָּה אֱלֹהֵ֣י יִשְׁעִ֑/י אוֹתְ/ךָ֥ קִ֝וִּ֗יתִי כָּל הַ/יּֽוֹם	5	Lead me in thy truth, and teach me: for thou {art} the God of my salvation; on thee do I wait all the day.	دَرِّبْنِي فِي حَقِّكَ وَعَلِّمْنِي، لِأَنَّكَ أَنْتَ إِلَهُ خَلَاصِي. إِيَّاكَ ٱنْتَظَرْتُ ٱلْيَوْمَ كُلَّهُ.
זְכֹר רַחֲמֶ֣י/ךָ יְ֭הוָה וַ/חֲסָדֶ֑י/ךָ כִּ֖י מֵ/עוֹלָ֣ם הֵֽמָּה	6	Remember, O LORD, thy tender mercies and thy lovingkindnesses; for they {have been} ever of old. {tender...: Heb. bowels}	ٱذْكُرْ مَرَاحِمَكَ يَارَبُّ وَإِحْسَانَاتِكَ، لِأَنَّهَا مُنْذُ ٱلْأَزَلِ هِيَ.
חַטֹּ֤אות נְעוּרַ֨/י וּ/פְשָׁעַ֗/י אַל תִּ֫זְכֹּ֥ר כְּ/חַסְדְּ/ךָ֥ זְכָר לִ/י אַ֑תָּה לְמַ֖עַן טוּבְ/ךָ֣ יְהוָֽה	7	Remember not the sins of my youth, nor my transgressions: according to thy mercy remember thou me for thy goodness' sake, O LORD.	لَا تَذْكُرْ خَطَايَا صِبَايَ وَلَا مَعَاصِيَّ. كَرَحْمَتِكَ ٱذْكُرْنِي أَنْتَ مِنْ أَجْلِ جُودِكَ يَارَبُّ.
טוֹב וְ/יָשָׁ֥ר יְהוָ֑ה עַל כֵּ֤ן יוֹרֶ֖ה חַטָּאִ֣ים בַּ/דָּֽרֶךְ	8	Good and upright {is} the LORD: therefore will he teach sinners in the way.	اَلرَّبُّ صَالِحٌ وَمُسْتَقِيمٌ، لِذَلِكَ يُعَلِّمُ ٱلْخُطَاةَ ٱلطَّرِيقَ.
יַדְרֵ֣ךְ עֲ֭נָוִים בַּ/מִּשְׁפָּ֑ט וִֽ/ילַמֵּ֖ד עֲנָוִ֣ים דַּרְכּֽ/וֹ	9	The meek will he guide in judgment: and the meek will he teach his way.	يُدَرِّبُ ٱلْوُدَعَاءَ فِي ٱلْحَقِّ، وَيُعَلِّمُ ٱلْوُدَعَاءَ طُرُقَهُ.
כָּל אָרְח֣וֹת יְ֭הוָה חֶ֣סֶד וֶ/אֱמֶ֑ת לְ/נֹצְרֵ֥י בְ֝רִית֗/וֹ וְ/עֵדֹתָֽי/ו	10	All the paths of the LORD {are} mercy and truth unto such as keep his covenant and his testimonies.	كُلُّ سُبُلِ ٱلرَّبِّ رَحْمَةٌ وَحَقٌّ لِحَافِظِي عَهْدِهِ وَشَهَادَاتِهِ.
לְמַֽעַן שִׁמְ/ךָ֥ יְהוָ֑ה וְֽ/סָלַחְתָּ֥ לַ֝/עֲוֺנִ֗/י כִּ֣י רַב הֽוּא	11	For thy name's sake, O LORD, pardon mine iniquity; for it {is} great.	مِنْ أَجْلِ ٱسْمِكَ يَارَبُّ ٱغْفِرْ إِثْمِي لِأَنَّهُ عَظِيمٌ.
מִי זֶ֣ה הָ֭/אִישׁ יְרֵ֣א יְהוָ֑ה י֝וֹרֶ֗/נּוּ בְּ/דֶ֣רֶךְ יִבְחָֽר	12	What man {is} he that feareth the LORD? him shall he teach in the way {that} he shall choose.	مَنْ هُوَ ٱلْإِنْسَانُ ٱلْخَائِفُ ٱلرَّبَّ؟ يُعَلِّمُهُ طَرِيقًا يَخْتَارُهُ.
נַ֭פְשׁ/וֹ בְּ/ט֣וֹב תָּלִ֑ין וְ֝/זַרְע֗/וֹ יִ֣ירַשׁ אָֽרֶץ	13	His soul shall dwell at ease; and his seed shall inherit the earth. {dwell...: Heb. lodge in goodness}	نَفْسُهُ فِي ٱلْخَيْرِ تَبِيتُ، وَنَسْلُهُ يَرِثُ ٱلْأَرْضَ.
ס֣וֹד יְ֭הוָה לִ/ירֵאָ֑י/ו וּ֝/בְרִית֗/וֹ לְ/הוֹדִיעָֽ/ם	14	The secret of the LORD {is} with them that fear him; and he will shew them his covenant. {and...: or, and his covenant to make them know it}	سِرُّ ٱلرَّبِّ لِخَائِفِيهِ، وَعَهْدُهُ لِتَعْلِيمِهِمْ.
עֵינַ֣/י תָּ֭מִיד אֶל יְהוָ֑ה כִּ֤י הֽוּא יוֹצִ֖יא מֵ/רֶ֣שֶׁת רַגְלָֽ/י	15	Mine eyes {are} ever toward the LORD; for he shall pluck my feet out of the net. {pluck: Heb. bring forth}	عَيْنَايَ دَائِمًا إِلَى ٱلرَّبِّ، لِأَنَّهُ هُوَ يُخْرِجُ رِجْلَيَّ مِنَ ٱلشَّبَكَةِ.
פְּנֵה אֵלַ֥/י וְ/חָנֵּ֑/נִי כִּֽי יָחִ֖יד וְ/עָנִ֣י אָֽנִי	16	Turn thee unto me, and have mercy upon me; for I {am} desolate and afflicted.	اِلْتَفِتْ إِلَيَّ وَٱرْحَمْنِي، لِأَنِّي وَحْدٌ وَمِسْكِينٌ أَنَا.
צָר֣וֹת לְבָבִ֣/י הִרְחִ֑יבוּ מִ֝/מְּצֽוּקוֹתַ֗/י הוֹצִיאֵֽ/נִי	17	The troubles of my heart are enlarged: {O} bring thou me out of my distresses.	اُفْرُجْ ضِيقَاتِ قَلْبِي. مِنْ شَدَائِدِي أَخْرِجْنِي.
רְאֵ֣ה עָ֭נְיִ/י וַ/עֲמָלִ֑/י וְ֝/שָׂ֗א לְ/כָל חַטֹּאותָֽ/י	18	Look upon mine affliction and my pain; and forgive all my sins.	ٱنْظُرْ إِلَى ذُلِّي وَتَعَبِي، وَٱغْفِرْ جَمِيعَ خَطَايَايَ.
רְאֵֽה אוֹיְבַ֥/י כִּי רָ֑בּוּ וְ/שִׂנְאַ֖ת חָמָ֣ס שְׂנֵאֽוּ/נִי	19	Consider mine enemies; for they are many; and they hate me with cruel hatred. {cruel...: Heb. hatred of violence}	ٱنْظُرْ إِلَى أَعْدَائِي لِأَنَّهُمْ قَدْ كَثُرُوا، وَبُغْضًا ظُلْمًا أَبْغَضُونِي.
שָׁמְרָ֣/ה נַ֭פְשִׁ/י וְ/הַצִּילֵ֑/נִי אַל אֵ֝ב֗וֹשׁ כִּֽי חָסִ֥יתִי בָֽ/ךְ	20	O keep my soul, and deliver me: let me not be ashamed; for I put my trust in thee.	ٱحْفَظْ نَفْسِي وَأَنْقِذْنِي. لَا أُخْزَى لِأَنِّي عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ.
תֹּם וָ/יֹ֥שֶׁר יִצְּר֑וּ/נִי כִּ֝֗י קִוִּיתִֽי/ךָ	21	Let integrity and uprightness preserve me; for I wait on thee.	يَحْفَظُنِي ٱلْكَمَالُ وَٱلِٱسْتِقَامَةُ، لِأَنِّي ٱنْتَظَرْتُكَ.
פְּדֵ֣ה אֱ֭לֹהִים אֶת יִשְׂרָאֵ֑ל מִ֝/כֹּ֗ל צָֽרוֹתָי/ו	22	Redeem Israel, O God, out of all his troubles.	يَا ٱللهُ، ٱفْدِ إِسْرَائِيلَ مِنْ كُلِّ ضِيقَاتِهِ.

לְ/דָוִ֨ד שָׁפְטֵ֤/נִי יְהוָ֗ה כִּֽי אֲ֭נִי בְּ/תֻמִּ֣/י הָלַ֑כְתִּי וּ/בַ/יהוָ֥ה בָּ֝טַ֗חְתִּי לֹ֣א אֶמְעָֽד	1	[{A Psalm} of David.] Judge me, O LORD; for I have walked in mine integrity: I have trusted also in the LORD; {therefore} I shall not slide.	لِدَاوُدَ; اِقْضِ لِي يَارَبُّ لِأَنِّي بِكَمَالِي سَلَكْتُ، وَعَلَى ٱلرَّبِّ تَوَكَّلْتُ بِلَا تَقَلْقُلٍ.
בְּחָנֵ֣/נִי יְהוָ֣ה וְ/נַסֵּ֑/נִי צרופ/ה צָרְפָ֖/ה כִלְיוֹתַ֣/י וְ/לִבִּֽ/י	2	Examine me, O LORD, and prove me; try my reins and my heart.	جَرِّبْنِي يَارَبُّ وَٱمْتَحِنِّي. صَفِّ كُلْيَتَيَّ وَقَلْبِي.
כִּֽי חַ֭סְדְּ/ךָ לְ/נֶ֣גֶד עֵינָ֑/י וְ֝/הִתְהַלַּ֗כְתִּי בַּ/אֲמִתֶּֽ/ךָ	3	For thy lovingkindness {is} before mine eyes: and I have walked in thy truth.	لِأَنَّ رَحْمَتَكَ أَمَامَ عَيْنِي. وَقَدْ سَلَكْتُ بِحَقِّكَ.
לֹא יָ֭שַׁבְתִּי עִם מְתֵי שָׁ֑וְא וְ/עִ֥ם נַ֝עֲלָמִ֗ים לֹ֣א אָבֽוֹא	4	I have not sat with vain persons, neither will I go in with dissemblers.	لَمْ أَجْلِسْ مَعَ أُنَاسِ ٱلسُّوءِ، وَمَعَ ٱلْمَاكِرِينَ لَا أَدْخُلُ.
שָׂ֭נֵאתִי קְהַ֣ל מְרֵעִ֑ים וְ/עִם רְ֝שָׁעִ֗ים לֹ֣א אֵשֵֽׁב	5	I have hated the congregation of evil doers; and will not sit with the wicked.	أَبْغَضْتُ جَمَاعَةَ ٱلْأَثَمَةِ، وَمَعَ ٱلْأَشْرَارِ لَا أَجْلِسُ.
אֶרְחַ֣ץ בְּ/נִקָּי֣וֹן כַּפָּ֑/י וַ/אֲסֹבְבָ֖ה אֶת מִזְבַּחֲ/ךָ֣ יְהוָֽה	6	I will wash mine hands in innocency: so will I compass thine altar, O LORD:	أَغْسِلُ يَدَيَّ فِي ٱلنَّقَاوَةِ، فَأَطُوفُ بِمَذْبَحِكَ يَارَبُّ،
לַ֭/שְׁמִעַ בְּ/ק֣וֹל תּוֹדָ֑ה וּ֝/לְ/סַפֵּ֗ר כָּל נִפְלְאוֹתֶֽי/ךָ	7	That I may publish with the voice of thanksgiving, and tell of all thy wondrous works.	لِأُسَمِّعَ بِصَوْتِ ٱلْحَمْدِ، وَأُحَدِّثَ بِجَمِيعِ عَجَائِبِكَ.
יְֽהוָ֗ה אָ֭הַבְתִּי מְע֣וֹן בֵּיתֶ֑/ךָ וּ֝/מְק֗וֹם מִשְׁכַּ֥ן כְּבוֹדֶֽ/ךָ	8	LORD, I have loved the habitation of thy house, and the place where thine honour dwelleth. {where...: Heb. of the tabernacle of thy honour}	يَارَبُّ، أَحْبَبْتُ مَحَلَّ بَيْتِكَ وَمَوْضِعَ مَسْكَنِ مَجْدِكَ.
אַל תֶּאֱסֹ֣ף עִם חַטָּאִ֣ים נַפְשִׁ֑/י וְ/עִם אַנְשֵׁ֖י דָמִ֣ים חַיָּֽ/י	9	Gather not my soul with sinners, nor my life with bloody men: {Gather...: or, Take not away} {bloody...: Heb. men of blood}	لَا تَجْمَعْ مَعَ ٱلْخُطَاةِ نَفْسِي، وَلَا مَعَ رِجَالِ ٱلدِّمَاءِ حَيَاتِي.
אֲשֶׁר בִּ/ידֵי/הֶ֥ם זִמָּ֑ה וִֽ֝/ימִינָ֗/ם מָ֣לְאָה שֹּֽׁחַד	10	In whose hands {is} mischief, and their right hand is full of bribes. {full...: Heb. filled with}	ٱلَّذِينَ فِي أَيْدِيهِمْ رَذِيلَةٌ، وَيَمِينُهُمْ مَلآنَةٌ رِشْوَةً.
וַ֭/אֲנִי בְּ/תֻמִּ֥/י אֵלֵ֗ךְ פְּדֵ֣/נִי וְ/חָנֵּֽ/נִי	11	But as for me, I will walk in mine integrity: redeem me, and be merciful unto me.	أَمَّا أَنَا فَبِكَمَالِي أَسْلُكُ. ٱفْدِنِي وَٱرْحَمْنِي.
רַ֭גְלִ/י עָֽמְדָ֣ה בְ/מִישׁ֑וֹר בְּ֝/מַקְהֵלִ֗ים אֲבָרֵ֥ךְ יְהוָֽה	12	My foot standeth in an even place: in the congregations will I bless the LORD.	رِجْلِي وَاقِفَةٌ عَلَى سَهْلٍ. فِي ٱلْجَمَاعَاتِ أُبَارِكُ ٱلرَّبَّ.

לְ/דָוִ֨ד יְהוָ֤ה אוֹרִ֣/י וְ֭/יִשְׁעִ/י מִ/מִּ֣י אִירָ֑א יְהוָ֥ה מָֽעוֹז חַ֝יַּ֗/י מִ/מִּ֥י אֶפְחָֽד	1	[{A Psalm} of David.] The LORD {is} my light and my salvation; whom shall I fear? the LORD {is} the strength of my life; of whom shall I be afraid?	لِدَاوُدَ; اَلرَّبُّ نُورِي وَخَلَاصِي، مِمَّنْ أَخَافُ؟ ٱلرَّبُّ حِصْنُ حَيَاتِي، مِمَّنْ أَرْتَعِبُ؟
בִּ/קְרֹ֤ב עָלַ֨/י מְרֵעִים֮ לֶ/אֱכֹ֪ל אֶת בְּשָׂ֫רִ֥/י צָרַ֣/י וְ/אֹיְבַ֣/י לִ֑/י הֵ֖מָּה כָשְׁל֣וּ וְ/נָפָֽלוּ	2	When the wicked, {even} mine enemies and my foes, came upon me to eat up my flesh, they stumbled and fell. {came...: Heb. approached against me}	عِنْدَ مَا ٱقْتَرَبَ إِلَيَّ ٱلْأَشْرَارُ لِيَأْكُلُوا لَحْمِي، مُضَايِقِيَّ وَأَعْدَائِي عَثَرُوا وَسَقَطُوا.
אִם תַּחֲנֶ֬ה עָלַ֨/י מַחֲנֶה֮ לֹֽא יִירָ֪א לִ֫בִּ֥/י אִם תָּק֣וּם עָ֭לַ/י מִלְחָמָ֑ה בְּ֝/זֹ֗את אֲנִ֣י בוֹטֵֽחַ	3	Though an host should encamp against me, my heart shall not fear: though war should rise against me, in this {will} I {be} confident.	إِنْ نَزَلَ عَلَيَّ جَيْشٌ لَا يَخَافُ قَلْبِي. إِنْ قَامَتْ عَلَيَّ حَرْبٌ فَفِي ذَلِكَ أَنَا مُطْمَئِنٌّ.
אַחַ֤ת שָׁאַ֣לְתִּי מֵֽ/אֵת יְהוָה֮ אוֹתָ֪/הּ אֲבַ֫קֵּ֥שׁ שִׁבְתִּ֣/י בְּ/בֵית יְ֭הוָה כָּל יְמֵ֣י חַיַּ֑/י לַ/חֲז֥וֹת בְּ/נֹֽעַם יְ֝הוָ֗ה וּ/לְ/בַקֵּ֥ר בְּ/הֵיכָלֽ/וֹ	4	One {thing} have I desired of the LORD, that will I seek after; that I may dwell in the house of the LORD all the days of my life, to behold the beauty of the LORD, and to enquire in his temple. {the beauty: or, the delight}	وَاحِدَةً سَأَلْتُ مِنَ ٱلرَّبِّ وَإِيَّاهَا أَلْتَمِسُ: أَنْ أَسْكُنَ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ كُلَّ أَيَّامِ حَيَاتِي، لِكَيْ أَنْظُرَ إِلَى جَمَالِ ٱلرَّبِّ، وَأَتَفَرَّسَ فِي هَيْكَلِهِ.
כִּ֤י יִצְפְּנֵ֨/נִי בְּ/סֻכֹּ/ה֮ בְּ/י֪וֹם רָ֫עָ֥ה יַ֭סְתִּרֵ/נִי בְּ/סֵ֣תֶר אָהֳל֑/וֹ בְּ֝/צ֗וּר יְרוֹמְמֵֽ/נִי	5	For in the time of trouble he shall hide me in his pavilion: in the secret of his tabernacle shall he hide me; he shall set me up upon a rock.	لِأَنَّهُ يُخَبِّئُنِي فِي مَظَلَّتِهِ فِي يَوْمِ ٱلشَّرِّ. يَسْتُرُنِي بِسِتْرِ خَيْمَتِهِ. عَلَى صَخْرَةٍ يَرْفَعُنِي.
וְ/עַתָּ֨ה יָר֪וּם רֹאשִׁ֡/י עַ֤ל אֹֽיְבַ֬/י סְֽבִיבוֹתַ֗/י וְ/אֶזְבְּחָ֣ה בְ֭/אָהֳל/וֹ זִבְחֵ֣י תְרוּעָ֑ה אָשִׁ֥ירָה וַ֝/אֲזַמְּרָ֗ה לַ/יהוָֽה	6	And now shall mine head be lifted up above mine enemies round about me: therefore will I offer in his tabernacle sacrifices of joy; I will sing, yea, I will sing praises unto the LORD. {joy: Heb. shouting}	وَٱلْآنَ يَرْتَفِعُ رَأْسِي عَلَى أَعْدَائِي حَوْلِي، فَأَذْبَحُ فِي خَيْمَتِهِ ذَبَائِحَ ٱلْهُتَافِ. أُغَنِّي وَأُرَنِّمُ لِلرَّبِّ.
שְׁמַע יְהוָ֖ה קוֹלִ֥/י אֶקְרָ֗א וְ/חָנֵּ֥/נִי וַ/עֲנֵֽ/נִי	7	Hear, O LORD, {when} I cry with my voice: have mercy also upon me, and answer me.	اِسْتَمِعْ يَارَبُّ. بِصَوْتِي أَدْعُو فَٱرْحَمْنِي وَٱسْتَجِبْ لِي.
לְ/ךָ֤ אָמַ֣ר לִ֭בִּ/י בַּקְּשׁ֣וּ פָנָ֑/י אֶת פָּנֶ֖י/ךָ יְהוָ֣ה אֲבַקֵּֽשׁ	8	{When thou saidst}, Seek ye my face; my heart said unto thee, Thy face, LORD, will I seek. {When...: or, My heart said unto thee, Let my face seek thy face, etc}	لَكَ قَالَ قَلْبِي: «قُلْتَ: ٱطْلُبُوا وَجْهِي». وَجْهَكَ يَارَبُّ أَطْلُبُ.
אַל תַּסְתֵּ֬ר פָּנֶ֨י/ךָ מִמֶּ/נִּי֮ אַֽל תַּט בְּ/אַ֗ף עַ֫בְדֶּ֥/ךָ עֶזְרָתִ֥/י הָיִ֑יתָ אַֽל תִּטְּשֵׁ֥/נִי וְ/אַל תַּֽ֝עַזְבֵ֗/נִי אֱלֹהֵ֥י יִשְׁעִֽ/י	9	Hide not thy face {far} from me; put not thy servant away in anger: thou hast been my help; leave me not, neither forsake me, O God of my salvation.	لَا تَحْجُبْ وَجْهَكَ عَنِّي. لَا تُخَيِّبْ بِسُخْطٍ عَبْدَكَ. قَدْ كُنْتَ عَوْنِي فَلَا تَرْفُضْنِي وَلَا تَتْرُكْنِي يَا إِلَهَ خَلَاصِي.
כִּי אָבִ֣/י וְ/אִמִּ֣/י עֲזָב֑וּ/נִי וַֽ/יהוָ֣ה יַֽאַסְפֵֽ/נִי	10	When my father and my mother forsake me, then the LORD will take me up. {take...: Heb. gather me}	إِنَّ أَبِي وَأُمِّي قَدْ تَرَكَانِي وَٱلرَّبُّ يَضُمُّنِي.
ה֤וֹרֵ֥/נִי יְהוָ֗ה דַּ֫רְכֶּ֥/ךָ וּ֭/נְחֵ/נִי בְּ/אֹ֣רַח מִישׁ֑וֹר לְ֝מַ֗עַן שׁוֹרְרָֽ/י	11	Teach me thy way, O LORD, and lead me in a plain path, because of mine enemies. {a plain...: Heb. a way of plainness} {mine...: Heb. those which observe me}	عَلِّمْنِي يَارَبُّ طَرِيقَكَ، وَٱهْدِنِي فِي سَبِيلٍ مُسْتَقِيمٍ بِسَبَبِ أَعْدَائِي.
אַֽל תִּ֭תְּנֵ/נִי בְּ/נֶ֣פֶשׁ צָרָ֑/י כִּ֥י קָֽמוּ בִ֥/י עֵֽדֵי שֶׁ֝֗קֶר וִ/יפֵ֥חַ חָמָֽס	12	Deliver me not over unto the will of mine enemies: for false witnesses are risen up against me, and such as breathe out cruelty.	لَا تُسَلِّمْنِي إِلَى مَرَامِ مُضَايِقِيَّ، لِأَنَّهُ قَدْ قَامَ عَلَيَّ شُهُودُ زُورٍ وَنَافِثُ ظُلْمٍ.
לׅׄוּלֵׅׄ֗אׅׄ הֶ֭אֱמַנְתִּי לִ/רְא֥וֹת בְּֽ/טוּב יְהוָ֗ה בְּ/אֶ֣רֶץ חַיִּֽים	13	{I had fainted}, unless I had believed to see the goodness of the LORD in the land of the living.	لَوْلَا أَنَّنِي آمَنْتُ بِأَنْ أَرَى جُودَ ٱلرَّبِّ فِي أَرْضِ ٱلْأَحْيَاءِ.
קַוֵּ֗ה אֶל יְה֫וָ֥ה חֲ֭זַק וְ/יַאֲמֵ֣ץ לִבֶּ֑/ךָ וְ֝/קַוֵּ֗ה אֶל יְהוָֽה	14	Wait on the LORD: be of good courage, and he shall strengthen thine heart: wait, I say, on the LORD.	ٱنْتَظِرِ ٱلرَّبَّ. لِيَتَشَدَّدْ وَلْيَتَشَجَّعْ قَلْبُكَ، وَٱنْتَظِرِ ٱلرَّبَّ.

מִזְמ֗וֹר לְ/דָ֫וִ֥ד הָב֣וּ לַֽ֭/יהוָה בְּנֵ֣י אֵלִ֑ים הָב֥וּ לַ֝/יהוָ֗ה כָּב֥וֹד וָ/עֹֽז	1	[A Psalm of David.] Give unto the LORD, O ye mighty, give unto the LORD glory and strength. {ye mighty: Heb. ye sons of the mighty}	مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; قَدِّمُوا لِلرَّبِّ يَا أَبْنَاءَ ٱللهِ، قَدِّمُوا لِلرَّبِّ مَجْدًا وَعِزًّا.
הָב֣וּ לַֽ֭/יהוָה כְּב֣וֹד שְׁמ֑/וֹ הִשְׁתַּחֲו֥וּ לַ֝/יהוָ֗ה בְּ/הַדְרַת קֹֽדֶשׁ	2	Give unto the LORD the glory due unto his name; worship the LORD in the beauty of holiness. {the glory...: Heb. the honour of his name} {in...: or, in his glorious sanctuary}	قَدِّمُوا لِلرَّبِّ مَجْدَ ٱسْمِهِ. ٱسْجُدُوا لِلرَّبِّ فِي زِينَةٍ مُقَدَّسَةٍ.
ק֥וֹל יְהוָ֗ה עַל הַ֫/מָּ֥יִם אֵֽל הַ/כָּב֥וֹד הִרְעִ֑ים יְ֝הוָ֗ה עַל מַ֥יִם רַבִּֽים	3	The voice of the LORD {is} upon the waters: the God of glory thundereth: the LORD {is} upon many waters. {many: or, great}	صَوْتُ ٱلرَّبِّ عَلَى ٱلْمِيَاهِ. إِلَهُ ٱلْمَجْدِ أَرْعَدَ. ٱلرَّبُّ فَوْقَ ٱلْمِيَاهِ ٱلْكَثِيرَةِ.
קוֹל יְהוָ֥ה בַּ/כֹּ֑חַ ק֥וֹל יְ֝הוָ֗ה בֶּ/הָדָֽר	4	The voice of the LORD {is} powerful; the voice of the LORD {is} full of majesty. {powerful: Heb. in power} {full...: Heb. in majesty}	صَوْتُ ٱلرَّبِّ بِٱلْقُوَّةِ. صَوْتُ ٱلرَّبِّ بِٱلْجَلَالِ.
ק֣וֹל יְ֭הוָה שֹׁבֵ֣ר אֲרָזִ֑ים וַ/יְשַׁבֵּ֥ר יְ֝הוָ֗ה אֶת אַרְזֵ֥י הַ/לְּבָנֽוֹן	5	The voice of the LORD breaketh the cedars; yea, the LORD breaketh the cedars of Lebanon.	صَوْتُ ٱلرَّبِّ مُكَسِّرُ ٱلْأَرْزِ، وَيُكَسِّرُ ٱلرَّبُّ أَرْزَ لُبْنَانَ
וַ/יַּרְקִידֵ֥/ם כְּמוֹ עֵ֑גֶל לְבָנ֥וֹן וְ֝/שִׂרְיֹ֗ן כְּמ֣וֹ בֶן רְאֵמִֽים	6	He maketh them also to skip like a calf; Lebanon and Sirion like a young unicorn.	وَيُمْرِحُهَا مِثْلَ عِجْلٍ. لُبْنَانَ وَسِرْيُونَ مِثْلَ فَرِيرِ ٱلْبَقَرِ ٱلْوَحْشِيِّ.
קוֹל יְהוָ֥ה חֹצֵ֗ב לַהֲב֥וֹת אֵֽשׁ	7	The voice of the LORD divideth the flames of fire. {divideth: Heb. cutteth out}	صَوْتُ ٱلرَّبِّ يَقْدَحُ لُهُبَ نَارٍ.
ק֣וֹל יְ֭הוָה יָחִ֣יל מִדְבָּ֑ר יָחִ֥יל יְ֝הוָ֗ה מִדְבַּ֥ר קָדֵֽשׁ	8	The voice of the LORD shaketh the wilderness; the LORD shaketh the wilderness of Kadesh.	صَوْتُ ٱلرَّبِّ يُزَلْزِلُ ٱلْبَرِّيَّةَ. يُزَلْزِلُ ٱلرَّبُّ بَرِيَّةَ قَادِشَ.
ק֤וֹל יְהוָ֨ה יְחוֹלֵ֣ל אַיָּלוֹת֮ וַֽ/יֶּחֱשֹׂ֪ף יְעָ֫ר֥וֹת וּ/בְ/הֵיכָל֑/וֹ כֻּ֝לּ֗/וֹ אֹמֵ֥ר כָּבֽוֹד	9	The voice of the LORD maketh the hinds to calve, and discovereth the forests: and in his temple doth every one speak of {his} glory. {to calve: or, to be in pain} {doth...: or, every whit of it uttereth, etc}	صَوْتُ ٱلرَّبِّ يُوَلِّدُ ٱلْإِيَّلَ، وَيَكْشِفُ ٱلْوُعُورَ، وَفِي هَيْكَلِهِ ٱلْكُلُّ قَائِلٌ: «مَجْدٌ».
יְ֭הוָה לַ/מַּבּ֣וּל יָשָׁ֑ב וַ/יֵּ֥שֶׁב יְ֝הוָ֗ה מֶ֣לֶךְ לְ/עוֹלָֽם	10	The LORD sitteth upon the flood; yea, the LORD sitteth King for ever.	ٱلرَّبُّ بِٱلطُّوفَانِ جَلَسَ، وَيَجْلِسُ ٱلرَّبُّ مَلِكًا إِلَى ٱلْأَبَدِ.
יְֽהוָ֗ה עֹ֭ז לְ/עַמּ֣/וֹ יִתֵּ֑ן יְהוָ֓ה יְבָרֵ֖ךְ אֶת עַמּ֣/וֹ בַ/שָּׁלֽוֹם	11	The LORD will give strength unto his people; the LORD will bless his people with peace.	ٱلرَّبُّ يُعْطِي عِزًّا لِشَعْبِهِ. ٱلرَّبُّ يُبَارِكُ شَعْبَهُ بِٱلسَّلَامِ.

מִזְמ֡וֹר שִׁיר חֲנֻכַּ֖ת הַ/בַּ֣יִת לְ/דָוִֽד	1	[A Psalm {and} Song {at} the dedication of the house of David.] I will extol thee, O LORD; for thou hast lifted me up, and hast not made my foes to rejoice over me.	مَزْمُورٌ أُغْنِيَةُ تَدْشِينِ اَلْبَيْتِ. لِدَاوُدَ; أُعَظِّمُكَ يَارَبُّ لِأَنَّكَ نَشَلْتَنِي وَلَمْ تُشْمِتْ بِي أَعْدَائِي.
אֲרוֹמִמְ/ךָ֣ יְ֭הוָה כִּ֣י דִלִּיתָ֑/נִי וְ/לֹא שִׂמַּ֖חְתָּ אֹיְבַ֣/י לִֽ/י	2	O LORD my God, I cried unto thee, and thou hast healed me.	يَارَبُّ إِلَهِي، ٱسْتَغَثْتُ بِكَ فَشَفَيْتَنِي.
יְהוָ֥ה אֱלֹהָ֑/י שִׁוַּ֥עְתִּי אֵ֝לֶ֗י/ךָ וַ/תִּרְפָּאֵֽ/נִי	3	O LORD, thou hast brought up my soul from the grave: thou hast kept me alive, that I should not go down to the pit.	يَارَبُّ، أَصْعَدْتَ مِنَ ٱلْهَاوِيَةِ نَفْسِي. أَحْيَيْتَنِي مِنْ بَيْنِ ٱلْهَابِطِينَ فِي ٱلْجُبِّ.
יְֽהוָ֗ה הֶֽעֱלִ֣יתָ מִן שְׁא֣וֹל נַפְשִׁ֑/י חִ֝יִּיתַ֗/נִי מ/יורדי מִ/יָּֽרְדִ/י בֽוֹר	4	Sing unto the LORD, O ye saints of his, and give thanks at the remembrance of his holiness. {at...: or, to the memorial}	رَنِّمُوا لِلرَّبِّ يَا أَتْقِيَاءَهُ، وَٱحْمَدُوا ذِكْرَ قُدْسِهِ.
זַמְּר֣וּ לַ/יהוָ֣ה חֲסִידָ֑י/ו וְ֝/הוֹד֗וּ לְ/זֵ֣כֶר קָדְשֽׁ/וֹ	5	For his anger {endureth but} a moment; in his favour {is} life: weeping may endure for a night, but joy {cometh} in the morning. {his anger...: Heb. there is but a moment in his anger} {for a night: Heb. in the evening} {joy: Heb. singing}	لِأَنَّ لِلَحْظَةٍ غَضَبَهُ. حَيَاةٌ فِي رِضَاهُ. عِنْدَ ٱلْمَسَاءِ يَبِيتُ ٱلْبُكَاءُ، وَفِي ٱلصَّبَاحِ تَرَنُّمٌ.
כִּ֤י רֶ֨גַע בְּ/אַפּ/וֹ֮ חַיִּ֪ים בִּ/רְצ֫וֹנ֥/וֹ בָּ֭/עֶרֶב יָלִ֥ין בֶּ֗כִי וְ/לַ/בֹּ֥קֶר רִנָּֽה	6	And in my prosperity I said, I shall never be moved.	وَأَنَا قُلْتُ فِي طُمَأْنِينَتِي: «لَا أَتَزَعْزَعُ إِلَى ٱلْأَبَدِ».
וַ֭/אֲנִי אָמַ֣רְתִּי בְ/שַׁלְוִ֑/י בַּל אֶמּ֥וֹט לְ/עוֹלָֽם	7	LORD, by thy favour thou hast made my mountain to stand strong: thou didst hide thy face, {and} I was troubled. {made...: Heb. settled strength for my mountain}	يَارَبُّ، بِرِضَاكَ ثَبَّتَّ لِجَبَلِي عِزًّا. حَجَبْتَ وَجْهَكَ فَصِرْتُ مُرْتَاعًا.
יְֽהוָ֗ה בִּ/רְצוֹנְ/ךָ֮ הֶעֱמַ֪דְתָּה לְֽ/הַרְרִ֫/י עֹ֥ז הִסְתַּ֥רְתָּ פָנֶ֗י/ךָ הָיִ֥יתִי נִבְהָֽל	8	I cried to thee, O LORD; and unto the LORD I made supplication.	إِلَيْكَ يَارَبُّ أَصْرُخُ، وإِلَى ٱلسَّيِّدِ أَتَضَرَّعُ
אֵלֶ֣י/ךָ יְהוָ֣ה אֶקְרָ֑א וְ/אֶל אֲ֝דֹנָ֗/י אֶתְחַנָּֽן	9	What profit {is there} in my blood, when I go down to the pit? Shall the dust praise thee? shall it declare thy truth?	مَا ٱلْفَائِدَةُ مِنْ دَمِي إِذَا نَزَلْتُ إِلَى ٱلْحُفْرَةِ؟ هَلْ يَحْمَدُكَ ٱلتُّرَابُ؟ هَلْ يُخْبِرُ بِحَقِّكَ؟
מַה בֶּ֥צַע בְּ/דָמִ/י֮ בְּ/רִדְתִּ֪/י אֶ֫ל שָׁ֥חַת הֲ/יוֹדְ/ךָ֥ עָפָ֑ר הֲ/יַגִּ֥יד אֲמִתֶּֽ/ךָ	10	Hear, O LORD, and have mercy upon me: LORD, be thou my helper.	ٱسْتَمِعْ يَارَبُّ وَٱرْحَمْنِي. يَارَبُّ، كُنْ مُعِينًا لِي.
שְׁמַע יְהוָ֥ה וְ/חָנֵּ֑/נִי יְ֝הוָה הֱֽיֵה עֹזֵ֥ר לִֽ/י	11	Thou hast turned for me my mourning into dancing: thou hast put off my sackcloth, and girded me with gladness;	حَوَّلْتَ نَوْحِي إِلَى رَقْصٍ لِي. حَلَلْتَ مِسْحِي وَمَنْطَقْتَنِي فَرَحًا،
הָפַ֣כְתָּ מִסְפְּדִ/י֮ לְ/מָח֪וֹל לִ֥/י פִּתַּ֥חְתָּ שַׂקִּ֑/י וַֽ/תְּאַזְּרֵ֥/נִי שִׂמְחָֽה	12	To the end that {my} glory may sing praise to thee, and not be silent. O LORD my God, I will give thanks unto thee for ever. {my glory: that is, my tongue, or, my soul}	لِكَيْ تَتَرَنَّمَ لَكَ رُوحِي وَلَا تَسْكُتَ. يَارَبُّ إِلَهِي، إِلَى ٱلْأَبَدِ أَحْمَدُكَ.
לְמַ֤עַן יְזַמֶּרְ/ךָ֣ כָ֭בוֹד וְ/לֹ֣א יִדֹּ֑ם יְהוָ֥ה אֱ֝לֹהַ֗/י לְ/עוֹלָ֥ם אוֹדֶֽ/ךָּ	13

לְ/דָוִ֗ד מַ֫שְׂכִּ֥יל אַשְׁרֵ֥י נְֽשׂוּי פֶּ֗שַׁע כְּס֣וּי חֲטָאָֽה	1	[{A Psalm} of David, Maschil.] Blessed {is he whose} transgression {is} forgiven, {whose} sin {is} covered. {A Psalm...: or, A Psalm of David giving instruction}	لِدَاوُدَ. قَصِيدَةٌ; طُوبَى لِلَّذِي غُفِرَ إِثْمُهُ وَسُتِرَتْ خَطِيَّتُهُ.
אַ֥שְֽׁרֵי אָדָ֗ם לֹ֤א יַחְשֹׁ֬ב יְהוָ֣ה ל֣/וֹ עָוֺ֑ן וְ/אֵ֖ין בְּ/רוּח֣/וֹ רְמִיָּה	2	Blessed {is} the man unto whom the LORD imputeth not iniquity, and in whose spirit {there is} no guile.	طُوبَى لِرَجُلٍ لَا يَحْسِبُ لَهُ ٱلرَّبُّ خَطِيَّةً، وَلَا فِي رُوحِهِ غِشٌّ.
כִּֽי הֶ֭חֱרַשְׁתִּי בָּל֣וּ עֲצָמָ֑/י בְּ֝/שַׁאֲגָתִ֗/י כָּל הַ/יּֽוֹם	3	When I kept silence, my bones waxed old through my roaring all the day long.	لَمَّا سَكَتُّ بَلِيَتْ عِظَامِي مِنْ زَفِيرِي ٱلْيَوْمَ كُلَّهُ،
כִּ֤י יוֹמָ֣ם וָ/לַיְלָה֮ תִּכְבַּ֥ד עָלַ֗/י יָ֫דֶ֥/ךָ נֶהְפַּ֥ךְ לְשַׁדִּ֑/י בְּ/חַרְבֹ֖נֵי קַ֣יִץ סֶֽלָה	4	For day and night thy hand was heavy upon me: my moisture is turned into the drought of summer. Selah.	لِأَنَّ يَدَكَ ثَقُلَتْ عَلَيَّ نَهَارًا وَلَيْلًا. تَحَوَّلَتْ رُطُوبَتِي إِلَى يُبُوسَةِ ٱلْقَيْظِ. سِلَاهْ.
חַטָּאתִ֨/י אוֹדִ֪יעֲ/ךָ֡ וַ/עֲוֺ֘נִ֤/י לֹֽא כִסִּ֗יתִי אָמַ֗רְתִּי אוֹדֶ֤ה עֲלֵ֣י פְ֭שָׁעַ/י לַ/יהוָ֑ה וְ/אַתָּ֨ה נָ֘שָׂ֤אתָ עֲוֺ֖ן חַטָּאתִ֣/י סֶֽלָה	5	I acknowledged my sin unto thee, and mine iniquity have I not hid. I said, I will confess my transgressions unto the LORD; and thou forgavest the iniquity of my sin. Selah.	أَعْتَرِفُ لَكَ بِخَطِيَّتِي وَلَا أَكْتُمُ إِثْمِي. قُلْتُ: «أَعْتَرِفُ لِلرَّبِّ بِذَنْبِي» وَأَنْتَ رَفَعْتَ أَثَامَ خَطِيَّتِي. سِلَاهْ.
עַל זֹ֡את יִתְפַּלֵּ֬ל כָּל חָסִ֨יד אֵלֶי/ךָ֮ לְ/עֵ֪ת מְ֫צֹ֥א רַ֗ק לְ֭/שֵׁטֶף מַ֣יִם רַבִּ֑ים אֵ֝לָ֗י/ו לֹ֣א יַגִּֽיעוּ	6	For this shall every one that is godly pray unto thee in a time when thou mayest be found: surely in the floods of great waters they shall not come nigh unto him. {when...: Heb. of finding}	لِهَذَا يُصَلِّي لَكَ كُلُّ تَقِيٍّ فِي وَقْتٍ يَجِدُكَ فِيهِ. عِنْدَ غَمَارَةِ ٱلْمِيَاهِ ٱلْكَثِيرَةِ إِيَّاهُ لَا تُصِيبُ.
אַתָּ֤ה סֵ֥תֶר לִ/י֮ מִ/צַּ֪ר תִּ֫צְּרֵ֥/נִי רָנֵּ֥י פַלֵּ֑ט תְּס֖וֹבְבֵ֣/נִי סֶֽלָה	7	Thou {art} my hiding place; thou shalt preserve me from trouble; thou shalt compass me about with songs of deliverance. Selah.	أَنْتَ سِتْرٌ لِي. مِنَ ٱلضِّيقِ تَحْفَظُنِي. بِتَرَنُّمِ ٱلنَّجَاةِ تَكْتَنِفُنِي. سِلَاهْ.
אַשְׂכִּֽילְ/ךָ֨ וְֽ/אוֹרְ/ךָ֗ בְּ/דֶֽרֶךְ ז֥וּ תֵלֵ֑ךְ אִֽיעֲצָ֖ה עָלֶ֣י/ךָ עֵינִֽ/י	8	I will instruct thee and teach thee in the way which thou shalt go: I will guide thee with mine eye. {guide...: Heb. counsel thee, mine eye shall be upon thee}	«أُعَلِّمُكَ وَأُرْشِدُكَ ٱلطَّرِيقَ ٱلَّتِي تَسْلُكُهَا. أَنْصَحُكَ. عَيْنِي عَلَيْكَ.
אַל תִּֽהְי֤וּ כְּ/ס֥וּס כְּ/פֶרֶד֮ אֵ֤ין הָ֫בִ֥ין בְּ/מֶֽתֶג וָ/רֶ֣סֶן עֶדְי֣/וֹ לִ/בְל֑וֹם בַּ֝֗ל קְרֹ֣ב אֵלֶֽי/ךָ	9	Be ye not as the horse, {or} as the mule, {which} have no understanding: whose mouth must be held in with bit and bridle, lest they come near unto thee.	لَا تَكُونُوا كَفَرَسٍ أَوْ بَغْلٍ بِلَا فَهْمٍ. بِلِجَامٍ وَزِمَامٍ زِينَتِهِ يُكَمُّ لِئَلَّا يَدْنُوَ إِلَيْكَ».
רַבִּ֥ים מַכְאוֹבִ֗ים לָ/רָ֫שָׁ֥ע וְ/הַ/בּוֹטֵ֥חַ בַּ/יהוָ֑ה חֶ֝֗סֶד יְסוֹבְבֶֽ/נּוּ	10	Many sorrows {shall be} to the wicked: but he that trusteth in the LORD, mercy shall compass him about.	كَثِيرَةٌ هِيَ نَكَبَاتُ ٱلشِّرِّيرِ، أَمَّا ٱلْمُتَوَكِّلُ عَلَى ٱلرَّبِّ فَٱلرَّحْمَةُ تُحِيطُ بِهِ.
שִׂמְח֬וּ בַֽ/יהוָ֣ה וְ֭/גִילוּ צַדִּיקִ֑ים וְ֝/הַרְנִ֗ינוּ כָּל יִשְׁרֵי לֵֽב	11	Be glad in the LORD, and rejoice, ye righteous: and shout for joy, all {ye that are} upright in heart.	ٱفْرَحُوا بِٱلرَّبِّ وَٱبْتَهِجُوا يَا أَيُّهَا ٱلصِّدِّيقُونَ، وَٱهْتِفُوا يَا جَمِيعَ ٱلْمُسْتَقِيمِي ٱلْقُلُوبِ.

רַנְּנ֣וּ צַ֭דִּיקִים בַּֽ/יהוָ֑ה לַ֝/יְשָׁרִ֗ים נָאוָ֥ה תְהִלָּֽה	1	Rejoice in the LORD, O ye righteous: {for} praise is comely for the upright.	اِهْتِفُوا أَيُّهَا ٱلصِّدِّيقُونَ بِٱلرَّبِّ. بِٱلْمُسْتَقِيمِينَ يَلِيقُ ٱلتَّسْبِيحُ.
הוֹד֣וּ לַ/יהוָ֣ה בְּ/כִנּ֑וֹר בְּ/נֵ֥בֶל עָ֝שׂ֗וֹר זַמְּרוּ לֽ/וֹ	2	Praise the LORD with harp: sing unto him with the psaltery {and} an instrument of ten strings.	ٱحْمَدُوا ٱلرَّبَّ بِٱلْعُودِ. بِرَبَابَةٍ ذَاتِ عَشَرَةِ أَوْتَارٍ رَنِّمُوا لَهُ.
שִֽׁירוּ ל֭/וֹ שִׁ֣יר חָדָ֑שׁ הֵיטִ֥יבוּ נַ֝גֵּ֗ן בִּ/תְרוּעָֽה	3	Sing unto him a new song; play skilfully with a loud noise.	غَنُّوا لَهُ أُغْنِيَةً جَدِيدَةً. أَحْسِنُوا ٱلْعَزْفَ بِهُتَافٍ.
כִּֽי יָשָׁ֥ר דְּבַר יְהוָ֑ה וְ/כָל מַ֝עֲשֵׂ֗/הוּ בֶּ/אֱמוּנָֽה	4	For the word of the LORD {is} right; and all his works {are done} in truth.	لِأَنَّ كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ مُسْتَقِيمَةٌ، وَكُلَّ صُنْعِهِ بِٱلْأَمَانَةِ.
אֹ֭הֵב צְדָקָ֣ה וּ/מִשְׁפָּ֑ט חֶ֥סֶד יְ֝הוָ֗ה מָלְאָ֥ה הָ/אָֽרֶץ	5	He loveth righteousness and judgment: the earth is full of the goodness of the LORD. {goodness: or, mercy}	يُحِبُّ ٱلْبِرَّ وَٱلْعَدْلَ. ٱمْتَلَأَتِ ٱلْأَرْضُ مِنْ رَحْمَةِ ٱلرَّبِّ.
בִּ/דְבַ֣ר יְ֭הוָה שָׁמַ֣יִם נַעֲשׂ֑וּ וּ/בְ/ר֥וּחַ פִּ֝֗י/ו כָּל צְבָאָֽ/ם	6	By the word of the LORD were the heavens made; and all the host of them by the breath of his mouth.	بِكَلِمَةِ ٱلرَّبِّ صُنِعَتِ ٱلسَّمَاوَاتُ، وَبِنَسَمَةِ فِيهِ كُلُّ جُنُودِهَا.
כֹּנֵ֣ס כַּ֭/נֵּד מֵ֣י הַ/יָּ֑ם נֹתֵ֖ן בְּ/אֹצָר֣וֹת תְּהוֹמֽוֹת	7	He gathereth the waters of the sea together as an heap: he layeth up the depth in storehouses.	يَجْمَعُ كَنَدٍّ أَمْوَاهَ ٱلْيَمِّ. يَجْعَلُ ٱللُّجَجَ فِي أَهْرَاءٍ.
יִֽירְא֣וּ מֵ֭/יְהוָה כָּל הָ/אָ֑רֶץ מִמֶּ֥/נּוּ יָ֝ג֗וּרוּ כָּל יֹשְׁבֵ֥י תֵבֵֽל	8	Let all the earth fear the LORD: let all the inhabitants of the world stand in awe of him.	لِتَخْشَ ٱلرَّبَّ كُلُّ ٱلْأَرْضِ، وَمِنْهُ لِيَخَفْ كُلُّ سُكَّانِ ٱلْمَسْكُونَةِ.
כִּ֤י ה֣וּא אָמַ֣ר וַ/יֶּ֑הִי הֽוּא צִ֝וָּ֗ה וַֽ/יַּעֲמֹֽד	9	For he spake, and it was {done}; he commanded, and it stood fast.	لِأَنَّهُ قَالَ فَكَانَ. هُوَ أَمَرَ فَصَارَ.
יְֽהוָ֗ה הֵפִ֥יר עֲצַת גּוֹיִ֑ם הֵ֝נִ֗יא מַחְשְׁב֥וֹת עַמִּֽים	10	The LORD bringeth the counsel of the heathen to nought: he maketh the devices of the people of none effect. {bringeth: Heb. maketh frustrate}	ٱلرَّبُّ أَبْطَلَ مُؤَامَرَةَ ٱلْأُمَمِ. لَاشَى أَفْكَارَ ٱلشُّعُوبِ.
עֲצַ֣ת יְ֭הוָה לְ/עוֹלָ֣ם תַּעֲמֹ֑ד מַחְשְׁב֥וֹת לִ֝בּ֗/וֹ לְ/דֹ֣ר וָ/דֹֽר	11	The counsel of the LORD standeth for ever, the thoughts of his heart to all generations. {to all...: Heb. to generation and generation}	أَمَّا مُؤَامَرَةُ ٱلرَّبِّ فَإِلَى ٱلْأَبَدِ تَثْبُتُ. أَفْكَارُ قَلْبِهِ إِلَى دَوْرٍ فَدَوْرٍ.
אַשְׁרֵ֣י הַ֭/גּוֹי אֲשֶׁר יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֑י/ו הָ/עָ֓ם בָּחַ֖ר לְ/נַחֲלָ֣ה לֽ/וֹ	12	Blessed {is} the nation whose God {is} the LORD; {and} the people {whom} he hath chosen for his own inheritance.	طُوبَى لِلْأُمَّةِ ٱلَّتِي ٱلرَّبُّ إِلَهُهَا، ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِي ٱخْتَارَهُ مِيرَاثًا لِنَفْسِهِ.
מִ֭/שָּׁמַיִם הִבִּ֣יט יְהוָ֑ה רָ֝אָ֗ה אֶֽת כָּל בְּנֵ֥י הָ/אָדָֽם	13	The LORD looketh from heaven; he beholdeth all the sons of men.	مِنَ ٱلسَّمَاوَاتِ نَظَرَ ٱلرَّبُّ. رَأَى جَمِيعَ بَنِي ٱلْبَشَرِ.
מִֽ/מְּכוֹן שִׁבְתּ֥/וֹ הִשְׁגִּ֑יחַ אֶ֖ל כָּל יֹשְׁבֵ֣י הָ/אָֽרֶץ	14	From the place of his habitation he looketh upon all the inhabitants of the earth.	مِنْ مَكَانِ سُكْنَاهُ تَطَلَّعَ إِلَى جَمِيعِ سُكَّانِ ٱلْأَرْضِ.
הַ/יֹּצֵ֣ר יַ֣חַד לִבָּ֑/ם הַ֝/מֵּבִ֗ין אֶל כָּל מַעֲשֵׂי/הֶֽם	15	He fashioneth their hearts alike; he considereth all their works.	ٱلْمُصَوِّرُ قُلُوبَهُمْ جَمِيعًا، ٱلْمُنْتَبِهُ إِلَى كُلِّ أَعْمَالِهِمْ.
אֵֽין הַ֭/מֶּלֶךְ נוֹשָׁ֣ע בְּ/רָב חָ֑יִל גִּ֝בּ֗וֹר לֹֽא יִנָּצֵ֥ל בְּ/רָב כֹּֽחַ	16	There is no king saved by the multitude of an host: a mighty man is not delivered by much strength.	لَنْ يَخْلُصَ ٱلْمَلِكُ بِكِثْرَةِ ٱلْجَيْشِ. ٱلْجَبَّارُ لَا يُنْقَذُ بِعِظَمِ ٱلْقُوَّةِ.
שֶׁ֣קֶר הַ֭/סּוּס לִ/תְשׁוּעָ֑ה וּ/בְ/רֹ֥ב חֵ֝יל֗/וֹ לֹ֣א יְמַלֵּֽט	17	An horse {is} a vain thing for safety: neither shall he deliver {any} by his great strength.	بَاطِلٌ هُوَ ٱلْفَرَسُ لِأَجْلِ ٱلْخَلَاصِ، وَبِشِدَّةِ قُوَّتِهِ لَا يُنَجِّي.
הִנֵּ֤ה עֵ֣ין יְ֭הוָה אֶל יְרֵאָ֑י/ו לַֽ/מְיַחֲלִ֥ים לְ/חַסְדּֽ/וֹ	18	Behold, the eye of the LORD {is} upon them that fear him, upon them that hope in his mercy;	هُوَذَا عَيْنُ ٱلرَّبِّ عَلَى خَائِفِيهِ ٱلرَّاجِينَ رَحْمَتَهُ،
לְ/הַצִּ֣יל מִ/מָּ֣וֶת נַפְשָׁ֑/ם וּ֝/לְ/חַיּוֹתָ֗/ם בָּ/רָעָֽב	19	To deliver their soul from death, and to keep them alive in famine.	لِيُنَجِّيَ مِنَ ٱلْمَوْتِ أَنْفُسَهُمْ، وَلِيَسْتَحْيِيَهُمْ فِي ٱلْجُوعِ.
נַ֭פְשֵׁ/נוּ חִכְּתָ֣ה לַֽ/יהוָ֑ה עֶזְרֵ֖/נוּ וּ/מָגִנֵּ֣/נוּ הֽוּא	20	Our soul waiteth for the LORD: he {is} our help and our shield.	أَنْفُسُنَا ٱنْتَظَرَتِ ٱلرَّبَّ. مَعُونَتُنَا وَتُرْسُنَا هُوَ.
כִּי ב֭/וֹ יִשְׂמַ֣ח לִבֵּ֑/נוּ כִּ֤י בְ/שֵׁ֖ם קָדְשׁ֣/וֹ בָטָֽחְנוּ	21	For our heart shall rejoice in him, because we have trusted in his holy name.	لِأَنَّهُ بِهِ تَفْرَحُ قُلُوبُنَا، لِأَنَّنَا عَلَى ٱسْمِهِ ٱلْقُدُّوسِ ٱتَّكَلْنَا.
יְהִֽי חַסְדְּ/ךָ֣ יְהוָ֣ה עָלֵ֑י/נוּ כַּ֝/אֲשֶׁ֗ר יִחַ֥לְנוּ לָֽ/ךְ	22	Let thy mercy, O LORD, be upon us, according as we hope in thee.	لِتَكُنْ يَارَبُّ رَحْمَتُكَ عَلَيْنَا حَسْبَمَا ٱنْتَظَرْنَاكَ.

לְ/דָוִ֗ד בְּ/שַׁנּוֹת֣/וֹ אֶת טַ֭עְמ/וֹ לִ/פְנֵ֣י אֲבִימֶ֑לֶךְ וַֽ֝/יְגָרֲשֵׁ֗/הוּ וַ/יֵּלַֽךְ	1	[{A Psalm} of David, when he changed his behaviour before Abimelech; who drove him away, and he departed.] I will bless the LORD at all times: his praise {shall} continually {be} in my mouth. {Abimelech: or, Achish}	لِدَاوُدَ عِنْدَمَا غَيَّرَ عَقْلَهُ قُدَّامَ أَبِيمَالِكَ فَطَرَدَهُ فَٱنْطَلَقَ; أُبَارِكُ ٱلرَّبَّ فِي كُلِّ حِينٍ. دَائِمًا تَسْبِيحُهُ فِي فَمِي.
אֲבָרֲכָ֣ה אֶת יְהוָ֣ה בְּ/כָל עֵ֑ת תָּ֝מִ֗יד תְּֽהִלָּת֥/וֹ בְּ/פִֽ/י	2	My soul shall make her boast in the LORD: the humble shall hear {thereof}, and be glad.	بِٱلرَّبِّ تَفْتَخِرُ نَفْسِي. يَسْمَعُ ٱلْوُدَعَاءُ فَيَفْرَحُونَ.
בַּ֭/יהוָה תִּתְהַלֵּ֣ל נַפְשִׁ֑/י יִשְׁמְע֖וּ עֲנָוִ֣ים וְ/יִשְׂמָֽחוּ	3	O magnify the LORD with me, and let us exalt his name together.	عَظِّمُوا ٱلرَّبَّ مَعِي، وَلْنُعَلِّ ٱسْمَهُ مَعًا.
גַּדְּל֣וּ לַ/יהוָ֣ה אִתִּ֑/י וּ/נְרוֹמְמָ֖ה שְׁמ֣/וֹ יַחְדָּֽו	4	I sought the LORD, and he heard me, and delivered me from all my fears.	طَلَبْتُ إِلَى ٱلرَّبِّ فَٱسْتَجَابَ لِي، وَمِنْ كُلِّ مَخَاوِفِي أَنْقَذَنِي.
דָּרַ֣שְׁתִּי אֶת יְהוָ֣ה וְ/עָנָ֑/נִי וּ/מִ/כָּל מְ֝גוּרוֹתַ֗/י הִצִּילָֽ/נִי	5	They looked unto him, and were lightened: and their faces were not ashamed. {were lightened: or, they flowed unto him}	نَظَرُوا إِلَيْهِ وَٱسْتَنَارُوا، وَوُجُوهُهُمْ لَمْ تَخْجَلْ.
הִבִּ֣יטוּ אֵלָ֣י/ו וְ/נָהָ֑רוּ וּ֝/פְנֵי/הֶ֗ם אַל יֶחְפָּֽרוּ	6	This poor man cried, and the LORD heard {him}, and saved him out of all his troubles.	هَذَا ٱلْمِسْكِينُ صَرَخَ، وَٱلرَّبُّ ٱسْتَمَعَهُ، وَمِنْ كُلِّ ضِيقَاتِهِ خَلَّصَهُ.
זֶ֤ה עָנִ֣י קָ֭רָא וַ/יהוָ֣ה שָׁמֵ֑עַ וּ/מִ/כָּל צָ֝רוֹתָ֗י/ו הוֹשִׁיעֽ/וֹ	7	The angel of the LORD encampeth round about them that fear him, and delivereth them.	مَلَاكُ ٱلرَّبِّ حَالٌّ حَوْلَ خَائِفِيهِ، وَيُنَجِّيهِمْ.
חֹנֶ֤ה מַלְאַךְ יְהוָ֓ה סָ֘בִ֤יב לִֽ/ירֵאָ֗י/ו וַֽ/יְחַלְּצֵֽ/ם	8	O taste and see that the LORD {is} good: blessed {is} the man {that} trusteth in him.	ذُوقُوا وَٱنْظُرُوا مَا أَطْيَبَ ٱلرَّبَّ! طُوبَى لِلرَّجُلِ ٱلْمُتَوَكِّلِ عَلَيْهِ.
טַעֲמ֣וּ וּ֭/רְאוּ כִּי ט֣וֹב יְהוָ֑ה אַֽשְׁרֵ֥י הַ֝/גֶּ֗בֶר יֶחֱסֶה בּֽ/וֹ	9	O fear the LORD, ye his saints: for {there is} no want to them that fear him.	ٱتَّقُوا ٱلرَّبَّ يَا قِدِّيسِيهِ، لِأَنَّهُ لَيْسَ عَوَزٌ لِمُتَّقِيهِ.
יְר֣אוּ אֶת יְהוָ֣ה קְדֹשָׁ֑י/ו כִּי אֵ֥ין מַ֝חְס֗וֹר לִ/ירֵאָֽי/ו	10	The young lions do lack, and suffer hunger: but they that seek the LORD shall not want any good {thing}.	ٱلْأَشْبَالُ ٱحْتَاجَتْ وَجَاعَتْ، وَأَمَّا طَالِبُو ٱلرَّبِّ فَلَا يُعْوِزُهُمْ شَيْءٌ مِنَ ٱلْخَيْرِ.
כְּ֭פִירִים רָשׁ֣וּ וְ/רָעֵ֑בוּ וְ/דֹרְשֵׁ֥י יְ֝הוָ֗ה לֹא יַחְסְר֥וּ כָל טֽוֹב	11	Come, ye children, hearken unto me: I will teach you the fear of the LORD.	هَلُمَّ أَيُّهَا ٱلْبَنُونَ ٱسْتَمِعُوا إِلَيَّ فَأُعَلِّمَكُمْ مَخَافَةَ ٱلرَّبِّ.
לְֽכוּ בָ֭נִים שִׁמְעוּ לִ֑/י יִֽרְאַ֥ת יְ֝הוָ֗ה אֲלַמֶּדְ/כֶֽם	12	What man {is he that} desireth life, {and} loveth {many} days, that he may see good?	مَنْ هُوَ ٱلْإِنْسَانُ ٱلَّذِي يَهْوَى ٱلْحَيَاةَ، وَيُحِبُّ كَثْرَةَ ٱلْأَيَّامِ لِيَرَى خَيْرًا؟
מִֽי הָ֭/אִישׁ הֶ/חָפֵ֣ץ חַיִּ֑ים אֹהֵ֥ב יָ֝מִ֗ים לִ/רְא֥וֹת טֽוֹב	13	Keep thy tongue from evil, and thy lips from speaking guile.	صُنْ لِسَانَكَ عَنِ ٱلشَّرِّ، وَشَفَتَيْكَ عَنِ ٱلتَّكَلُّمِ بِٱلْغِشِّ.
נְצֹ֣ר לְשׁוֹנְ/ךָ֣ מֵ/רָ֑ע וּ֝/שְׂפָתֶ֗י/ךָ מִ/דַּבֵּ֥ר מִרְמָֽה	14	Depart from evil, and do good; seek peace, and pursue it.	حِدْ عَنِ ٱلشَّرِّ، وَٱصْنَعِ ٱلْخَيْرَ. ٱطْلُبِ ٱلسَّلَامَةَ، وَٱسْعَ وَرَاءَهَا.
ס֣וּר מֵ֭/רָע וַ/עֲשֵׂה ט֑וֹב בַּקֵּ֖שׁ שָׁל֣וֹם וְ/רָדְפֵֽ/הוּ	15	The eyes of the LORD {are} upon the righteous, and his ears {are open} unto their cry.	عَيْنَا ٱلرَّبِّ نَحْوَ ٱلصِّدِّيقِينَ، وَأُذُنَاهُ إِلَى صُرَاخِهِمْ.
עֵינֵ֣י יְ֭הוָה אֶל צַדִּיקִ֑ים וְ֝/אָזְנָ֗י/ו אֶל שַׁוְעָתָֽ/ם	16	The face of the LORD {is} against them that do evil, to cut off the remembrance of them from the earth.	وَجْهُ ٱلرَّبِّ ضِدُّ عَامِلِي ٱلشَّرِّ لِيَقْطَعَ مِنَ ٱلْأَرْضِ ذِكْرَهُمْ.
פְּנֵ֣י יְ֭הוָה בְּ/עֹ֣שֵׂי רָ֑ע לְ/הַכְרִ֖ית מֵ/אֶ֣רֶץ זִכְרָֽ/ם	17	{The righteous} cry, and the LORD heareth, and delivereth them out of all their troubles.	أُولَئِكَ صَرَخُوا، وَٱلرَّبُّ سَمِعَ، وَمِنْ كُلِّ شَدَائِدِهِمْ أَنْقَذَهُمْ.
צָעֲק֣וּ וַ/יהוָ֣ה שָׁמֵ֑עַ וּ/מִ/כָּל צָ֝רוֹתָ֗/ם הִצִּילָֽ/ם	18	The LORD {is} nigh unto them that are of a broken heart; and saveth such as be of a contrite spirit. {unto...: Heb. to the broken of heart} {of a contrite...: Heb. contrite of spirit}	قَرِيبٌ هُوَ ٱلرَّبُّ مِنَ ٱلْمُنْكَسِرِي ٱلْقُلُوبِ، وَيُخَلِّصُ ٱلْمُنْسَحِقِي ٱلرُّوحِ.
קָר֣וֹב יְ֭הוָה לְ/נִשְׁבְּרֵי לֵ֑ב וְֽ/אֶת דַּכְּאֵי ר֥וּחַ יוֹשִֽׁיעַ	19	Many {are} the afflictions of the righteous: but the LORD delivereth him out of them all.	كَثِيرَةٌ هِيَ بَلَايَا ٱلصِّدِّيقِ، وَمِنْ جَمِيعِهَا يُنَجِّيهِ ٱلرَّبُّ.
רַ֭בּוֹת רָע֣וֹת צַדִּ֑יק וּ֝/מִ/כֻּלָּ֗/ם יַצִּילֶ֥/נּוּ יְהוָֽה	20	He keepeth all his bones: not one of them is broken.	يَحْفَظُ جَمِيعَ عِظَامِهِ. وَاحِدٌ مِنْهَا لَا يَنْكَسِرُ.
שֹׁמֵ֥ר כָּל עַצְמוֹתָ֑י/ו אַחַ֥ת מֵ֝/הֵ֗נָּה לֹ֣א נִשְׁבָּֽרָה	21	Evil shall slay the wicked: and they that hate the righteous shall be desolate. {desolate: or, guilty}	ٱلشَّرُّ يُمِيتُ ٱلشِّرِّيرَ، وَمُبْغِضُو ٱلصِّدِّيقِ يُعَاقَبُونَ.
תְּמוֹתֵ֣ת רָשָׁ֣ע רָעָ֑ה וְ/שֹׂנְאֵ֖י צַדִּ֣יק יֶאְשָֽׁמוּ	22	The LORD redeemeth the soul of his servants: and none of them that trust in him shall be desolate. {desolate: or, guilty}	ٱلرَّبُّ فَادِي نُفُوسِ عَبِيدِهِ، وَكُلُّ مَنِ ٱتَّكَلَ عَلَيْهِ لَا يُعَاقَبُ.
פּוֹדֶ֣ה יְ֭הוָה נֶ֣פֶשׁ עֲבָדָ֑י/ו וְ/לֹ֥א יֶ֝אְשְׁמ֗וּ כָּֽל הַ/חֹסִ֥ים בּֽ/וֹ	23

לְ/דָוִ֨ד רִיבָ֣/ה יְ֭הוָה אֶת יְרִיבַ֑/י לְ֝חַ֗ם אֶת לֹֽחֲמָֽ/י	1	[{A Psalm} of David.] Plead {my cause}, O LORD, with them that strive with me: fight against them that fight against me.	لِدَاوُدَ; خَاصِمْ يَارَبُّ مُخَاصِمِيَّ. قَاتِلْ مُقَاتِلِيَّ.
הַחֲזֵ֣ק מָגֵ֣ן וְ/צִנָּ֑ה וְ֝/ק֗וּמָ/ה בְּ/עֶזְרָתִֽ/י	2	Take hold of shield and buckler, and stand up for mine help.	أَمْسِكْ مِجَنًّا وَتُرْسًا وَٱنْهَضْ إِلَى مَعُونَتِي،
וְ/הָ֘רֵ֤ק חֲנִ֣ית וּ֭/סְגֹר לִ/קְרַ֣את רֹדְפָ֑/י אֱמֹ֥ר לְ֝/נַפְשִׁ֗/י יְֽשֻׁעָתֵ֥/ךְ אָֽנִי	3	Draw out also the spear, and stop {the way} against them that persecute me: say unto my soul, I {am} thy salvation.	وَأَشْرِعْ رُمْحًا وَصُدَّ تِلْقَاءَ مُطَارِدِيَّ. قُلْ لِنَفْسِي: «خَلَاصُكِ أَنَا».
יֵבֹ֣שׁוּ וְ/יִכָּלְמוּ֮ מְבַקְשֵׁ֪י נַ֫פְשִׁ֥/י יִסֹּ֣גוּ אָח֣וֹר וְ/יַחְפְּר֑וּ חֹ֝שְׁבֵ֗י רָעָתִֽ/י	4	Let them be confounded and put to shame that seek after my soul: let them be turned back and brought to confusion that devise my hurt.	لِيَخْزَ وَلْيَخْجَلِ ٱلَّذِينَ يَطْلُبُونَ نَفْسِي. لِيَرْتَدَّ إِلَى ٱلْوَرَاءِ وَيَخْجَلِ ٱلْمُتَفَكِّرُونَ بِإِسَاءَتِي.
יִֽהְי֗וּ כְּ/מֹ֥ץ לִ/פְנֵי ר֑וּחַ וּ/מַלְאַ֖ךְ יְהוָ֣ה דּוֹחֶֽה	5	Let them be as chaff before the wind: and let the angel of the LORD chase {them}.	لِيَكُونُوا مِثْلَ ٱلْعُصَافَةِ قُدَّامَ ٱلرِّيحِ، وَمَلَاكُ ٱلرَّبِّ دَاحِرُهُمْ.
יְֽהִי דַרְכָּ֗/ם חֹ֥שֶׁךְ וַ/חֲלַקְלַקּ֑וֹת וּ/מַלְאַ֥ךְ יְ֝הוָ֗ה רֹדְפָֽ/ם	6	Let their way be dark and slippery: and let the angel of the LORD persecute them. {dark...: Heb. darkness and slipperiness}	لِيَكُنْ طَرِيقُهُمْ ظَلَامًا وَزَلَقًا، وَمَلَاكُ ٱلرَّبِّ طَارِدُهُمْ.
כִּֽי חִנָּ֣ם טָֽמְנוּ לִ֭/י שַׁ֣חַת רִשְׁתָּ֑/ם חִ֝נָּ֗ם חָפְר֥וּ לְ/נַפְשִֽׁ/י	7	For without cause have they hid for me their net {in} a pit, {which} without cause they have digged for my soul.	لِأَنَّهُمْ بِلَا سَبَبٍ أَخْفَوْا لِي هُوَّةَ شَبَكَتِهِمْ. بِلَا سَبَبٍحَفَرُوا لِنَفْسِي.
תְּבוֹאֵ֣/הוּ שׁוֹאָה֮ לֹֽא יֵ֫דָ֥ע וְ/רִשְׁתּ֣/וֹ אֲשֶׁר טָמַ֣ן תִּלְכְּד֑/וֹ בְּ֝/שׁוֹאָ֗ה יִפָּל בָּֽ/הּ	8	Let destruction come upon him at unawares; and let his net that he hath hid catch himself: into that very destruction let him fall. {at...: Heb. which he knoweth not of}	لِتَأْتِهِ ٱلتَّهْلُكَةُ وَهُوَ لَا يَعْلَمُ، وَلْتَنْشَبْ بِهِ ٱلشَّبَكَةُ ٱلَّتِي أَخْفَاهَا، وَفِي ٱلتَّهْلُكَةِ نَفْسِهَا لِيَقَعْ.
וְ֭/נַפְשִׁ/י תָּגִ֣יל בַּ/יהוָ֑ה תָּ֝שִׂישׂ בִּ/ישׁוּעָתֽ/וֹ	9	And my soul shall be joyful in the LORD: it shall rejoice in his salvation.	أَمَّا نَفْسِي فَتَفْرَحُ بِٱلرَّبِّ وَتَبْتَهِجُ بِخَلَاصِهِ.
כָּ֥ל עַצְמוֹתַ֨/י תֹּאמַרְנָה֮ יְהוָ֗ה מִ֥י כָ֫מ֥וֹ/ךָ מַצִּ֣יל עָ֭נִי מֵ/חָזָ֣ק מִמֶּ֑/נּוּ וְ/עָנִ֥י וְ֝/אֶבְי֗וֹן מִ/גֹּזְלֽ/וֹ	10	All my bones shall say, LORD, who {is} like unto thee, which deliverest the poor from him that is too strong for him, yea, the poor and the needy from him that spoileth him?	جَمِيعُ عِظَامِي تَقُولُ: «يَارَبُّ، مَنْ مِثْلُكَ ٱلْمُنْقِذُ ٱلْمِسْكِينَ مِمَّنْ هُوَ أَقْوَى مِنْهُ، وَٱلْفَقِيرَ وَٱلْبَائِسَ مِنْ سَالِبِهِ؟».
יְ֭קוּמוּ/ן עֵדֵ֣י חָמָ֑ס אֲשֶׁ֥ר לֹא יָ֝דַ֗עְתִּי יִשְׁאָלֽוּ/נִי	11	False witnesses did rise up; they laid to my charge {things} that I knew not. {False...: Heb. Witnesses of wrong} {they...: Heb. they asked me}	شُهُودُ زُورٍ يَقُومُونَ، وَعَمَّا لَمْ أَعْلَمْ يَسْأَلُونَنِي.
יְשַׁלְּמ֣וּ/נִי רָ֭עָה תַּ֥חַת טוֹבָ֗ה שְׁכ֣וֹל לְ/נַפְשִֽׁ/י	12	They rewarded me evil for good {to} the spoiling of my soul. {spoiling: Heb. depriving}	يُجَازُونَنِي عَنِ ٱلْخَيْرِ شَرًّا، ثَكَلًا لِنَفْسِي.
וַ/אֲנִ֤י בַּ/חֲלוֹתָ֡/ם לְב֬וּשִׁ/י שָׂ֗ק עִנֵּ֣יתִי בַ/צּ֣וֹם נַפְשִׁ֑/י וּ֝/תְפִלָּתִ֗/י עַל חֵיקִ֥/י תָשֽׁוּב	13	But as for me, when they were sick, my clothing {was} sackcloth: I humbled my soul with fasting; and my prayer returned into mine own bosom. {humbled: or, afflicted}	أَمَّا أَنَا فَفِي مَرَضِهِمْ كَانَ لِبَاسِي مِسْحًا. أَذْلَلْتُ بِٱلصَّوْمِ نَفْسِي، وَصَلَاتِي إِلَى حِضْنِي تَرْجِعُ.
כְּ/רֵֽעַ כְּ/אָ֣ח לִ֭/י הִתְהַלָּ֑כְתִּי כַּ/אֲבֶל אֵ֝֗ם קֹדֵ֥ר שַׁחֽוֹתִי	14	I behaved myself as though {he had been} my friend {or} brother: I bowed down heavily, as one that mourneth {for his} mother. {behaved myself: Heb. walked} {as though...: Heb. as a friend, as a brother to me}	كَأَنَّهُ قَرِيبٌ، كَأَنَّهُ أَخِي كُنْتُ أَتَمَشَّى. كَمَنْ يَنُوحُ عَلَى أُمِّهِ ٱنْحَنَيْتُ حَزِينًا.
וּ/בְ/צַלְעִ/י֮ שָׂמְח֪וּ וְֽ/נֶאֱ֫סָ֥פוּ נֶאֶסְפ֬וּ עָלַ֣/י נֵ֭כִים וְ/לֹ֣א יָדַ֑עְתִּי קָֽרְע֥וּ וְ/לֹא דָֽמּוּ	15	But in mine adversity they rejoiced, and gathered themselves together: {yea}, the abjects gathered themselves together against me, and I knew {it} not; they did tear {me}, and ceased not: {adversity: Heb. halting}	وَلَكِنَّهُمْ فِي ظَلْعِي فَرِحُوا وَٱجْتَمَعُوا. ٱجْتَمَعُوا عَلَيَّ شَاتِمِينَ وَلَمْ أَعْلَمْ. مَزَّقُوا وَلَمْ يَكُفُّوا.
בְּ֭/חַנְפֵי לַעֲגֵ֣י מָע֑וֹג חָרֹ֖ק עָלַ֣/י שִׁנֵּֽי/מוֹ	16	With hypocritical mockers in feasts, they gnashed upon me with their teeth.	بَيْنَ ٱلْفُجَّارِ ٱلْمُجَّانِ لِأَجْلِ كَعْكَةٍ حَرَّقُوا عَلَيَّ أَسْنَانَهُمْ.
אֲדֹנָ/י֮ כַּ/מָּ֪ה תִּ֫רְאֶ֥ה הָשִׁ֣יבָ/ה נַ֭פְשִׁ/י מִ/שֹּׁאֵי/הֶ֑ם מִ֝/כְּפִירִ֗ים יְחִידָתִֽ/י	17	Lord, how long wilt thou look on? rescue my soul from their destructions, my darling from the lions. {darling: Heb. only one}	يَارَبُّ، إِلَى مَتَى تَنْظُرُ؟ ٱسْتَرِدَّ نَفْسِي مِنْ تَهْلُكَاتِهِمْ، وَحِيدَتِي مِنَ ٱلْأَشْبَالِ.
א֭וֹדְ/ךָ בְּ/קָהָ֣ל רָ֑ב בְּ/עַ֖ם עָצ֣וּם אֲהַֽלְלֶֽ/ךָּ	18	I will give thee thanks in the great congregation: I will praise thee among much people. {much: Heb. strong}	أَحْمَدُكَ فِي ٱلْجَمَاعَةِ ٱلْكَثِيرَةِ. فِي شَعْبٍ عَظِيمٍ أُسَبِّحُكَ.
אַֽל יִשְׂמְחוּ לִ֣/י אֹיְבַ֣/י שֶׁ֑קֶר שֹׂנְאַ֥/י חִ֝נָּ֗ם יִקְרְצוּ עָֽיִן	19	Let not them that are mine enemies wrongfully rejoice over me: {neither} let them wink with the eye that hate me without a cause. {wrongfully: Heb. falsely}	لَا يَشْمَتْ بِي ٱلَّذِينَ هُمْ أَعْدَائِي بَاطِلًا، وَلَا يَتَغَامَزْ بِٱلْعَيْنِ ٱلَّذِينَ يُبْغِضُونَنِي بِلَا سَبَبٍ.
כִּ֤י לֹ֥א שָׁל֗וֹם יְדַ֫בֵּ֥רוּ וְ/עַ֥ל רִגְעֵי אֶ֑רֶץ דִּבְרֵ֥י מִ֝רְמוֹת יַחֲשֹׁבֽוּ/ן	20	For they speak not peace: but they devise deceitful matters against {them that are} quiet in the land.	لِأَنَّهُمْ لَا يَتَكَلَّمُونَ بِٱلسَّلَامِ، وَعَلَى ٱلْهَادِئِينَ فِي ٱلْأَرْضِ يَتَفَكَّرُونَ بِكَلَامِ مَكْرٍ.
וַ/יַּרְחִ֥יבוּ עָלַ֗/י פִּ֫י/הֶ֥ם אָ֭מְרוּ הֶאָ֣ח הֶאָ֑ח רָאֲתָ֥ה עֵינֵֽי/נוּ	21	Yea, they opened their mouth wide against me, {and} said, Aha, aha, our eye hath seen {it}.	فَغَرُوا عَلَيَّ أَفْوَاهَهُمْ. قَالُوا: «هَهْ! هَهْ!قَدْ رَأَتْ أَعْيُنُنَا».
רָאִ֣יתָה יְ֭הוָה אַֽל תֶּחֱרַ֑שׁ אֲ֝דֹנָ֗/י אֲל תִּרְחַ֥ק מִמֶּֽ/נִּי	22	{This} thou hast seen, O LORD: keep not silence: O Lord, be not far from me.	قَدْ رَأَيْتَ يَارَبُّ، لَا تَسْكُتْ. يَا سَيِّدُ، لَا تَبْتَعِدْ عَنِّي.
הָעִ֣ירָ/ה וְ֭/הָקִיצָ/ה לְ/מִשְׁפָּטִ֑/י אֱלֹהַ֖/י וַֽ/אדֹנָ֣/י לְ/רִיבִֽ/י	23	Stir up thyself, and awake to my judgment, {even} unto my cause, my God and my Lord.	ٱسْتَيْقِظْ وَٱنْتَبِهْ إِلَى حُكْمِي، يَا إِلَهِي وَسَيِّدِي إِلَى دَعْوَايَ.
שָׁפְטֵ֣/נִי כְ֭/צִדְקְ/ךָ יְהוָ֥ה אֱלֹהָ֗/י וְ/אַל יִשְׂמְחוּ לִֽ/י	24	Judge me, O LORD my God, according to thy righteousness; and let them not rejoice over me.	ٱقْضِ لِي حَسَبَ عَدْلِكَ يَارَبُّ إِلَهِي، فَلَا يَشْمَتُوا بِي.
אַל יֹאמְר֣וּ בְ֭/לִבָּ/ם הֶאָ֣ח נַפְשֵׁ֑/נוּ אַל יֹ֝אמְר֗וּ בִּֽלַּעֲנֽוּ/הוּ	25	Let them not say in their hearts, Ah, so would we have it: let them not say, We have swallowed him up. {Ah...: Heb. Ah, ah, our soul}	لَا يَقُولُوا فِي قُلُوبِهِمْ: «هَهْ! شَهْوَتُنَا». لَا يَقُولُوا: «قَدِ ٱبْتَلَعْنَاهُ!».
יֵ֘בֹ֤שׁוּ וְ/יַחְפְּר֨וּ יַחְדָּו֮ שְׂמֵחֵ֪י רָעָ֫תִ֥/י יִֽלְבְּשׁוּ בֹ֥שֶׁת וּ/כְלִמָּ֑ה הַֽ/מַּגְדִּילִ֥ים עָלָֽ/י	26	Let them be ashamed and brought to confusion together that rejoice at mine hurt: let them be clothed with shame and dishonour that magnify {themselves} against me.	لِيَخْزَ وَلْيَخْجَلْ مَعًا ٱلْفَرِحُونَ بِمُصِيبَتِي. لِيَلْبِسِ ٱلْخِزْيَ وَٱلْخَجَلَ ٱلْمُتَعَظِّمُونَ عَلَيَّ.
יָרֹ֣נּוּ וְ/יִשְׂמְחוּ֮ חֲפֵצֵ֪י צִ֫דְקִ֥/י וְ/יֹאמְר֣וּ תָ֭מִיד יִגְדַּ֣ל יְהוָ֑ה הֶ֝/חָפֵ֗ץ שְׁל֣וֹם עַבְדּֽ/וֹ	27	Let them shout for joy, and be glad, that favour my righteous cause: yea, let them say continually, Let the LORD be magnified, which hath pleasure in the prosperity of his servant. {righteous...: Heb. righteousness}	لِيَهْتِفْ وَيَفْرَحِ ٱلْمُبْتَغُونَ حَقِّي، وَلْيَقُولُوا دَائِمًا: «لِيَتَعَظَّمِ ٱلرَّبُّ ٱلْمَسْرُورُ بِسَلَامَةِ عَبْدِهِ».
וּ֭/לְשׁוֹנִ/י תֶּהְגֶּ֣ה צִדְקֶ֑/ךָ כָּל הַ֝/יּוֹם תְּהִלָּתֶֽ/ךָ	28	And my tongue shall speak of thy righteousness {and} of thy praise all the day long.	وَلِسَانِي يَلْهَجُ بِعَدْلِكَ. ٱلْيَوْمَ كُلَّهُ بِحَمْدِكَ.

לַ/מְנַצֵּ֬חַ לְ/עֶֽבֶד יְהוָ֬ה לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician, {A Psalm} of David the servant of the LORD.] The transgression of the wicked saith within my heart, {that there is} no fear of God before his eyes.	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. لِعَبْدِ ٱلرَّبِّ دَاوُدَ; نَأْمَةُ مَعْصِيَةِ ٱلشِّرِّيرِ فِي دَاخِلِ قَلْبِي أَنْ لَيْسَ خَوْفُ ٱللهِ أَمَامَ عَيْنَيْهِ.
נְאֻֽם פֶּ֣שַׁע לָ֭/רָשָׁע בְּ/קֶ֣רֶב לִבִּ֑/י אֵֽין פַּ֥חַד אֱ֝לֹהִ֗ים לְ/נֶ֣גֶד עֵינָֽי/ו	2	For he flattereth himself in his own eyes, until his iniquity be found to be hateful. {until...: Heb. to find his iniquity to hate}	لِأَنَّهُ مَلَّقَ نَفْسَهُ لِنَفْسِهِ مِنْ جِهَةِ وِجْدَانِ إِثْمِهِ وَبُغْضِهِلإ.
כִּֽי הֶחֱלִ֣יק אֵלָ֣י/ו בְּ/עֵינָ֑י/ו לִ/מְצֹ֖א עֲוֺנ֣/וֹ לִ/שְׂנֹֽא	3	The words of his mouth {are} iniquity and deceit: he hath left off to be wise, {and} to do good.	كَلَامُ فَمِهِ إِثْمٌ وَغِشٌّ. كَفَّ عَنِ ٱلتَّعَقُّلِ، عَنْ عَمَلِ ٱلْخَيْرِ.
דִּבְרֵי פִ֭י/ו אָ֣וֶן וּ/מִרְמָ֑ה חָדַ֖ל לְ/הַשְׂכִּ֣יל לְ/הֵיטִֽיב	4	He deviseth mischief upon his bed; he setteth himself in a way {that is} not good; he abhorreth not evil. {mischief: or, vanity}	يَتَفَكَّرُ بِٱلْإِثْمِ عَلَى مَضْجَعِهِ. يَقِفُ فِي طَرِيقٍ غَيْرِ صَالِحٍ. لَا يَرْفُضُ ٱلشَّرَّ.
אָ֤וֶן יַחְשֹׁ֗ב עַֽל מִשְׁכָּ֫ב֥/וֹ יִ֭תְיַצֵּב עַל דֶּ֣רֶךְ לֹא ט֑וֹב רָ֝֗ע לֹ֣א יִמְאָֽס	5	Thy mercy, O LORD, {is} in the heavens; {and} thy faithfulness {reacheth} unto the clouds.	يَارَبُّ، فِي ٱلسَّمَاوَاتِ رَحْمَتُكَ. أَمَانَتُكَ إِلَى ٱلْغَمَامِ.
יְ֭הוָה בְּ/הַ/שָּׁמַ֣יִם חַסְדֶּ֑/ךָ אֱ֝מֽוּנָתְ/ךָ֗ עַד שְׁחָקִֽים	6	Thy righteousness {is} like the great mountains; thy judgments {are} a great deep: O LORD, thou preservest man and beast. {the...: Heb. the mountains of God}	عَدْلُكَ مِثْلُ جِبَالِ ٱللهِ، وَأَحْكَامُكَ لُجَّةٌ عَظِيمَةٌ. ٱلنَّاسَ وَٱلْبَهَائِمَ تُخَلِّصُ يَارَبُّ.
צִדְקָֽתְ/ךָ֨ כְּֽ/הַרְרֵי אֵ֗ל מִ֭שְׁפָּטֶ/ךָ תְּה֣וֹם רַבָּ֑ה אָ֤דָֽם וּ/בְהֵמָ֖ה תוֹשִׁ֣יעַ יְהוָֽה	7	How excellent {is} thy lovingkindness, O God! therefore the children of men put their trust under the shadow of thy wings. {excellent: Heb. precious}	مَا أَكْرَمَ رَحْمَتَكَ يَا ٱللهُ! فَبَنُو ٱلْبَشَرِ فِي ظِلِّ جَنَاحَيْكَ يَحْتَمُونَ.
מַה יָּקָ֥ר חַסְדְּ/ךָ֗ אֱלֹ֫הִ֥ים וּ/בְנֵ֥י אָדָ֑ם בְּ/צֵ֥ל כְּ֝נָפֶ֗י/ךָ יֶחֱסָיֽוּ/ן	8	They shall be abundantly satisfied with the fatness of thy house; and thou shalt make them drink of the river of thy pleasures. {abundantly...: Heb. watered}	يَرْوَوْنَ مِنْ دَسَمِ بَيْتِكَ، وَمِنْ نَهْرِ نِعَمِكَ تَسْقِيهِمْ.
יִ֭רְוְיֻ/ן מִ/דֶּ֣שֶׁן בֵּיתֶ֑/ךָ וְ/נַ֖חַל עֲדָנֶ֣י/ךָ תַשְׁקֵֽ/ם	9	For with thee {is} the fountain of life: in thy light shall we see light.	لِأَنَّ عِنْدَكَ يَنْبُوعَ ٱلْحَيَاةِ. بِنُورِكَ نَرَى نُورًا.
כִּֽי עִ֭מְּ/ךָ מְק֣וֹר חַיִּ֑ים בְּ֝/אוֹרְ/ךָ֗ נִרְאֶה אֽוֹר	10	O continue thy lovingkindness unto them that know thee; and thy righteousness to the upright in heart. {continue: Heb. draw out at length}	أَدِمْ رَحْمَتَكَ لِلَّذِينَ يَعْرِفُونَكَ، وَعَدْلَكَ لِلْمُسْتَقِيمِي ٱلْقَلْبِ.
מְשֹׁ֣ךְ חַ֭סְדְּ/ךָ לְ/יֹדְעֶ֑י/ךָ וְ֝/צִדְקָֽתְ/ךָ֗ לְ/יִשְׁרֵי לֵֽב	11	Let not the foot of pride come against me, and let not the hand of the wicked remove me.	لَا تَأْتِنِي رِجْلُ ٱلْكِبْرِيَاءِ، وَيَدُ ٱلْأَشْرَارِ لَا تُزَحْزِحْنِي.
אַל תְּ֭בוֹאֵ/נִי רֶ֣גֶל גַּאֲוָ֑ה וְ/יַד רְ֝שָׁעִ֗ים אַל תְּנִדֵֽ/נִי	12	There are the workers of iniquity fallen: they are cast down, and shall not be able to rise.	هُنَاكَ سَقَطَ فَاعِلُو ٱلْإِثْمِ. دُحِرُوا فَلَمْ يَسْتَطِيعُوا ٱلْقِيَامَ.
שָׁ֣ם נָ֭פְלוּ פֹּ֣עֲלֵי אָ֑וֶן דֹּ֝ח֗וּ וְ/לֹא יָ֥כְלוּ קֽוּם	13

לְ/דָוִ֨ד אַל תִּתְחַ֥ר בַּ/מְּרֵעִ֑ים אַל תְּ֝קַנֵּ֗א בְּ/עֹשֵׂ֥י עַוְלָֽה	1	[{A Psalm} of David.] Fret not thyself because of evildoers, neither be thou envious against the workers of iniquity.	لِدَاوُدَ; لَا تَغَرْ مِنَ ٱلْأَشْرَارِ، وَلَا تَحْسِدْ عُمَّالَ ٱلْإِثْمِ،
כִּ֣י כֶ֭/חָצִיר מְהֵרָ֣ה יִמָּ֑לוּ וּ/כְ/יֶ֥רֶק דֶּ֝֗שֶׁא יִבּוֹלֽוּ/ן	2	For they shall soon be cut down like the grass, and wither as the green herb.	فَإِنَّهُمْ مِثْلَ ٱلْحَشِيشِ سَرِيعًا يُقْطَعُونَ، وَمِثْلَ ٱلْعُشْبِ ٱلْأَخْضَرِ يَذْبُلُونَ.
בְּטַ֣ח בַּֽ֭/יהוָה וַ/עֲשֵׂה ט֑וֹב שְׁכָן אֶ֝֗רֶץ וּ/רְעֵ֥ה אֱמוּנָֽה	3	Trust in the LORD, and do good; {so} shalt thou dwell in the land, and verily thou shalt be fed. {verily: Heb. in truth, or, stableness}	ٱتَّكِلْ عَلَى ٱلرَّبِّ وَٱفْعَلِ ٱلْخَيْرَ. ٱسْكُنِ ٱلْأَرْضَ وَٱرْعَ ٱلْأَمَانَةَ.
וְ/הִתְעַנַּ֥ג עַל יְהוָ֑ה וְ/יִֽתֶּן לְ֝/ךָ֗ מִשְׁאֲלֹ֥ת לִבֶּֽ/ךָ	4	Delight thyself also in the LORD; and he shall give thee the desires of thine heart.	وَتَلَذَّذْ بِٱلرَّبِّ فَيُعْطِيَكَ سُؤْلَ قَلْبِكَ.
גּ֣וֹל עַל יְהוָ֣ה דַּרְכֶּ֑/ךָ וּ/בְטַ֥ח עָ֝לָ֗י/ו וְ/ה֣וּא יַעֲשֶֽׂה	5	Commit thy way unto the LORD; trust also in him; and he shall bring {it} to pass. {Commit...: Heb. Roll thy way upon}	سَلِّمْ لِلرَّبِّ طَرِيقَكَ وَٱتَّكِلْ عَلَيْهِ وَهُوَ يُجْرِي،
וְ/הוֹצִ֣יא כָ/א֣וֹר צִדְקֶ֑/ךָ וּ֝/מִשְׁפָּטֶ֗/ךָ כַּֽ/צָּהֳרָֽיִם	6	And he shall bring forth thy righteousness as the light, and thy judgment as the noonday.	وَيُخْرِجُ مِثْلَ ٱلنُّورِ بِرَّكَ، وَحَقَّكَ مِثْلَ ٱلظَّهِيرَةِ.
דּ֤וֹם לַ/יהוָה֮ וְ/הִתְח֪וֹלֵ֫ל ל֥/וֹ אַל תִּ֭תְחַר בְּ/מַצְלִ֣יחַ דַּרְכּ֑/וֹ בְּ֝/אִ֗ישׁ עֹשֶׂ֥ה מְזִמּֽוֹת	7	Rest in the LORD, and wait patiently for him: fret not thyself because of him who prospereth in his way, because of the man who bringeth wicked devices to pass. {Rest in: Heb. Be silent to}	ٱنْتَظِرِ ٱلرَّبَّ وَٱصْبِرْ لَهُ، وَلَا تَغَرْ مِنَ ٱلَّذِي يَنْجَحُ فِي طَرِيقِهِ، مِنَ ٱلرَّجُلِ ٱلْمُجْرِي مَكَايِدَ.
הֶ֣רֶף מֵ֭/אַף וַ/עֲזֹ֣ב חֵמָ֑ה אַל תִּ֝תְחַ֗ר אַךְ לְ/הָרֵֽעַ	8	Cease from anger, and forsake wrath: fret not thyself in any wise to do evil.	كُفَّ عَنِ ٱلْغَضَبِ، وَٱتْرُكِ ٱلسَّخَطَ، وَلَا تَغَرْ لِفِعْلِ ٱلشَّرِّ،
כִּֽי מְ֭רֵעִים יִכָּרֵת֑וּ/ן וְ/קֹוֵ֥י יְ֝הוָ֗ה הֵ֣מָּה יִֽירְשׁוּ אָֽרֶץ	9	For evildoers shall be cut off: but those that wait upon the LORD, they shall inherit the earth.	لِأَنَّ عَامِلِي ٱلشَّرِّ يُقْطَعُونَ، وَٱلَّذِينَ يَنْتَظِرُونَ ٱلرَّبَّ هُمْ يَرِثُونَ ٱلْأَرْضَ.
וְ/ע֣וֹד מְ֭עַט וְ/אֵ֣ין רָשָׁ֑ע וְ/הִתְבּוֹנַ֖נְתָּ עַל מְקוֹמ֣/וֹ וְ/אֵינֶֽ/נּוּ	10	For yet a little while, and the wicked {shall} not {be}: yea, thou shalt diligently consider his place, and it {shall} not {be}.	بَعْدَ قَلِيلٍلَا يَكُونُ ٱلشِّرِّيرُ تَطَّلِعُ فِي مَكَانِهِ فَلَا يَكُونُ.
וַ/עֲנָוִ֥ים יִֽירְשׁוּ אָ֑רֶץ וְ֝/הִתְעַנְּג֗וּ עַל רֹ֥ב שָׁלֽוֹם	11	But the meek shall inherit the earth; and shall delight themselves in the abundance of peace.	أَمَّا ٱلْوُدَعَاءُ فَيَرِثُونَ ٱلْأَرْضَ، وَيَتَلَذَّذُونَ فِي كَثْرَةِ ٱلسَّلَامَةِ.
זֹמֵ֣ם רָ֭שָׁע לַ/צַּדִּ֑יק וְ/חֹרֵ֖ק עָלָ֣י/ו שִׁנָּֽי/ו	12	The wicked plotteth against the just, and gnasheth upon him with his teeth. {plotteth: or, practiseth}	ٱلشِّرِّيرُ يَتَفَكَّرُ ضِدَّ ٱلصِّدِّيقِ وَيُحَرِّقُ عَلَيْهِ أَسْنَانَهُ.
אֲדֹנָ֥/י יִשְׂחַק ל֑/וֹ כִּֽי רָ֝אָ֗ה כִּֽי יָבֹ֥א יוֹמֽ/וֹ	13	The Lord shall laugh at him: for he seeth that his day is coming.	ٱلرَّبُّ يَضْحَكُ بِهِ لِأَنَّهُ رَأَى أَنَّ يَوْمَهُ آتٍ!
חֶ֤רֶב פָּֽתְח֣וּ רְשָׁעִים֮ וְ/דָרְכ֪וּ קַ֫שְׁתָּ֥/ם לְ֭/הַפִּיל עָנִ֣י וְ/אֶבְי֑וֹן לִ֝/טְב֗וֹחַ יִשְׁרֵי דָֽרֶךְ	14	The wicked have drawn out the sword, and have bent their bow, to cast down the poor and needy, {and} to slay such as be of upright conversation. {such...: Heb. the upright of way}	ٱلْأَشْرَارُ قَدْ سَلُّوا ٱلسَّيْفَ وَمَدُّوا قَوْسَهُمْ لِرَمْيِ ٱلْمِسْكِينِ وَٱلْفَقِيرِ، لِقَتْلِ ٱلْمُسْتَقِيمِ طَرِيقُهُمْ.
חַ֭רְבָּ/ם תָּב֣וֹא בְ/לִבָּ֑/ם וְ֝/קַשְּׁתוֹתָ֗/ם תִּשָּׁבַֽרְנָה	15	Their sword shall enter into their own heart, and their bows shall be broken.	سَيْفُهُمْ يَدْخُلُ فِي قَلْبِهِمْ، وَقِسِيُّهُمْ تَنْكَسِرُ.
טוֹב מְ֭עַט לַ/צַּדִּ֑יק מֵ֝/הֲמ֗וֹן רְשָׁעִ֥ים רַבִּֽים	16	A little that a righteous man hath {is} better than the riches of many wicked.	اَلْقَلِيلُ ٱلَّذِي لِلصِّدِّيقِ خَيْرٌ مِنْ ثَرْوَةِ أَشْرَارٍ كَثِيرِينَ.
כִּ֤י זְרוֹע֣וֹת רְ֭שָׁעִים תִּשָּׁבַ֑רְנָה וְ/סוֹמֵ֖ךְ צַדִּיקִ֣ים יְהוָֽה	17	For the arms of the wicked shall be broken: but the LORD upholdeth the righteous.	لِأَنَّ سَوَاعِدَ ٱلْأَشْرَارِ تَنْكَسِرُ، وَعَاضِدُ ٱلصِّدِّيقِينَ ٱلرَّبُّ.
יוֹדֵ֣עַ יְ֭הוָה יְמֵ֣י תְמִימִ֑ם וְ֝/נַחֲלָתָ֗/ם לְ/עוֹלָ֥ם תִּהְיֶֽה	18	The LORD knoweth the days of the upright: and their inheritance shall be for ever.	ٱلرَّبُّ عَارِفٌ أَيَّامَ ٱلْكَمَلَةِ، وَمِيرَاثُهُمْ إِلَى ٱلْأَبَدِ يَكُونُ.
לֹֽא יֵ֭בֹשׁוּ בְּ/עֵ֣ת רָעָ֑ה וּ/בִ/ימֵ֖י רְעָב֣וֹן יִשְׂבָּֽעוּ	19	They shall not be ashamed in the evil time: and in the days of famine they shall be satisfied.	لَا يُخْزَوْنَ فِي زَمَنِ ٱلسُّوءِ، وَفِي أَيَّامِ ٱلْجُوعِ يَشْبَعُونَ.
כִּ֤י רְשָׁעִ֨ים יֹאבֵ֗דוּ וְ/אֹיְבֵ֣י יְ֭הוָה כִּ/יקַ֣ר כָּרִ֑ים כָּל֖וּ בֶ/עָשָׁ֣ן כָּֽלוּ	20	But the wicked shall perish, and the enemies of the LORD {shall be} as the fat of lambs: they shall consume; into smoke shall they consume away. {the fat: Heb. the preciousness}	لِأَنَّ ٱلْأَشْرَارَ يَهْلِكُونَ، وَأَعْدَاءُ ٱلرَّبِّ كَبَهَاءِ ٱلْمَرَاعِي. فَنُوا. كَٱلدُّخَانِ فَنُوا.
לֹוֶ֣ה רָ֭שָׁע וְ/לֹ֣א יְשַׁלֵּ֑ם וְ֝/צַדִּ֗יק חוֹנֵ֥ן וְ/נוֹתֵֽן	21	The wicked borroweth, and payeth not again: but the righteous sheweth mercy, and giveth.	ٱلشِّرِّيرُ يَسْتَقْرِضُ وَلَا يَفِي، أَمَّا ٱلصِّدِّيقُ فَيَتَرَأَّفُ وَيُعْطِي.
כִּ֣י מְ֭בֹרָכָי/ו יִ֣ירְשׁוּ אָ֑רֶץ וּ֝/מְקֻלָּלָ֗י/ו יִכָּרֵֽתוּ	22	For {such as be} blessed of him shall inherit the earth; and {they that be} cursed of him shall be cut off.	لِأَنَّ ٱلْمُبَارَكِينَ مِنْهُ يَرِثُونَ ٱلْأَرْضَ، وَٱلْمَلْعُونِينَ مِنْهُ يُقْطَعُونَ.
מֵ֭/יְהוָה מִֽצְעֲדֵי גֶ֥בֶר כּוֹנָ֗נוּ וְ/דַרְכּ֥/וֹ יֶחְפָּֽץ	23	The steps of a {good} man are ordered by the LORD: and he delighteth in his way. {ordered: or, established}	مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ تَتَثَبَّتُ خَطَوَاتُ ٱلْإِنْسَانِ وَفِي طَرِيقِهِ يُسَرُّ.
כִּֽי יִפֹּ֥ל לֹֽא יוּטָ֑ל כִּֽי יְ֝הוָ֗ה סוֹמֵ֥ךְ יָדֽ/וֹ	24	Though he fall, he shall not be utterly cast down: for the LORD upholdeth {him with} his hand.	إِذَا سَقَطَ لَا يَنْطَرِحُ، لِأَنَّ ٱلرَّبَّ مُسْنِدٌ يَدَهُ.
נַ֤עַר הָיִ֗יתִי גַּם זָ֫קַ֥נְתִּי וְֽ/לֹא רָ֭אִיתִי צַדִּ֣יק נֶעֱזָ֑ב וְ֝/זַרְע֗/וֹ מְבַקֶּשׁ לָֽחֶם	25	I have been young, and {now} am old; yet have I not seen the righteous forsaken, nor his seed begging bread.	أَيْضًا كُنْتُ فَتىً وَقَدْ شِخْتُ، وَلَمْ أَرَ صِدِّيقًا تُخُلِّيَ عَنْهُ، وَلَا ذُرِّيَّةً لَهُ تَلْتَمِسُ خُبْزًا.
כָּל הַ֭/יּוֹם חוֹנֵ֣ן וּ/מַלְוֶ֑ה וְ֝/זַרְע֗/וֹ לִ/בְרָכָֽה	26	{He is} ever merciful, and lendeth; and his seed {is} blessed. {ever: Heb. all the day}	ٱلْيَوْمَ كُلَّهُ يَتَرَأَّفُ وَيُقْرِضُ، وَنَسْلُهُ لِلْبَرَكَةِ.
ס֣וּר מֵ֭/רָע וַ/עֲשֵׂה ט֗וֹב וּ/שְׁכֹ֥ן לְ/עוֹלָֽם	27	Depart from evil, and do good; and dwell for evermore.	حِدْ عَنِ ٱلشَّرِّ وَٱفْعَلِ ٱلْخَيْرَ، وَٱسْكُنْ إِلَى ٱلْأَبَدِ.
כִּ֤י יְהוָ֨ה אֹ֘הֵ֤ב מִשְׁפָּ֗ט וְ/לֹא יַעֲזֹ֣ב אֶת חֲ֭סִידָי/ו לְ/עוֹלָ֣ם נִשְׁמָ֑רוּ וְ/זֶ֖רַע רְשָׁעִ֣ים נִכְרָֽת	28	For the LORD loveth judgment, and forsaketh not his saints; they are preserved for ever: but the seed of the wicked shall be cut off.	لِأَنَّ ٱلرَّبَّ يُحِبُّ ٱلْحَقَّ، وَلَا يَتَخَلَّى عَنْ أَتْقِيَائِهِ. إِلَى ٱلْأَبَدِ يُحْفَظُونَ. أَمَّا نَسْلُ ٱلْأَشْرَارِ فَيَنْقَطِعُ.
צַדִּיקִ֥ים יִֽירְשׁוּ אָ֑רֶץ וְ/יִשְׁכְּנ֖וּ לָ/עַ֣ד עָלֶֽי/הָ	29	The righteous shall inherit the land, and dwell therein for ever.	ٱلصِّدِّيقُونَ يَرِثُونَ ٱلْأَرْضَ وَيَسْكُنُونَهَا إِلَى ٱلْأَبَدِ.
פִּֽי צַ֭דִּיק יֶהְגֶּ֣ה חָכְמָ֑ה וּ֝/לְשׁוֹנ֗/וֹ תְּדַבֵּ֥ר מִשְׁפָּֽט	30	The mouth of the righteous speaketh wisdom, and his tongue talketh of judgment.	فَمُ ٱلصِّدِّيقِ يَلْهَجُ بِٱلْحِكْمَةِ، وَلِسَانُهُ يَنْطِقُ بِٱلْحَقِّ.
תּוֹרַ֣ת אֱלֹהָ֣י/ו בְּ/לִבּ֑/וֹ לֹ֖א תִמְעַ֣ד אֲשֻׁרָי/ו	31	The law of his God {is} in his heart; none of his steps shall slide. {steps: or, goings}	شَرِيعَةُ إِلَهِهِ فِي قَلْبِهِ. لَا تَتَقَلْقَلُ خَطَوَاتُهُ.
צוֹפֶ֣ה רָ֭שָׁע לַ/צַּדִּ֑יק וּ֝/מְבַקֵּ֗שׁ לַ/הֲמִית/וֹ	32	The wicked watcheth the righteous, and seeketh to slay him.	ٱلشِّرِّيرُ يُرَاقِبُ ٱلصِّدِّيقَ مُحَاوِلًا أَنْ يُمِيتَهُ.
יְ֭הוָה לֹא יַעַזְבֶ֣/נּוּ בְ/יָד֑/וֹ וְ/לֹ֥א יַ֝רְשִׁיעֶ֗/נּוּ בְּ/הִשָּׁפְטֽ/וֹ	33	The LORD will not leave him in his hand, nor condemn him when he is judged.	ٱلرَّبُّ لَا يَتْرُكُهُ فِي يَدِهِ، وَلَا يَحْكُمُ عَلَيْهِ عِنْدَ مُحَاكَمَتِهِ.
קַוֵּ֤ה אֶל יְהוָ֨ה וּ/שְׁמֹ֬ר דַּרְכּ֗/וֹ וִֽ֭/ירוֹמִמְ/ךָ לָ/רֶ֣שֶׁת אָ֑רֶץ בְּ/הִכָּרֵ֖ת רְשָׁעִ֣ים תִּרְאֶֽה	34	Wait on the LORD, and keep his way, and he shall exalt thee to inherit the land: when the wicked are cut off, thou shalt see {it}.	ٱنْتَظِرِ ٱلرَّبَّ وَٱحْفَظْ طَرِيقَهُ، فَيَرْفَعَكَ لِتَرِثَ ٱلْأَرْضَ. إِلَى ٱنْقِرَاضِ ٱلْأَشْرَارِ تَنْظُرُ.
רָ֭אִיתִי רָשָׁ֣ע עָרִ֑יץ וּ֝/מִתְעָרֶ֗ה כְּ/אֶזְרָ֥ח רַעֲנָֽן	35	I have seen the wicked in great power, and spreading himself like a green bay tree. {a green...: or, a green tree that groweth in his own soil}	قَدْ رَأَيْتُ ٱلشِّرِّيرَ عَاتِيًا، وَارِفًا مِثْلَ شَجَرَةٍ شَارِقَةٍ نَاضِرَةٍ.
וַ֭/יַּֽעֲבֹר וְ/הִנֵּ֣ה אֵינֶ֑/נּוּ וָֽ֝/אֲבַקְשֵׁ֗/הוּ וְ/לֹ֣א נִמְצָֽא	36	Yet he passed away, and, lo, he {was} not: yea, I sought him, but he could not be found.	عَبَرَ فَإِذَا هُوَ لَيْسَ بِمَوْجُودٍ، وَٱلْتَمَسْتُهُ فَلَمْ يُوجَدْ.
שְׁמָר תָּ֭ם וּ/רְאֵ֣ה יָשָׁ֑ר כִּֽי אַחֲרִ֖ית לְ/אִ֣ישׁ שָׁלֽוֹם	37	Mark the perfect {man}, and behold the upright: for the end of {that} man {is} peace.	لَاحِظِ ٱلْكَامِلَ وَٱنْظُرِ ٱلْمُسْتَقِيمَ، فَإِنَّ ٱلْعَقِبَ لِإِنْسَانِ ٱلسَّلَامَةِ.
וּֽ֭/פֹשְׁעִים נִשְׁמְד֣וּ יַחְדָּ֑ו אַחֲרִ֖ית רְשָׁעִ֣ים נִכְרָֽתָה	38	But the transgressors shall be destroyed together: the end of the wicked shall be cut off.	أَمَّا ٱلْأَشْرَارُ فَيُبَادُونَ جَمِيعًا. عَقِبُ ٱلْأَشْرَارِ يَنْقَطِعُ.
וּ/תְשׁוּעַ֣ת צַ֭דִּיקִים מֵ/יְהוָ֑ה מָֽ֝עוּזָּ֗/ם בְּ/עֵ֣ת צָרָֽה	39	But the salvation of the righteous {is} of the LORD: {he is} their strength in the time of trouble.	أَمَّا خَلَاصُ ٱلصِّدِّيقِينَ فَمِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ، حِصْنِهمْ فِي زَمَانِ ٱلضِّيقِ.
וַֽ/יַּעְזְרֵ֥/ם יְהוָ֗ה וַֽ/יְפַ֫לְּטֵ֥/ם יְפַלְּטֵ֣/ם מֵ֭/רְשָׁעִים וְ/יוֹשִׁיעֵ֑/ם כִּי חָ֥סוּ בֽ/וֹ	40	And the LORD shall help them, and deliver them: he shall deliver them from the wicked, and save them, because they trust in him.	وَيُعِينُهُمُ ٱلرَّبُّ وَيُنَجِّيهِمْ. يُنْقِذُهُمْ مِنَ ٱلْأَشْرَارِ وَيُخَلِّصُهُمْ، لِأَنَّهُمُ ٱحْتَمَوْا بِهِ.

מִזְמ֖וֹר לְ/דָוִ֣ד לְ/הַזְכִּֽיר	1	[A Psalm of David, to bring to remembrance.] O LORD, rebuke me not in thy wrath: neither chasten me in thy hot displeasure.	مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ لِلتَّذْكِيرِ; يَارَبُّ، لَا تُوَبِّخْنِي بِسَخَطِكَ، وَلَا تُؤَدِّبْنِي بِغَيْظِكَ،
יְֽהוָ֗ה אַל בְּ/קֶצְפְּ/ךָ֥ תוֹכִיחֵ֑/נִי וּֽ/בַ/חֲמָתְ/ךָ֥ תְיַסְּרֵֽ/נִי	2	For thine arrows stick fast in me, and thy hand presseth me sore.	لِأَنَّ سِهَامَكَ قَدِ ٱنْتَشَبَتْ فِيَّ، وَنَزَلَتْ عَلَيَّ يَدُكَ.
כִּֽי חִ֭צֶּי/ךָ נִ֣חֲתוּ בִ֑/י וַ/תִּנְחַ֖ת עָלַ֣/י יָדֶֽ/ךָ	3	{There is} no soundness in my flesh because of thine anger; neither {is there any} rest in my bones because of my sin. {rest: Heb. peace, or, health}	لَيْسَتْ فِي جَسَدِي صِحَّةٌ مِنْ جِهَةِ غَضَبِكَ. لَيْسَتْ فِي عِظَامِي سَلَامَةٌ مِنْ جِهَةِ خَطِيَّتِي.
אֵין מְתֹ֣ם בִּ֭/בְשָׂרִ/י מִ/פְּנֵ֣י זַעְמֶ֑/ךָ אֵין שָׁל֥וֹם בַּ֝/עֲצָמַ֗/י מִ/פְּנֵ֥י חַטָּאתִֽ/י	4	For mine iniquities are gone over mine head: as an heavy burden they are too heavy for me.	لِأَنَّ آثَامِي قَدْ طَمَتْ فَوْقَ رَأْسِي. كَحِمْلٍ ثَقِيلٍ أَثْقَلَ مِمَّا أَحْتَمِلُ.
כִּ֣י עֲ֭וֺנֹתַ/י עָבְר֣וּ רֹאשִׁ֑/י כְּ/מַשָּׂ֥א כָ֝בֵ֗ד יִכְבְּד֥וּ מִמֶּֽ/נִּי	5	My wounds stink {and} are corrupt because of my foolishness.	قَدْ أَنْتَنَتْ، قَاحَتْ حُبُرُ ضَرْبِي مِنْ جِهَةِ حَمَاقَتِي.
הִבְאִ֣ישׁוּ נָ֭מַקּוּ חַבּוּרֹתָ֑/י מִ֝/פְּנֵ֗י אִוַּלְתִּֽ/י	6	I am troubled; I am bowed down greatly; I go mourning all the day long. {troubled: Heb. wried}	لَوِيتُ. ٱنْحَنَيْتُ إِلَى ٱلْغَايَةِ. ٱلْيَوْمَ كُلَّهُ ذَهَبْتُ حَزِينًا.
נַעֲוֵ֣יתִי שַׁחֹ֣תִי עַד מְאֹ֑ד כָּל הַ֝/יּ֗וֹם קֹדֵ֥ר הִלָּֽכְתִּי	7	For my loins are filled with a loathsome {disease}: and {there is} no soundness in my flesh.	لِأَنَّ خَاصِرَتَيَّ قَدِ ٱمْتَلَأَتَا ٱحْتِرَاقًا، وَلَيْسَتْ فِي جَسَدِي صِحَّةٌ.
כִּֽי כְ֭סָלַ/י מָלְא֣וּ נִקְלֶ֑ה וְ/אֵ֥ין מְ֝תֹ֗ם בִּ/בְשָׂרִֽ/י	8	I am feeble and sore broken: I have roared by reason of the disquietness of my heart.	خَدِرْتُ وَٱنْسَحَقْتُ إِلَى ٱلْغَايَةِ. كُنْتُ أَئِنُّ مِنْ زَفِيرِ قَلْبِي.
נְפוּג֣וֹתִי וְ/נִדְכֵּ֣יתִי עַד מְאֹ֑ד שָׁ֝אַ֗גְתִּי מִֽ/נַּהֲמַ֥ת לִבִּֽ/י	9	Lord, all my desire {is} before thee; and my groaning is not hid from thee.	يَارَبُّ، أَمَامَكَ كُلُّ تَأَوُّهِي، وَتَنَهُّدِي لَيْسَ بِمَسْتُورٍ عَنْكَ.
אֲֽדֹנָ/י נֶגְדְּ/ךָ֥ כָל תַּאֲוָתִ֑/י וְ֝/אַנְחָתִ֗/י מִמְּ/ךָ֥ לֹא נִסְתָּֽרָה	10	My heart panteth, my strength faileth me: as for the light of mine eyes, it also is gone from me. {is gone...: Heb. is not with me}	قَلْبِي خَافِقٌ. قُوَّتِي فَارَقَتْنِي، وَنُورُ عَيْنِي أَيْضًا لَيْسَ مَعِي.
לִבִּ֣/י סְ֭חַרְחַר עֲזָבַ֣/נִי כֹחִ֑/י וְֽ/אוֹר עֵינַ֥/י גַּם הֵ֝֗ם אֵ֣ין אִתִּֽ/י	11	My lovers and my friends stand aloof from my sore; and my kinsmen stand afar off. {sore: Heb. stroke} {my kinsmen: or, my neighbours}	أَحِبَّائِي وَأَصْحَابِي يَقِفُونَ تُجَاهَ ضَرْبَتِي، وَأَقَارِبِي وَقَفُوا بَعِيدًا.
אֹֽהֲבַ֨/י וְ/רֵעַ֗/י מִ/נֶּ֣גֶד נִגְעִ֣/י יַעֲמֹ֑דוּ וּ֝/קְרוֹבַ֗/י מֵ/רָחֹ֥ק עָמָֽדוּ	12	They also that seek after my life lay snares {for me}: and they that seek my hurt speak mischievous things, and imagine deceits all the day long.	وَطَالِبُو نَفْسِي نَصَبُوا شَرَكًا، وَٱلْمُلْتَمِسُونَ لِيَ ٱلشَّرَّ تَكَلَّمُوا بِٱلْمَفَاسِدِ، وَٱلْيَوْمَ كُلَّهُ يَلْهَجُونَ بِٱلْغِشِّ.
וַ/יְנַקְשׁ֤וּ מְבַקְשֵׁ֬י נַפְשִׁ֗/י וְ/דֹרְשֵׁ֣י רָ֭עָתִ/י דִּבְּר֣וּ הַוּ֑וֹת וּ֝/מִרְמ֗וֹת כָּל הַ/יּ֥וֹם יֶהְגּֽוּ	13	But I, as a deaf {man}, heard not; and {I was} as a dumb man {that} openeth not his mouth.	وَأَمَّا أَنَا فَكَأَصَمَّ لَا أَسْمَعُ. وَكَأَبْكَمَ لَا يَفْتَحُ فَاهُ.
וַ/אֲנִ֣י כְ֭/חֵרֵשׁ לֹ֣א אֶשְׁמָ֑ע וּ֝/כְ/אִלֵּ֗ם לֹ֣א יִפְתַּח פִּֽי/ו	14	Thus I was as a man that heareth not, and in whose mouth {are} no reproofs.	وَأَكُونُ مِثْلَ إِنْسَانٍلَا يَسْمَعُ، وَلَيْسَ فِي فَمِهِ حُجَّةٌ.
וָ/אֱהִ֗י כְּ֭/אִישׁ אֲשֶׁ֣ר לֹא שֹׁמֵ֑עַ וְ/אֵ֥ין בְּ֝/פִ֗י/ו תּוֹכָחֽוֹת	15	For in thee, O LORD, do I hope: thou wilt hear, O Lord my God. {in...: or, thee do I wait for} {hear: or, answer}	لِأَنِّي لَكَ يَارَبُّ صَبَرْتُ، أَنْتَ تَسْتَجِيبُ يَارَبُّ إِلَهِي.
כִּֽי לְ/ךָ֣ יְהוָ֣ה הוֹחָ֑לְתִּי אַתָּ֥ה תַ֝עֲנֶ֗ה אֲדֹנָ֥/י אֱלֹהָֽ/י	16	For I said, {Hear me}, lest {otherwise} they should rejoice over me: when my foot slippeth, they magnify {themselves} against me.	لِأَنِّي قُلْتُ: «لِئَلَّا يَشْمَتُوا بِي». عِنْدَمَا زَلَّتْ قَدَمِي تَعَظَّمُوا عَلَيَّ.
כִּֽי אָ֭מַרְתִּי פֶּן יִשְׂמְחוּ לִ֑/י בְּ/מ֥וֹט רַ֝גְלִ֗/י עָלַ֥/י הִגְדִּֽילוּ	17	For I {am} ready to halt, and my sorrow {is} continually before me. {to halt: Heb. for halting}	لِأَنِّي مُوشِكٌ أَنْ أَظْلَعَ، وَوَجَعِي مُقَابِلِي دَائِمًا.
כִּֽי אֲ֭נִי לְ/צֶ֣לַע נָכ֑וֹן וּ/מַכְאוֹבִ֖/י נֶגְדִּ֣/י תָמִֽיד	18	For I will declare mine iniquity; I will be sorry for my sin.	لِأَنَّنِي أُخْبِرُ بِإِثْمِي، وَأَغْتَمُّ مِنْ خَطِيَّتِي.
כִּֽי עֲוֺנִ֥/י אַגִּ֑יד אֶ֝דְאַ֗ג מֵֽ/חַטָּאתִֽ/י	19	But mine enemies {are} lively, {and} they are strong: and they that hate me wrongfully are multiplied. {are lively...: Heb. being living, are strong}	وَأَمَّا أَعْدَائِي فَأَحْيَاءٌ. عَظُمُوا. وَٱلَّذِينَ يُبْغِضُونَنِي ظُلْمًا كَثُرُوا.
וְֽ֭/אֹיְבַ/י חַיִּ֣ים עָצֵ֑מוּ וְ/רַבּ֖וּ שֹׂנְאַ֣/י שָֽׁקֶר	20	They also that render evil for good are mine adversaries; because I follow {the thing that} good {is}.	وَٱلْمُجَازُونَ عَنِ ٱلْخَيْرِ بِشَرٍّ، يُقَاوِمُونَنِي لِأَجْلِ ٱتِّبَاعِي ٱلصَّلَاحَ.
וּ/מְשַׁלְּמֵ֣י רָ֭עָה תַּ֣חַת טוֹבָ֑ה יִ֝שְׂטְנ֗וּ/נִי תַּ֣חַת רדופ/י רָֽדְפִ/י טֽוֹב	21	Forsake me not, O LORD: O my God, be not far from me.	لَا تَتْرُكْنِي يَارَبُّ. يَاإِلَهِي، لَا تَبْعُدْ عَنِّي.
אַל תַּֽעַזְבֵ֥/נִי יְהוָ֑ה אֱ֝לֹהַ֗/י אַל תִּרְחַ֥ק מִמֶּֽ/נִּי	22	Make haste to help me, O Lord my salvation. {to...: Heb. for my help}	أَسْرِعْ إِلَى مَعُونَتِي يَارَبُّ يَا خَلَاصِي.
ח֥וּשָׁ/ה לְ/עֶזְרָתִ֑/י אֲ֝דֹנָ֗/י תְּשׁוּעָתִֽ/י	23

לַ/מְנַצֵּ֥חַ ל/ידיתון לִֽ/ידוּת֗וּן מִזְמ֥וֹר לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician, {even} to Jeduthun, A Psalm of David.] I said, I will take heed to my ways, that I sin not with my tongue: I will keep my mouth with a bridle, while the wicked is before me. {my mouth...: Heb. a bridle, or, muzzle for my mouth}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. لِيَدُوثُونَ. مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; قُلْتُ: «أَتَحَفَّظُ لِسَبِيلِي مِنَ ٱلْخَطَإِ بِلِسَانِي. أَحْفَظُ لِفَمِي كِمَامَةً فِيمَا ٱلشِّرِّيرُ مُقَابِلِي».
אָמַ֗רְתִּי אֶֽשְׁמְרָ֣ה דְרָכַ/י֮ מֵ/חֲט֪וֹא בִ/לְשׁ֫וֹנִ֥/י אֶשְׁמְרָ֥ה לְ/פִ֥/י מַחְס֑וֹם בְּ/עֹ֖ד רָשָׁ֣ע לְ/נֶגְדִּֽ/י	2	I was dumb with silence, I held my peace, {even} from good; and my sorrow was stirred. {stirred: Heb. troubled}	صَمَتُّ صَمْتًا، سَكَتُّ عَنِ ٱلْخَيْرِ، فَتَحَرَّكَ وَجَعِي.
נֶאֱלַ֣מְתִּי ד֭וּמִיָּה הֶחֱשֵׁ֣יתִי מִ/טּ֑וֹב וּ/כְאֵבִ֥/י נֶעְכָּֽר	3	My heart was hot within me, while I was musing the fire burned: {then} spake I with my tongue,	حَمِيَ قَلْبِي فِي جَوْفِي. عِنْدَ لَهَجِي ٱشْتَعَلَتِ ٱلنَّارُ. تَكَلَّمْتُ بِلِسَانِي:
חַם לִבִּ֨/י בְּ/קִרְבִּ֗/י בַּ/הֲגִיגִ֥/י תִבְעַר אֵ֑שׁ דִּ֝בַּ֗רְתִּי בִּ/לְשֽׁוֹנִ/י	4	LORD, make me to know mine end, and the measure of my days, what it {is; that} I may know how frail I {am}. {how...: or, what time I have here}	«عَرِّفْنِي يَارَبُّ نِهَايَتِي وَمِقْدَارَ أَيَّامِي كَمْ هِيَ، فَأَعْلَمَ كَيْفَ أَنَا زَائِلٌ.
הוֹדִ֘יעֵ֤/נִי יְהוָ֨ה קִצִּ֗/י וּ/מִדַּ֣ת יָמַ֣/י מַה הִ֑יא אֵ֝דְעָ֗ה מֶה חָדֵ֥ל אָֽנִי	5	Behold, thou hast made my days {as} an handbreadth; and mine age {is} as nothing before thee: verily every man at his best state {is} altogether vanity. Selah. {at...: Heb. settled}	هُوَذَا جَعَلْتَ أَيَّامِي أَشْبَارًا، وَعُمْرِي كَلَا شَيْءَ قُدَّامَكَ. إِنَّمَا نَفْخَةً كُلُّ إِنْسَانٍ قَدْ جُعِلَ. سِلَاهْ.
הִנֵּ֤ה טְפָח֨וֹת נָ֘תַ֤תָּה יָמַ֗/י וְ/חֶלְדִּ֣/י כְ/אַ֣יִן נֶגְדֶּ֑/ךָ אַ֥ךְ כָּֽל הֶ֥בֶל כָּל אָ֝דָ֗ם נִצָּ֥ב סֶֽלָה	6	Surely every man walketh in a vain shew: surely they are disquieted in vain: he heapeth up {riches}, and knoweth not who shall gather them. {a vain...: Heb. an image}	إِنَّمَا كَخَيَالٍ يَتَمَشَّى ٱلْإِنْسَانُ. إِنَّمَا بَاطِلًا يَضِجُّونَ. يَذْخَرُ ذَخَائِرَ وَلَا يَدْرِي مَنْ يَضُمُّهَا.
אַךְ בְּ/צֶ֤לֶם יִֽתְהַלֶּךְ אִ֗ישׁ אַךְ הֶ֥בֶל יֶהֱמָי֑וּ/ן יִ֝צְבֹּ֗ר וְֽ/לֹא יֵדַ֥ע מִי אֹסְפָֽ/ם	7	And now, Lord, what wait I for? my hope {is} in thee.	«وَٱلْآنَ، مَاذَا ٱنْتَظَرْتُ يَارَبُّ؟ رَجَائِي فِيكَ هُوَ.
וְ/עַתָּ֣ה מַה קִּוִּ֣יתִי אֲדֹנָ֑/י תּ֝וֹחַלְתִּ֗/י לְ/ךָ֣ הִֽיא	8	Deliver me from all my transgressions: make me not the reproach of the foolish.	مِنْ كُلِّ مَعَاصِيَّ نَجِّنِي. لَا تَجْعَلْنِي عَارًا عِنْدَ ٱلْجَاهِلِ.
מִ/כָּל פְּשָׁעַ֥/י הַצִּילֵ֑/נִי חֶרְפַּ֥ת נָ֝בָ֗ל אַל תְּשִׂימֵֽ/נִי	9	I was dumb, I opened not my mouth; because thou didst {it}.	صَمَتُّ. لَا أَفْتَحُ فَمِي، لِأَنَّكَ أَنْتَ فَعَلْتَ.
נֶ֭אֱלַמְתִּי לֹ֣א אֶפְתַּח פִּ֑/י כִּ֖י אַתָּ֣ה עָשִֽׂיתָ	10	Remove thy stroke away from me: I am consumed by the blow of thine hand. {blow: Heb. conflict}	ٱرْفَعْ عَنِّي ضَرْبَكَ. مِنْ مُهَاجَمَةِ يَدِكَ أَنَا قَدْ فَنِيتُ.
הָסֵ֣ר מֵ/עָלַ֣/י נִגְעֶ֑/ךָ מִ/תִּגְרַ֥ת יָ֝דְ/ךָ֗ אֲנִ֣י כָלִֽיתִי	11	When thou with rebukes dost correct man for iniquity, thou makest his beauty to consume away like a moth: surely every man {is} vanity. Selah. {his...: Heb. that which is to be desired in him to melt away}	بِتَأْدِيبَاتٍ إِنْ أَدَّبْتَ ٱلْإِنْسَانَ مِنْ أَجْلِ إِثْمِهِ، أَفْنَيْتَ مِثْلَ ٱلْعُثِّ مُشْتَهَاهُ. إِنَّمَا كُلُّ إِنْسَانٍ نَفْخَةٌ. سِلَاهْ.
בְּֽ/תוֹכָ֘ח֤וֹת עַל עָוֺ֨ן יִסַּ֬רְתָּ אִ֗ישׁ וַ/תֶּ֣מֶס כָּ/עָ֣שׁ חֲמוּד֑/וֹ אַ֤ךְ הֶ֖בֶל כָּל אָדָ֣ם סֶֽלָה	12	Hear my prayer, O LORD, and give ear unto my cry; hold not thy peace at my tears: for I {am} a stranger with thee, {and} a sojourner, as all my fathers {were}.	اِسْتَمِعْ صَلَاتِي يَارَبُّ، وَٱصْغَ إِلَى صُرَاخِي. لَا تَسْكُتْ عَنْ دُمُوعِي. لِأَنِّي أَنَا غَرِيبٌ عِنْدَكَ. نَزِيلٌ مِثْلُ جَمِيعِ آبَائِي.
שִֽׁמְעָ֥/ה תְפִלָּתִ֨/י יְהוָ֡ה וְ/שַׁוְעָתִ֨/י הַאֲזִינָ/ה֮ אֶֽל דִּמְעָתִ֗/י אַֽל תֶּ֫חֱרַ֥שׁ כִּ֤י גֵ֣ר אָנֹכִ֣י עִמָּ֑/ךְ תּ֝וֹשָׁ֗ב כְּ/כָל אֲבוֹתָֽ/י	13	O spare me, that I may recover strength, before I go hence, and be no more.	ٱقْتَصِرْ عَنِّي فَأَتَبَلَّجَ قَبْلَ أَنْ أَذْهَبَ فَلَا أُوجَدَ».
הָשַׁ֣ע מִמֶּ֣/נִּי וְ/אַבְלִ֑יגָה בְּ/טֶ֖רֶם אֵלֵ֣ךְ וְ/אֵינֶֽ/נִּי	14

לַ֝/מְנַצֵּ֗חַ לְ/דָוִ֥ד מִזְמֽוֹר	1	[To the chief Musician, A Psalm of David.] I waited patiently for the LORD; and he inclined unto me, and heard my cry. {I waited...: Heb. In waiting I waited}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ; اِنْتِظَارًا ٱنْتَظَرْتُ ٱلرَّبَّ، فَمَالَ إِلَيَّ وَسَمِعَ صُرَاخِي،
קַוֺּ֣ה קִוִּ֣יתִי יְהוָ֑ה וַ/יֵּ֥ט אֵ֝לַ֗/י וַ/יִּשְׁמַ֥ע שַׁוְעָתִֽ/י	2	He brought me up also out of an horrible pit, out of the miry clay, and set my feet upon a rock, {and} established my goings. {an...: Heb. a pit of noise}	وَأَصْعَدَنِي مِنْ جُبِّ ٱلْهَلَاكِ، مِنْ طِينِ ٱلْحَمْأَةِ، وَأَقَامَ عَلَى صَخْرَةٍ رِجْلَيَّ. ثَبَّتَ خُطُوَاتِي،
וַ/יַּעֲלֵ֤/נִי מִ/בּ֥וֹר שָׁאוֹן֮ מִ/טִּ֪יט הַ/יָּ֫וֵ֥ן וַ/יָּ֖קֶם עַל סֶ֥לַע רַגְלַ֗/י כּוֹנֵ֥ן אֲשֻׁרָֽ/י	3	And he hath put a new song in my mouth, {even} praise unto our God: many shall see {it}, and fear, and shall trust in the LORD.	وَجَعَلَ فِي فَمِي تَرْنِيمَةً جَدِيدَةً، تَسْبِيحَةً لِإِلَهِنَا. كَثِيرُونَ يَرَوْنَ وَيَخَافُونَ وَيَتَوَكَّلُونَ عَلَى ٱلرَّبِّ.
וַ/יִּתֵּ֬ן בְּ/פִ֨/י שִׁ֥יר חָדָשׁ֮ תְּהִלָּ֪ה לֵֽ/אלֹ֫הֵ֥י/נוּ יִרְא֣וּ רַבִּ֣ים וְ/יִירָ֑אוּ וְ֝/יִבְטְח֗וּ בַּ/יהוָֽה	4	Blessed {is} that man that maketh the LORD his trust, and respecteth not the proud, nor such as turn aside to lies.	طُوبَى لِلرَّجُلِ ٱلَّذِي جَعَلَ ٱلرَّبَّ مُتَّكَلَهُ، وَلَمْ يَلْتَفِتْ إِلَى ٱلْغَطَارِيسِ وَٱلْمُنْحَرِفِينَ إِلَى ٱلْكَذِبِ.
אַ֥שְֽׁרֵי הַ/גֶּ֗בֶר אֲשֶׁר שָׂ֣ם יְ֭הֹוָה מִבְטַח֑/וֹ וְֽ/לֹא פָנָ֥ה אֶל רְ֝הָבִ֗ים וְ/שָׂטֵ֥י כָזָֽב	5	Many, O LORD my God, {are} thy wonderful works {which} thou hast done, and thy thoughts {which are} to us-ward: they cannot be reckoned up in order unto thee: {if} I would declare and speak {of them}, they are more than can be numbered. {they cannot...: or, none can order them unto thee}	كَثِيرًا مَا جَعَلْتَ أَنْتَ أَيُّهَا ٱلرَّبُّ إِلَهِي عَجَائِبَكَ وَأَفْكَارَكَ مِنْ جِهَتِنَا. لَا تُقَوَّمُ لَدَيْكَ. لَأُخْبِرَنَّ وَأَتَكَلَّمَنَّ بِهَا. زَادَتْ عَنْ أَنْ تُعَدَّ.
רַבּ֤וֹת עָשִׂ֨יתָ אַתָּ֤ה יְהוָ֣ה אֱלֹהַ/י֮ נִֽפְלְאֹתֶ֥י/ךָ וּ/מַחְשְׁבֹתֶ֗י/ךָ אֵ֫לֵ֥י/נוּ אֵ֤ין עֲרֹ֬ךְ אֵלֶ֗י/ךָ אַגִּ֥ידָה וַ/אֲדַבֵּ֑רָה עָ֝צְמ֗וּ מִ/סַּפֵּֽר	6	Sacrifice and offering thou didst not desire; mine ears hast thou opened: burnt offering and sin offering hast thou not required. {opened: Heb. digged}	بِذَبِيحَةٍ وَتَقْدِمَةٍ لَمْ تُسَرَّ. أُذُنَيَّ فَتَحْتَ. مُحْرَقَةً وَذَبِيحَةَ خَطِيَّةٍ لَمْ تَطْلُبْ.
זֶ֤בַח וּ/מִנְחָ֨ה לֹֽא חָפַ֗צְתָּ אָ֭זְנַיִם כָּרִ֣יתָ לִּ֑/י עוֹלָ֥ה וַ֝/חֲטָאָ֗ה לֹ֣א שָׁאָֽלְתָּ	7	Then said I, Lo, I come: in the volume of the book {it is} written of me,	حِينَئِذٍ قُلْتُ: «هَأَنَذَا جِئْتُ. بِدَرْجِ ٱلْكِتَابِ مَكْتُوبٌ عَنِّي:
אָ֣ז אָ֭מַרְתִּי הִנֵּה בָ֑אתִי בִּ/מְגִלַּת סֵ֝֗פֶר כָּת֥וּב עָלָֽ/י	8	I delight to do thy will, O my God: yea, thy law {is} within my heart. {within...: Heb. in the midst of my bowels}	أَنْ أَفْعَلَ مَشِيئَتَكَ يَا إِلَهِي سُرِرْتُ، وَشَرِيعَتُكَ فِي وَسَطِ أَحْشَائِي».
לַֽ/עֲשֽׂוֹת רְצוֹנְ/ךָ֣ אֱלֹהַ֣/י חָפָ֑צְתִּי וְ֝/ת֥וֹרָתְ/ךָ֗ בְּ/ת֣וֹךְ מֵעָֽ/י	9	I have preached righteousness in the great congregation: lo, I have not refrained my lips, O LORD, thou knowest.	بَشَّرْتُ بِبِرٍّ فِي جَمَاعَةٍ عَظِيمَةٍ. هُوَذَا شَفَتَايَ لَمْ أَمْنَعْهُمَا. أَنْتَ يَارَبُّ عَلِمْتَ.
בִּשַּׂ֤רְתִּי צֶ֨דֶק בְּ/קָ֘הָ֤ל רָ֗ב הִנֵּ֣ה שְׂ֭פָתַ/י לֹ֣א אֶכְלָ֑א יְ֝הוָ֗ה אַתָּ֥ה יָדָֽעְתָּ	10	I have not hid thy righteousness within my heart; I have declared thy faithfulness and thy salvation: I have not concealed thy lovingkindness and thy truth from the great congregation.	لَمْ أَكْتُمْ عَدْلَكَ فِي وَسَطِ قَلْبِي. تَكَلَّمْتُ بِأَمَانَتِكَ وَخَلَاصِكَ. لَمْ أُخْفِ رَحْمَتَكَ وَحَقَّكَ عَنِ ٱلْجَمَاعَةِ ٱلْعَظِيمَةِ.
צִדְקָתְ/ךָ֬ לֹא כִסִּ֨יתִי בְּ/ת֬וֹךְ לִבִּ֗/י אֱמוּנָתְ/ךָ֣ וּ/תְשׁוּעָתְ/ךָ֣ אָמָ֑רְתִּי לֹא כִחַ֥דְתִּי חַסְדְּ/ךָ֥ וַ֝/אֲמִתְּ/ךָ֗ לְ/קָהָ֥ל רָֽב	11	Withhold not thou thy tender mercies from me, O LORD: let thy lovingkindness and thy truth continually preserve me.	أَمَّا أَنْتَ يَارَبُّ فَلَا تَمْنَعْ رَأْفَتَكَ عَنِّي. تَنْصُرُنِي رَحْمَتُكَ وَحَقُّكَ دَائِمًا.
אַתָּ֤ה יְהוָ֗ה לֹא תִכְלָ֣א רַחֲמֶ֣י/ךָ מִמֶּ֑/נִּי חַסְדְּ/ךָ֥ וַ֝/אֲמִתְּ/ךָ֗ תָּמִ֥יד יִצְּרֽוּ/נִי	12	For innumerable evils have compassed me about: mine iniquities have taken hold upon me, so that I am not able to look up; they are more than the hairs of mine head: therefore my heart faileth me. {falleth: Heb. forsaketh}	لِأَنَّ شُرُورًا لَا تُحْصَى قَدِ ٱكْتَنَفَتْنِي. حَاقَتْ بِي آثَامِي، وَلَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أُبْصِرَ. كَثُرَتْ أَكْثَرَ مِنْ شَعْرِ رَأْسِي، وَقَلْبِي قَدْ تَرَكَنِي.
כִּ֤י אָפְפ֥וּ עָלַ֨/י רָע֡וֹת עַד אֵ֬ין מִסְפָּ֗ר הִשִּׂיג֣וּ/נִי עֲ֭וֺנֹתַ/י וְ/לֹא יָכֹ֣לְתִּי לִ/רְא֑וֹת עָצְמ֥וּ מִ/שַּֽׂעֲר֥וֹת רֹ֝אשִׁ֗/י וְ/לִבִּ֥/י עֲזָבָֽ/נִי	13	Be pleased, O LORD, to deliver me: O LORD, make haste to help me.	اِرْتَضِ يَارَبُّ بِأَنْ تُنَجِّيَنِي. يَارَبُّ، إِلَى مَعُونَتِي أَسْرِعْ.
רְצֵ֣ה יְ֭הוָה לְ/הַצִּילֵ֑/נִי יְ֝הוָ֗ה לְ/עֶזְרָ֥תִ/י חֽוּשָׁ/ה	14	Let them be ashamed and confounded together that seek after my soul to destroy it; let them be driven backward and put to shame that wish me evil.	لِيَخْزَ وَلْيَخْجَلْ مَعًا ٱلَّذِينَ يَطْلُبُونَ نَفْسِي لِإِهْلَاكِهَا. لِيَرْتَدَّ إِلَى ٱلْوَرَاءِ، وَلْيَخْزَ ٱلْمَسْرُورُونَ بِأَذِيَّتِي.
יֵ֘בֹ֤שׁוּ וְ/יַחְפְּר֨וּ יַחַד֮ מְבַקְשֵׁ֥י נַפְשִׁ֗/י לִ/סְפּ֫וֹתָ֥/הּ יִסֹּ֣גוּ אָ֭חוֹר וְ/יִכָּלְמ֑וּ חֲ֝פֵצֵ֗י רָעָתִֽ/י	15	Let them be desolate for a reward of their shame that say unto me, Aha, aha.	لِيَسْتَوْحِشْ مِنْ أَجْلِ خِزْيِهِمِ ٱلْقَائِلُونَ لِي: «هَهْ! هَهْ!».
יָ֭שֹׁמּוּ עַל עֵ֣קֶב בָּשְׁתָּ֑/ם הָ/אֹמְרִ֥ים לִ֝֗/י הֶ֘אָ֥ח הֶאָֽח	16	Let all those that seek thee rejoice and be glad in thee: let such as love thy salvation say continually, The LORD be magnified.	لِيَبْتَهِجْ وَيَفْرَحْ بِكَ جَمِيعُ طَالِبِيكَ مُحِبُّو خَلَاصِكَ: «يَتَعَظَّمُ ٱلرَّبُّ».
יָ֘שִׂ֤ישׂוּ וְ/יִשְׂמְח֨וּ בְּ/ךָ֗ כָּֽל מְבַ֫קְשֶׁ֥י/ךָ יֹאמְר֣וּ תָ֭מִיד יִגְדַּ֣ל יְהוָ֑ה אֹֽ֝הֲבֵ֗י תְּשׁוּעָתֶֽ/ךָ	17	But I {am} poor and needy; {yet} the Lord thinketh upon me: thou {art} my help and my deliverer; make no tarrying, O my God.	أَمَّا أَنَا فَمِسْكِينٌ وَبَائِسٌ. ٱلرَّبُّ يَهْتَمُّ بِي. عَوْنِي وَمُنْقِذِي أَنْتَ. يَا إِلَهِي لَا تُبْطِئْ.
וַ/אֲנִ֤י עָנִ֣י וְ/אֶבְיוֹן֮ אֲדֹנָ֪/י יַחֲשָׁ֫ב לִ֥/י עֶזְרָתִ֣/י וּ/מְפַלְטִ֣/י אַ֑תָּה אֱ֝לֹהַ֗/י אַל תְּאַחַֽר	18

לַ/מְנַצֵּ֗חַ מַשְׂכִּ֥יל לִ/בְנֵי קֹֽרַח	1	[To the chief Musician, Maschil, for the sons of Korah.] As the hart panteth after the water brooks, so panteth my soul after thee, O God. {Maschil...: or, A Psalm giving instruction of the sons, etc} {panteth: Heb. brayeth}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. قَصِيدَةٌ لِبَنِي قُورَحَ; كَمَا يَشْتَاقُ ٱلْإِيَّلُ إِلَى جَدَاوِلِ ٱلْمِيَاهِ، هَكَذَا تَشْتَاقُ نَفْسِي إِلَيْكَ يَا ٱللهُ.
כְּ/אַיָּ֗ל תַּעֲרֹ֥ג עַל אֲפִֽיקֵי מָ֑יִם כֵּ֤ן נַפְשִׁ֨/י תַעֲרֹ֖ג אֵלֶ֣י/ךָ אֱלֹהִֽים	2	My soul thirsteth for God, for the living God: when shall I come and appear before God?	عَطِشَتْ نَفْسِي إِلَى ٱللهِ، إِلَى ٱلْإِلَهِ ٱلْحَيِّ. مَتَى أَجِيءُ وَأَتَرَاءَى قُدَّامَ ٱللهِ؟
צָמְאָ֬ה נַפְשִׁ֨/י לֵ/אלֹהִים֮ לְ/אֵ֪ל חָ֥י מָתַ֥י אָב֑וֹא וְ֝/אֵרָאֶ֗ה פְּנֵ֣י אֱלֹהִֽים	3	My tears have been my meat day and night, while they continually say unto me, Where {is} thy God?	صَارَتْ لِي دُمُوعِي خُبْزًا نَهَارًا وَلَيْلًا إِذْ قِيلَ لِي كُلَّ يَوْمٍ: «أَيْنَ إِلَهُكَ؟».
הָֽיְתָה לִּ֬/י דִמְעָתִ֣/י לֶ֭חֶם יוֹמָ֣ם וָ/לָ֑יְלָה בֶּ/אֱמֹ֥ר אֵלַ֥/י כָּל הַ֝/יּ֗וֹם אַיֵּ֥ה אֱלֹהֶֽי/ךָ	4	When I remember these {things}, I pour out my soul in me: for I had gone with the multitude, I went with them to the house of God, with the voice of joy and praise, with a multitude that kept holyday.	هَذِهِ أَذْكُرُهَا فَأَسْكُبُ نَفْسِي عَلَيَّ: لِأَنِّي كُنْتُ أَمُرُّ مَعَ ٱلْجُمَّاعِ، أَتَدَرَّجُ مَعَهُمْ إِلَى بَيْتِ ٱللهِ بِصَوْتِ تَرَنُّمٍ وَحَمْدٍ، جُمْهُورٌ مُعَيِّدٌ.
אֵ֤לֶּה אֶזְכְּרָ֨ה וְ/אֶשְׁפְּכָ֬ה עָלַ֨/י נַפְשִׁ֗/י כִּ֤י אֶֽעֱבֹ֨ר בַּ/סָּךְ֮ אֶדַּדֵּ֗/ם עַד בֵּ֥ית אֱלֹ֫הִ֥ים בְּ/קוֹל רִנָּ֥ה וְ/תוֹדָ֗ה הָמ֥וֹן חוֹגֵֽג	5	Why art thou cast down, O my soul? and {why} art thou disquieted in me? hope thou in God: for I shall yet praise him {for} the help of his countenance. {cast: Heb. bowed} {praise: or, give thanks} {for the...: or, his presence is salvation}	لِمَاذَا أَنْتِ مُنْحَنِيَةٌ يَا نَفْسِي؟ وَلِمَاذَا تَئِنِّينَ فِيَّ؟ ٱرْتَجِي ٱللهَ، لِأَنِّي بَعْدُ أَحْمَدُهُ، لِأَجْلِ خَلَاصِ وَجْهِهِ.
מַה תִּשְׁתּ֬וֹחֲחִ֨י נַפְשִׁ/י֮ וַ/תֶּהֱמִ֪י עָ֫לָ֥/י הוֹחִ֣ילִי לֵֽ֭/אלֹהִים כִּי ע֥וֹד אוֹדֶ֗/נּוּ יְשׁוּע֥וֹת פָּנָֽי/ו	6	O my God, my soul is cast down within me: therefore will I remember thee from the land of Jordan, and of the Hermonites, from the hill Mizar. {the hill...: or, the little hill}	يَا إِلَهِي، نَفْسِي مُنْحَنِيَةٌ فِيَّ، لِذَلِكَ أَذْكُرُكَ مِنْ أَرْضِ ٱلْأُرْدُنِّ وَجِبَالِ حَرْمُونَ، مِنْ جَبَلِ مِصْعَرَ.
אֱֽלֹהַ֗/י עָלַ/י֮ נַפְשִׁ֪/י תִשְׁתּ֫וֹחָ֥ח עַל כֵּ֗ן אֶ֭זְכָּרְ/ךָ מֵ/אֶ֣רֶץ יַרְדֵּ֑ן וְ֝/חֶרְמוֹנִ֗ים מֵ/הַ֥ר מִצְעָֽר	7	Deep calleth unto deep at the noise of thy waterspouts: all thy waves and thy billows are gone over me.	غَمْرٌ يُنَادِي غَمْرًا عِنْدَ صَوْتِ مَيَازِيبِكَ. كُلُّ تَيَّارَاتِكَ وَلُجَجِكَ طَمَتْ عَلَيَّ.
תְּהֽוֹם אֶל תְּה֣וֹם ק֭וֹרֵא לְ/ק֣וֹל צִנּוֹרֶ֑י/ךָ כָּֽל מִשְׁבָּרֶ֥י/ךָ וְ֝/גַלֶּ֗י/ךָ עָלַ֥/י עָבָֽרוּ	8	{Yet} the LORD will command his lovingkindness in the daytime, and in the night his song {shall be} with me, {and} my prayer unto the God of my life.	بِٱلنَّهَارِ يُوصِي ٱلرَّبُّ رَحْمَتَهُ، وَبِاللَّيْلِ تَسْبِيحُهُ عِنْدِي صَلَاةٌ لِإِلَهِ حَيَاتِي.
יוֹמָ֤ם יְצַוֶּ֬ה יְהוָ֨ה חַסְדּ֗/וֹ וּ֭/בַ/לַּיְלָה שיר/ה שִׁיר֣/וֹ עִמִּ֑/י תְּ֝פִלָּ֗ה לְ/אֵ֣ל חַיָּֽ/י	9	I will say unto God my rock, Why hast thou forgotten me? why go I mourning because of the oppression of the enemy?	أَقُولُ لِلهِ صَخْرَتِي: «لِمَاذَا نَسِيتَنِي؟ لِمَاذَا أَذْهَبُ حَزِينًا مِنْ مُضَايَقَةِ ٱلْعَدُوِّ؟».
אוֹמְרָ֤ה לְ/אֵ֥ל סַלְעִ/י֮ לָ/מָ֪ה שְׁכַ֫חְתָּ֥/נִי לָֽ/מָּה קֹדֵ֥ר אֵלֵ֗ךְ בְּ/לַ֣חַץ אוֹיֵֽב	10	{As} with a sword in my bones, mine enemies reproach me; while they say daily unto me, Where {is} thy God? {sword: or, killing}	بِسَحْقٍ فِي عِظَامِي عَيَّرَنِي مُضَايِقِيَّ، بِقَوْلِهِمْ لِي كُلَّ يَوْمٍ: «أَيْنَ إِلَهُكَ؟».
בְּ/רֶ֤צַח בְּֽ/עַצְמוֹתַ֗/י חֵרְפ֥וּ/נִי צוֹרְרָ֑/י בְּ/אָמְרָ֥/ם אֵלַ֥/י כָּל הַ֝/יּ֗וֹם אַיֵּ֥ה אֱלֹהֶֽי/ךָ	11	Why art thou cast down, O my soul? and why art thou disquieted within me? hope thou in God: for I shall yet praise him, {who is} the health of my countenance, and my God.	لِمَاذَا أَنْتِ مُنْحَنِيَةٌ يَا نَفْسِي؟ وَلِمَاذَا تَئِنِّينَ فِيَّ؟ تَرَجَّيِ ٱللهَ، لِأَنِّي بَعْدُ أَحْمَدُهُ، خَلَاصَ وَجْهِي وَإِلَهِي.
מַה תִּשְׁתּ֬וֹחֲחִ֨י נַפְשִׁ/י֮ וּֽ/מַה תֶּהֱמִ֪י עָ֫לָ֥/י הוֹחִ֣ילִי לֵֽ֭/אלֹהִים כִּי ע֣וֹד אוֹדֶ֑/נּוּ יְשׁוּעֹ֥ת פָּ֝נַ֗/י וֵֽ/אלֹהָֽ/י	12

לַ/מְנַצֵּ֬חַ לִ/בְנֵי קֹ֬רַח מַשְׂכִּֽיל	1	[To the chief Musician for the sons of Korah, Maschil.] We have heard with our ears, O God, our fathers have told us, {what} work thou didst in their days, in the times of old. {Maschil: or, of instruction}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. لِبَنِي قُورَحَ. قَصِيدَةٌ; اَللَّهُمَّ، بِآذَانِنَا قَدْ سَمِعْنَا. آبَاؤُنَا أَخْبَرُونَا بِعَمَلٍ عَمِلْتَهُ فِي أَيَّامِهِمْ، فِي أَيَّامِ ٱلْقِدَمِ.
אֱלֹהִ֤ים בְּ/אָזְנֵ֬י/נוּ שָׁמַ֗עְנוּ אֲבוֹתֵ֥י/נוּ סִפְּרוּ לָ֑/נוּ פֹּ֥עַל פָּעַ֥לְתָּ בִֽ֝/ימֵי/הֶ֗ם בִּ֣/ימֵי קֶֽדֶם	2	{How} thou didst drive out the heathen with thy hand, and plantedst them; {how} thou didst afflict the people, and cast them out.	أَنْتَ بِيَدِكَ ٱسْتَأْصَلْتَ ٱلْأُمَمَ وَغَرَسْتَهُمْ. حَطَّمْتَ شُعُوبًا وَمَدَدْتَهُمْ.
אַתָּ֤ה יָדְ/ךָ֡ גּוֹיִ֣ם ה֭וֹרַשְׁתָּ וַ/תִּטָּעֵ֑/ם תָּרַ֥ע לְ֝אֻמִּ֗ים וַֽ/תְּשַׁלְּחֵֽ/ם	3	For they got not the land in possession by their own sword, neither did their own arm save them: but thy right hand, and thine arm, and the light of thy countenance, because thou hadst a favour unto them.	لِأَنَّهُ لَيْسَ بِسَيْفِهِمْ ٱمْتَلَكُوا ٱلْأَرْضَ، وَلَا ذِرَاعُهُمْ خَلَّصَتْهُمْ، لَكِنْ يَمِينُكَ وَذِرَاعُكَ وَنُورُ وَجْهِكَ، لِأَنَّكَ رَضِيتَ عَنْهُمْ.
כִּ֤י לֹ֪א בְ/חַרְבָּ֡/ם יָ֥רְשׁוּ אָ֗רֶץ וּ/זְרוֹעָ/ם֮ לֹא הוֹשִׁ֪יעָ֫ה לָּ֥/מוֹ כִּֽי יְמִֽינְ/ךָ֣ וּ֭/זְרוֹעֲ/ךָ וְ/א֥וֹר פָּנֶ֗י/ךָ כִּ֣י רְצִיתָֽ/ם	4	Thou art my King, O God: command deliverances for Jacob.	أَنْتَ هُوَ مَلِكِي يَا ٱللهُ، فَأْمُرْ بِخَلَاصِ يَعْقُوبَ.
אַתָּה ה֣וּא מַלְכִּ֣/י אֱלֹהִ֑ים צַ֝וֵּ֗ה יְשׁוּע֥וֹת יַעֲקֹֽב	5	Through thee will we push down our enemies: through thy name will we tread them under that rise up against us.	بِكَ نَنْطَحُ مُضَايِقِينَا. بِٱسْمِكَ نَدُوسُ ٱلْقَائِمِينَ عَلَيْنَا.
בְּ֭/ךָ צָרֵ֣י/נוּ נְנַגֵּ֑חַ בְּ֝/שִׁמְ/ךָ֗ נָב֥וּס קָמֵֽי/נוּ	6	For I will not trust in my bow, neither shall my sword save me.	لِأَنِّي عَلَى قَوْسِي لَا أَتَّكِلُ، وَسَيْفِي لَا يُخَلِّصُنِي.
כִּ֤י לֹ֣א בְ/קַשְׁתִּ֣/י אֶבְטָ֑ח וְ֝/חַרְבִּ֗/י לֹ֣א תוֹשִׁיעֵֽ/נִי	7	But thou hast saved us from our enemies, and hast put them to shame that hated us.	لِأَنَّكَ أَنْتَ خَلَّصْتَنَا مِنْ مُضَايِقِينَا، وَأَخْزَيْتَ مُبْغِضِينَا.
כִּ֣י ה֭וֹשַׁעְתָּ/נוּ מִ/צָּרֵ֑י/נוּ וּ/מְשַׂנְאֵ֥י/נוּ הֱבִישֽׁוֹתָ	8	In God we boast all the day long, and praise thy name for ever. Selah.	بِٱللهِ نَفْتَخِرُ ٱلْيَوْمَ كُلَّهُ، وَٱسْمَكَ نَحْمَدُ إِلَى ٱلدَّهْرِ. سِلَاهْ.
בֵּֽ֭/אלֹהִים הִלַּלְ֣נוּ כָל הַ/יּ֑וֹם וְ/שִׁמְ/ךָ֓ לְ/עוֹלָ֖ם נוֹדֶ֣ה סֶֽלָה	9	But thou hast cast off, and put us to shame; and goest not forth with our armies.	لَكِنَّكَ قَدْ رَفَضْتَنَا وَأَخْجَلْتَنَا، وَلَا تَخْرُجُ مَعَ جُنُودِنَا.
אַף זָ֭נַחְתָּ וַ/תַּכְלִימֵ֑/נוּ וְ/לֹא תֵ֝צֵ֗א בְּ/צִבְאוֹתֵֽי/נוּ	10	Thou makest us to turn back from the enemy: and they which hate us spoil for themselves.	تُرْجِعُنَا إِلَى ٱلْوَرَاءِ عَنِ ٱلْعَدُوِّ، وَمُبْغِضُونَا نَهَبُوا لِأَنْفُسِهِمْ.
תְּשִׁיבֵ֣/נוּ אָ֭חוֹר מִנִּי צָ֑ר וּ֝/מְשַׂנְאֵ֗י/נוּ שָׁ֣סוּ לָֽ/מוֹ	11	Thou hast given us like sheep {appointed} for meat; and hast scattered us among the heathen. {like...: Heb. as sheep of meat}	جَعَلْتَنَا كَٱلضَّأْنِ أُكْلًا. ذَرَّيْتَنَا بَيْنَ ٱلْأُمَمِ.
תִּ֭תְּנֵ/נוּ כְּ/צֹ֣אן מַאֲכָ֑ל וּ֝/בַ/גּוֹיִ֗ם זֵרִיתָֽ/נוּ	12	Thou sellest thy people for nought, and dost not increase {thy wealth} by their price. {for...: Heb. without riches}	بِعْتَ شَعْبَكَ بِغَيْرِ مَالٍ، وَمَا رَبِحْتَ بِثَمَنِهِمْ.
תִּמְכֹּֽר עַמְּ/ךָ֥ בְ/לֹא ה֑וֹן וְ/לֹ֥א רִ֝בִּ֗יתָ בִּ/מְחִירֵי/הֶֽם	13	Thou makest us a reproach to our neighbours, a scorn and a derision to them that are round about us.	تَجْعَلُنَا عَارًا عِنْدَ جِيرَانِنَا، هُزْأَةً وَسُخْرَةً لِلَّذِينَ حَوْلَنَا.
תְּשִׂימֵ֣/נוּ חֶ֭רְפָּה לִ/שְׁכֵנֵ֑י/נוּ לַ֥עַג וָ֝/קֶ֗לֶס לִ/סְבִיבוֹתֵֽי/נוּ	14	Thou makest us a byword among the heathen, a shaking of the head among the people.	تَجْعَلُنَا مَثَلًا بَيْنَ ٱلشُّعُوبِ. لِإِنْغَاضِ ٱلرَّأْسِ بَيْنَ ٱلْأُمَمِ.
תְּשִׂימֵ֣/נוּ מָ֭שָׁל בַּ/גּוֹיִ֑ם מְנֽוֹד רֹ֝֗אשׁ בַּל אֻמִּֽים	15	My confusion {is} continually before me, and the shame of my face hath covered me,	ٱلْيَوْمَ كُلَّهُ خَجَلِي أَمَامِي، وَخِزْيُ وَجْهِي قَدْ غَطَّانِي.
כָּל הַ֭/יּוֹם כְּלִמָּתִ֣/י נֶגְדִּ֑/י וּ/בֹ֖שֶׁת פָּנַ֣/י כִּסָּֽתְ/נִי	16	For the voice of him that reproacheth and blasphemeth; by reason of the enemy and avenger.	مِنْ صَوْتِ ٱلْمُعَيِّرِ وَٱلشَّاتِمِ. مِنْ وَجْهِ عَدُوٍّ وَمُنْتَقِمٍ.
מִ֭/קּוֹל מְחָרֵ֣ף וּ/מְגַדֵּ֑ף מִ/פְּנֵ֥י א֝וֹיֵ֗ב וּ/מִתְנַקֵּֽם	17	All this is come upon us; yet have we not forgotten thee, neither have we dealt falsely in thy covenant.	هَذَا كُلُّهُ جَاءَ عَلَيْنَا، وَمَا نَسِينَاكَ وَلَا خُنَّا فِي عَهْدِكَ.
כָּל זֹ֣את בָּ֭אַתְ/נוּ וְ/לֹ֣א שְׁכַחֲנ֑וּ/ךָ וְ/לֹֽא שִׁ֝קַּ֗רְנוּ בִּ/בְרִיתֶֽ/ךָ	18	Our heart is not turned back, neither have our steps declined from thy way; {steps: or, goings}	لَمْ يَرْتَدَّ قَلْبُنَا إِلَى وَرَاءٍ، وَلَا مَالَتْ خَطْوَتُنَا عَنْ طَرِيقِكَ،
לֹא נָס֣וֹג אָח֣וֹר לִבֵּ֑/נוּ וַ/תֵּ֥ט אֲשֻׁרֵ֗י/נוּ מִנִּ֥י אָרְחֶֽ/ךָ	19	Though thou hast sore broken us in the place of dragons, and covered us with the shadow of death.	حَتَّى سَحَقْتَنَا فِي مَكَانِ ٱلتَّنَانِينِ، وَغَطَّيْتَنَا بِظِلِّ ٱلْمَوْتِ.
כִּ֣י דִ֭כִּיתָ/נוּ בִּ/מְק֣וֹם תַּנִּ֑ים וַ/תְּכַ֖ס עָלֵ֣י/נוּ בְ/צַלְמָֽוֶת	20	If we have forgotten the name of our God, or stretched out our hands to a strange god;	إِنْ نَسِينَا ٱسْمَ إِلَهِنَا أَوْ بَسَطْنَا أَيْدِيَنَا إِلَى إِلَهٍ غَرِيبٍ،
אִם שָׁ֭כַחְנוּ שֵׁ֣ם אֱלֹהֵ֑י/נוּ וַ/נִּפְרֹ֥שׂ כַּ֝פֵּ֗י/נוּ לְ/אֵ֣ל זָֽר	21	Shall not God search this out? for he knoweth the secrets of the heart.	أَفَلَا يَفْحَصُ ٱللهُ عَنْ هَذَا؟ لِأَنَّهُ هُوَ يَعْرِفُ خَفِيَّاتِ ٱلْقَلْبِ.
הֲ/לֹ֣א אֱ֭לֹהִים יַֽחֲקָר זֹ֑את כִּֽי ה֥וּא יֹ֝דֵ֗עַ תַּעֲלֻמ֥וֹת לֵֽב	22	Yea, for thy sake are we killed all the day long; we are counted as sheep for the slaughter.	لِأَنَّنَا مِنْ أَجْلِكَ نُمَاتُ ٱلْيَوْمَ كُلَّهُ. قَدْ حُسِبْنَا مِثْلَ غَنَمٍ لِلذَّبْحِ.
כִּֽי עָ֭לֶי/ךָ הֹרַ֣גְנוּ כָל הַ/יּ֑וֹם נֶ֝חְשַׁ֗בְנוּ כְּ/צֹ֣אן טִבְחָֽה	23	Awake, why sleepest thou, O Lord? arise, cast {us} not off for ever.	اِسْتَيْقِظْ! لِمَاذَا تَتَغَافَى يَارَبُّ؟ ٱنْتَبِهْ! لَا تَرْفُضْ إِلَى ٱلْأَبَدِ.
ע֤וּרָ/ה לָ֖/מָּה תִישַׁ֥ן אֲדֹנָ֑/י הָ֝קִ֗יצָ/ה אַל תִּזְנַ֥ח לָ/נֶֽצַח	24	Wherefore hidest thou thy face, {and} forgettest our affliction and our oppression?	لِمَاذَا تَحْجُبُ وَجْهَكَ وَتَنْسَى مَذَلَّتَنَا وَضِيقَنَا؟
לָֽ/מָּה פָנֶ֥י/ךָ תַסְתִּ֑יר תִּשְׁכַּ֖ח עָנְיֵ֣/נוּ וְֽ/לַחֲצֵֽ/נוּ	25	For our soul is bowed down to the dust: our belly cleaveth unto the earth.	لِأَنَّ أَنْفُسَنَا مُنْحَنِيَةٌ إِلَى ٱلتُّرَابِ. لَصِقَتْ فِي ٱلْأَرْضِ بُطُونُنَا.
כִּ֤י שָׁ֣חָה לֶ/עָפָ֣ר נַפְשֵׁ֑/נוּ דָּבְקָ֖ה לָ/אָ֣רֶץ בִּטְנֵֽ/נוּ	26	Arise for our help, and redeem us for thy mercies' sake. {for our...: Heb. a help for us}	قُمْ عَوْنًا لَنَا وَٱفْدِنَا مِنْ أَجْلِ رَحْمَتِكَ.
ק֭וּמָֽ/ה עֶזְרָ֣תָ/ה לָּ֑/נוּ וּ֝/פְדֵ֗/נוּ לְמַ֣עַן חַסְדֶּֽ/ךָ	27

לַ/מְנַצֵּ֣חַ עַל שֹׁ֭שַׁנִּים לִ/בְנֵי קֹ֑רַח מַ֝שְׂכִּ֗יל שִׁ֣יר יְדִידֹֽת	1	[To the chief Musician upon Shoshannim, for the sons of Korah, Maschil, A Song of loves.] My heart is inditing a good matter: I speak of the things which I have made touching the king: my tongue {is} the pen of a ready writer. {Maschil: or, of instruction} {is inditing: Heb. boileth, or, bubbleth up}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. عَلَى «ٱلسُّوسَنِّ». لِبَنِي قُورَحَ. قَصِيدَةٌ. تَرْنِيمَةُ مَحَبَّةٍ; فَاضَ قَلْبِي بِكَلَامٍ صَالِحٍ. مُتَكَلِّمٌ أَنَا بِإِنْشَائِي لِلْمَلِكِ. لِسَانِي قَلَمُ كَاتِبٍ مَاهِرٍ.
רָ֘חַ֤שׁ לִבִּ֨/י דָּ֘בָ֤ר ט֗וֹב אֹמֵ֣ר אָ֭נִי מַעֲשַׂ֣/י לְ/מֶ֑לֶךְ לְ֝שׁוֹנִ֗/י עֵ֤ט סוֹפֵ֬ר מָהִֽיר	2	Thou art fairer than the children of men: grace is poured into thy lips: therefore God hath blessed thee for ever.	أَنْتَ أَبْرَعُ جَمَالًا مِنْ بَنِي ٱلْبَشَرِ. ٱنْسَكَبَتِ ٱلنِّعْمَةُ عَلَى شَفَتَيْكَ، لِذَلِكَ بَارَكَكَ ٱللهُ إِلَى ٱلْأَبَدِ.
יָפְיָפִ֡יתָ מִ/בְּנֵ֬י אָדָ֗ם ה֣וּצַק חֵ֭ן בְּ/שְׂפְתוֹתֶ֑י/ךָ עַל כֵּ֤ן בֵּֽרַכְ/ךָ֖ אֱלֹהִ֣ים לְ/עוֹלָֽם	3	Gird thy sword upon {thy} thigh, O {most} mighty, with thy glory and thy majesty.	تَقَلَّدْ سَيْفَكَ عَلَى فَخْذِكَ أَيُّهَا ٱلْجَبَّارُ، جَلَالَكَ وَبَهَاءَكَ.
חֲגֽוֹר חַרְבְּ/ךָ֣ עַל יָרֵ֣ךְ גִּבּ֑וֹר ה֝וֹדְ/ךָ֗ וַ/הֲדָרֶֽ/ךָ	4	And in thy majesty ride prosperously because of truth and meekness {and} righteousness; and thy right hand shall teach thee terrible things. {ride...: Heb. prosper thou, ride thou}	وَبِجَلَالِكَ ٱقْتَحِمِ. ٱرْكَبْ. مِنْ أَجْلِ ٱلْحَقِّ وَٱلدَّعَةِ وَٱلْبِرِّ، فَتُرِيَكَ يَمِينُكَ مَخَاوِفَ.
וַ/הֲדָ֬רְ/ךָ֨ צְלַ֬ח רְכַ֗ב עַֽל דְּבַר אֱ֭מֶת וְ/עַנְוָה צֶ֑דֶק וְ/תוֹרְ/ךָ֖ נוֹרָא֣וֹת יְמִינֶֽ/ךָ	5	Thine arrows {are} sharp in the heart of the king's enemies; {whereby} the people fall under thee.	نَبْلُكَ ٱلْمَسْنُونَةُ فِي قَلْبِ أَعْدَاءِ ٱلْمَلِكِ. شُعُوبٌ تَحْتَكَ يَسْقُطُونَ.
חִצֶּ֗י/ךָ שְׁנ֫וּנִ֥ים עַ֭מִּים תַּחְתֶּ֣י/ךָ יִפְּל֑וּ בְּ֝/לֵ֗ב אוֹיְבֵ֥י הַ/מֶּֽלֶךְ	6	Thy throne, O God, {is} for ever and ever: the sceptre of thy kingdom {is} a right sceptre.	كُرْسِيُّكَ يَا ٱللهُ إِلَى دَهْرِ ٱلدُّهُورِ. قَضِيبُ ٱسْتِقَامَةٍ قَضِيبُ مُلْكِكَ.
כִּסְאֲ/ךָ֣ אֱ֭לֹהִים עוֹלָ֣ם וָ/עֶ֑ד שֵׁ֥בֶט מִ֝ישֹׁ֗ר שֵׁ֣בֶט מַלְכוּתֶֽ/ךָ	7	Thou lovest righteousness, and hatest wickedness: therefore God, thy God, hath anointed thee with the oil of gladness above thy fellows.	أَحْبَبْتَ ٱلْبِرَّ وَأَبْغَضْتَ ٱلْإِثْمَ، مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ مَسَحَكَ ٱللهُ إِلَهُكَ بِدُهْنِ ٱلِٱبْتِهَاجِ أَكْثَرَ مِنْ رُفَقَائِكَ.
אָהַ֣בְתָּ צֶּדֶק֮ וַ/תִּשְׂנָ֫א רֶ֥שַׁע עַל כֵּ֤ן מְשָׁחֲ/ךָ֡ אֱלֹהִ֣ים אֱ֭לֹהֶי/ךָ שֶׁ֥מֶן שָׂשׂ֗וֹן מֵֽ/חֲבֵרֶֽי/ךָ	8	All thy garments {smell} of myrrh, and aloes, {and} cassia, out of the ivory palaces, whereby they have made thee glad.	كُلُّ ثِيَابِكَ مُرٌّ وَعُودٌ وَسَلِيخَةٌ. مِنْ قُصُورِ ٱلْعَاجِ سَرَّتْكَ ٱلْأَوْتَارُ.
מֹר וַ/אֲהָל֣וֹת קְ֭צִיעוֹת כָּל בִּגְדֹתֶ֑י/ךָ מִֽן הֵ֥יכְלֵי שֵׁ֝֗ן מִנִּ֥י שִׂמְּחֽוּ/ךָ	9	Kings' daughters {were} among thy honourable women: upon thy right hand did stand the queen in gold of Ophir.	بَنَاتُ مُلُوكٍ بَيْنَ حَظِيَّاتِكَ. جُعِلَتِ ٱلْمَلِكَةُ عَنْ يَمِينِكَ بِذَهَبِ أُوفِيرٍ.
בְּנ֣וֹת מְ֭לָכִים בְּ/יִקְּרוֹתֶ֑י/ךָ נִצְּבָ֥ה שֵׁגַ֥ל לִֽ֝/ימִינְ/ךָ֗ בְּ/כֶ֣תֶם אוֹפִֽיר	10	Hearken, O daughter, and consider, and incline thine ear; forget also thine own people, and thy father's house;	اِسْمَعِي يَا بِنْتُ وَٱنْظُرِي، وَأَمِيلِي أُذُنَكِ، وَٱنْسَيْ شَعْبَكِ وَبَيْتَ أَبِيكِ،
שִׁמְעִי בַ֣ת וּ֭/רְאִי וְ/הַטִּ֣י אָזְנֵ֑/ךְ וְ/שִׁכְחִ֥י עַ֝מֵּ֗/ךְ וּ/בֵ֥ית אָבִֽי/ךְ	11	So shall the king greatly desire thy beauty: for he {is} thy Lord; and worship thou him.	فَيَشْتَهِيَ ٱلْمَلِكُ حُسْنَكِ، لِأَنَّهُ هُوَ سَيِّدُكِ فَٱسْجُدِي لَهُ.
וְ/יִתְאָ֣ו הַ/מֶּ֣לֶךְ יָפְיֵ֑/ךְ כִּי ה֥וּא אֲ֝דֹנַ֗יִ/ךְ וְ/הִשְׁתַּֽחֲוִי לֽ/וֹ	12	And the daughter of Tyre {shall be there} with a gift; {even} the rich among the people shall intreat thy favour. {favour: Heb. face}	وَبِنْتُ صُورٍ أَغْنَى ٱلشُّعُوبِ تَتَرَضَّى وَجْهَكِ بِهَدِيَّةٍ.
וּ/בַֽת צֹ֨ר בְּ֭/מִנְחָה פָּנַ֥יִ/ךְ יְחַלּ֗וּ עֲשִׁ֣ירֵי עָֽם	13	The king's daughter {is} all glorious within: her clothing {is} of wrought gold.	كُلُّهَا مَجْدٌ ٱبْنَةُ ٱلْمَلِكِ فِي خِدْرِهَا. مَنْسُوجَةٌ بِذَهَبٍ مَلَابِسُهَا.
כָּל כְּבוּדָּ֣ה בַת מֶ֣לֶךְ פְּנִ֑ימָה מִֽ/מִּשְׁבְּצ֖וֹת זָהָ֣ב לְבוּשָֽׁ/הּ	14	She shall be brought unto the king in raiment of needlework: the virgins her companions that follow her shall be brought unto thee.	بِمَلَابِسَ مُطَرَّزَةٍ تُحْضَرُ إِلَى ٱلْمَلِكِ. في إِثْرِهَا عَذَارَى صَاحِبَاتُهَا. مُقَدَّمَاتٌ إِلَيْكَ.
לִ/רְקָמוֹת֮ תּוּבַ֪ל לַ֫/מֶּ֥לֶךְ בְּתוּל֣וֹת אַ֭חֲרֶי/הָ רֵעוֹתֶ֑י/הָ מ֖וּבָא֣וֹת לָֽ/ךְ	15	With gladness and rejoicing shall they be brought: they shall enter into the king's palace.	يُحْضَرْنَ بِفَرَحٍ وَٱبْتِهَاجٍ. يَدْخُلْنَ إِلَى قَصْرِ ٱلْمَلِكِ.
תּ֭וּבַלְנָה בִּ/שְׂמָחֹ֣ת וָ/גִ֑יל תְּ֝בֹאֶ֗ינָה בְּ/הֵ֣יכַל מֶֽלֶךְ	16	Instead of thy fathers shall be thy children, whom thou mayest make princes in all the earth.	عِوَضًا عَنْ آبَائِكَ يَكُونُ بَنُوكَ، تُقِيمُهُمْ رُؤَسَاءَ فِي كُلِّ ٱلْأَرْضِ.
תַּ֣חַת אֲ֭בֹתֶי/ךָ יִהְי֣וּ בָנֶ֑י/ךָ תְּשִׁיתֵ֥/מוֹ לְ֝/שָׂרִ֗ים בְּ/כָל הָ/אָֽרֶץ	17	I will make thy name to be remembered in all generations: therefore shall the people praise thee for ever and ever.	أَذْكُرُ ٱسْمَكَ فِي كُلِّ دَوْرٍ فَدَوْرٍ. مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ تَحْمَدُكَ ٱلشُّعُوبُ إِلَى ٱلدَّهْرِ وَٱلْأَبَدِ.
אַזְכִּ֣ירָה שִׁ֭מְ/ךָ בְּ/כָל דֹּ֣ר וָ/דֹ֑ר עַל כֵּ֥ן עַמִּ֥ים יְ֝הוֹדֻ֗/ךָ לְ/עֹלָ֥ם וָ/עֶֽד	18

לַ/מְנַצֵּ֥חַ לִ/בְנֵי קֹ֑רַח עַֽל עֲלָמ֥וֹת שִֽׁיר	1	[To the chief Musician for the sons of Korah, A Song upon Alamoth.] God {is} our refuge and strength, a very present help in trouble. {for: or, of}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. لِبَنِي قُورَحَ. عَلَى «ٱلْجَوَابِ». تَرْنِيمَةٌ; ٱللهُ لَنَا مَلْجَأٌ وَقُوَّةٌ. عَوْنًا فِي ٱلضِّيْقَاتِ وُجِدَ شَدِيدًا.
אֱלֹהִ֣ים לָ֭/נוּ מַחֲסֶ֣ה וָ/עֹ֑ז עֶזְרָ֥ה בְ֝/צָר֗וֹת נִמְצָ֥א מְאֹֽד	2	Therefore will not we fear, though the earth be removed, and though the mountains be carried into the midst of the sea; {midst...: Heb. heart of the seas}	لِذَلِكَ لَا نَخْشَى وَلَوْ تَزَحْزَحَتِ ٱلْأَرْضُ، وَلَوِ ٱنْقَلَبَتِ ٱلْجِبَالُ إِلَى قَلْبِ ٱلْبِحَارِ.
עַל כֵּ֣ן לֹא נִ֭ירָא בְּ/הָמִ֣יר אָ֑רֶץ וּ/בְ/מ֥וֹט הָ֝רִ֗ים בְּ/לֵ֣ב יַמִּֽים	3	{Though} the waters thereof roar {and} be troubled, {though} the mountains shake with the swelling thereof. Selah.	تَعِجُّ وَتَجِيشُ مِيَاهُهَا. تَتَزَعْزَعُ ٱلْجِبَالُ بِطُمُوِّهَا. سِلَاهْ.
יֶהֱמ֣וּ יֶחְמְר֣וּ מֵימָ֑י/ו יִֽרְעֲשֽׁוּ הָרִ֖ים בְּ/גַאֲוָת֣/וֹ סֶֽלָה	4	{There is} a river, the streams whereof shall make glad the city of God, the holy {place} of the tabernacles of the most High.	نَهْرٌ سَوَاقِيهِ تُفَرِّحُ مَدِينَةَ ٱللهِ، مَقْدِسَ مَسَاكِنِ ٱلْعَلِيِّ.
נָהָ֗ר פְּלָגָ֗י/ו יְשַׂמְּח֥וּ עִיר אֱלֹהִ֑ים קְ֝דֹ֗שׁ מִשְׁכְּנֵ֥י עֶלְיֽוֹן	5	God {is} in the midst of her; she shall not be moved: God shall help her, {and that} right early. {and...: Heb. when the morning appeareth}	ٱللهُ فِي وَسَطِهَا فَلَنْ تَتَزَعْزَعَ. يُعِينُهَا ٱللهُ عِنْدَ إِقْبَالِ ٱلصُّبْحِ.
אֱלֹהִ֣ים בְּ֭/קִרְבָּ/הּ בַּל תִּמּ֑וֹט יַעְזְרֶ֥/הָ אֱ֝לֹהִ֗ים לִ/פְנ֥וֹת בֹּֽקֶר	6	The heathen raged, the kingdoms were moved: he uttered his voice, the earth melted.	عَجَّتِ ٱلْأُمَمُ. تَزَعْزَعَتِ ٱلْمَمَالِكُ. أَعْطَى صَوْتَهُ، ذَابَتِ ٱلْأَرْضُ.
הָמ֣וּ ג֭וֹיִם מָ֣טוּ מַמְלָכ֑וֹת נָתַ֥ן בְּ֝/קוֹל֗/וֹ תָּמ֥וּג אָֽרֶץ	7	The LORD of hosts {is} with us; the God of Jacob {is} our refuge. Selah. {our...: Heb. an high place for us}	رَبُّ ٱلْجُنُودِ مَعَنَا. مَلْجَأُنَا إِلَهُ يَعْقُوبَ. سِلَاهْ.
יְהוָ֣ה צְבָא֣וֹת עִמָּ֑/נוּ מִשְׂגָּֽב לָ֝/נוּ אֱלֹהֵ֖י יַעֲקֹ֣ב סֶֽלָה	8	Come, behold the works of the LORD, what desolations he hath made in the earth.	هَلُمُّوا ٱنْظُرُوا أَعْمَالَ ٱللهِ، كَيْفَ جَعَلَ خِرَبًا فِي ٱلْأَرْضِ.
לְֽכוּ חֲ֭זוּ מִפְעֲל֣וֹת יְהוָ֑ה אֲשֶׁר שָׂ֖ם שַׁמּ֣וֹת בָּ/אָֽרֶץ	9	He maketh wars to cease unto the end of the earth; he breaketh the bow, and cutteth the spear in sunder; he burneth the chariot in the fire.	مُسَكِّنُ ٱلْحُرُوبِ إِلَى أَقْصَى ٱلْأَرْضِ. يَكْسِرُ ٱلْقَوْسَ وَيَقْطَعُ ٱلرُّمْحَ. ٱلْمَرْكَبَاتُ يُحْرِقُهَا بِٱلنَّارِ.
מַשְׁבִּ֥ית מִלְחָמוֹת֮ עַד קְצֵ֪ה הָ֫/אָ֥רֶץ קֶ֣שֶׁת יְ֭שַׁבֵּר וְ/קִצֵּ֣ץ חֲנִ֑ית עֲ֝גָל֗וֹת יִשְׂרֹ֥ף בָּ/אֵֽשׁ	10	Be still, and know that I {am} God: I will be exalted among the heathen, I will be exalted in the earth.	كُفُّوا وَٱعْلَمُوا أَنِّي أَنَا ٱللهُ. أَتَعَالَى بَيْنَ ٱلْأُمَمِ، أَتَعَالَى فِي ٱلْأَرْضِ.
הַרְפּ֣וּ וּ֭/דְעוּ כִּי אָנֹכִ֣י אֱלֹהִ֑ים אָר֥וּם בַּ֝/גּוֹיִ֗ם אָר֥וּם בָּ/אָֽרֶץ	11	The LORD of hosts {is} with us; the God of Jacob {is} our refuge. Selah.	رَبُّ ٱلْجُنُودِ مَعَنَا. مَلْجَأُنَا إِلَهُ يَعْقُوبَ. سِلَاهْ.
יְהוָ֣ה צְבָא֣וֹת עִמָּ֑/נוּ מִשְׂגָּֽב לָ֝/נוּ אֱלֹהֵ֖י יַעֲקֹ֣ב סֶֽלָה	12

לַ/מְנַצֵּ֬חַ לִ/בְנֵי קֹ֬רַח מִזְמֽוֹר	1	[To the chief Musician, A Psalm for the sons of Korah.] O clap your hands, all ye people; shout unto God with the voice of triumph. {for: or, of}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. لِبَنِي قُورَحَ. مَزْمُورٌ; يَا جَمِيعَ ٱلْأُمَمِ صَفِّقُوا بِٱلْأَيَادِي. ٱهْتِفُوا لِلهِ بِصَوْتِ ٱلِٱبْتِهَاجِ.
כָּֽל הָ֭/עַמִּים תִּקְעוּ כָ֑ף הָרִ֥יעוּ לֵ֝/אלֹהִ֗ים בְּ/ק֣וֹל רִנָּֽה	2	For the LORD most high {is} terrible; {he is} a great King over all the earth.	لِأَنَّ ٱلرَّبَّ عَلِيٌّ مَخُوفٌ، مَلِكٌ كَبِيرٌ عَلَى كُلِّ ٱلْأَرْضِ.
כִּֽי יְהוָ֣ה עֶלְי֣וֹן נוֹרָ֑א מֶ֥לֶךְ גָּ֝דוֹל עַל כָּל הָ/אָֽרֶץ	3	He shall subdue the people under us, and the nations under our feet.	يُخْضِعُ ٱلشُّعُوبَ تَحْتَنَا، وَٱلْأُمَمَ تَحْتَ أَقْدَامِنَا.
יַדְבֵּ֣ר עַמִּ֣ים תַּחְתֵּ֑י/נוּ וּ֝/לְאֻמִּ֗ים תַּ֣חַת רַגְלֵֽי/נוּ	4	He shall choose our inheritance for us, the excellency of Jacob whom he loved. Selah.	يَخْتَارُ لَنَا نَصِيبَنَا، فَخْرَ يَعْقُوبَ ٱلَّذِي أَحَبَّهُ. سِلَاهْ.
יִבְחַר לָ֥/נוּ אֶת נַחֲלָתֵ֑/נוּ אֶ֥ת גְּא֨וֹן יַעֲקֹ֖ב אֲשֶׁר אָהֵ֣ב סֶֽלָה	5	God is gone up with a shout, the LORD with the sound of a trumpet.	صَعِدَ ٱللهُ بِهُتَافٍ، ٱلرَّبُّ بِصَوْتِ ٱلصُّورِ.
עָלָ֣ה אֱ֭לֹהִים בִּ/תְרוּעָ֑ה יְ֝הֹוָ֗ה בְּ/ק֣וֹל שׁוֹפָֽר	6	Sing praises to God, sing praises: sing praises unto our King, sing praises.	رَنِّمُوا لِلهِ، رَنِّمُوا. رَنِّمُوا لِمَلِكِنَا، رَنِّمُوا.
זַמְּר֣וּ אֱלֹהִ֣ים זַמֵּ֑רוּ זַמְּר֖וּ לְ/מַלְכֵּ֣/נוּ זַמֵּֽרוּ	7	For God {is} the King of all the earth: sing ye praises with understanding. {with: or, every one that hath}	لِأَنَّ ٱللهَ مَلِكُ ٱلْأَرْضِ كُلِّهَا، رَنِّمُوا قَصِيدَةً.
כִּ֤י מֶ֖לֶךְ כָּל הָ/אָ֥רֶץ אֱלֹהִ֗ים זַמְּר֥וּ מַשְׂכִּֽיל	8	God reigneth over the heathen: God sitteth upon the throne of his holiness.	مَلَكَ ٱللهُ عَلَى ٱلْأُمَمِ. ٱللهُ جَلَسَ عَلَى كُرْسِيِّ قُدْسِهِ.
מָלַ֣ךְ אֱ֭לֹהִים עַל גּוֹיִ֑ם אֱ֝לֹהִ֗ים יָשַׁ֤ב עַל כִּסֵּ֬א קָדְשֽׁ/וֹ	9	The princes of the people are gathered together, {even} the people of the God of Abraham: for the shields of the earth {belong} unto God: he is greatly exalted. {princes...: or, voluntary of the people are gathered unto the people of the God of Abraham}	شُرَفَاءُ ٱلشُّعُوبِ ٱجْتَمَعُوا. شَعْبُ إِلَهِ إِبْرَاهِيمَ. لِأَنَّ لِلهِ مَجَانَّ ٱلْأَرْضِ. هُوَ مُتَعَالٍ جِدًّا.
נְדִ֘יבֵ֤י עַמִּ֨ים נֶאֱסָ֗פוּ עַם֮ אֱלֹהֵ֪י אַבְרָ֫הָ֥ם כִּ֣י לֵֽ֭/אלֹהִים מָֽגִנֵּי אֶ֗רֶץ מְאֹ֣ד נַעֲלָֽה	10

שִׁ֥יר מִ֝זְמוֹר לִ/בְנֵי קֹֽרַח	1	[A Song {and} Psalm for the sons of Korah.] Great {is} the LORD, and greatly to be praised in the city of our God, {in} the mountain of his holiness. {for: or, of}	تَسْبِيحَةٌ. مَزْمُورٌ لِبَنِي قُورَحَ; عَظِيمٌ هُوَ ٱلرَّبُّ وَحَمِيدٌ جِدًّا فِي مَدِينَةِ إِلَهِنَا، جَبَلِ قُدْسِهِ.
גָּ֘ד֤וֹל יְהוָ֣ה וּ/מְהֻלָּ֣ל מְאֹ֑ד בְּ/עִ֥יר אֱ֝לֹהֵ֗י/נוּ הַר קָדְשֽׁ/וֹ	2	Beautiful for situation, the joy of the whole earth, {is} mount Zion, {on} the sides of the north, the city of the great King.	جَمِيلُ ٱلِٱرْتِفَاعِ، فَرَحُ كُلِّ ٱلْأَرْضِ، جَبَلُ صِهْيَوْنَ. فَرَحُ أَقَاصِي ٱلشِّمَالِ، مَدِينَةُ ٱلْمَلِكِ ٱلْعَظِيمِ.
יְפֵ֥ה נוֹף֮ מְשׂ֪וֹשׂ כָּל הָ֫/אָ֥רֶץ הַר צִ֭יּוֹן יַרְכְּתֵ֣י צָפ֑וֹן קִ֝רְיַ֗ת מֶ֣לֶךְ רָֽב	3	God is known in her palaces for a refuge.	ٱللهُ فِي قُصُورِهَا يُعْرَفُ مَلْجَأً.
אֱלֹהִ֥ים בְּ/אַרְמְנוֹתֶ֗י/הָ נוֹדַ֥ע לְ/מִשְׂגָּֽב	4	For, lo, the kings were assembled, they passed by together.	لِأَنَّهُ هُوَذَا ٱلْمُلُوكُ ٱجْتَمَعُوا. مَضَوْا جَمِيعًا.
כִּֽי הִנֵּ֣ה הַ֭/מְּלָכִים נֽוֹעֲד֑וּ עָבְר֥וּ יַחְדָּֽו	5	They saw {it, and} so they marvelled; they were troubled, {and} hasted away.	لَمَّا رَأَوْا بُهِتُوا، ٱرْتَاعُوا، فَرُّوا.
הֵ֣מָּה רָ֭אוּ כֵּ֣ן תָּמָ֑הוּ נִבְהֲל֥וּ נֶחְפָּֽזוּ	6	Fear took hold upon them there, {and} pain, as of a woman in travail.	أَخَذَتْهُمُ ٱلرِّعْدَةُ هُنَاكَ، وَٱلْمَخَاضُ كَوَالِدَةٍ.
רְ֭עָדָה אֲחָזָ֣תַ/ם שָׁ֑ם חִ֝֗יל כַּ/יּוֹלֵֽדָה	7	Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind.	بِرِيحٍ شَرْقِيَّةٍ تَكْسِرُ سُفُنَ تَرْشِيشَ.
בְּ/ר֥וּחַ קָדִ֑ים תְּ֝שַׁבֵּ֗ר אֳנִיּ֥וֹת תַּרְשִֽׁישׁ	8	As we have heard, so have we seen in the city of the LORD of hosts, in the city of our God: God will establish it for ever. Selah.	كَمَا سَمِعْنَا هَكَذَا رَأَيْنَا فِي مَدِينَةِ رَبِّ ٱلْجُنُودِ، فِي مَدِينَةِ إِلَهِنَا. ٱللهُ يُثَبِّتُهَا إِلَى ٱلْأَبَدِ. سِلَاهْ.
כַּ/אֲשֶׁ֤ר שָׁמַ֨עְנוּ כֵּ֤ן רָאִ֗ינוּ בְּ/עִיר יְהוָ֣ה צְ֭בָאוֹת בְּ/עִ֣יר אֱלֹהֵ֑י/נוּ אֱלֹ֘הִ֤ים יְכוֹנְנֶ֖/הָ עַד עוֹלָ֣ם סֶֽלָה	9	We have thought of thy lovingkindness, O God, in the midst of thy temple.	ذَكَرْنَا يَا ٱللهُ رَحْمَتَكَ فِي وَسَطِ هَيْكَلِكَ.
דִּמִּ֣ינוּ אֱלֹהִ֣ים חַסְדֶּ֑/ךָ בְּ֝/קֶ֗רֶב הֵיכָלֶֽ/ךָ	10	According to thy name, O God, so {is} thy praise unto the ends of the earth: thy right hand is full of righteousness.	نَظِيرُ ٱسْمِكَ يَا ٱللهُ تَسْبِيحُكَ إِلَى أَقَاصِي ٱلْأَرْضِ. يَمِينُكَ مَلآنَةٌ بِرًّا.
כְּ/שִׁמְ/ךָ֤ אֱלֹהִ֗ים כֵּ֣ן תְּ֭הִלָּתְ/ךָ עַל קַצְוֵי אֶ֑רֶץ צֶ֝֗דֶק מָלְאָ֥ה יְמִינֶֽ/ךָ	11	Let mount Zion rejoice, let the daughters of Judah be glad, because of thy judgments.	يَفْرَحُ جَبَلُ صِهْيَوْنَ، تَبْتَهِجُ بَنَاتُ يَهُوذَا مِنْ أَجْلِ أَحْكَامِكَ.
יִשְׂמַ֤ח הַר צִיּ֗וֹן תָּ֭גֵלְנָה בְּנ֣וֹת יְהוּדָ֑ה לְ֝מַ֗עַן מִשְׁפָּטֶֽי/ךָ	12	Walk about Zion, and go round about her: tell the towers thereof.	طُوفُوا بِصِهْيَوْنَ، وَدُورُوا حَوْلَهَا. عُدُّوا أَبْرَاجَهَا.
סֹ֣בּוּ צִ֭יּוֹן וְ/הַקִּיפ֑וּ/הָ סִ֝פְר֗וּ מִגְדָּלֶֽי/הָ	13	Mark ye well her bulwarks, consider her palaces; that ye may tell {it} to the generation following. {Mark...: Heb. Set your heart to} {consider: or, raise up}	ضَعُوا قُلُوبَكُمْ عَلَى مَتَارِسِهَا. تَأَمَّلُوا قُصُورَهَا لِكَيْ تُحَدِّثُوا بِهَا جِيلًا آخَرَ.
שִׁ֤יתוּ לִבְּ/כֶ֨ם לְֽ/חֵילָ֗/ה פַּסְּג֥וּ אַרְמְנוֹתֶ֑י/הָ לְמַ֥עַן תְּ֝סַפְּר֗וּ לְ/ד֣וֹר אַחֲרֽוֹן	14	For this God {is} our God for ever and ever: he will be our guide {even} unto death.	لِأَنَّ ٱللهَ هَذَا هُوَ إِلَهُنَا إِلَى ٱلدَّهْرِ وَٱلْأَبَدِ. هُوَ يَهْدِينَا حَتَّى إِلَى ٱلْمَوْتِ.
כִּ֤י זֶ֨ה אֱלֹהִ֣ים אֱ֭לֹהֵי/נוּ עוֹלָ֣ם וָ/עֶ֑ד ה֖וּא יְנַהֲגֵ֣/נוּ עַל מֽוּת	15

מִזְמ֗וֹר לְ/אָ֫סָ֥ף אֵ֤ל אֱֽלֹהִ֡ים יְֽהוָ֗ה דִּבֶּ֥ר וַ/יִּקְרָא אָ֑רֶץ מִ/מִּזְרַח שֶׁ֝֗מֶשׁ עַד מְבֹאֽ/וֹ	1	[A Psalm of Asaph.] The mighty God, {even} the LORD, hath spoken, and called the earth from the rising of the sun unto the going down thereof. {of...: or, for Asaph}	مَزْمُورٌ لِآسَافَ; إِلَهُ ٱلْآلِهَةِ ٱلرَّبُّ تَكَلَّمَ، وَدَعَا ٱلْأَرْضَ مِنْ مَشْرِقِ ٱلشَّمْسِ إِلَى مَغْرِبِهَا.
מִ/צִּיּ֥וֹן מִכְלַל יֹ֗פִי אֱלֹהִ֥ים הוֹפִֽיעַ	2	Out of Zion, the perfection of beauty, God hath shined.	مِنْ صِهْيَوْنَ، كَمَالِ ٱلْجَمَالِ، ٱللهُ أَشْرَقَ.
יָ֤בֹ֥א אֱלֹהֵ֗י/נוּ וְֽ/אַל יֶ֫חֱרַ֥שׁ אֵשׁ לְ/פָנָ֥י/ו תֹּאכֵ֑ל וּ֝/סְבִיבָ֗י/ו נִשְׂעֲרָ֥ה מְאֹֽד	3	Our God shall come, and shall not keep silence: a fire shall devour before him, and it shall be very tempestuous round about him.	يَأْتِي إِلَهُنَا وَلَا يَصْمُتُ. نَارٌ قُدَّامَهُ تَأْكُلُ، وَحَوْلَهُ عَاصِفٌ جِدًّا.
יִקְרָ֣א אֶל הַ/שָּׁמַ֣יִם מֵ/עָ֑ל וְ/אֶל הָ֝/אָ֗רֶץ לָ/דִ֥ין עַמּֽ/וֹ	4	He shall call to the heavens from above, and to the earth, that he may judge his people.	يَدْعُو ٱلسَّمَاوَاتِ مِنْ فَوْقُ، وَٱلْأَرْضَ إِلَى مُدَايَنَةِ شَعْبِهِ:
אִסְפוּ לִ֥/י חֲסִידָ֑/י כֹּרְתֵ֖י בְרִיתִ֣/י עֲלֵי זָֽבַח	5	Gather my saints together unto me; those that have made a covenant with me by sacrifice.	«ٱجْمَعُوا إِلَيَّ أَتْقِيَائِي، ٱلْقَاطِعِينَ عَهْدِي عَلَى ذَبِيحَةٍ».
וַ/יַּגִּ֣ידוּ שָׁמַ֣יִם צִדְק֑/וֹ כִּֽי אֱלֹהִ֓ים שֹׁפֵ֖ט ה֣וּא סֶֽלָה	6	And the heavens shall declare his righteousness: for God {is} judge himself. Selah.	وَتُخْبِرُ ٱلسَّمَاوَاتُ بِعَدْلِهِ، لِأَنَّ ٱللهَ هُوَ ٱلدَّيَّانُ. سِلَاهْ.
שִׁמְעָ֤/ה עַמִּ֨/י וַ/אֲדַבֵּ֗רָה יִ֭שְׂרָאֵל וְ/אָעִ֣ידָה בָּ֑/ךְ אֱלֹהִ֖ים אֱלֹהֶ֣י/ךָ אָנֹֽכִי	7	Hear, O my people, and I will speak; O Israel, and I will testify against thee: I {am} God, {even} thy God.	«اِسْمَعْ يَا شَعْبِي فَأَتَكَلَّمَ. يَا إِسْرَائِيلُ فَأَشْهَدَ عَلَيْكَ: ٱللهُ إِلَهُكَ أَنَا.
לֹ֣א עַל זְ֭בָחֶי/ךָ אוֹכִיחֶ֑/ךָ וְ/עוֹלֹתֶ֖י/ךָ לְ/נֶגְדִּ֣/י תָמִֽיד	8	I will not reprove thee for thy sacrifices or thy burnt offerings, {to have been} continually before me.	لَا عَلَى ذَبَائِحِكَ أُوَبِّخُكَ، فَإِنَّ مُحْرَقَاتِكَ هِيَ دَائِمًا قُدَّامِي.
לֹא אֶקַּ֣ח מִ/בֵּיתְ/ךָ֣ פָ֑ר מִ֝/מִּכְלְאֹתֶ֗י/ךָ עַתּוּדִֽים	9	I will take no bullock out of thy house, {nor} he goats out of thy folds.	لَا آخُذُ مِنْ بَيْتِكَ ثَوْرًا، وَلَا مِنْ حَظَائِرِكَ أَعْتِدَةً.
כִּי לִ֥/י כָל חַיְת/וֹ יָ֑עַר בְּ֝הֵמ֗וֹת בְּ/הַרְרֵי אָֽלֶף	10	For every beast of the forest {is} mine, {and} the cattle upon a thousand hills.	لِأَنَّ لِي حَيَوَانَ ٱلْوَعْرِ وَٱلْبَهَائِمَ عَلَى ٱلْجِبَالِ ٱلْأُلُوفِ.
יָ֭דַעְתִּי כָּל ע֣וֹף הָרִ֑ים וְ/זִ֥יז שָׂ֝דַ֗י עִמָּדִֽ/י	11	I know all the fowls of the mountains: and the wild beasts of the field {are} mine. {mine: Heb. with me}	قَدْ عَلِمْتُ كُلَّ طُيُورِ ٱلْجِبَالِ، وَوُحُوشُ ٱلْبَرِّيَّةِ عِنْدِي.
אִם אֶ֭רְעַב לֹא אֹ֣מַר לָ֑/ךְ כִּי לִ֥/י תֵ֝בֵ֗ל וּ/מְלֹאָֽ/הּ	12	If I were hungry, I would not tell thee: for the world {is} mine, and the fulness thereof.	إِنْ جُعْتُ فَلَا أَقُولُ لَكَ، لِأَنَّ لِي ٱلْمَسْكُونَةَ وَمِلْأَهَا.
הַֽ֭/אוֹכַל בְּשַׂ֣ר אַבִּירִ֑ים וְ/דַ֖ם עַתּוּדִ֣ים אֶשְׁתֶּֽה	13	Will I eat the flesh of bulls, or drink the blood of goats?	هَلْ آكُلُ لَحْمَ ٱلثِّيرَانِ، أَوْ أَشْرَبُ دَمَ ٱلتُّيُوسِ؟
זְבַ֣ח לֵ/אלֹהִ֣ים תּוֹדָ֑ה וְ/שַׁלֵּ֖ם לְ/עֶלְי֣וֹן נְדָרֶֽי/ךָ	14	Offer unto God thanksgiving; and pay thy vows unto the most High:	اِذْبَحْ لِلهِ حَمْدًا، وَأَوْفِ ٱلْعَلِيَّ نُذُورَكَ،
וּ֭/קְרָאֵ/נִי בְּ/י֣וֹם צָרָ֑ה אֲ֝חַלֶּצְ/ךָ֗ וּֽ/תְכַבְּדֵֽ/נִי	15	And call upon me in the day of trouble: I will deliver thee, and thou shalt glorify me.	وَٱدْعُنِي فِي يَوْمِ ٱلضِّيقِ أُنْقِذْكَ فَتُمَجِّدَنِي».
וְ/לָ֤/רָשָׁ֨ע אָ֘מַ֤ר אֱלֹהִ֗ים מַה לְּ֭/ךָ לְ/סַפֵּ֣ר חֻקָּ֑/י וַ/תִּשָּׂ֖א בְרִיתִ֣/י עֲלֵי פִֽי/ךָ	16	But unto the wicked God saith, What hast thou to do to declare my statutes, or {that} thou shouldest take my covenant in thy mouth?	وَلِلشِّرِّيرِ قَالَ ٱللهُ: «مَا لَكَ تُحَدِّثُ بِفَرَائِضِي وَتَحْمِلُ عَهْدِي عَلَى فَمِكَ؟
וְ֭/אַתָּה שָׂנֵ֣אתָ מוּסָ֑ר וַ/תַּשְׁלֵ֖ךְ דְּבָרַ֣/י אַחֲרֶֽי/ךָ	17	Seeing thou hatest instruction, and castest my words behind thee.	وَأَنْتَ قَدْ أَبْغَضْتَ ٱلتَّأْدِيبَ وَأَلْقَيْتَ كَلَامِي خَلْفَكَ.
אִם רָאִ֣יתָ גַ֭נָּב וַ/תִּ֣רֶץ עִמּ֑/וֹ וְ/עִ֖ם מְנָאֲפִ֣ים חֶלְקֶֽ/ךָ	18	When thou sawest a thief, then thou consentedst with him, and hast been partaker with adulterers. {hast...: Heb. thy portion was with}	إِذَا رَأَيْتَ سَارِقًا وَافَقْتَهُ، وَمَعَ ٱلزُّنَاةِ نَصِيبُكَ.
פִּ֭י/ךָ שָׁלַ֣חְתָּ בְ/רָעָ֑ה וּ֝/לְשׁוֹנְ/ךָ֗ תַּצְמִ֥יד מִרְמָֽה	19	Thou givest thy mouth to evil, and thy tongue frameth deceit. {givest: Heb. sendest}	أَطْلَقْتَ فَمَكَ بِٱلشَّرِّ، وَلِسَانُكَ يَخْتَرِعُ غِشًّا.
תֵּ֭שֵׁב בְּ/אָחִ֣י/ךָ תְדַבֵּ֑ר בְּ/בֶֽן אִ֝מְּ/ךָ֗ תִּתֶּן דֹּֽפִי	20	Thou sittest {and} speakest against thy brother; thou slanderest thine own mother's son.	تَجْلِسُ تَتَكَلَّمُ عَلَى أَخِيكَ. لِٱبْنِ أُمِّكَ تَضَعُ مَعْثَرَةً.
אֵ֤לֶּה עָשִׂ֨יתָ וְֽ/הֶחֱרַ֗שְׁתִּי דִּמִּ֗יתָ הֱֽיוֹת אֶֽהְיֶ֥ה כָמ֑וֹ/ךָ אוֹכִיחֲ/ךָ֖ וְ/אֶֽעֶרְכָ֣ה לְ/עֵינֶֽי/ךָ	21	These {things} hast thou done, and I kept silence; thou thoughtest that I was altogether {such an one} as thyself: {but} I will reprove thee, and set {them} in order before thine eyes.	هَذِهِ صَنَعْتَ وَسَكَتُّ. ظَنَنْتَ أَنِّي مِثْلُكَ. أُوَبِّخُكَ، وَأَصُفُّ خَطَايَاكَ أَمَامَ عَيْنَيْكَ.
בִּֽינוּ נָ֣א זֹ֭את שֹׁכְחֵ֣י אֱל֑וֹהַּ פֶּן אֶ֝טְרֹ֗ף וְ/אֵ֣ין מַצִּֽיל	22	Now consider this, ye that forget God, lest I tear {you} in pieces, and {there be} none to deliver.	ٱفْهَمُوا هَذَا يَا أَيُّهَا ٱلنَّاسُونَ ٱللهَ، لِئَلَّا أَفْتَرِسَكُمْ وَلَا مُنْقِذَ.
זֹבֵ֥חַ תּוֹדָ֗ה יְֽכַ֫בְּדָ֥/נְנִי וְ/שָׂ֥ם דֶּ֑רֶךְ אַ֝רְאֶ֗/נּוּ בְּ/יֵ֣שַׁע אֱלֹהִֽים	23	Whoso offereth praise glorifieth me: and to him that ordereth {his} conversation {aright} will I shew the salvation of God. {that...: Heb. that disposeth his way}	ذَابِحُ ٱلْحَمْدِ يُمَجِّدُنِي، وَٱلْمُقَوِّمُ طَرِيقَهُ أُرِيهِ خَلَاصَ ٱللهِ».

לַ/מְנַצֵּ֗חַ מַשְׂכִּ֥יל לְ/דָוִֽד	1	[To the chief Musician, Maschil, {A Psalm} of David, when Doeg the Edomite came and told Saul, and said unto him, David is come to the house of Ahimelech.] Why boastest thou thyself in mischief, O mighty man? the goodness of God {endureth} continually. {Maschil: or, of instruction}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. قَصِيدَةٌ لِدَاوُدَ عِنْدَمَا جَاءَ دُوَاغُ اَلْأَدُومِيُّ وَأَخْبَرَ شَاوُلَ وَقَالَ لَهُ: «جَاءَ دَاوُدُ إِلَى بَيْتِ أَخِيمَالِكَ». لِمَاذَا تَفْتَخِرُ بِٱلشَّرِّ أَيُّهَا ٱلْجَبَّارُ؟ رَحْمَةُ ٱللهِ هِيَ كُلَّ يَوْمٍ!
בְּ/ב֤וֹא דּוֹאֵ֣ג הָ/אֲדֹמִי֮ וַ/יַּגֵּ֪ד לְ/שָׁ֫א֥וּל וַ/יֹּ֥אמֶר ל֑/וֹ בָּ֥א דָ֝וִ֗ד אֶל בֵּ֥ית אֲחִימֶֽלֶךְ	2	Thy tongue deviseth mischiefs; like a sharp razor, working deceitfully.	لِسَانُكَ يَخْتَرِعُ مَفَاسِدَ. كَمُوسَى مَسْنُونَةٍ يَعْمَلُ بِٱلْغِشِّ.
מַה תִּתְהַלֵּ֣ל בְּ֭/רָעָה הַ/גִּבּ֑וֹר חֶ֥סֶד אֵ֝֗ל כָּל הַ/יּֽוֹם	3	Thou lovest evil more than good; {and} lying rather than to speak righteousness. Selah.	أَحْبَبْتَ ٱلشَّرَّ أَكْثَرَ مِنَ ٱلْخَيْرِ، ٱلْكَذِبَ أَكْثَرَ مِنَ ٱلتَّكَلُّمِ بِٱلصِّدْقِ. سِلَاهْ.
הַ֭וּוֹת תַּחְשֹׁ֣ב לְשׁוֹנֶ֑/ךָ כְּ/תַ֥עַר מְ֝לֻטָּ֗שׁ עֹשֵׂ֥ה רְמִיָּֽה	4	Thou lovest all devouring words, O {thou} deceitful tongue. {O thou...: or, and the deceitful tongue}	أَحْبَبْتَ كُلَّ كَلَامٍ مُهْلِكٍ، وَلِسَانِ غِشٍّ.
אָהַ֣בְתָּ רָּ֣ע מִ/טּ֑וֹב שֶׁ֓קֶר מִ/דַּבֵּ֖ר צֶ֣דֶק סֶֽלָה	5	God shall likewise destroy thee for ever, he shall take thee away, and pluck thee out of {thy} dwelling place, and root thee out of the land of the living. Selah. {destroy...: Heb. beat thee down}	أَيْضًا يَهْدِمُكَ ٱللهُ إِلَى ٱلْأَبَدِ. يَخْطَفُكَ وَيَقْلَعُكَ مِنْ مَسْكَنِكَ، وَيَسْتَأْصِلُكَ مِنْ أَرْضِ ٱلْأَحْيَاءِ. سِلَاهْ.
אָהַ֥בְתָּ כָֽל דִּבְרֵי בָ֗לַע לְשׁ֣וֹן מִרְמָֽה	6	The righteous also shall see, and fear, and shall laugh at him:	فَيَرَى ٱلصِّدِّيقُونَ وَيَخَافُونَ، وَعَلَيْهِ يَضْحَكُونَ:
גַּם אֵל֮ יִתָּצְ/ךָ֪ לָ֫/נֶ֥צַח יַחְתְּ/ךָ֣ וְ/יִסָּחֲ/ךָ֣ מֵ/אֹ֑הֶל וְ/שֵֽׁרֶשְׁ/ךָ֨ מֵ/אֶ֖רֶץ חַיִּ֣ים סֶֽלָה	7	Lo, {this is} the man {that} made not God his strength; but trusted in the abundance of his riches, {and} strengthened himself in his wickedness. {wickedness: or, substance}	«هُوَذَا ٱلْإِنْسَانُ ٱلَّذِي لَمْ يَجْعَلِ ٱللهَ حِصْنَهُ، بَلِ ٱتَّكَلَ عَلَى كَثْرَةِ غِنَاهُ وَٱعْتَزَّ بِفَسَادِهِ».
וְ/יִרְא֖וּ צַדִּיקִ֥ים וְ/יִירָ֗אוּ וְ/עָלָ֥י/ו יִשְׂחָֽקוּ	8	But I {am} like a green olive tree in the house of God: I trust in the mercy of God for ever and ever.	أَمَّا أَنَا فَمِثْلُ زَيْتُونَةٍ خَضْرَاءَ فِي بَيْتِ ٱللهِ. تَوَكَّلْتُ عَلَى رَحْمَةِ ٱللهِ إِلَى ٱلدَّهْرِ وَٱلْأَبَدِ.
הִנֵּ֤ה הַ/גֶּ֗בֶר לֹ֤א יָשִׂ֥ים אֱלֹהִ֗ים מָֽע֫וּזּ֥/וֹ וַ֭/יִּבְטַח בְּ/רֹ֣ב עָשְׁר֑/וֹ יָ֝עֹ֗ז בְּ/הַוָּתֽ/וֹ	9	I will praise thee for ever, because thou hast done {it}: and I will wait on thy name; for {it is} good before thy saints.	أَحْمَدُكَ إِلَى ٱلدَّهْرِ لِأَنَّكَ فَعَلْتَ، وَأَنْتَظِرُ ٱسْمَكَ فَإِنَّهُ صَالِحٌ قُدَّامَ أَتْقِيَائِكَ.
וַ/אֲנִ֤י כְּ/זַ֣יִת רַ֭עֲנָן בְּ/בֵ֣ית אֱלֹהִ֑ים בָּטַ֥חְתִּי בְ/חֶֽסֶד אֱ֝לֹהִ֗ים עוֹלָ֥ם וָ/עֶֽד	10
אוֹדְ/ךָ֣ לְ֭/עוֹלָם כִּ֣י עָשִׂ֑יתָ וַ/אֲקַוֶּ֖ה שִׁמְ/ךָ֥ כִֽי ט֝֗וֹב נֶ֣גֶד חֲסִידֶֽי/ךָ	11

לַ/מְנַצֵּ֤חַ עַל י֬וֹנַת אֵ֣לֶם רְ֭חֹקִים לְ/דָוִ֣ד מִכְתָּ֑ם בֶּֽ/אֱחֹ֨ז אֹת֖/וֹ פְלִשְׁתִּ֣ים בְּ/גַֽת	1	[To the chief Musician upon Jonathelemrechokim, Michtam of David, when the Philistines took him in Gath.] Be merciful unto me, O God: for man would swallow me up; he fighting daily oppresseth me. {Michtam...: or, A golden Psalm of David}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ عَلَى «ٱلْحَمَامَةِ ٱلْبَكْمَاءِ بَيْنَ ٱلْغُرَبَاءِ». مُذَهَّبَةٌ لِدَاوُدَ عِنْدَمَا أَخَذَهُ ٱلْفِلِسْطِينِيُّونَ فِي جَتَّ. اِرْحَمْنِي يَا ٱللهُ لِأَنَّ ٱلْإِنْسَانَ يَتَهَمَّمُنِي، وَٱلْيَوْمَ كُلَّهُ مُحَارِبًا يُضَايِقُنِي.
חָנֵּ֣/נִי אֱ֭לֹהִים כִּֽי שְׁאָפַ֣/נִי אֱנ֑וֹשׁ כָּל הַ֝/יּ֗וֹם לֹחֵ֥ם יִלְחָצֵֽ/נִי	2	Mine enemies would daily swallow {me} up: for {they be} many that fight against me, O thou most High. {enemies: Heb. observers}	تَهَمَّمَنِي أَعْدَائِي ٱلْيَوْمَ كُلَّهُ، لِأَنَّ كَثِيرِينَ يُقَاوِمُونَنِي بِكِبْرِيَاءَ.
שָׁאֲפ֣וּ שׁ֭וֹרְרַ/י כָּל הַ/יּ֑וֹם כִּֽי רַבִּ֨ים לֹחֲמִ֖ים לִ֣/י מָרֽוֹם	3	What time I am afraid, I will trust in thee.	فِي يَوْمِ خَوْفِي، أَنَا عَلَيْكَ أَتَّكِلُ.
י֥וֹם אִירָ֑א אֲ֝נִ֗י אֵלֶ֥י/ךָ אֶבְטָֽח	4	In God I will praise his word, in God I have put my trust; I will not fear what flesh can do unto me.	ٱللهُ أَفْتَخِرُ بِكَلَامِهِ. عَلَى ٱللهِ تَوَكَّلْتُ فَلَا أَخَافُ. مَاذَا يَصْنَعُهُ بِي ٱلْبَشَرُ؟
בֵּ/אלֹהִים֮ אֲהַלֵּ֪ל דְּבָ֫ר֥/וֹ בֵּ/אלֹהִ֣ים בָּ֭טַחְתִּי לֹ֣א אִירָ֑א מַה יַּעֲשֶׂ֖ה בָשָׂ֣ר לִֽ/י	5	Every day they wrest my words: all their thoughts {are} against me for evil.	ٱلْيَوْمَ كُلَّهُ يُحَرِّفُونَ كَلَامِي. عَلَيَّ كُلُّ أَفْكَارِهِمْ بِٱلشَّرِّ.
כָּל הַ֭/יּוֹם דְּבָרַ֣/י יְעַצֵּ֑בוּ עָלַ֖/י כָּל מַחְשְׁבֹתָ֣/ם לָ/רָֽע	6	They gather themselves together, they hide themselves, they mark my steps, when they wait for my soul.	يَجْتَمِعُونَ، يَخْتَفُونَ، يُلَاحِظُونَ خُطُواتِي عِنْدَمَا تَرَصَّدُوا نَفْسِي.
יָג֤וּרוּ יצפינו יִצְפּ֗וֹנוּ הֵ֭מָּה עֲקֵבַ֣/י יִשְׁמֹ֑רוּ כַּ֝/אֲשֶׁ֗ר קִוּ֥וּ נַפְשִֽׁ/י	7	Shall they escape by iniquity? in {thine} anger cast down the people, O God.	عَلَى إِثْمِهِمْ جَازِهِمْ. بِغَضَبٍ أَخْضِعِٱلشُّعُوبَ يَا ٱللهُ.
עַל אָ֥וֶן פַּלֶּט לָ֑/מוֹ בְּ֝/אַ֗ף עַמִּ֤ים הוֹרֵ֬ד אֱלֹהִֽים	8	Thou tellest my wanderings: put thou my tears into thy bottle: {are they} not in thy book?	تَيَهَانِي رَاقَبْتَ. ٱجْعَلْ أَنْتَ دُمُوعِي فِي زِقِّكَ. أَمَا هِيَ فِي سِفْرِكَ؟
נֹדִ/י֮ סָפַ֪רְתָּ֫ה אָ֥תָּה שִׂ֣ימָ/ה דִמְעָתִ֣/י בְ/נֹאדֶ֑/ךָ הֲ֝/לֹ֗א בְּ/סִפְרָתֶֽ/ךָ	9	When I cry {unto thee}, then shall mine enemies turn back: this I know; for God {is} for me.	حِينَئِذٍ تَرْتَدُّ أَعْدَائِي إِلَى ٱلْوَرَاءِ فِي يَوْمٍ أَدْعُوكَ فِيهِ. هَذَا قَدْ عَلِمْتُهُ لِأَنَّ ٱللهَ لِي.
אָ֥֨ז יָ֘שׁ֤וּבוּ אוֹיְבַ֣/י אָ֭חוֹר בְּ/י֣וֹם אֶקְרָ֑א זֶה יָ֝דַ֗עְתִּי כִּֽי אֱלֹהִ֥ים לִֽ/י	10	In God will I praise {his} word: in the LORD will I praise {his} word.	ٱللهُ أَفْتَخِرُ بِكَلَامِهِ. ٱلرَّبُّ أَفْتَخِرُ بِكَلَامِهِ.
בֵּֽ֭/אלֹהִים אֲהַלֵּ֣ל דָּבָ֑ר בַּ֝/יהוָ֗ה אֲהַלֵּ֥ל דָּבָֽר	11	In God have I put my trust: I will not be afraid what man can do unto me.	عَلَى ٱللهِ تَوَكَّلْتُ فَلَا أَخَافُ. مَاذَا يَصْنَعُهُ بِي ٱلْإِنْسَانُ؟
בֵּֽ/אלֹהִ֣ים בָּ֭טַחְתִּי לֹ֣א אִירָ֑א מַה יַּעֲשֶׂ֖ה אָדָ֣ם לִֽ/י	12	Thy vows {are} upon me, O God: I will render praises unto thee.	اَللَّهُمَّ، عَلَيَّ نُذُورُكَ. أُوفِي ذَبَائِحَ شُكْرٍ لَكَ.
עָלַ֣/י אֱלֹהִ֣ים נְדָרֶ֑י/ךָ אֲשַׁלֵּ֖ם תּוֹדֹ֣ת לָֽ/ךְ	13	For thou hast delivered my soul from death: {wilt} not {thou deliver} my feet from falling, that I may walk before God in the light of the living?	لِأَنَّكَ نَجَّيْتَ نَفْسِي مِنَ ٱلْمَوْتِ. نَعَمْ، وَرِجْلَيَّ مِنَ ٱلزَّلَقِ، لِكَيْ أَسِيرَ قُدَّامَ ٱللهِ فِي نُورِ ٱلْأَحْيَاءِ.
כִּ֤י הִצַּ֪לְתָּ נַפְשִׁ֡/י מִ/מָּוֶת֮ הֲ/לֹ֥א רַגְלַ֗/י מִ֫/דֶּ֥חִי לְ֭/הִֽתְהַלֵּךְ לִ/פְנֵ֣י אֱלֹהִ֑ים בְּ֝/א֗וֹר הַֽ/חַיִּֽים	14

לַ/מְנַצֵּ֣חַ אַל תַּ֭שְׁחֵת לְ/דָוִ֣ד מִכְתָּ֑ם בְּ/בָרְח֥/וֹ מִ/פְּנֵי שָׁ֝א֗וּל בַּ/מְּעָרָֽה	1	[To the chief Musician, Altaschith, Michtam of David, when he fled from Saul in the cave.] Be merciful unto me, O God, be merciful unto me: for my soul trusteth in thee: yea, in the shadow of thy wings will I make my refuge, until {these} calamities be overpast. {Altaschith: or, Destroy not} {Michtam: or, A golden Psalm}	لِإِمَامِ ٱلْمُغَنِّينَ. عَلَى «لَا تُهْلِكْ». مُذَهَّبَةٌ لِدَاوُدَ عِنْدَمَا هَرَبَ مِنْ قُدَّامِ شَاوُلَ فِي ٱلْمَغَارَةِ. اِرْحَمْنِي يَا ٱللهُ ٱرْحَمْنِي، لِأَنَّهُ بِكَ ٱحْتَمَتْ نَفْسِي، وَبِظِلِّ جَنَاحَيْكَ أَحْتَمِي إِلَى أَنْ تَعْبُرَ ٱلْمَصَائِبُ.
חָנֵּ֤/נִי אֱלֹהִ֨ים חָנֵּ֗/נִי כִּ֥י בְ/ךָ֮ חָסָ֪יָה נַ֫פְשִׁ֥/י וּ/בְ/צֵֽל כְּנָפֶ֥י/ךָ אֶחְסֶ֑ה עַ֝֗ד יַעֲבֹ֥ר הַוּֽוֹת	2	I will cry unto God most high; unto God that performeth {all things} for me.	أَصْرُخُ إِلَى ٱللهِ ٱلْعَلِيِّ، إِلَى ٱللهِ ٱلْمُحَامِي عَنِّي.
אֶ֭קְרָא לֵֽ/אלֹהִ֣ים עֶלְי֑וֹן לָ֝/אֵ֗ל גֹּמֵ֥ר עָלָֽ/י	3	He shall send from heaven, and save me {from} the reproach of him that would swallow me up. Selah. God shall send forth his mercy and his truth. {from the...: or, he reproacheth him that}	يُرْسِلُ مِنَ ٱلسَّمَاءِ وَيُخَلِّصُنِي. عَيَّرَ ٱلَّذِي يَتَهَمَّمُنِي. سِلَاهْ. يُرْسِلُ ٱللهُ رَحْمَتَهُ وَحَقَّهُ.
יִשְׁלַ֤ח מִ/שָּׁמַ֨יִם וְֽ/יוֹשִׁיעֵ֗/נִי חֵרֵ֣ף שֹׁאֲפִ֣/י סֶ֑לָה יִשְׁלַ֥ח אֱ֝לֹהִ֗ים חַסְדּ֥/וֹ וַ/אֲמִתּֽ/וֹ	4	My soul {is} among lions: {and} I lie {even among} them that are set on fire, {even} the sons of men, whose teeth {are} spears and arrows, and their tongue a sharp sword.	نَفْسِي بَيْنَ ٱلْأَشْبَالِ. أَضْطَجِعُ بَيْنَ ٱلْمُتَّقِدِينَ بَنِي آدَمَ. أَسْنَانُهُمْ أَسِنَّةٌ وَسِهَامٌ، وَلِسَانُهُمْ سَيْفٌ مَاضٍ.
נַפְשִׁ֤/י בְּ/ת֥וֹךְ לְבָאִם֮ אֶשְׁכְּבָ֪ה לֹ֫הֲטִ֥ים בְּֽנֵי אָדָ֗ם שִׁ֭נֵּי/הֶם חֲנִ֣ית וְ/חִצִּ֑ים וּ֝/לְשׁוֹנָ֗/ם חֶ֣רֶב חַדָּֽה	5	Be thou exalted, O God, above the heavens; {let} thy glory {be} above all the earth.	ٱرْتَفِعِ ٱللَّهُمَّ عَلَى ٱلسَّمَاوَاتِ. لِيَرْتَفِعْ عَلَى كُلِّ ٱلْأَرْضِ مَجْدُكَ.
ר֣וּמָ/ה עַל הַ/שָּׁמַ֣יִם אֱלֹהִ֑ים עַ֖ל כָּל הָ/אָ֣רֶץ כְּבוֹדֶֽ/ךָ	6	They have prepared a net for my steps; my soul is bowed down: they have digged a pit before me, into the midst whereof they are fallen {themselves}. Selah.	هَيَّأُوا شَبَكَةً لِخَطَوَاتِي. ٱنْحَنَتْ نَفْسِي. حَفَرُوا قُدَّامِي حُفْرَةً. سَقَطُوا فِي وَسَطِهَا. سِلَاهْ.
רֶ֤שֶׁת הֵכִ֣ינוּ לִ/פְעָמַ/י֮ כָּפַ֪ף נַ֫פְשִׁ֥/י כָּר֣וּ לְ/פָנַ֣/י שִׁיחָ֑ה נָפְל֖וּ בְ/תוֹכָ֣/הּ סֶֽלָה	7	My heart is fixed, O God, my heart is fixed: I will sing and give praise. {fixed: or, prepared}	ثَابِتٌ قَلْبِي يَا ٱللهُ، ثَابِتٌ قَلْبِي. أُغَنِّي وَأُرَنِّمُ.
נָ֘כ֤וֹן לִבִּ֣/י אֱ֭לֹהִים נָכ֣וֹן לִבִּ֑/י אָ֝שִׁ֗ירָה וַ/אֲזַמֵּֽרָה	8	Awake up, my glory; awake, psaltery and harp: I {myself} will awake early.	ٱسْتَيْقِظْ يَا مَجْدِي! ٱسْتَيْقِظِي يَارَبَابُ وَيَا عُودُ! أَنَا أَسْتَيْقِظُ سَحَرًا.
ע֤וּרָ/ה כְבוֹדִ֗/י ע֭וּרָֽ/ה הַ/נֵּ֥בֶל וְ/כִנּ֗וֹר אָעִ֥ירָה שָּֽׁחַר	9	I will praise thee, O Lord, among the people: I will sing unto thee among the nations.	أَحْمَدُكَ بَيْنَ ٱلشُّعُوبِ يَارَبُّ. أُرَنِّمُ لَكَ بَيْنَ ٱلْأُمَمِ.
אוֹדְ/ךָ֖ בָ/עַמִּ֥ים אֲדֹנָ֑/י אֲ֝זַמֶּרְ/ךָ֗ בַּל אֻמִּֽים	10	For thy mercy {is} great unto the heavens, and thy truth unto the clouds.	لِأَنَّ رَحْمَتَكَ قَدْ عَظُمَتْ إِلَى ٱلسَّمَاوَاتِ، وَإِلَى ٱلْغَمَامِ حَقُّكَ.
כִּֽי גָדֹ֣ל עַד שָׁמַ֣יִם חַסְדֶּ֑/ךָ וְֽ/עַד שְׁחָקִ֥ים אֲמִתֶּֽ/ךָ	11	Be thou exalted, O God, above the heavens: {let} thy glory {be} above all the earth.	ٱرْتَفِعِ ٱللَّهُمَّ عَلَى ٱلسَّمَاوَاتِ. لِيَرْتَفِعْ عَلَى كُلِّ ٱلْأَرْضِ مَجْدُكَ.
ר֣וּמָ/ה עַל שָׁמַ֣יִם אֱלֹהִ֑ים עַ֖ל כָּל הָ/אָ֣רֶץ כְּבוֹדֶֽ/ךָ	12